I SA/Lu 591/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca), WSA Andrzej Niezgoda Protokolant Starszy asystent sędziego Anna Gilowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi G. R. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji podatkowej I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz G. R. kwotę [...](trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SA/Lu 591/18 Uzasadnienie Wnioskiem z dnia [...] G. R. (dalej: "Gmina"), zwróciła się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "organ") o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie: • opodatkowania podatkiem od towarów i usług wpłat mieszkańców w związku z realizowaną na ich rzecz usługą, • stawki podatku od towarów i usług dla świadczenia Gminy na rzecz mieszkańców, • określenia podstawy opodatkowania dla świadczonych usług na rzecz mieszkańców, • uznania wpłat od mieszkańców za zaliczki podlegające opodatkowaniu, w momencie ich wpłaty, • prawa do pełnego odliczenia podatku od towarów i usług z faktur dotyczących zakupu i montażu instalacji, • braku odrębnego opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności przekazania instalacji do korzystania w okresie trwania umów, • braku odrębnego opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności przekazania instalacji wraz z upływem okresu trwania umów, • rozliczenia podatku od towarów i usług w ramach odwrotnego obciążenia z tytułu nabycia od wykonawcy usług związanych z zakupem i montażem instalacji. Po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego i udzieleniu przez Gminę dodatkowych wyjaśnień, organ postanowieniem z dnia [...] pozostawił wniosek o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia stwierdzając, że przedstawiony we wniosku i jego uzupełnieniu opis stanu faktycznego zawiera rozbieżności uniemożliwiające wydanie interpretacji indywidualnej jednoznacznie rozstrzygającej budzące wątpliwości kwestie. W zażaleniu na to postanowienie Gmina wniosła o jego uchylenie w całości oraz rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, zarzucając naruszenie przepisów postępowania: art. 14b § 1 oraz art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 i art. 14h oraz w zw. z art. 169 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na niewydaniu interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego i pozostawieniu wniosku o jej wydanie bez rozpatrzenia w sytuacji, w której wyczerpująco przedstawiła zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe, a także własne stanowisko w sprawie jego oceny prawnej. Postanowieniem z dnia [...] organ utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek Gminy z dnia [...] W skardze do Sądu pełnomocnik Gminy zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 217 § 2 w zw. z art. 169 § 1, § 2 i § 4 w zw. z art. 14g w zw. z art. 14h oraz w zw. art. 14b § 3 i z art. 120 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez brak należytego uzasadnienia zajętego stanowiska i uznanie, że złożony w przedmiotowej sprawie wniosek nie spełniał wymogów określonych przepisami prawa z uwagi na rzekomo niejednoznaczne określenie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, brak wskazania klasyfikacji statystycznej świadczonych przez Gminę usług w sytuacji, gdy zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe przedstawiono wyczerpująco, podobnie jak własne stanowisko w sprawie jego oceny prawnej. W konsekwencji podniesionych zarzutów skarżący wniósł o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych orzeczeń z prawem. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny, co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto z istoty postępowania dotyczącego udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 14b i 14c Ordynacji podatkowej) wynika, że organ interpretacyjny, a następnie także i sąd administracyjny w ramach kontroli zaskarżonej interpretacji, są związani przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega bowiem przede wszystkim na tym, że organ wydający interpretację porusza się tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia należy przypomnieć, że we wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny/zdarzenie przyszłe: Gmina jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, który planuje realizację inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii, polegającej na zakupie i montażu instalacji solarnych złożonych z płaskich kolektorów słonecznych (dalej zwane łącznie: "instalacjami") na budynkach mieszkalnych stanowiących własność mieszkańców Gminy dla ich potrzeb osobistych. Budynki objęte inwestycją (na potrzeby których montowane będą Instalacje) są budynkami mieszkalnymi stałego zamieszkania sklasyfikowanymi w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11 i wszystkie stanowią jednorodzinne budynki mieszkalne (PKOB 111), o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 300 m2. Na realizację projektu Gmina uzyskała dofinansowanie do zakupu i montażu Instalacji. Umowy o dofinansowanie zobowiązują Gminę m.in. do osiągnięcia tzw. efektu rzeczowego (montaż określonej liczby instalacji) oraz do tego, aby w tzw. okresie trwałości projektu (5 lat od uzyskania ostatniej płatności w ramach