I SA/Sz 988/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędzia WSA Bolesław Stachura, po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi D. Spółki Akcyjnej z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 sierpnia 2017 r. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej D. Spółki Akcyjnej z siedzibą w K. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 października 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 sierpnia 2017 r., nr [...] o pozostawieniu wniosku D. S.A. z dnia 10 maja 2017 r., uzupełnionego w dniu 10 lipca 2017 r., bez rozpatrzenia. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że dniu 10 maja 2017 r. wpłynął do organu ww. wniosek o wydanie interpretacji dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie w zakresie stawki podatku dla sprzedawanych produktów. We wniosku Spółka przedstawiła zdarzenie przyszłe. Wskazała, że jest spółką produkcyjną w zakresie przemysłu spożywczego, zajmującą się m.in. produkcją sałatek warzywnych. W 2009 r. Spółka wystąpiła do Urzędu Statystycznego w Ł. o klasyfikację niektórych ze sprzedawanych przez nią produktów, w tym sałatek warzywnych, dla których otrzymała klasyfikacje, jakie szczegółowo opisała we wniosku. Następnie Spółka wskazała, że w październiku 2015 r. na żądanie kontrahenta Spółka ponownie zwróciła się do Urzędu Statystycznego w Ł. o potwierdzenie klasyfikacji PKWiU 2008 dla dwóch rodzajów sałatek. Urząd dodatkowo zażądał podania sposobu pakowania, w związku z czym we wniosku wskazano, że produkty mają opakowanie z tworzywa sztucznego zamykanych termicznie wieczkiem. Podała również w jaki sposób Urząd zaklasyfikował produkty. Spółka zakwestionowała tę klasyfikację Urzędu Statystycznego w Ł., w efekcie czego w grudniu 2015 r. otrzymała korespondencję z Departamentu Metodologii, Standardów i Rejestrów GUS, której wnioski zaprezentowała w uzasadnieniu wniosku o wydanie interpretacji. W oparciu o powyższe Urząd Statystyczny w Ł. dokonał korekty klasyfikacji z 2009 r. dla wszystkich wykazanych tam produktów. Skutkiem reklasyfikacji PKWiU produktów Spółki byłoby uznanie, iż produkty Spółki powinny być opodatkowane VAT wg stawki 8%. Mając na uwadze powyższe okoliczności Spółka powzięła wątpliwości co do prawidłowości zastosowanej stawki podatku od towarów w odniesieniu do sprzedawanych przez nią produktów. Spółka na początku 2016 r. wystąpiła do jednostek naukowych posiadających specjalistyczną wiedzę we wskazanym zakresie, tj. do: Z. Uniwersytetu Technologicznego w S. (Wydział Nauk o Żywności i Rybactwa), Szkoły Głównej i Gospodarstwa Wiejskiego w W. (Wydział Nauk o Żywieniu Człowieka i Konsumpcji) i Spółki Celowej Uniwersytetu Ekonomicznego w P. Sp. z o.o., z których otrzymała opinie kwalifikacyjne PKWiU dla swoich produktów, które przytoczyła we wniosku. W związku z powyższym opisem zadała następujące pytanie: Czy prawidłowe jest zaklasyfikowanie sprzedawanych przez Spółkę sałatek do pozycji 28 załącznika nr [...] do ustawy o podatku od towarów i usług i zastosowanie stawki podatku 5% dla opisanych w opisie stanu faktycznego produktów? Zdaniem Wnioskodawczyni zgodnie z treścią przepisów: - ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - dalej u.p.t.u., - rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z dnia 26 listopada 2008 r.) - dalej: PKWiU 2008, - rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. z dnia 31 grudnia 2007 r.) - dalej: PKD 2007, - Nomenklatur Scalonych (Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r.) - dalej: NS, - wyjaśnień i wskazówek zawartych w "Uwagach wyjaśniających do Taryfy celnej" oraz ogólnych reguł interpretacji Scalonej Nomenklatury Towarowej Handlu Zagranicznego (CN) - dalej: CN, - Classification of Products by Activity (CPA), wersja 2008 (Klasyfikacja Produktów wg Działalności), opracowanej przez Eurostat - dalej: CPA 2008, - Nomenclature statistiąue des Activites economiques dans la Communaute Europeene (NACE), Rev. 2 (Nomenklatura statystyczna działalności gospodarczych we Wspólnocie Europejskiej) - dalej: NACE, prawidłowe jest opodatkowanie opisanych sałatek wg stawki 5% poprzez uznanie, że sałatki te wchodzą w zakres pozycji 28 załącznika 10 do ustawy o podatku od towarów i usług ze względu na zakwalifikowanie sałatek produkowanych przez Spółkę do grupowania PKWiU 2008:10.85.1. Spółka powołując się m.in. na stanowisko doktryny, orzecznictwo sądowoadministracyjne w sposób obszerny uzasadniła swoje stanowisko. W ocenie organu wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 roku, poz. 201, ze zm. - zwanej dalej: "O.p."), w związku z powyższym