I SA/Bk 390/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini,, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 grudnia 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uznania jako bezzasadnych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. prowadził wobec W. G. (dalej powoływany także jako Skarżący) postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego [...] sierpnia 2017 r. przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej P. [...] S.A., na zaległości z tytułu opłat abonamentu RTV za okres od stycznia 2012 r. do kwietnia 2017 r. Odpis tytułu wykonawczego doręczono Skarżącemu w dniu 27 września 2017 r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Pismem z dnia [...] września 2017 r., uzupełnionym [...] października 2017 r., Skarżący, powołując art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm., dalej powoływana jako u.p.e.a.) podniósł zarzut nieistnienia obowiązku, przedawnienia zobowiązania i niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz wystąpił o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Skarżący zarzucił brak podstawy do prowadzenia egzekucji i naliczania opłat abonamentowych, ponieważ korzysta z ulgi (niepełnosprawność), a ponadto zobowiązanie jest przedawnione. Wskazał także, że organ egzekucyjny przyjął do realizacji tytuły wykonawcze wystawione przez podmiot do tego nieuprawniony, tj. P. [...] S.A., która nie jest operatorem publicznym od 1 stycznia 2013 r., co wynika z ustawy z 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2012 r., poz. 1529). W związku z wniesionymi zarzutami w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. pismem z [...] października 2017 r. zawiadomił Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. Inspektorat w B. o wstrzymaniu realizacji zajęcia wierzytelności. Następnie pismem z [...] października 2017 r. nr [...] wystąpił do Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej P. [...] S.A. o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej P. [...] S.A uznał za niezasadne zarzuty: nieistnienia obowiązku, przedawnienia zobowiązania i niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Pismem z 23 stycznia 2017 r. wierzyciel poinformował organ egzekucyjny, że ww. postanowienie, stało się ono ostateczne. Postanowieniem z [...] lutego 2018 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. uznał jako bezzasadne wniesione przez Skarżącego zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], wystawionego przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej P. [...] S.A., czyli zarzut nieistnienia obowiązku, przedawnienia zobowiązania i niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Podjęte rozstrzygnięcie uzasadnił stanem faktycznym sprawy oraz ostatecznym stanowiskiem wierzyciela w sprawie wniesionych zarzutów. Skarżący, nie zgadzając się z powyższym postanowieniem złożył zażalenie, w którym wystąpił o jego uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący nie zgodził się z argumentacją w przedmiocie podstaw do prowadzenia egzekucji, zarzucając, iż zobowiązanie jest przedawnione i nie ma obecnie podstaw do naliczania opłat abonamentowych RTV. Doszło do sytuacji przewidzianej w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. - nieistnienie obowiązku. Zdaniem Skarżącego, abonament RTV jest nielegalny i niezgodny z przepisami Unii Europejskiej. W ocenie Skarżącego, przedawnienie abonamentu następuje "na zasadzie art. 118 kc, jako roszczenia okresowe przedawniają się z upływem 3 lat, a nawet przedawniają się na zasadzie art. 554 kc jako działający przedsiębiorca". Skarżący zaznaczył, iż P. [...] jest przedsiębiorcą, a tym samym nie może korzystać z przywileju prowadzenia egzekucji w trybie administracyjnym i korzystać z innych terminów przedawnienia. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r., Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podkreślił, wskazując na brzmienie art. 33 § 1 pkt 1, art. 34 § 1 i art. 34 § 4 u.p.e.a., że ostateczne stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów zostało wyrażone w postanowieniu Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej P. [...] z [...] listopada 2017 r. znak [...]. Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. wypowiedź wierzyciela w zakresie zgłoszonego przez Skarżącego zarzutu nieistnienia obowiązku i przedawnienia, była dla organu egzekucyjnego wiążąca i organ ten nie miał uprawnień do jego podważenia. Jakkolwiek bowiem organ egzekucyjny z urzędu bada dopuszczalność egzekucji, nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności dochodzonego przez wierzyciela obowiązku (art. 29 u.p.e.a.). Będąc związany stanowiskiem wierzyciela w sprawie zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w tym trybie stanowiska wierzyciela. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Kwestia ta nie budzi jakichkolwiek wątpliwości zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądów administracyjnych (tak wyrok NSA z 21 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 359/12). Organ podkreślił, że jak wskazał Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej P. [...] S.A., obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz uiszczaniem opłat za ich użytkowanie reguluje ustawa z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1204 ze zm.). Ustawa ta, zgodnie z art. 2 ust. 3, nakłada na posiadaczy odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych trwa do czasu wyrejestrowania radioodbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego lub dopełnienia w placówce pocztowej formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Z ustawy abonamentowej wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. Organ wskazał, że Skarżący zarzut nieistnienia obowiązku wywodził z korzystania z ulgi przewidzianej w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o opłatach abonamentowych w związku z posiadaniem przez żonę Skarżącego orzeczenia o całkowitej niezdolności do pracy. Wierzyciel odnosząc się do tego zarzutu poinformował, że w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego ustalono, iż rejestracja odbiorników RTV na adres ul. B. [...], dokonana jest na dane osobowe Skarżącego, a nie na jego żony. Wierzyciel wskazał, że jeżeli Skarżący prowadzi z żoną wspólne gospodarstwo domowe, powinien był wyrejestrować odbiorniki RTV, a następnie żona Skarżącego powinna była dokonać rejestracji odbiorników RTV na swoje dane osobowe oraz zgłosić uprawnienia do zwolnienia od opłat abonamentowych. Zaistnienie u osoby uprawnionej ustawowych przesłanek do zwolnienia z opłat abonamentu RTV nie powoduje zmiany stanu prawnego do czasu, kiedy uprawnienia nie zostaną zgłoszone przez uprawnionego w urzędzie pocztowym na podstawie dokumentu uprawniającego go do zwolnienia. Katalog osób uprawnionych do zwolnień od opłat abonamentowych określa art. 4 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych. Zgodnie z art. 4 ust. 3 ww. ustawy zwolnienia od opłat abonamentowych przysługują od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono w placówce operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo Pocztowe (Dz.U., poz. 1529) oświadczenia o spełnianiu warunków do korzystania z tych zwolnień i przedstawiono dokumenty potwierdzające uprawnienie do tych zwolnień. W przypadku osób posiadających orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy, na podstawie ustawy z 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.) dokumentem uprawniającym do zwolnienia od opłat abonamentowych jest orzeczenie właściwego organu orzekającego albo orzeczenie właściwej instancji sądu, uchylające wcześniejszą decyzję organu orzekającego. Z treści przywołanych regulacji wynika, że warunkiem koniecznym do zwolnienia z opłat abonamentowych jest dopełnienie stosownych formalności w urzędzie pocztowym. Zwolnienie z opłat abonamentowych nie następuje z mocy prawa, lecz stosownie do art. 4 ust. 3 ustawy abonamentowej dla skorzystania z przedmiotowego zwolnienia konieczne jest przedłożenie w placówce P. [...] S.A. oświadczenia o spełnianiu warunków do korzystania ze zwolnienia i przedłożenia dokumentów potwierdzających stosowne uprawnienie. Skoro wierzyciel uznał za niezasadny zarzut nieistnienia obowiązku zapłaty abonamentu RTV, to w świetle przepisu art. 34 § 1 u.p.e.a. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. jako związany wypowiedzią wierzyciela nie mógł kwestionować takiego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do kwestii przedawnienia organ stwierdził, że należności z tytułu opłat abonamentu RTV są należnościami publicznoprawnymi, analogicznymi do obciążeń podatkowych i wynikają wprost z ustawy - z art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej. Opłaty te nie są opłatami o charakterze cywilnoprawnym. Abonament RTV stanowi opłatę, o której mowa w art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej. Zatem do opłat abonamentowych będzie miał zastosowanie między innymi art. 70 § 1 o.p., który stanowi, iż zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Ponadto zgodnie z art. 70 § 4 o.