VII SA/Wa 909/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Monika Kramek (spr.), Protokolant specjalista Monika Gąsińska - Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę K. W. (dalej jako: "skarżąca") zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "GINB" lub "organ odwoławczy") z dnia [...] lutego 2018 r. znak: [...]. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] (dalej jako: "Wojewoda" lub "organ wojewódzki") z dnia [...] grudnia 2017 znak: [...] o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2011 r., znak:[...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu [...] i [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wraz z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, sanitarną oraz wykonanie robót budowlanych polegających na budowie zbiornika na nieczystości ciekłe i budynku gospodarczego z wewnętrzną instalacją elektryczną na działce nr eiwd. [...] w miejscowości [...] gm. [...]. Z okoliczności faktycznych ustalonych przez organy administracji i przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia wynika, że Starosta [...] wymienioną decyzją zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę ww. inwestycji, a następnie działając na wniosek inwestorów decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. zezwolił na zmianę tej decyzji w zakresie zmiany pojemności i kształtu oraz lokalizacji zbiornika na nieczystości ciekłe. W dniu 23 listopada 2015 r. inwestorzy złożyli wniosek o kolejną zmianę decyzji pierwotnej w zakresie planu zagospodarowania i odwodnienia działki, uzyskując zgodę organu w decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. Po wszczęciu z urzędu postępowania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., zaś decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. Wojewoda umorzył wszczęte na wniosek [...] postepowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. W dniu 28 lutego 2017 r. wpłynął do organu wniosek [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2011 r. w części dotyczącej pozwolenia na budowę budynku gospodarczego. We wniosku podniesiono zarzut naruszenia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 2004 r. (Dz.Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]), naruszenie § 29 i § 30 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie , poprzez zmianę rzędnych w sposób zmieniający bieg i poziom wód podskórnych oraz wód opadowych, zatwierdzenie projektu budowlanego niezgodnego z przepisami Prawa budowlanego, naruszenie art. 43 pkt 1 ustawy o drogach publicznych oraz naruszenie art. 29 ust. 1 Prawa wodnego. Po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania Wojewoda decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie, wskazując na istotną kwestię posiadania przez skarżącą legitymacji do zainicjowania postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]. Odwołując się do treści art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) organ wojewódzki wskazał, że w świetle tego przepisu nie ma podstaw prawnych do przyjęcia, że skarżąca posiada legitymację do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania nieważnościowego w tej sprawie, ponieważ jej nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie wykazano, aby inwestycja ograniczała lub utrudniała korzystanie wnioskodawczyni z jej własności. Wojewoda wskazał, że zainwestowana działka (nr ewid. [...]) podobnie jak działka skarżącej (nr ewid. [...]) zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego są położone na terenie przeznaczonym pod uprawy polowe o symbolu [...], przy czym plan dopuszcza na tym terenie m.in. lokalizowanie nowych siedlisk wyłącznie w bezpośrednim sąsiedztwie, lub w niezabudowanych enklawach istniejącej zabudowy siedliskowej. Wyjaśnił, że przedłożony projekt zagospodarowania terenu przewiduje budowę budynku mieszkalnego w odległości 13 m od granicy działki skarżącej, zaś budynku gospodarczego w odległości 31 m od tej granicy. Takie usytuowanie budynków w świetle przepisów § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie(Dz. U,. z 2015 r., poz. 1422 – dalej jako: "rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r.") prowadzi w ocenie Wojewody do uznania, że skarżąca nie jest stroną postępowania. Porównanie wysokości budynków z ich odległością od granicy działki skarżącej pozwala zdaniem Wojewody na stwierdzenie, że skarżąca może na swojej działce dowolnie sytuować zabudowę mieszkaniową bez obawy o spełnienie warunków zapewnienia naturalnego oświetlenia. Oba budynki inwestorów zapewniają także spełnienie wymagań, o których mowa w § 271 i 272 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych dla dowolnego usytuowania zabudowy na działce nr ewid. [...]