pismem z dnia 30 czerwca 2017 r., nr [...], na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p. wezwał Wnioskodawczynię do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia poprzez doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego tj. jednoznaczne wskazanie właściwej klasyfikacji statystycznej dla sprzedawanych produktów, będących przedmiotem zapytania, zgodnie ze stosowaną od dnia 1 stycznia 2011 r., dla celów podatkowych, Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług (PKWiU), wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 207, poz. 1293 ze zm.). Zgodnie bowiem z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 roku w sprawie trybu udzielania, informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUS Nr 1 poz. 11) zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby i usługi), towary, środki trwałe i obiekty budowlane według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i ( nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej i to jego obciążają ewentualne negatywne konsekwencje z tytułu błędnego zaklasyfikowania towarów i usług. W odpowiedzi Spółka wskazała, że we wniosku precyzyjnie opisano zdarzenie przyszłe w zakresie niezbędnym do wydania przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej indywidualnej interpretacji w sprawie, w związku z czym, w ocenie Wnioskodawcy nie jest koniecznym uzupełnienie braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji w trybie art. 169 § 1 O.p. i przedstawiono szerokie uzasadnienie w tym zakresie. W wyniku analizy uzupełnienia będącego odpowiedzią na wezwanie organ z uwagi na braki, jakie zawierał uzupełniony wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej (tj. brak jednoznacznego wskazania właściwej klasyfikacji statystycznej (PKWiU) dla sprzedawanych produktów, będących przedmiotem zapytania, postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2017 r. nr [...] pozostawił wniosek Spółki bez rozpatrzenia. Nie zgadzając się z treścią powyższego rozstrzygnięcia Spółka złożyła w dniu 4 sierpnia 2017 r. zażalenie, w treści którego, zarzuciła wydanemu postanowieniu naruszenie art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h i 14g § 1 O.p. poprzez zastosowanie tych przepisów do wniosku złożonego przez Wnioskodawcę w sytuacji, gdy nie istniały przesłanki do ich zastosowania; art. 14b § 3 w zw. z art. 14g § 1 O.p. poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie polegającą na przyjęciu, że wniosek o interpretację nie spełnia wymogów wyczerpującego przedstawienia zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie, w szczególności poprzez przyjęcie konieczności wskazania przez Wnioskodawcę właściwej klasyfikacji statystycznej PKWiU dla sprzedawanych produktów, a w konsekwencji uznania, że Spółka nie uzupełniła braków formalnych wniosku; art. 14h w zw. z art. 121 § 1 O.p. tj. zasady zaufania do organów podatkowych poprzez pozostawienie wniosku o interpretację bez rozpatrzenia w sytuacji, gdy to organ interpretujący winien na podstawie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego dokonać klasyfikacji statystycznej PKWiU opisanych produktów. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, na skutek złożonego zażalenia organ uznał, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. Wskazując na istotę wydawania interpretacji indywidualnych tj. dokonywanie wykładni konkretnych przepisów prawa podatkowego w powiązaniu z dokładnie określonym stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym poprzez ocenę przedstawionego we wniosku stanowiska wnioskodawcy organ stwierdził, że nie dokonuje oceny stanowiska Wnioskodawcy na podstawie niejasnych, czy też niejednoznacznych stwierdzeń. To wnioskodawca jest zobowiązany do przedstawienia wszelkich informacji, których ustalenie wymaga analizy przepisów podatkowych. Zatem Spółka winna była - zdaniem organu - udzielić odpowiedzi we wskazanym w wezwaniu zakresie - tj. jednoznacznie wskazać klasyfikację PKWiU dla produktów objętych wnioskiem, w wezwaniu bowiem organ precyzyjnie wskazał, o jakie informacje należy wniosek uzupełnić. Problem przedstawiony we wniosku w kontekście sformułowanego pytania dotyczył stawki VAT obowiązującej dla sprzedawanych przez Spółkę produktów. Dla rozstrzygnięcia tego zagadnienia - w ocenie organu - niezbędnym było uzyskanie od Spółki jednoznacznie określonej klasyfikacji PKWiU. W opisie zdarzenia przyszłego Spółka wskazała różne symbole (klasyfikacje) PKWiU produktów objętych przedmiotem wniosku, dlatego też organ wezwał do jednoznacznego wskazania właściwej klasyfikacji statystycznej dla