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W przedmiotowej sprawie środkiem, który przerwał bieg terminu przedawnienia zobowiązań objętych tytułem wykonawczym nr [...], było zajęcie świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej zawiadomieniem z [...] września 2017 r. nr [...], doręczone Skarżącemu 27 września 2017 r. Tym samym doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia, który rozpoczął bieg na nowo. Odnosząc się do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, organ egzekucyjny uznał, że jest on niezasadny. Wskazał, że kwestia opłat z tytułu abonamentu RTV była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 16 marca 2010 r. sygn. akt K 24/08 (Lex nr 564548), orzekając o zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 ustawy o opłatach abonamentowych wskazał, że " zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika. Uprawnionym do dochodzenia należności z tytułu nieuiszczenia opłaty abonamentowej jest podmiot wymieniony w art. 7 ust. 5 ustawy abonamentowej (kierownik Centrum Obsługi Finansowej), co wskazuje, że posiada on status wierzyciela w rozumieniu art. 1a pkt 13 u.p.e.a. Analogicznie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, że obowiązek uiszczenia takiej opłaty powstaje z mocy samej ustawy, bez wezwania i jest realizowany w terminach i w wysokości określonej tą ustawą (zob. przykładowo wyrok NSA sygn. II GSK 1818/14). Odnosząc się do zarzutu przyjęcia przez organ egzekucyjny tytułów wykonawczych wystawionych przez nieuprawniony podmiot jakim jest P. [...] S.A., organ wskazał, iż w powoływanym wyroku z 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 Trybunał Konstytucyjny wypowiedział się, że "sam wybór P. [...] jako podmiotu odpowiedzialnego za rejestrację odbiorników i egzekwowanie wpływów z abonamentu nie wywołuje zastrzeżeń co do dopuszczalności takiego uregulowania, ani nie wyklucza skuteczności podejmowanych działań.". Jak stwierdził WSA w Gliwicach w wyroku z 19 maja 2015 r. sygn. akt I SA/GL 1147/14 żadnej zmiany w tym zakresie nie wprowadza utrata przez wierzyciela statusu operatora publicznego, który to status P. [...] S.A. miała do końca 2012 r. Ustawa z 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2017 r., poz. 1481 ze zm.) nie posługuje się pojęciem operatora publicznego. W ustawie tej od 1 stycznia 2013 r. wprowadzono pojęcie operatora wyznaczonego, co zgodnie z definicją legalną oznacza operatora zobowiązanego do świadczenia usług powszechnych (art. 3 pkt 13 tej ustawy). Na mocy art. 178 ust. 1 ustawy - Prawo Pocztowe przez okres trzech lat od jej wejścia w życie, status ten służy P. [...] SA. Powyższe zostało również uwzględnione w treści art. 7 ustawy abonamentowej w zakresie regulacji podmiotów uprawnionych do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków uiszczania opłaty abonamentowej. Art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych od 1 stycznia 2013 r. stanowi, iż kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Stosownie do art. 1a pkt 13 u.p.e.a. wierzycielem jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Zgodnie z art. 7 ust. 5 ustawy o opłatach abonamentowych uprawnionymi do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w ust. 1 (min. obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej) są kierownicy jednostek operatora wyznaczonego. Nie ma zatem podstaw do uwzględniania zarzutów podważających uprawnienia P. [...] do występowania w postępowaniu egzekucyjnym. Organ za niezasadne uznał także zarzuty naruszenia wskazanych przez Skarżącego przepisów postępowania administracyjnego. W skardze na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, Skarżący zarzucił naruszenie: - art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 140 kpa a także art. 32 ust.1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez nie wyjaśnienie istotnych okoliczności dotyczących zwolnienia Skarżącego z opłat abonamentowych RTV oraz błędne dokonanie ustaleń faktycznych, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym, na skutek przeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego bez rozważenia w sposób bezstronny i wszechstronny zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji przyjęcie, że - mimo uznania podstaw do zwolnienia obecnie Skarżącego z opłat abonamentowych RTV - brak podstaw żądania uznania braku istnienia obowiązku zapłaty poprzez nieistnienie obowiązku z art. 33 pkt 1 u.p.e.a.; - art. 7 kpa ponieważ organ, działający na podstawie przepisów prawa materialnego przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jest obowiązany załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Oznacza to, że jeśli w sprawach pozostawionych przez przepisy prawa materialnego uznaniu administracyjnemu nie stoi na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji w realizacji przyznanego potencjalnie uprawnienia, organ ten miał obowiązek załatwić sprawę pozytywnie dla strony która jest wiekowa, przeżyła obóz koncentracyjny jak też z mocy ustawy ma prawo skorzystać ze zwolnienia z opłat RTV, ale powyższego uprawnienia nie zgłosiła na odpowiednim formularzu w sytuacji zmiany prawa które takiego obowiązku nie stanowiło