dofinansowania) pozostała właścicielem instalacji. Umowy te w żaden sposób nie odnoszą się do ustaleń Gminy z mieszkańcami. Zakup i montaż instalacji zostanie zrealizowany na podstawie kontraktu z wyłonionym przez Gminę wykonawcą (dalej: "wykonawca"), który wystawi na nią faktury za zrealizowane usługi. W związku z realizacją projektu Gmina podpisuje z mieszkańcami umowy i aneksy do umów, których przedmiotem jest ustalenie wzajemnych zobowiązań związanych z montażem instalacji, przekazaniem jej do korzystania, a następnie na własność mieszkańcowi. Mieszkańcy zobowiązali się do dobrowolnej partycypacji w kosztach montażu instalacji w wysokości do 14 % kosztów kwalifikowanych objętych dofinansowaniem. Z kolei Gmina jest odpowiedzialna m.in. za właściwą realizację inwestycji i prawidłowe funkcjonowanie Instalacji. Z tytułu realizacji usługi termomodernizacji mieszkańcy zobowiązani są do zapłaty wynagrodzenia na rzecz Gminy, zaś niedokonanie ustalonej wpłaty w określonym terminie i wysokości jest równoznaczne z rezygnacją z udziału w projekcie. Gmina podkreśliła, że w świetle postanowień umowy wysokość wynagrodzenia z tytułu realizowanej przez nią usługi termomodernizacji nie jest w żaden sposób zależna od wysokości dofinansowania uzyskanego w związku z zakupem i montażem instalacji. Poza zapłatą ww. wynagrodzenia, umowy nie przewidują pobierania jakichkolwiek innych opłat od mieszkańców. Zarówno korzystanie przez mieszkańca z instalacji w okresie obowiązywania umowy, jaki i przeniesienie na niego własności Instalacji wraz z upływem okresu jej trwania realizowane będzie w ramach usługi termomodernizacji i Gmina nie będzie pobierać z tego tytułu żadnego dodatkowego wynagrodzenia. W przypadku jednak wystąpienia dodatkowych kosztów nieprzewidzianych przez Gminę na etapie realizacji usługi termomodernizacyjnej spowoduje, że mieszkaniec będzie zobowiązany do ich zapłaty w terminie 14 dni od otrzymania stosownego powiadomienia. Na podstawie umów, mieszkańcy będący właścicielami, współwłaścicielami lub osobami posiadającymi inny tytuł prawny do dysponowania nieruchomościami zabudowanymi budynkami mieszkalnymi, w których montowane będą instalacje, zapewnią Gminie oraz osobom przez nią wskazanym dostęp do Instalacji przez cały okres trwania umowy. Równolegle Gmina zawiera z mieszkańcami umowy użyczenia, na podstawie których mieszkaniec oddaje jej w użyczenie odpowiednią część dachu/budynku, gdzie montowane będą instalacje. Okres obowiązywania umów użyczenia jest równy okresowi obowiązywania umów. W piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku, na pytanie organu interpretującego Gmina wskazała, że "realizacja projektu należy/będzie należała do jej zadań własnych, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 i 3 u.s.g., jako zadanie z zakresu ochrony środowiska i przyrody oraz z zakresu zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz". W odpowiedzi na pytanie "czy budynki mieszkalne, na/w których są/mają być wykonane czynności związane z zakupem i montażem kolektorów słonecznych, zalicza się do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w rozumieniu art. 41 ust. 12a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, ze zm., dalej": "ustawa o VAT") Gmina odpowiedziała pozytywnie dodając, że nie jest to okoliczność faktyczna, a ocena prawna, do której zobowiązany jest organ. Argumentowała, że już we wniosku wskazała, iż budynki te są budynkami mieszkalnymi stałego zamieszkania sklasyfikowanymi w PKOB w dziale 11, co w oparciu o art. 41 ust. 12a oraz art. 2 pkt 12 ustawy o VAT wydaje się wystarczające, aby udzielić odpowiedzi na zadane pytanie. Przypomniała również, że zgodnie z informacją przedstawioną we wniosku o interpretację, mogą się zdarzyć także sytuacje montażu w budynkach, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2, co w świetle art. 12b ustawy o VAT oznacza, że nie będą one zaliczone do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Gmina wyjaśniła również, że wszelkie nabywane do realizacji inwestycji towary i usługi będą wykorzystywane wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Gmina podkreśliła też, że żądanie uzupełnienia wniosku o sformułowanie alternatywnego stanu faktycznego wykracza poza zakres zawartych we wniosku o interpretację pytań, a ponadto uniemożliwiałoby de facto organowi wydanie jednoznacznej interpretacji, co do przedstawionego stanu faktycznego. Dodała, że w przedstawionym stanie faktycznym opisano konkretne umowy o dofinansowanie i konkretny projekt inwestycyjny. Tym samym, w jej ocenie, nie sposób odpowiedzieć na pytanie czy w przypadku braku dofinansowania realizowałaby inwestycję, gdyż zdarzenie takie nie miało i nie będzie miało miejsca. Jednak wychodząc naprzeciw oczekiwaniom organu interpretacyjnego, wyjaśniła, że w przypadku nieotrzymania dofinansowania musiałaby rozważyć czy i w jaki sposób realizować inwestycję. W przypadku decyzji pozytywnej mogłaby zdecydować się na zaciągnięcie kredytu na ten cel albo nie zrealizować innej inwestycji. Dalej Gmina wskazała, że zgodnie z treścią umów, dopłata jest przeznaczona na "dofinansowanie (...) części wydatków poniesionych przez nią na realizację "Projektu (...)". "Projekt" z kolei należy rozumieć jako