sprzedawanych produktów, aby w konkretnie określonym zdarzeniu przyszłym mógł wydać interpretację indywidualną rozstrzygającą o właściwej dla opisanych produktów stawce VAT. Organ stwierdził, że nie jest uprawniony do przyporządkowywania formalnego towarów i usług do określonego grupowania klasyfikacyjnego. Kwestie dotyczące zaklasyfikowania towaru lub usługi do właściwego grupowania statystycznego nie mieszczą się, bowiem w ramach określonych w cytowanym art. 14b § 1 O.p. oraz nie może ustalać, uzupełniać stanu faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego, jakiego interpretacja ma dotyczyć. Nie może też domniemywać go na podstawie stwierdzeń zawartych we wniosku. Wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego winno być opisane we wniosku. Zatem skoro z wniosku nie wynikało jednoznacznie, w jakim grupowaniu mieszczą się produkty będące przedmiotem zapytania, organ zobowiązany był do wezwania Wnioskodawcy w celu uzupełnienia opisu zdarzenia przyszłego. Wobec braku uzupełnienia wniosku w żądanym zakresie zdaniem organu był on obowiązany był wydać postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, czym nie naruszył - wbrew zarzutom zawartym w zażaleniu - art. 121 § 1 oraz 169 § 4 O.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 października 2017 roku, znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia 3 sierpnia 2017 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej, Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h i 14g § 1 O.p poprzez zastosowanie tych przepisów do wniosku złożonego przez Skarżącą w sytuacji, gdy nie istniały przesłanki do ich zastosowania; - art. 14b § 3 w zw. z art. 14g § 1 O.p. poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie polegającą na przyjęciu, że wniosek o interpretację nie spełnia wymogów wyczerpującego przedstawienia zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie, w szczególności poprzez przyjęcie konieczności wskazania przez Skarżącą właściwej klasyfikacji statystycznej PKWiU dla sprzedawanych produktów a w konsekwencji uznania, że Spółka nie uzupełniła braków formalnych wniosku; - art. 14g § 1 w zw. z art. 121 § 1 O.p., tj. zasady zaufania do organów podatkowych poprzez pozostawienie wniosku o interpretację bez rozpatrzenia w sytuacji, gdy to organ interpretujący winien na podstawie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego dokonać klasyfikacji statystycznej PKWiU opisanych produktów a także z uwagi dokonanie odmiennego rozstrzygnięcia niż w interpretacji indywidualnej z dnia 20 grudnia 2011 r., znak: [...] W związku z powyższym wniosła o: 1) uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia z dnia 3 sierpnia 2017 r. i zobowiązanie organu do merytorycznego rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej; 2) zasądzenie kosztów postępowania wedle norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z uzasadnieniem jak w rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym, ponieważ zakwestionowane przed Sądem zostało postanowienie o pozostawieniu wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji bez rozpatrzenia. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Przepisy art. 14b § 1-3 O.p., stawiają przed wnioskiem o udzielenie interpretacji wymagania, aby był on złożony na piśmie i wyczerpująco przedstawiał stan faktyczny sprawy oraz zawierał własne stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Stan faktyczny, o którym mowa w art. 14b § 3 O.p., należy rozumieć jako pewien zbiór faktów składających się na sprawę interpretacyjną, faktem zaś jest "to, co zaszło lub zachodzi w rzeczywistości; zdarzenie, zjawisko; określony stan rzeczy"; "wyczerpujący" to "przedstawiający jakieś zagadnienie wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo; gruntowny, dokładny". Stan faktyczny musi więc być przedstawiony w taki sposób, by wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi. Kwestią przedstawienia stanu faktycznego wielokrotnie zajmowały się sądy administracyjne. I tak na przykład: – podkreślono, iż interpretacja indywidualna wydawana jest w ramach takiego zaistniałego stanu faktycznego, jaki zostanie przedstawiony we wniosku. To na wnioskodawcy ciąży obowiązek "wyczerpującego" opisania tego stanu. Przesłanka ta będzie spełniona wówczas, gdy zostaną podane wszystkie niezbędne okoliczności faktyczne, które mają znaczenie dla dokonania właściwej kwalifikacji prawnej, tj. najpierw wyrażenia oceny prawnej przez samego wnioskodawcę, a następnie dokonanie oceny tego stanowiska przez organ wydający interpretację. Wnioski prawne muszą korespondować z przedstawionym