wcześniej i skarżący już korzystał ze zwolnienia; - art. 77 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie, polegające na nie zebraniu materiału dowodowego niezbędnego do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie i braku ustalenia, czy niniejsza sprawa nie wymaga załatwienia wniosku po myśli strony, z uwzględnieniem jej słusznego interesu. Wszelkie niejasności i niedopowiedzenia nie mogą być interpretowane na niekorzyść podmiotu. Rolą organów administracji publicznej nie jest bowiem poszukiwanie przyczyn umożliwiających negatywne rozpoznanie podania strony, ale prowadzenie postępowania i dokonywania interpretacji zgłaszanych przez strony postulatów i żądań w sposób, który będzie umożliwiał w pełni realizację ich uprawnień ustanowionych w normach prawa materialnego i zgodny będzie z rzeczywistą intencją strony. Na gruncie procedury administracyjnej powszechnie akceptowane jest wszak istnienie zasady rozstrzygania wszelkich wątpliwości na korzyść jednostki. Tylko tak ukierunkowane działania organów mogą prowadzić do pełnej realizacji gwarancji procesowych stron i stanowią wyraz respektowania przez organy uregulowanych w Kodeksie zasad ogólnych postępowania, w tym zasady prawdy obiektywnej (art 7 kpa), czy zasady pogłębiania zaufania od organów władzy publicznej (art. 8 kpa); - art. 8 i 107 § 3 kpa przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonego uzasadnienia, w szczególności niewyjaśnianie ustaleń prawnych zgodnie z podstawowymi zasadami procesowymi określającymi relacje między stroną a sądem (tutaj organem) (da mihi factum, dabo tibi ius oraz facta probantur, iura novit curia); - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 10 § 1 kpa polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia w sytuacji gdy organ nie rozstrzygnął zarzutów podnoszonych w odwołaniu i nie odniósł się co nich merytorycznie. Z tej przyczyny utrzymanie postanowienia nastąpiło przedwcześnie; - art. 9 i 11 kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy postanowienia; - zarzucam błąd w ustaleniach faktycznych, ponieważ w ocenie Skarżącego organ egzekucyjny bezpodstawnie przyjął do realizacji tytuły wykonawcze wystawione przez podmiot do tego nieuprawniony tj. P. [...] S.A., która nie jest operatorem publicznym od dnia 1 stycznia 2013 r., co wynika z treści ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe w związku z powyższym pozbawiono P. [...] SA. prawa do występowania w imieniu Telewizji Polskiej w charakterze windykatora. Zdaniem Skarżącego tytuły wykonawcze przyjęte do realizacji przez organ egzekucyjny wystawione zostały przez spółkę kapitałową prawa handlowego "P. [...] S.A.", zatem postępowanie egzekucyjne prowadzone było bezpodstawnie; - zarzucam wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 6 kpa oraz art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 77 § 1 i art. 81 kpa poprzez oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na ustaleniach faktycznych, które z uwagi na brak wypowiedzenia się przez stronę (pozbawioną w istocie prawa do czynnego udziału w postępowaniu, co do treści tych ustaleń oraz poprzedzających je dowodów, w ogóle nie mogą być uznane za udowodnione, ergo nie mogą stanowić podstawy faktycznej zaskarżonego postanowienia; - art. 29 oraz art. 34 u.p.e.a. poprzez brak weryfikacji przedmiotowych tytułów, stwierdzając dopuszczalność egzekucji administracyjnej i poprawność formalną przedmiotowych tytułów wykonawczych, podczas gdy organ nie podał jakie konkretne przepisy pozwalają spółce prawa handlowego na egzekucję zaległych opłat abonamentowych. Zdaniem Skarżącego ustawodawca uchwalił ustawę abonamentową w 2005 r., zapominając przy tym o zmianie wszystkich innych ustaw okołoabonamentowych, czego skutkami próbuje się obciążyć obywateli tj. emerytów którzy przed zmianą prawa z mocy prawa byli zwolnieni z abonamentu RTV bez czynienia wniosków w tej sprawie; - wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2 kpa oraz art. 80 kpa poprzez: (-) brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego na skutek odmowy przeprowadzenia zawnioskowanych przez stronę dowodów, (-) brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy pozbawienia strony prawa do efektywnej obrony, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonym postanowieniu całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, (-) wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem reguł wskazanych w art. 107 § 3 kpa poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tego aktu, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu II instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób; - art. 41 ust. 1 i 2 lit. a Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej z 7 grudnia 2000 r. z uwagi na brak