montaż instalacji. Oznacza to, że na podstawie ww. umów Gmina otrzymuje dofinansowanie części wydatków poniesionych na realizację Projektu, który został zdefiniowany jako montaż instalacji. Tym samym dofinansowanie Gmina może przeznaczyć wyłącznie na pokrycie odpowiedniej części płatności za faktury wystawione przez wykonawcę z tytułu zakupu i montażu instalacji. Przypomniała jednocześnie, że dofinansowana ze środków unijnych usługa jest usługą nabywaną przez Gminę. Montaż instalacji przeprowadzony zostanie przez wykonawcę na rzecz Gminy na częściach nieruchomości oddanych Gminie w użyczenie. W wyniku tej usługi Gmina stanie się właścicielem instalacji. Z kolei mieszkańcy nabywać będą od Gminy inną, odrębną usługę, tj. usługę termomodernizacji, do której nie odnosi się umowa o dofinansowanie. Gmina podała, że zgodnie z ostatecznym brzmieniem umów z mieszkańcami wysokość wynagrodzenia z tytułu realizowanej przez nią usługi termomodernizacji nie jest uzależniona od wysokości dofinansowania. W alternatywnych stanach faktycznych mogłoby być tak, że usługa termomodernizacji nie byłaby wcale realizowana lub że mieszkańcy zapłaciliby więcej, ale równie dobrze mogłoby być tak, że mieszkańcy zapłaciliby tyle samo lub nawet mniej/nic. Istnieje tu wiele teoretycznych możliwości, jednakże żadna z nich nie była dotąd brana pod uwagę, bo nie ma takiej potrzeby. Sytuacje takie nie są również przedmiotem pytania Gminy. Wysokość dofinansowania uzależniona jest wyłącznie od całkowitego kosztu dostawy i montażu instalacji, a więc usługi nabywanej przez Gminę. Na koszt tej usługi wpływ ma szereg różnych czynników, w tym m.in. rodzaj wybranych instalacji, ich liczba, warunki montażu, gwarancji itd. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Gminy można uznać, że pośrednio wysokość dofinansowania jest uzależniona między innymi - ale nie wyłącznie - od liczby nieruchomości, na których instalacje będą montowane (na jednej nieruchomości standardowo montowana jest jedna instalacja). Gmina w zakresie środków otrzymanych w formie dofinansowania ze środków UE jest/będzie zobowiązana do rozliczenia otrzymanych środków z instytucją dofinansowującą. Jest również zobowiązana do przedstawiania dokumentów potwierdzających właściwy przebieg Inwestycji oraz potwierdzających wykorzystanie środków otrzymanych w formie dofinansowania na określone cele. W przypadku niezrealizowania inwestycji Gmina będzie zobowiązana do zwrotu dofinansowania oraz zwrotu wynagrodzenia mieszkańcom. Gmina nie zawarła z mieszkańcami umów na zakup i montaż instalacji (taką umowę zawarła z Wykonawcą), lecz umowę o wykonanie usług termomodernizacji. Umowy te będą jednolite dla wszystkich mieszkańców, z wyjątkiem kwoty wynagrodzenia. Gmina przeznaczy otrzymane dofinansowanie na zakup i montaż instalacji. solarnych składających się m.in. z płaskich kolektorów słonecznych, zasobników na ciepłą wodę oraz pozostałego osprzętu instalacyjnego. Dofinansowanie obejmie także koszty nadzoru inwestorskiego nad inwestycją, przygotowania dokumentacji technicznej instalacji oraz zarządzania inwestycją. Dla potrzeb dofinansowania całkowita wartość Projektu została podzielona na koszty kwalifikowane, które zostaną częściowo dofinansowane oraz koszty niekwalifikowane, które takiego dofinansowania nie otrzymają. Dofinansowanie ze środków UE pokryje ok. 85% kosztów kwalifikowanych Projektu. Natomiast wkład własny Gminy wraz z wpłatami mieszkańców pokryje pozostałe ok. 15% kosztów kwalifikowanych Projektu oraz koszty niekwalifikowane. W odniesieniu do całkowitej wartości realizowanego zadania, oznacza to, że dofinansowanie ze środków UE pokryje ok. 76% całkowitej wartości Projektu, natomiast pozostałe ok. 24% pokryje wkład własny Gminy i wpłaty mieszkańców. Odnosząc się do kolejnego pytania Gmina wyjaśniła, że świadczy na rzecz mieszkańców usługi termomodernizacji w zamian za wynagrodzenie. Umowy z mieszkańcami nie określają, czy Gmina wnosi czy też nie wnosi wkładu własnego w finansowanie inwestycji. Gmina wniesie wkład własny w realizację inwestycji (np. na pokrycie kosztu sporządzenia wniosku o dofinansowanie). Kosztami, które zostały/zostaną poniesione przez Gminę oprócz wydatków na montaż instalacji są w szczególności takie koszty jak: zapewnienie nadzoru inwestorskiego, zakup dokumentacji i specyfikacji technicznej niezbędnej do jej realizacji, jak również koszty związane z przygotowaniem inwestycji, przykładowo sporządzenie wniosku o uzyskanie dofinansowania. Wykonawca wykonał/wykonuje na rzecz Gminy świadczenie w postaci dostawy i montażu instalacji, których Gmina stała się/stanie się właścicielem. Z kolei Gmina nie realizuje/nie będzie realizować na rzecz mieszkańców usługi dostawy i montażu instalacji. W okresie realizacji usługi na rzecz mieszkańców Gmina pozostanie właścicielem instalacji, a także będzie miała w użyczeniu odpowiedni fragment nieruchomości, na której zostanie ona zamontowana. Każdorazowo przedmiotem umowy zawartej przez Gminę z Mieszkańcem jest usługa termomodernizacji polegająca w szczególności na montażu instalacji na użyczonym fragmencie budynku będącego własnością/współwłasnością mieszkańca, przekazaniu jej mieszkańcowi do korzystania, a następnie po okresie trwałości na