. Również lokalizacja zbiornika na nieczystości ciekłe nie narusza wymagań zawartych w § 36 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r, bowiem zbiornik ten znajduje się 2 m od granicy działki nr ewid. [...] i około 25 m od budynku mieszkalnego skarżącej. Inwestycja nie oddziałuje na środowisko (nie ma do niej zastosowania rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko Dz.U z 2010 r. poz. 1397). W odniesieniu do zarzutu naruszenia § 29 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Wojewoda wskazał, że z projektu wynika, że inwestycja nie zawiera elementów wpływających na zmianę kierunku spływu wód opadowych. Wody opadowe spływają z działki skarżącej na działkę inwestorów, co odpowiada naturalnemu ukształtowaniu terenu przed budową i zarzut kierowania wód na działkę skarżącej jest nieuzasadniony. Zarówno w projekcie zagospodarowania terenu zatwierdzonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2011 r., jak i w projekcie zagospodarowania terenu zatwierdzonym decyzją zmieniającą z dnia [...] kwietnia 2015 r. nie przewidziano zmian ukształtowania terenu. W ocenie Wojewody budynek gospodarczy na działce nr ewid. [...] nie został ulokowany na drodze naturalnego spływu wód opadowych, nie powoduje tamowania jej spływu i nie przyczynia się do zastoju wody na działce skarżącej. Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, że obszar oddziaływania inwestycji objętej pozwoleniem na budowę (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego) zamyka się na działce przeznaczonej pod inwestycję. Po rozpoznaniu odwołania [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności zaznaczył, że wniosek skarżącej dotyczył stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2011 r. jedynie w części dotyczącej budynku gospodarczego, podczas gdy Wojewoda [...] zawiadomił strony o wszczęciu postepowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji w całości. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że w postępowaniu nadzwyczajnym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę i w postępowaniu o wydanie decyzji pozwolenia na budowę ma zastosowanie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, stronami w sprawach pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy terenu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego i poglądów doktryny GINB wyjaśnił, że sam fakt, iż dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością inwestycyjną nie jest wystarczającą podstawą do uznania, że podmiotowi takiemu przysługuje status strony postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę. Ponadto w związku z tym, że postępowanie nadzwyczajne w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę stanowi jedynie odrębną sprawę procesową, a nie materialnoprawną w stosunku do postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, brak jest racjonalnych przesłanek do rozszerzenia kręgu stron postepowania nadzwyczajnego w stosunku do postępowania zwykłego. Natomiast z akt sprawy wynika, że skarżąca nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że skarżąca nie wykazała, że sporne przedsięwzięcie na działce nr ewid. [...] powoduje jakiekolwiek ograniczenia – wynikające z obowiązujących przepisów w zakresie możliwości zagospodarowania należącej do niej działki nr ewid. [...]. Działka ta nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym m.in. w oparciu o przepis § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w zakresie odległości budynków od granicy z sąsiednią działką budowlaną (sporny budynek gospodarczy znajduje się w odległości 31 m od granicy działki skarżącej), § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. dotyczących "przesłaniania i zacieniania". Ponadto GINB stwierdził, że dokumentacja projektowa nie przewiduje pozbawienia nieruchomości skarżącej dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, energia elektryczna, telekomunikacja), jak również dostępu do drogi publicznej oraz zmiany kierunku spływu wód opadowych. W tej ostatniej kwestii organ odwoławczy wskazał, że w projekcie zagospodarowania terenu oznaczono warstwice terenu na działce inwestycyjnej ([...]) oraz działce skarżącej ([...]) co oznacza, że kierunek spływu wód przewidziany jest z działki skarżącej w kierunku działki inwestycyjnej, a nie odwrotnie. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła [...]. Domagając się jej uchylenia w całości wraz z poprzedzającą decyzją organu I instancji podniosła zarzut naruszenia: - art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., - art. 8 i 9 k.p.a., wobec niepodjęcia żadnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy, - art. 28 k.p.a. poprzez błędną wykładnię tj. pominięcie, że stroną w rozumieniu tego przepisu jest każdy, czyjego interesu prawnego dotyczy postępowanie, a skarżąca taki interes wykazała, - art. 61a § 1 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie, to jest uznanie, że skarżąca nie może być stroną postępowania, a organ może odmówić wszczęcia postępowania, - art. 156 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie zarzutów "ciężkiego" naruszenia prawa przy wydaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Ponadto podtrzymała zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji dotyczące naruszenia: - § 29 i § 30 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez zmianę rzędnych, przez co uległ zmianie bieg i poziom wód podskórnych i wód opadowych, - art. 20 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę z naruszeniem linii zabudowy określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, - art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez przekroczenie linii zabudowy, - art. 43 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, poprzez wydanie pozwolenia na usytuowanie budynku gospodarczego w odległości niezgodnej z wymaganiami tej ustawy, - art. 29 ust. 1 ustawy Prawo wodne. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ odwoławczy nie zrozumiał i nie odniósł się do istoty sprawy, w której problemem nie jest usytuowanie budynków względem działki sąsiedniej, ale posadowienie budynku gospodarczego na naturalnym cieku wodnym i w odległości mniejszej niż dopuszczalna ustawą o drogach publicznych. Ponadto wybudowane przez inwestorów urządzenia wodne w bezpośrednim sąsiedztwie działki skarżącej niekorzystnie wpływają na nasadzenia na działce [...]. Zdaniem skarżącej decyzja, której stwierdzenia nieważności domaga się w części, narusza przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. gdyż budynek gospodarczy został zaprojektowany na drodze naturalnego spływu wód opadowych i przy występowaniu opadów atmosferycznych dochodzi do zastojów wody na działce skarżącej. Skarżąca podniosła, że decyzja GINB ignoruje fakt, że w wyniku prac ziemnych wykonanych przez inwestorów doszło do wypiętrzenia działki nr ewid. [...] o około 1 – 1,5 m powyżej działki [...], doszło do naruszenia stosunków wodnych i zmiany naturalnego kierunku spływu wód opadowych, które zamiast płynąć w kierunku wschodnim zostały skierowane w kierunku zachodnim tj. na działkę skarżącej. W konsekwencji skarżąca stwierdziła, że naruszenie stosunków wodnych doprowadziło do tego, że korzystanie z jej działki jest utrudnione, "a czasami wręcz uniemożliwione". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie dopatrzył się po stronie organu naruszenia przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na ostateczną treść rozstrzygnięcia, a w konsekwencji prowadzącym do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej. Przedmiotem kontroli Sądu jest rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy decyzję Wojewody [...] o umorzeniu wszczętego na wniosek [...] postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2011 r. o pozwoleniu na budowę w części dotyczącej budynku gospodarczego wobec przyjęcia, że [...] nie ma interesu prawnego w postępowaniu, którego przedmiotem jest stwierdzenie nieważności ww. decyzji w części. Na wstępie zaznaczyć należy, że brak interesu prawnego osoby składającej wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji powoduje niedopuszczalność rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w tym przedmiocie, przy czym w sytuacji gdy ustalenie interesu prawnego wymaga podjęcia czynności ustalenia, czynności te mogą być podjęte wyłącznie w toku postępowania, a w razie wyniku negatywnego są podstawą zakończenia postępowania decyzją umarzającą postępowanie w sprawie (zob. wyrok NSA z 25 kwietnia 2006 r., I OSK 725/05, LEX nr 209119). Stosownie bowiem do art. 105 k.p.a. organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z jakiejkolwiek przyczyny, w tym z powodu braku interesu prawnego podmiotu wnoszącego żądanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, który wyklucza prowadzenie tego postępowania. Niewątpliwie postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem w nowej sprawie, czego konsekwencją jest konieczność ustalenia kręgu stron postępowania, a zatem podmiotów, które wykażą istnienie interesu prawnego, wynikającego z możliwości zastosowania wobec nich normy prawa materialnego. Przyjmuje się, że stroną w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest nie tylko strona postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, zakończonego wydaniem kwestionowanego rozstrzygnięcia, ale również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1999 r., IV SA 2520/98, LEX nr 48669). Interes prawny nie jest kategorią abstrakcyjną i nie można wypowiedzieć się co do jego istnienia bądź nieistnienia bez wszechstronnego zbadania prawdopodobnego wpływu decyzji na sferę praw określonego podmiotu. Oczywiście nie zawsze zachodzić musi tożsamość podmiotów występujących w postępowaniu zwykłym i w postępowaniu, którego przedmiotem jest stwierdzenie nieważności decyzji. Tym niemniej punktem wyjścia przy ustalaniu kręgu stron postępowania jest przedmiot rozstrzygnięcia pierwotnego. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie przedmiotem decyzji, której dotyczył wniosek o stwierdzenie nieważności, była decyzja o wydaniu pozwolenia na budowę, to należy odnieść się do przepisów, które określały krąg podmiotów mogących występować jako strony tegoż postępowania. Kwestię ustalenia stron postępowania reguluje art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 28 k.p.a. W art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, a w konsekwencji także w sprawie stwierdzenia nieważności takiego pozwolenia są - oprócz inwestora - właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 20 Prawo budowlane pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepisy odrębne, które należy uwzględnić przy ustalaniu obszaru oddziaływania planowanej inwestycji to przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, na których to skoncentrowały się organy orzekające w niniejszej sprawie, ale też przepisy dotyczące na przykład ochrony środowiska (m. in. dotyczące ochrony przed hałasem), a także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Na