rzetelnego traktowania i w rozsądnym terminie załatwienia sprawy Skarżącego oraz karygodnego pozbawienia prawa do bycia wysłuchanym, zanim zostaną podjęte indywidualne środki mogące negatywnie wpłynąć na sytuację Skarżącego, któremu odmówiono prawa bycia zwolnionym z opłat RTV podczas gdy ustawa takie zwolnienie przyznaje; - naruszenie przez Polskę w przedmiocie zwolnienia z opłat od abonamentu RTV minimalnych standardów zgodnie z acquis communautaire, gdyż organy kierują się wyłącznie chęcią zysku i ustaleniem takich wymogów formalnych, za którymi kryje się brak sprawiedliwości oraz twórczego indywidualizmu w granicach prawa. Nie jest racjonalne i zasadne ściąganie abonamenty RTV od schorowanej osoby, jedynie dlatego że nie wypełniła formularza o zwolnienie z opłaty, mimo iż takie zwolnienie jej przysługuje; - art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, bowiem stosownie obostrzeń o charakterze sankcyjnym są dopuszczalne tyko wtedy, gdy będą do tego niezbędne i gdy nie będą stanowiły dla ich adresata uciążliwości nie proporcjonalnej względem doniosłości społecznej tego celu; - art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie prawa człowieka i podstawowych wolności poprzez brak merytorycznego rozpoznania podniesionych zarzutów, a w konsekwencji brak rozpoznania istoty sprawy. Wskazując na powyższe, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go wydanie postanowienia organu egzekucyjnego I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2018 r., poz. 1302 ze zm. dalej powołana jako: p.p.s.a.), sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest poprawność prowadzonego przeciwko Skarżącemu postępowania egzekucyjnego, w szczególności czy podniesione przez niego zarzuty dotyczące toczącego się postępowania są usprawiedliwione. W ocenie Sądu, organ egzekucyjny przyjął zasadnie, że w niniejszej sprawie był związany stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w postanowieniu z dnia 26 kwietnia 2016 r. Jak stanowi treść art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W tym przypadku zarzuty zostały oparte na art. 33 § 1 pkt 1 i 10 u.p.e.a., tj. Skarżący podniósł zarzut nieistnienia obowiązku, przedawnienia zobowiązania, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz nieprawidłowe wystawienie tytułu wykonawczego. Tym samym, w zakresie części z podniesionych zarzutów, organy egzekucyjne były związane wyrażonym przez wierzyciela stanowiskiem. Tym niemniej podkreślić należy, że pomimo, że brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. wyłącza skargę na postanowienia wierzyciela, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, to ich kontrola przez sąd administracyjny jest realizowana w razie wniesienia skargi na postanowienie organu nadzoru. Skoro bowiem postanowienie zawierające wypowiedź wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego i stanowi niezbędny element postanowienia tego organu w sprawie zgłoszonych zarzutów, to przy sądowej ocenie postanowienia organu egzekucyjnego i organu nadzoru nie można oderwać się od oceny zgodności z prawem stanowiska wierzyciela, które wiążąco oddziałuje na postanowienie organu egzekucyjnego. Dlatego też, uwzględniając art. 134 § 1 p.p.s.a., według którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną oraz dysponując zakresem uprawnień ujętych w art. 135 tej ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał oceny zgodności z prawem nie tylko zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego, ale także postanowień wierzyciela. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. m.in. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., II GSK 1490/10; wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r., II FSK 1904/09, dostępne w bazie orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do poniesionych przez Skarżącego zarzutów wskazać należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. W szczególności zarzut nieistnienia obowiązku nie znajduje oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014, poz. 1204) nakłada na posiadaczy odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych jednoznaczny obowiązek rejestrowania używanych odbiorników oraz uiszczenia opłaty abonamentowej począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika. Natomiast obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej trwa do dnia poprzedzającego zgłoszenie wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym dopełniono w placówce P. [...] S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Z akt sprawy wynika, że Skarżący w 1980 r. zarejestrował na własne dane odbiornik RTV i otrzymał książeczkę radiofoniczną. Brak jest jednak informacji, aby w terminie późniejszym dokonał czynności wyrejestrowania odbiorników RTV. Skarżący wskazywał, że nie miał obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej, z uwagi iż jego małżonka jest całkowicie niezdolna do pracy, jednakże powyższa informacja w żaden sposób nie została przekazana organom P. [...]