własność. Ponadto Gmina wyjaśniła, że nie występowała do GUS i nie ma opinii klasyfikacyjnej dotyczącej realizowanych na rzecz mieszkańców świadczeń ani świadczeń nabywanych przez Gminę od wyłonionego w trybie przetargu wykonawcy. W ocenie Gminy nabywane przez nią usługi zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług (dalej: "PKWiU") z 2008 r., klasyfikowane być powinny przy zakupie i montażu kolektorów słonecznych jako symbol PKWiU 43.22.12.0 "Roboty związane z wykonywaniem instalacji cieplnych, wentylacyjnych i klimatyzacyjnych". Natomiast w odniesieniu do usług świadczonych na rzecz mieszkańców Gmina wyjaśniła, że pytanie organu interpretacyjnego w tym zakresie nie ma żadnego uzasadnienia. Klasyfikacja PKWiU usług świadczonych przez Gminę nie ma znaczenia ani dla stawki VAT, ani też dla innych kwestii objętych wnioskiem o interpretację. Zgodnie z opisanym stanem faktycznym świadczona przez Gminę usługa stanowi usługę termomodernizacji, co wynika przede wszystkim z jej celu i charakteru (poprawa efektywności cieplnej), ale także z ostatecznego brzmienia umów z mieszkańcami. Charakter usługi został szczegółowo opisany we wniosku i w ocenie Gminy jest to wystarczające dla określenia właściwej stawki podatku. Przepisy w zakresie podatku od towarów i usług nie wymagają od Gminy określenia klasyfikacji statystycznej jej świadczeń dla mieszkańców dla zastosowania stawki 8%. Na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy o VAT klasyfikacja statystyczna nie ma tu żadnego znaczenia. Przepis ten nie odwołuje się bowiem do PKWiU, ale ogólnie do usług m.in. remontu, modernizacji i termomodernizacji. Klasyfikacja PKWiU usług Gminy nie ma również znaczenia dla ustalenia podstawy ich opodatkowania, zaliczkowego charakteru wpłat mieszkańców, prawa do odliczenia VAT, opodatkowania VAT przekazania Instalacji do korzystania i na własność, a także dla kwestii zastosowania odwrotnego obciążenia. Należy tu w szczególności podkreślić, że regulacje art. 17 ust. 1 pkt 8 oraz 17 ust. 1h ustawy o VAT odnoszą się wyłącznie do usług nabywanych przez Gminę, a nie tych świadczonych przez nią na rzecz mieszkańców Gmina wskazała również, że nie znajduje symbolu PKWiU, który odpowiadałby dokładnie usługom termomodernizacji świadczonym przez nią na rzecz mieszkańców. Niemniej jednak wydaje się, że zastosowanie znaleźć by tu mógł symbol PKWiU 43.22.12.0 "Roboty związane z wykonywaniem instalacji cieplnych, wentylacyjnych i klimatyzacyjnych". W odniesieniu do możliwości odstąpienia od umowy Gmina wyjaśniła, że do tej kwestii stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego. Jednocześnie, zgodnie z umową ulega ona rozwiązaniu ze skutkiem natychmiastowym, w szczególności w przypadkach gdy mieszkaniec nie realizuje wynikających z niej zobowiązań oraz gdy umowa użyczenia nieruchomości (budynku mieszkalnego), na której będzie realizowana instalacja ulegnie rozwiązaniu. Zgodnie z treścią zawartych z mieszkańcami umów istotą wykonywanych przez Gminę na rzecz mieszkańców świadczeń w postaci usług termomodernizacji jest zwiększenie sprawności cieplnej budynku będącego własnością mieszkańca poprzez montaż w jego obrębie instalacji, następnie przekazanie jej mieszkańcowi do korzystania, a końcowo po upływie okresu trwałości projektu – na własność. Z kolei istotą nabywanych przez Gminę świadczeń, w związku z realizacją Inwestycji, jest zakup i montaż Instalacji na budynkach należących do mieszkańców, których właścicielem w okresie trwania Umowy będzie Gmina. Przysługujące Gminie prawo własności instalacji umożliwi jej z kolei świadczenia usług termomodernizacji na podstawie zawartych z mieszkańcami umów. Odnosząc się do kolejnych postawionych przez organ interpretacyjny pytań, Gmina wyjaśniła, że zarówno do sprawowania bieżącego nadzoru nad przebiegiem pracy związanych z montażem instalacji, jak i do ich ostatecznego odbioru upoważniony jest/będzie inspektor nadzoru inwestorskiego, z którym zawarła umowę oraz jej wyznaczony przedstawiciel Gminy. Ww. osoby podpiszą protokół odbioru końcowego wraz z przedstawicielami Wykonawcy. Ponadto Gmina wyjaśniła, że nabywane w celu zrealizowania inwestycji usługi są usługami wymienionymi w załączniku nr 14 do ustawy o VAT. Niemniej jednak w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym, wykonawca odpowiedzialny za dostawę i montaż instalacji nie występuje w roli podwykonawcy w rozumieniu ustawy o VAT. Zlecając wykonanie dostawy i montażu instalacji, których Gmina stanie się właścicielem, Gmina nie może być uznana za wykonawcę generalnego, a zleceniobiorca za podwykonawcę. Gmina jest w tym przypadku inwestorem, a podmiot, od którego nabywa usługi - wykonawcą. Tym samym, w ocenie Gminy mając na uwadze zakres ciążących na niej obowiązków związanych z zakupem i montażem instalacji oraz fakt nabycia prawa ich własności, nie ma ona obowiązku rozliczenia w drodze odwrotnego obciążenia VAT z tytułu nabycia od wykonawcy usług związanych z zakupem i montażem instalacji. W związku z powyższym opisem Gmina zadała następujące pytania: 1) czy otrzymywane przez nią wpłaty od mieszkańców stanowią wynagrodzenie za świadczone przez nią na ich rzecz usługi i jako takie podlegają opodatkowaniu VAT? 2) według jakiej stawki należy opodatkować jej świadczenie na rzecz mieszkańców? 