tle tych przepisów w orzecznictwie podkreśla się, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić na potrzeby każdej konkretnej sprawy przy wzięciu pod uwagę funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanego zamierzenia. Niemniej samo subiektywne przekonanie właściciela nieruchomości, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że rzeczywiście tak jest. Z projektu budowlanego wynika, że sporny budynek gospodarczy o wysokości 5,84 m jest położony w odległości ok. 31 m od granicy działki nr [...], należącej do skarżącej. Zarówno działka zainwestowana, jaki i działka skarżącej znajdują się w miejscu naturalnego zaniżenia terenu, przy czym z projektu zagospodarowania terenu wynika, że warstwice terenu na działce, na której położony jest sporny budynek gospodarczy wynoszą, jak słusznie zauważył organ odwoławczy – [...] natomiast na działce skarżącej wynoszą one [...], co oznacza, że woda spływa z działki skarżącej w kierunku działki inwestycyjnej, a nie odwrotnie. Zatem zahamowanie spływu wód opadowych, jak twierdzi skarżąca przez budynek gospodarczy w pierwszej kolejności powodowałoby zastój wody na działce, na której znajduje się sporny budynek gospodarczy. Poza tym porównanie rozmiarów budynku gospodarczego z szerokością obniżenia terenu na działce nr ewid. [...] zapewniającego spływ wód opadowych z działki skarżącej wskazuje, że sporny budynek nie stoi w centralnym punkcie spływu wody i nie stanowi przeszkody dla jej spływu w kierunku wschodnim, a więc przeciwnym niż położenie działki skarżącej. Zgodzić się należy zatem ze stanowiskiem, że takie usytuowanie budynku gospodarczego tak co do odległości od działki skarżącej jak i wysokości obiektu budowlanego nie ogranicza skarżącej w swobodnym zagospodarowaniu działki stanowiącej jej własność. Wskazane położenie obiektu nie narusza przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w szczególności § 29 odnoszącego się do spływu wód, podobnie jak i przepisów § 13 (przesłaniania pomieszczeń), § 57 (nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 (nasłonecznienie pokoi mieszkalnych). Źródłem interesu prawnego skarżącej w niniejszej sprawie nie mogły być również kwestie związane z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pozostają one bowiem bez wpływu na ocenę przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym niemniej Sąd stwierdza, że budowa budynku gospodarczego jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Działka, na której zaprojektowana jest inwestycja położona jest na terenie oznaczonym symbolem [...] – opisanym jako teren upraw polowych, na którym dopuszcza się lokalizację nowych siedlisk wyłącznie w bezpośrednim sąsiedztwie lub niezabudowanych enklawach istniejącej zabudowy siedliskowej, pod warunkiem nie kolidowania z przepisami szczególnymi. Działka ta znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącego siedliska i wypełnia wymagania ww. planu zagospodarowania przestrzennego. Również nieprzekraczalna linia zabudowy została przy projektowaniu zachowana. Podobnie, ograniczeń w swobodnym zagospodarowaniu, w tym zabudowie działki nr ewid. [...], nie można wywieść z przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.). Odnosząc się natomiast treści do skargi w zakresie w jakim powołuje ona art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2018 r., poz. 2268) jako źródło interesu prawnego [...] w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2011 r. wyjaśnić należy, że przepis ten ma zastosowanie wówczas gdy właściciel gruntu zmienia stan wody na gruncie w wyniku działalności innej niż budowa obiektu budowlanego. Kwestie te są jednak badane w odrębnym postępowaniu, do prowadzenia którego nie jest właściwy organ administracji architektoniczno – budowlanej. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że czym innym jest interes prawny, którego granice zakreślają powołane przepisy prawa materialnego, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia określonej polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji. Co do zasady każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla właścicieli nieruchomości sąsiednich. Nie jest to jednak równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę (skarżąca nie była stroną postępowania w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę), a w konsekwencji również kwestionowania takiej decyzji w postępowaniu nieważnościowym. Nie można bowiem uciążliwości związanych z lokalizacją budynku gospodarczego usytuowanego w ocenie skarżącej "na drodze spływu wód opadowych", która to lokalizacja powoduje, jak podniesiono w skardze, że "korzystanie z działki nr 508/5 jest utrudnione, a czasami wręcz uniemożliwione", utożsamiać z oceną obszaru odziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Jest to bowiem odziaływanie o charakterze faktycznym, a nie prawnym. Sąd nie dopatrzył się również zarzucanego w skardze naruszenia art. 7, art. 8 i 9, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. uznając, że wnikliwie i wyczerpująco rozpatrzono cały materiał dowodowy, w stopniu wystarczającym do stwierdzenia braku interesu prawnego skarżącej. W tych okolicznościach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) orzeczono, jak w sentencji