stanem faktycznym (tak w wyroku z dnia 15 stycznia 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1246/09), – stwierdzono, że specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" tylko w ramach stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowiska). Dlatego też w sprawach tych nie jest prowadzone postępowanie dowodowe, a obowiązkiem wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) ustawodawca obciążył wnioskodawcę. Natomiast organ wydający interpretację ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku - art. 14c § 1 O.p. (tak w wyroku z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Po 636/10). Przez "wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego", o którym mowa w art. 14b § 3 O.p., należy rozumieć taki opis zaistniałego stanu faktycznego lub też zdarzenia przyszłego, który odnosi się do wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia norm materialnego prawa podatkowego mogących znajdować zastosowanie w realiach przedstawionej sytuacji. Ocena czy w realiach konkretnej sprawy wnioskodawca wywiązał się z obowiązku wyczerpującego przedstawienia opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego musi być dokonywana w ścisłym powiązaniu z przepisami prawa materialnego, o których dokonanie interpretacji zwraca się wnioskodawca. Również w orzecznictwie dostrzega się, że związek pomiędzy normą prawa podatkowego, która ma być "zastosowana" wyznacza zakres niezbędnych ("wyczerpujących") danych jakie we wniosku o udzielenie interpretacji obowiązany jest zawrzeć zainteresowany. Skonstatować zatem należy, że obowiązkiem występującego z wnioskiem o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest przedstawienie takiego opisu stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego, który pozwala na ustalenie wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia norm materialnego prawa podatkowego stanowiących przedmiot interpretacji, umożliwiając ich zastosowanie do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Mając z kolei na uwadze, że w postępowaniu interpretacyjnym znajduje zastosowanie zasada legalizmu organ interpretacyjny w oparciu o regulacje stosowanego odpowiednio na mocy art. 14h O.p., przepisu art. 169 § 1 O.p., uprawniony jest jedynie do żądania uzupełnienia opisu przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego o okoliczności istotne z punktu widzenia wchodzących potencjalnie w rachubę norm materialnego prawa podatkowego. Wezwanie do uzupełnienia opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego nie może stanowić substytutu postępowania dowodowego realizującego zasadę prawdy materialnej. Jeśli tylko opis stanu faktycznego (lub zdarzenia przyszłego) pozwala na ocenę prawidłowości stanowiska pytającego, w kontekście normy prawa, która będzie stanowiła podstawę owej oceny, organ podatkowy nie powinien wzywać strony w trybie art. 14h, w związku z art. 169 § 1 O.p. do uzupełniania braków wniosku, a w razie ich nieuzupełnienia stosować przepis art. 14g § 1 O.p. (tak: wyrok z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 622/15, sygn. akt I SA/Po 981/17, sygn. akt I SA/Łd 212/15, sygn.. akt I SA/Ol 737/17, sygn. akt II FSK 2412/15). Wzywając wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji organ powinien wykazać związek pomiędzy stawianymi w wezwaniu pytaniami a określonymi przepisami prawa materialnego. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia sądowi administracyjnemu kontrolę legalności wezwania w toku postępowania wywołanego skargą na postanowienie organu pozostawiające wniosek o wydanie interpretacji bez rozpoznania. Organ winien wykazać, że danego elementu stanu faktycznego (informacji) wniosek ani odpowiedź na wezwanie organu nie zawiera. Powinien również - poprzez stosowne merytoryczne uzasadnienie (ze wskazaniem konkretnych uregulowań prawnych z zakresu prawa podatkowego) - wykazać że bez tego elementu stanu faktycznego (informacji) udzielenie prawidłowej, zgodnej z prawem interpretacji jest niemożliwe. Nie wystarczy samo kategoryczne stwierdzenie, że ten element stanu faktycznego (informacja) jest niezbędny do udzielenia interpretacji indywidualnej w zakresie zagadnienia wskazanego we wniosku (tak w wyroku z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 603/16). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy wskazać należy, że istota sporu w omawianej sprawie sprowadza się do tego, czy wynikający z art. 14b § 3 O.p. obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego obejmuje obowiązek wskazania symbolu klasyfikacji statystycznej w odniesieniu do sprzedawanych produktów opisanych we wniosku. Zdaniem sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę to do kompetencji organów podatkowych należy ustalenie odpowiedniego przedmiotu opodatkowania, stawki podatkowej, czy też zwolnienia - uzależnionych od zaklasyfikowania określonej usługi lub towaru według systematyki tych klasyfikacji. Oznacza to, że wskazane w przepisach podatkowych klasyfikacje statystyczne są elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i w procesie stosowania prawa przez organy podatkowe podlegają także procesowi wykładni dokonywanej przez te organy. Gdyby było inaczej to w "zwykłych" postępowaniach wymiarowych organy podatkowe byłyby związane klasyfikacją statystyczną dokonaną przez producenta lub usługodawcę. Klasyfikacje statystyczne są w swej istocie zbiorami norm technicznych stanowiącymi usystematyzowane zbiory towarów lub czynności (usług) - przez ich wprowadzenie do systemu podatkowego, są jednocześnie swoistego rodzaju normami podatkowymi w zakresie podatku od towarów i usług. Tym samym organy podatkowe, nie zaś organy statystyczne, mając na uwadze stan faktyczny sprawy, podany we wniosku o wydanie interpretacji, w zakresie niezbędnym z punktu widzenia wszystkich jego elementów mogących mieć znaczenia klasyfikacyjne, powinny dokonać oceny, w jakim grupowaniu tej właśnie klasyfikacji mieści się sprzedaż wskazanych przez Spółkę produktów. Wskazanie symbolu PKWiU nie jest elementem stanu faktycznego, ale oceny prawnej. Pogląd ten – reprezentowany w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt I FSK 179/16, z dnia 11 października 2017 r. sygn. akt II FSK 2412/15. Abstrahując od powyższego, co istotne, mając na uwadze treść wniosku o udzielenie interpretacji wskazać należy, że Spółka we własnej ocenie prawnej wskazała na klasyfikację. Mając na uwadze powyższe oraz treść wezwania organu z dnia 30 czerwca 2017 r. uznać należy, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do żądania przez organ w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p., aby dla wskazanych we wniosku sprzedawanych produktów, Strona w terminie 7 dni wskazała symbole PKWiU co oznacza, że organ naruszył powyższe przepisy przez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie. W konsekwencji organ błędnie zastosował w sprawie art. 14g O.p. Wymaga podkreślenia, że podanie symbolu klasyfikacji PKWiU dla danej sprzedaży produktów wskazanych przez Spółkę produktów w rozpatrywanej sprawie, nie jest elementem stanu faktycznego, wymaganym we wniosku o udzielenie interpretacji w rozumieniu art. 14b § 3 O.p. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego Skarżąca opisała w sposób jednoznaczny jakie produkty sprzedaje. Przedstawiła również własne stanowisko w sprawie oceny prawnej zagadnienia prawnego będącego przedmiotem wniosku. W konsekwencji obowiązkiem organu podatkowego było wydanie interpretacji podatkowej, zawierającej ocenę prawną tego stanowiska, albowiem stan faktyczny został przedstawiony. Uzależnianie odpowiedzi na pytanie od podania symboli PKWiU nie znajduje oparcia w art. 14b § 3 O.p. W ponownym postępowaniu organ oceni stanowisko Spółki co do sformułowanych we wniosku pytań przy uwzględnieniu stanowiska, że wynikający z treści art. 14b § 3 O.p. obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego nie obejmuje obowiązku wskazania symbolu klasyfikacji statystycznych sprzedawanych produktów opisanych przez Spółkę. Rozpoznając sprawę organ uwzględni stanowisko Sądu wyrażone w niniejszym wyroku i dokona merytorycznej oceny stanowiska przedstawionego przez Skarżącą we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Powyższej oceny nie zmienia powołany przez organ wyrok z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 1008/17, gdzie Sąd uznał, że organ wydał interpretację warunkową, tj. interpretacji, w której organ podjął ocenę prawną stanowiska Skarżącej z zastrzeżeniem, od wystąpienia którego zależy spełnienie się jakiegoś następstwa. Powyższe działanie organu narusza art. 14b § 1 O.p. ponieważ w "interpretacji warunkowej" brakuje kwalifikacji stanu faktycznego zawartego we wniosku o wydanie interpretacji. Z uwagi na trafność zarzutów skargi zaskarżone postanowienia należało uchylić w oparciu o regulacje art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 ustawy. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania sądowego składa się wpis od skargi w kwocie [...]zł, opłata skarbowa w kwocie [...]zł, koszty zastępstwa procesowego [...] zł, ustalone stosownie do § 3 ust. 1 pkt 2) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r., Nr 31, poz. 153).