3) czy podstawę opodatkowania w przypadku świadczenia na rzecz mieszkańców stanowi otrzymywane od nich wynagrodzenie przewidziane w umowach, pomniejszone o kwotę podatku należnego? 4) czy otrzymywane od mieszkańców wpłaty należy uznać za zaliczki podlegające opodatkowaniu w momencie otrzymania tychże wpłat? 5) czy ma pełne prawo do odliczenia VAT naliczonego wykazanego na fakturach zakupowych związanych z zakupem i montażem Instalacji? 6) czy poza odprowadzeniem VAT od wynagrodzenia, o którym mowa w pytaniu oznaczonym we wniosku jako nr 1, będzie zobligowana do odrębnego opodatkowania podatkiem VAT przekazania Instalacji do korzystania w okresie trwania umów? 7) czy poza odprowadzeniem VAT od wynagrodzenia, o którym mowa w pytaniu oznaczonym we wniosku jako nr 1, będzie zobligowana do odrębnego opodatkowania podatkiem VAT przekazania mieszkańcom własności Instalacji wraz z upływem okresu trwania umów? 8) czy spoczywa na niej obowiązek rozliczenia w drodze odwrotnego obciążenia VAT z tytułu nabycia od wykonawcy usług związanych z zakupem i montażem Instalacji? Zdaniem Gminy: Ad 1. Otrzymywane przez nią wpłaty od mieszkańców stanowią wynagrodzenie za świadczoną na ich rzecz usługę i jako takie podlegają opodatkowaniu VAT. Ad 2. W przypadku montażu Instalacji na/w budynkach o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 300 m2, właściwą dla świadczenia na rzecz mieszkańców jest stawka 8%. Ad 3. Podstawę opodatkowania, w przypadku świadczenia na rzecz mieszkańców stanowi wyłącznie otrzymywane od nich wynagrodzenie przewidziane w umowach, pomniejszone o kwotę podatku należnego. Ad 4. Otrzymywane od mieszkańców wpłaty należy uznać za zaliczki podlegające opodatkowaniu w momencie otrzymania wpłat. Ad 5. Ma pełne prawo do odliczenia VAT naliczonego wykazanego na fakturach zakupowych związanych z zakupem i montażem Instalacji. Ad 6. Poza odprowadzeniem VAT od wynagrodzenia, o którym mowa w pytaniu oznaczonym we wniosku jako nr 1, nie będzie zobligowana do odrębnego opodatkowania VAT przekazania Instalacji mieszkańcom do korzystania w okresie trwania umów. Ad 7. Poza odprowadzeniem VAT od wynagrodzenia, o którym mowa w pytaniu oznaczonym we wniosku jako nr 1, nie będzie zobligowana do odrębnego opodatkowania VAT przekazania mieszkańcom własności Instalacji wraz z upływem okresu trwania umów. Ad 8. Nie ma obowiązku rozliczenia w drodze odwrotnego obciążenia VAT z tytułu nabycia od wykonawcy usług związanych z zakupem i montażem Instalacji. Organ interpretacyjny pozostawiając wniosek bez rozpatrzenia, po przytoczeniu treści przepisów Ordynacji podatkowej art. 14b § 1 – 3 wywiódł, że wydanie interpretacji podatkowej opiera się na stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku o jej wydanie, co oznacza, że granice tego postępowania są określane przez stronę w pytaniu skierowanym do organu. Podatnik składając wniosek o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie. Z uwagi na istotę interpretacji indywidualnej, w szczególności jej gwarancyjny charakter, przedmiotem rozstrzygnięcia nie może być ocena prawna abstrakcyjnych, różnych i hipotetycznych sytuacji faktycznych/zdarzeń przyszłych. Przedstawiony we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe stanowi jedyną faktyczną podstawę udzielonej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja ta będzie mogła wywołać określone skutki prawne, zaś na wnioskodawcy ciąży obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, przy czym "wyczerpująco'' należy rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, a zatem w taki sposób, by wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi. W razie wątpliwości co do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, organ wzywa wnioskodawcę - w trybie art. 169 §1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej o jego sprecyzowanie lub też o usunięcie innych braków wniosku, w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tych warunków spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W ocenie organu, w przedmiotowej sprawie niezbędnym – w kontekście przepisów ustawy o VAT: art. 2 pkt 6, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 – było jednoznaczne ustalenie rodzaju czynności/usług świadczonych przez Gminę na rzecz mieszkańców. Podkreślając, że podstawowa stawka podatku od towarów i usług, stosowanie do treści art. 41 ust. 1 ustawy, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1, dodał, że w myśl art. 41 ust. 2 ustawy o VAT, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1, zaś stosownie do treści art. 146a pkt 1 i 2 ustawy o VAT, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem art. 146f: 1) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%; 2) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy wynosi 8%, natomiast stawkę podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2 ustawy o VAT, stosuje się - w myśl ust. 12 wskazanego artykułu - do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, organ – w świetle przepisu art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy o VAT – wywiódł, że załącznik nr 14 do ustawy o VAT, obowiązujący od dnia 1 stycznia 2017 r., zawiera (w poz. 2-48) zamkniętą