. Dodatkowo, na co zwrócił uwagę wierzyciel, jeżeli Skarżący prowadzi z żoną wspólne gospodarstwo domowe, powinien był wyrejestrować odbiorniki RTV, a następnie żona Skarżącego powinna była dokonać rejestracji odbiorników RTV na swoje dane osobowe oraz zgłosić uprawnienia do zwolnienia od opłat abonamentowych. Zaistnienie u osoby uprawnionej ustawowych przesłanek do zwolnienia z opłat abonamentu RTV nie powoduje zmiany stanu prawnego do czasu, kiedy uprawnienia nie zostaną zgłoszone przez uprawnionego w urzędzie pocztowym na podstawie dokumentu uprawniającego go do zwolnienia. Zgłaszanie w urzędzie pocztowym zmiany stanu prawnego czy faktycznego, mającego wpływ na uzyskanie zwolnienia z opłaty, należy do obowiązków abonenta. Skoro zatem wierzyciel uznał za niezasadny zarzut - nieistnienia obowiązku zapłaty abonamentu RTV, to w świetle przepisu art. 34 § 1 u.p.e.a. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. jako związany wypowiedzią wierzyciela nie mógł kwestionować takiego rozstrzygnięcia. Stanowisko takie zajął m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II GSK 1490/10, w którym stwierdził, iż: "dyrektor izby skarbowej właściwy w sprawie nie jest uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez wierzyciela na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. Stanowisko wierzyciela odnośnie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a jest wiążące także dla odwoławczego organu egzekucyjnego, sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną". Uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną (art. 23 § 2 u.p.e.a.) nie stwarza podstaw do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy (organ nadzorujący) stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (art. 34 § 1 u.p.e.a.). W orzecznictwie wskazuje się wprost, że organ egzekucyjny nie jest i nie może być organem odwoławczym w stosunku do wierzyciela (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 maja 2013 r. sygn. akt II FSK 359/12, sygn. akt II FSK 1262/12 oraz z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 333/08). Także podnoszony we wniosku zarzutu przedawnienia zaległości z tytułu opłat abonamentowych nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodzić się należało z wierzycielem, a w konwencji również z odwoławczym organem egzekucyjnym, że należności z tytułu opłat abonamentu RTV są należnościami publicznoprawnymi, do których stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Art. 70 § 1 o.p., stanowi, iż zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przedmiotowa egzekucja została wszczęta we wrześniu 2017 r. i dotyczyła zaległości w opłacie abonamentowej za okres od stycznia 2012 r. do kwietnia 2017 r., a zatem nie może być nowy o upływie terminu przedawnienia zaległości z tego tytułu. Ponadto zgodnie z art. 70 § 4 o.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W przedmiotowej sprawie środkiem, który przerwał bieg terminu przedawnienia zobowiązań objętych tytułem wykonawczym nr [...], było zajęcie świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej zawiadomieniem z [...] września 2017 r. nr [...], doręczone Skarżącemu 27 września 2017 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia, który rozpoczął bieg na nowo. Obowiązek zapłaty abonamentu RTV wynika bezpośrednio z przepisu prawa, a zatem nie ma konieczności wydawania jakiejkolwiek decyzji administracyjnej, czy postanowienia nakładającego na Skarżącego taki obowiązek. Skoro Skarżący nie dopełnił formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiorników RTV, przyjąć należało że tenże obowiązek ciągle ciąży na Skarżącym, a na pewno ciążył w okresie wskazanym w tytule wykonawczym, tj. od stycznia 2012 r. do kwietnia 2017 r. Sąd w pełni podziela stanowisko organów egzekucyjnych, że opłaty z tytułu użytkowania odbiorników RTV podlegają egzekucji administracyjnej, zaś zastosowany względem Skarżącego środek egzekucyjny – zajęcie świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej był dopuszczalny. Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 5 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają m.in. należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw. W świetle art. 3 § 1 u.p.e.a. egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej. Stosownie zaś do art. 7 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych do opłat abonamentowych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym. Zgodność powyższych regulacji z Konstytucją RP potwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 marca 2010 r. K 24/08. W orzeczeniu tym Trybunał stwierdził, że art. 7 ust. 3 i 6 ustawy o opłatach abonamentowych są zgodne z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i nie są niezgodne z art. 1 oraz z art. 84 w związku z art. 217 Konstytucji. Jak wynika z uzasadnienia wyroku, zdaniem Trybunału mimo, że obowiązek uiszczania abonamentu nie należy do zakresu administracji rządowej, przepis art. 3 u.p.e.a. nie stanowi przeszkody prowadzenia egzekucji administracyjnej opłat abonamentowych. Wynikająca z ustawy egzekucyjnej (lex generalis) norma ogólna dopuszczająca administracyjną egzekucję obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisu prawa tylko, gdy mieszczą się one w zakresie administracji rządowej, zostaje - zgodnie z tzw. regułą kolizyjną porządku treściowego – "uchylona" mocą zawartych w innych ustawach norm szczególnych (leges speciales), przekazujących określone należności pieniężne do egzekucji administracyjnej. Norma szczególna wprowadza wyjątek od normy ogólnej, która nie znajduje zastosowania w konkretnym wypadku stosowania prawa, a zatem nie stoi na przeszkodzie egzekwowaniu również tych obowiązków, które pozostają poza zakresem administracji rządowej. Taką normę szczególną stanowi art. 7 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych ustanawiając wyjątek od normy ogólnej wynikającej z art. 3 u.p.e.a. Pogląd ten dodatkowo uzasadniają publicznoprawny charakter abonamentu i wyraźne upoważnienie do żądania wykonania obowiązku (art. 7 ust. 5 ustawy o opłatach abonamentowych). Przesądza to o dopuszczalności prowadzenia egzekucji administracyjnej, w celu wyegzekwowania obowiązku uiszczenia zaległego abonamentu bez konieczności wydania decyzji czy postanowienia, a jedynie na podstawie przepisu prawa, i to nawet pomimo tego, że obowiązek uiszczania abonamentu nie mieści się w zakresie administracji rządowej. Tut. Sąd akceptując to stanowisko, zgadza się z argumentacją Trybunału Konstytucyjnego, że przyjęcie innej interpretacji prowadziłoby do zaprzeczenia racjonalizmu ustawodawcy, stanowiącego fundamentalne założenie systemu prawnego. Czyniłoby też poddane wykładni przepisy niewykonalnymi, co jest niedopuszczalne, zwłaszcza, że Trybunał przesądził ich zgodność z Konstytucją. Tym samym zarzut skargi dotyczący niedopuszczalności egzekucji administracyjnej był bezpodstawny. Skarżący zarzucił również nieprawidłowe, niezgodne z art. 27 u.p.e.a. wypełnienie tytułu wykonawczego, w szczególności wystawienie go przez podmiot nieuprawniony – P. [...] S.A., który to podmiot, jako spółka prawa handlowego nie jest od 2013 r. operatorem publicznym. Stosownie do art. 1a pkt 13 u.p.e.a. wierzycielem jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Zgodnie z art. 7 ust. 5 ustawy o opłatach abonamentowych uprawnionymi do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w ust. 1 (min. obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej) są kierownicy jednostek operatora wyznaczonego. Według § 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 10 września 2013 r. w sprawie kontroli wykonywania obowiązków związanych z opłatami abonamentowymi (Dz.U. z 2013 r., poz. 1140) jednostką P. [...] S.A. uprawnioną do przeprowadzania, na obszarze swojego działania, kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie jest Centrum Obsługi Finansowej. Biorąc pod uwagę przywołane przepisy, wierzycielem uprawnionym do żądania zapłaty zaległego abonamentu jest Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej. Podmiot ten wystawił tytuł wykonawczy stanowiący podstawę prowadzenia egzekucji w niniejszej sprawie. Zatem wskazywana w skardze okoliczność, utraty z dniem 1 stycznia 2013 r. przez P. [...] S.A. statusu operatora publicznego nie miała jakiegokolwiek wpływu na prawidłowość wystawionego tytułu wykonawczego. Okoliczność zastąpienia P. [...] S.A. jako operatora publicznego operatorem wyznaczonym znalazła odzwierciedlenie w przepisach regulujących obowiązek uiszczania i ściągania opłaty abonamentowej. Nie ma zatem podstaw do uwzględniania stawianych w skardze zarzutów podważających uprawnienia P. [...] S.A. czy też samego Dyrektora Centrum do występowania w postępowaniu egzekucyjnym. Nadto w ocenie Sądu bezzasadne pozostają również zarzuty naruszenia przepisów procesowych, albowiem organy egzekucyjne, orzekając w przedmiotowej sprawie, zachowały zasady wynikające z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że odpowiednie stosowanie przepisów kpa zawarte w odesłaniu w art. 18 u.p.e.a. nie oznacza automatycznej możliwości stosowania wszystkich przepisów. Zwrot "stosowanie odpowiednie" ma powszechnie akceptowane rozumienie, zgodnie z którym, niektóre przepisy należy zastosować wprost, inne po dokonaniu odpowiednich zmian, a jeszcze inne w ogóle nie będą mogły mieć zastosowania. W ocenie Sądu przy podejmowaniu skarżonego postanowienia nie naruszono przepisów prawa procesowego, wskazanych w skardze. Stosownie do treści art. 7 i 77 kpa organy podjęły wszystkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego i dokonały jego rzetelnej oceny (art. 80 kpa). Ponadto uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia skonstruowane zostało w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 kpa), a także objaśnia tok myślenia prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawnego w sprawie. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, organ w zaskarżonym postanowieniu odniósł się do stawianych zarzutów. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 kpa, wskazać należy, że w doktrynie, jak i orzecznictwie wskazuje się, że zasada czynnego udziału strony w postępowaniu egzekucyjnym w ogóle nie znajduje zastosowania lub jest znacznie ograniczona - wyrok WSA w Warszawie z 12 kwietnia 2005 r., III SA 3483/03. Ustawa egzekucyjna w wielu miejscach pozwala na skuteczne dokonanie czynności egzekucyjnych bez konieczności zapewnienia uczestnikom możliwości czynnego w nich udziału, np. zajmowanie praw majątkowych. Wynika to z tego, że zastosowanie art. 10 kpa do każdej czynności w praktyce uniemożliwiłoby wyegzekwowanie od zobowiązanych jakiegokolwiek świadczenia. W orzecznictwie wskazuje się, że odpowiednie stosowanie przepisów kpa w zakresie zagwarantowania stronie czynnego udziału w postępowaniu egzekucyjnym oznacza, że organ egzekucyjny nie jest zobowiązany do zapewnienia stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału przed wydaniem orzeczenia; jest natomiast zobowiązany do respektowania praw strony w zakresie wyznaczonym treścią art. 73 kpa – wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 lutego 2017 r., I SA/Po 1129/16. Z akt sprawy wynika, że Skarżący miał możliwość zapoznawania się z aktami sprawy, w tym sporządzania z nich notatek i odpisów, dlatego też nie można skutecznie zarzucić organom egzekucyjnym, że ograniczały czynny udział Skarżącego w prowadzonym postępowaniu. Sąd za nieznajdujące oparcia w obowiązujących przepisach i stanie faktycznym sprawy uznał zarzuty dotyczące uznaniowości zaskarżonego postanowienia oraz rozstrzygnięciem wątpliwości na korzyść strony. Postępowanie w przedmiocie oceny zarzutów na prowadzoną egzekucję administracyjną nie jest postępowaniem uznaniowym, obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej wynika z mocy prawa (art. 2 ust. 1 i 3 ustawy o opłatach abonamentowych), zaś właściwe jednostki organizacyjne P. [...] S.A. mają obowiązek dochodzenia powstałych należności od osób zobowiązanych. W sprawie nie wystąpiły jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stanu faktycznego (nie kwestionowanego przez Skarżącego), czy też niejasności w obowiązujących przepisach, dlatego też zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony (art. 7a § 1 kpa) nie mogła mieć zastosowania. Na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty naruszenia przepisów art. 41 ust. 1 i 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Wskazać w tym miejscu należy, ze Skarżący miał możliwość zapoznawania się z aktami sprawy, w tym sporządzania z nich notatek i odpisów, mógł zgłaszać wnioski dowodowe, dlatego też nie można skutecznie zarzucić organom egzekucyjnym, że ograniczały Skarżącemu "prawo do bycia wysłuchanym". Jednocześnie zastosowany środek egzekucyjny – zajęcie świadczeń zaopatrzenia emerytalnego oraz z renty socjalnej nie może być poczytywany jako zbyt uciążliwy dla Skarżącego, czy też naruszający zasadę proporcjonalności działania administracji publicznej, bowiem jak wskazano powyżej, właściwe jednostki organizacyjne P. [...] S.A. mają obowiązek dochodzenia od abonentów, niewywiązujących się z obowiązku uiszczania opłat abonamentowych RTV, powstałych zaległości. Nie można organom, działającym w oparciu o przepisy prawa, skutecznie zarzucać naruszenia przepisów Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz Europejskiej Karty Praw Podstawowych. Brak jest również podstawy do przyjęcia, że organy działały w sposób opieszały, zaś sprawa nie została załatwiona w rozsądnym terminie – od otrzymania przez organ egzekucyjny informacji o ostateczności postanowienia wierzyciela w przedmiocie postawionych zarzutów ([...] stycznia 2018 r.), do czasu wydania przez egzekucyjny organ odwoławczy zaskarżonego postanowienia ([...] kwietnia 2018 r.) upłynęło niespełna trzy miesiące. Tym samym stwierdzić należało, że organy egzekucyjne działały sprawnie, z poszanowaniem terminów wynikających z kpa dotyczących załatwienia sprawy (art. 35 kpa). Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.