listę usług budowlanych identyfikowanych przy pomocy Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), podlegających mechanizmowi odwróconego obciążenia w przypadku świadczenia tych usług przez podwykonawców. Z kolei, przepis art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy o VAT wprowadza mechanizm polegający na przesunięciu obowiązku rozliczenia VAT na podatnika, na rzecz którego świadczona jest usługa budowlana wymieniona w załączniku nr 14 do ustawy w poz. 2-48, jeżeli usługodawcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i ust. 9, natomiast usługobiorcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, zarejestrowany jako podatnik VAT czynny, przy czym - zgodnie z art. 17 ust. 1h ustawy o VAT - mechanizm ten ma zastosowanie, jeżeli usługodawca świadczy te usługi jako podwykonawca. Jednocześnie zauważył, że przy każdej z usług wymienionych w poz. 2-48 załącznika nr 14 do ustawy, podano również symbol klasyfikacji statystycznej PKWiU, co wskazuje, że tylko konkretne usługi sklasyfikowane pod danym symbolem, wymagają rozliczania podatku na zasadzie odwróconego obciążenia. Mając na uwadze powyższe przepisy oraz okoliczności sprawy, organ wyjaśnił, że przy ustaleniu, czy wpłaty dokonywane przez mieszkańców stanowią wynagrodzenie za świadczoną przez Gminę na ich rzecz usługę oraz co do właściwej stawki podatku od towarów i usług dla tych czynności decydujące znaczenie miało ustalenie, co jest przedmiotem zawartej między Gminą a mieszkańcami Umowy, tj. jaką czynność ona dokonuje/zamierza dokonać na rzecz mieszkańca, czy będą to usługi termomodernizacji, czy usługi budowlane (roboty związane z wykonaniem instalacji cieplnych, wentylacyjnych i klimatyzacyjnych). Z uwagi na fakt, iż wniosek nie był kompletny i zawierał wątpliwości, które nie pozwoliły na jego rozpatrzenie, to wezwanie Gminy do usunięcia braków i złożenia dodatkowych wyjaśnień, w tym poprzez określenie, jakie usługi faktycznie świadczy na rzecz mieszkańców i, jaki one posiadają symbol PKWiU, było zasadne i zgodne z obowiązującymi przepisami Ordynacji podatkowej. Wobec tego twierdzenie, iż organ od samego początku miał wszelkie dane, aby dokonać interpretacji przepisów w odniesieniu do usług świadczonych przez Gminę uznano za niezasadne. Organ dalej wywodził, że jak stanowi przepis art. 5a ustawy o VAT, towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. Zatem, dla udzielenia odpowiedzi w zakresie zastosowania bądź niezastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia dla świadczeń objętych wnioskiem, istotne jest prawidłowe ich zaklasyfikowanie wg symbolu PKWiU. W jego ocenie, mechanizm odwróconego obciążenia ma zastosowanie przy rozliczaniu podatku z tytułu świadczenia usług budowlanych wymienionych w załączniku nr 14 do ustawy (poz. 2-48), objętych wskazanymi w tym załączniku symbolami PKWiU, przez podwykonawcę. Podwykonawcą natomiast będzie każdy podmiot będący usługodawcą, który nie jest generalnym wykonawcą w ramach danej inwestycji budowlanej, przyjmującym zlecenie wykonania tej inwestycji bezpośrednio od inwestora. Zatem, aby schemat, o którym mowa w art. 17 ust. 1h ustawy o VAT został zachowany, istotne jest zidentyfikowanie usług będących przedmiotem wniosku, jako wymienionych w załączniku nr 14 do ustawy, a tym samym prawidłowe ich zaklasyfikowanie wg symbolu PKWiU, zarówno tych świadczonych przez podwykonawcę, jak i generalnego wykonawcę (wnioskodawcę). W sytuacji, gdy podwykonawca i generalny wykonawca nie świadczą tożsamych (sklasyfikowanych pod tym samym symbolem PKWiU) usług, brak podstaw do stosowania ww. przepisów. Tym samym jednoznaczne podanie klasyfikacji usług świadczonych przez Gminę na rzecz mieszkańców - wbrew zarzutowi zażalenia - było elementem niezbędnym dla merytorycznego załatwienia wniosku, przy czym, zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUS z 2005 r. Nr 1, poz. 11) zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby i usługi), towary, środki trwałe i obiekty budowlane według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej. Zatem, organ nie jest uprawniony do zajmowania stanowiska w zakresie prawidłowości formalnego przyporządkowania towaru lub usługi do grupowania statystycznego. Dodatkowo organ wyjaśnił, że zgodnie z PKWiU, zaliczanie danego produktu do odpowiedniego grupowania jest obowiązkiem producenta (względnie usługodawcy), co wynika z faktu, że właśnie on posiada wszystkie informacje niezbędne do właściwego zaliczenia produktu do odpowiedniego grupowania PKWiU, przy czym dokonana przez producenta (usługodawcę) klasyfikacja nie może naruszać zasad budowy i logiki struktury PKWiU. W razie trudności przy zaliczaniu wyrobu (towaru) lub usługi do odpowiedniego grupowania PKWiU można wystąpić w tej sprawie do organów statystycznych. Procedury udzielania informacji w sprawie standardów klasyfikacyjnych (w tym PKWiU) określa Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych. Mając powyższe na uwadze, organ nie zgodził się z twierdzeniem Gminy, że nie może on pytać o klasyfikację statystyczną usług, gdyż dla wydania interpretacji w zakresie objętym pytaniami sformułowanymi we wniosku najistotniejszą rzeczą jest ustalenie, jakie usługi faktycznie świadczy Gmina na rzecz mieszkańców i jaka jest ich klasyfikacja statystyczna. W jego ocenie, informacje przedstawione we wniosku i jego uzupełnieniu, nie pozwoliły na jednoznaczne wyjaśnienie tych kwestii, bowiem nie można stwierdzić jednoznacznie, czy zapłata wynagrodzenia przez mieszkańca na rzecz Gminy stanowi należność za świadczenie usługi termomodernizacji polegającej w szczególności na opracowaniu niezbędnej dokumentacji i montażu Instalacji w/na/przy budynku będącym własnością/współwłasnością mieszkańca, przekazaniu jej mieszkańcowi do korzystania, a następnie - wraz z zakończeniem okresu umowy z mieszkańcem - na własność, czy też zapłata ww. wynagrodzenia stanowi należność za świadczenie usług termomodernizacyjnych, sklasyfikowanych pod symbolem PKWiU 43.22.12. i nazywa je "Roboty związane z wykonywaniem instalacji cieplnych, wentylacyjnych i klimatyzacyjnych". Organ wyraził zapatrywanie, że wskazane wyżej niejasności w opisie sprawy będące brakami formalnymi nie pozwalały na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, uznał zatem zarzuty naruszenia art. 14b § 1 oraz art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej za bezzasadne i nie zasługujące na uwzględnienie. W jego ocenie, Gmina nie dopełniła wymogów formalnych wniosku określonych w art. 14 b § 3 Ordynacji podatkowej. Nie stwierdziła bowiem jednoznacznie, jakie usługi świadczy/będzie świadczyła na rzecz mieszkańców, co było niezbędne dla ustalenia, czy wpłaty dokonywane przez mieszkańców stanowią/stanowić będą wynagrodzenie za świadczoną przez nią na ich rzecz usługę, która podlega/będzie podlegała opodatkowaniu oraz określenia właściwej stawki podatku VAT dla świadczonych usług objętych pytaniami nr 1 i 2, a w konsekwencji dokonania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie w zakresie dalszych pytań oznaczonych we wniosku. Gmina, kwestionując legalność wydanych postanowień, sformułowała zarzuty skargi wskazujące głównie na naruszenie art. 14b § 1 oraz art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 oraz art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na niewydaniu interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego i pozostawieniu wniosku o jej wydanie bez rozpatrzenia, w sytuacji w której wyczerpująco przedstawiony został zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe i własne stanowisko w sprawie oceny prawnej, co świadczy o wypełnieniu dyspozycji art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. W kontekście tak zarysowanych stanowisk stron, na wstępie podkreślenia wymaga specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji. Zgodnie z art. 14 b § 1 Ordynacji podatkowej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną), zaś z art. 14 b § 2 Ordynacji podatkowej wynika, że: wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego – stosownie do art. 14 b § 3 Ordynacji podatkowej. Jak z kolei stanowi art. 14 c Ordynacji podatkowej, interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Z kolei w myśl art. 14 g § 1 Ordynacji podatkowej, wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14 b § 3 Ordynacji podatkowej lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. Stosownie do brzmienia art. 14 h Ordynacji podatkowej, w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 165 a oraz art. 169 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, a nadto przepisy rozdziału 6 działu IV tej ustawy. Jeśli przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny nie ma charakteru "wyczerpującego", tj. nie zawiera faktów czy okoliczności wystarczających do wydania wnioskowanej interpretacji, a tym samym nie spełnia kryteriów z art. 14 b § 3 Ordynacji podatkowej, organ interpretacyjny wzywa zainteresowanego do uzupełnienia tego braku na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14 h Ordynacji podatkowej. Pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia może nastąpić dopiero wówczas, gdy wnioskodawca nie uzupełni lub nie poprawi wniosku według zaleceń organu wydającego interpretację, w wyznaczonym przez ten organ terminie. Istotne przy tym jest, że skierowane do wnioskodawcy wezwanie powinno jednoznacznie wskazywać wątpliwe elementy stanu faktycznego i precyzować informacje ich dotyczące, konieczne z punktu widzenia oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy z wyjaśnieniem dlaczego organ interpretacyjny uznał je za istotne z punktu widzenia przedstawionego we wniosku pytania. Pozostawiając wniosek o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia organ winien nie tylko wykazać, że danego elementu stanu faktycznego (informacji) wniosek ani odpowiedź na wezwanie organu nie zawiera, ale przede wszystkim wykazać - poprzez stosowne merytoryczne uzasadnienie (ze wskazaniem konkretnych uregulowań prawnych z zakresu prawa podatkowego), że bez tego elementu stanu faktycznego (informacji) udzielenie prawidłowej zgodnej z prawem interpretacji jest niemożliwe. Zdaniem organu interpretującego wniosek nie spełniał wymogów z art. 14 b § 3 Ordynacji podatkowej i dlatego Gmina została wezwana na podstawie art. 169 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej do jego uzupełnienia w terminie 7 dni. Jak wynika z treści wezwania miała ona doprecyzować wniosek o wskazanie i wyjaśnienie szeregu kwestii, w tym jaka jest klasyfikacja statystyczna (pełny siedmiocyfrowy symbol) świadczeń, objętych zakresem zadanych pytań we wniosku: dokonywanych przez podmioty trzecie na rzecz Gminy; dokonywanych przez Gminę na rzecz mieszkańców, zgodnie z PKWiU. Odpowiadając organowi, Gmina udzieliła szczegółowych wyjaśnień, uzasadniając udzielone odpowiedzi, o czym była już mowa wyżej. Zdaniem Sądu, organ niezasadnie wezwał Gminę do uzupełnienia przedstawionego przez nią we wniosku stanu faktycznego sprawy. Informacje, o których uzupełnienie wystąpił były zbędne dla oceny prawidłowości jej stanowiska, w kontekście treści zadanych pytań oraz regulacji ustawy o VAT. Z treści wniosku wynika bowiem, że Gmina dokładnie zdefiniowała usługi jakie zamierza świadczyć na rzecz mieszkańców jako usługi termomodernizacji wyjaśniając, że nie należy ich utożsamiać z montażem instalacji. Przedmiotem umowy zawartej/zawieranej przez Gminę z mieszkańcem jest usługa termomodernizacji polegająca w szczególności na opracowaniu niezbędnej dokumentacji i montażu instalacji w/na budynku będącym własnością/współwłasnością mieszkańca, przekazaniu jej do korzystania, a następnie - wraz z zakończeniem okresu umowy - na własność. Świadczenia w postaci dostawy i montażu instalacji na rzecz Gminy wykona zaś wyłoniony w drodze przetargu wykonawca. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, nie wystąpiły wątpliwe elementy stanu faktycznego sprawy. Zarówno we wniosku, jak i w jego - wniesionym w odpowiedzi na wezwanie organu - uzupełnieniu Gmina przedstawiła w sposób wyczerpujący i precyzyjny opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego pozwalający na rozstrzygnięcie w zakresie pytań sprecyzowanych we wniosku. Jak już wyżej wskazano, w myśl art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W kontekście tego przepisu – zdaniem Sądu – nieuzasadnione i bez podstawy prawnej było wezwanie Gminy do uzupełnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez wskazanie symbolu PKWiU usługi nabywanej przez nią od zewnętrznego wykonawcy, jak również - symbolu PKWiU dla usługi świadczonej przez nią na rzecz mieszkańców. Sąd podziela argumentację skargi, że wskazane w przepisach podatkowych klasyfikacje statystyczne są elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i w procesie stosowania prawa przez organy podatkowe podlegają także procesowi wykładni. Inaczej bowiem, gdyby symbol PKWiU był uznawany za element stanu faktycznego, to organ interpretacyjny tym symbolem byłby związany, co w zasadzie przekreślałoby w niektórych przypadkach sens interpretacji, bowiem organ nie mogąc zmienić klasyfikacji statystycznej produktu, musiałby podzielić stanowisko wnioskodawcy w tej kwestii, a co za tym idzie również w kwestii stawki podatku. Organ zatem w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej nie miał prawa pytać Gminy o symbol PKWiU świadczonych usług, ponieważ taka informacja nie miałaby w okolicznościach faktycznych sprawy wpływu na wynik oceny prawnej jej stanowiska. Pogląd powyższy znajduje odzwierciedlenie między innymi w wyrokach NSA z 29 listopada 2017 r., I FSK 179/16 oraz z 24 kwietnia 2018 r., I FSK 938/16 oraz w wyrokach wojewódzkich sądów administracyjnych: WSA w Szczecinie z dnia 22 marca 2018 r., I SA/Sz 144/18, WSA w Bydgoszczy z dnia 5 kwietnia 2018 r., SA/Bd 1055/17; WSA w Szczecinie z dnia 18 stycznia 2018 r., I SA/Sz 988/17; WSA w Poznaniu z dnia 21 grudnia 2017 r., I SA/Po 981/17; w Krakowie z dnia 10 września 2017 r., I SA/Kr 1206/15 (CBOSA). W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym, Sąd uznaje zarzuty skargi sformułowane w jej petitum za uzasadnione, albowiem bezpodstawne było pozostawienie wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego bez rozpatrzenia oraz uzasadnienie takiego rozstrzygnięcia twierdzeniem, że Gmina w opisie stanu faktycznego nie przedstawiła jednoznacznie opisu usług świadczonych przez nią na rzecz mieszkańców. Wręcz przeciwnie, w treści wniosku o wydanie interpretacji wskazała w sposób obszerny wszelkie informacje faktyczne, w oparciu o które organ był w stanie dokonać rekonstrukcji stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i udzielić odpowiedzi na postawione pytania, dotyczące skutków podatkowych związanych z zawarciem przez Gminę z mieszkańcami umów o świadczenie usługi termomodernizacji. W ocenie Sądu, organ dysponował kompletem informacji (dodatkowo rozwiniętych w dodatkowych odpowiedziach na stawiane pytania) niezbędnych do wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, zaś pozostawienie wniosku o jej wydanie bez rozpatrzenia należy zakwalifikować jako naruszenie prawa procesowego mające wpływ w stopniu istotnym na wynik sprawy. Ponownie rozstrzygając sprawę organ wyda interpretację indywidualną w zakresie objętym wnioskiem, uwzględniając ocenę prawną Sądu, co do wypełnienia przez stronę wymogów formalnych wniosku określonych w art. 14b § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 3 ust 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. z 2011 r. Nr 31 poz. 153). Na zasądzoną kwotę tytułem kosztów postępowania składa się wpis w kwocie [...]zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie [...]zł.