I SA/Bd 296/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędzia WSA Mirella Łent Protokolant: Starszy asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 sierpnia 2016r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego na majątku podatnika z tytułu podatku od towarów i usług. oddala skargę Decyzją z dnia [...]r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. orzekł o dokonaniu zabezpieczenia na majątku W. P. (skarżący) należności z tytułu podatku od towarów i usług w przybliżonej łącznej kwocie 12.369.610 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 855.820,60 zł. Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...]r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie dokonania zabezpieczenia na majątku skarżącego należności z tytułu podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu organ przywołał art. 33 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm., dalej jako O.p.) i przeanalizował, czy zachodzi uzasadniona obawa, że strona nie zrealizuje przewidywanych należności budżetowych z tytułu zobowiązania podatkowego. Podał, że z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej wydanego przez Burmistrza P. z dnia [...]r. wynika, że skarżący rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej pod nazwą W. P. [...] "P." z siedzibą w P. Zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku od towarów i usług (VAT-R) dokonał w dniu [...] r. W toku wszczętego w dniu [...]r. postępowania kontrolnego w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od listopada 2014r. do lutego 2015r. uzyskanie jakichkolwiek dokumentów okazało się niemożliwe, bowiem zostały one zabezpieczone przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego Delegatura w B. na podstawie postanowienia Prokuratury Rejonowej w I. i jedynie czasowo udostępnione do przeprowadzenia czynności kontrolnych. Kontrolujący ustalili, iż w badanym okresie skarżący zadeklarował m.in. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów na łączną kwotę 62.604.516,98 zł. Stwierdzono, iż przedmiotem wewnątrzwspólnotowych transakcji były metale przewożone bezpośrednio do magazynu mieszczącego się w miejscowości K. Skarżący organizował transport i ponosił jego koszty. Zakupiony towar był sprzedawany podmiotom krajowym jako złom. Przy transakcjach tych skarżący zastosował mechanizm odwrotnego obciążenia - reverse charge dla podmiotów krajowych. W celu uniknięcia zapłaty podatku VAT z tytułu krajowych dostaw towarów, sprowadzonych w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dokonał ich sprzedaży w łącznej kwocie 66.150.524,12 zł określając jako sprzedaż złomu na rzecz: Spółki z o. o. B. z siedzibą w W. w łącznej kwocie 31.850.212,53 zł, Spółki z o. o. P. z siedzibą w Ł. w łącznej kwocie 11.174.104,80 zł, Spółki z o. o. R. z siedzibą w P. w łącznej kwocie 6.884.202,54 zł, Spółki z o. o. E. z siedzibą w W. w łącznej kwocie 16.242.004,25 zł. Organ podał, iż wobec ww. spółek Prokuratura Rejonowa w I. prowadzi postępowanie przygotowawcze. Organ kontrolujący uznał, że wystawione przez skarżącego faktury sprzedaży na rzecz w/w spółek nie dokumentują rzeczywistych transakcji dostaw złomu i tym samym nie spełniają wymogu do zastosowania wobec nich, w zakresie podatku VAT, mechanizmu reverse charge. Powyższe spowodowało naruszenie art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej jako u.p.t.u.), w myśl którego stawka podatku wynosi 23%. Stwierdzone nieprawidłowości dały podstawę do wskazania, że przybliżona kwota zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące od listopada 2014r. do lutego 2015r. wyniesie 12.369.610 zł. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że podniesione przez skarżącego zarzuty dotyczą postępowania kontrolnego i postępowania podatkowego, które są postępowaniami odrębnymi od postępowania mającego na celu ocenę zasadności dokonania zabezpieczenia na majątku podatnika. Podał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. dokona oceny okoliczności dotyczących kwestionowanych transakcji i na tej podstawie określi prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego. Przedmiotowe postępowanie służy natomiast ochronie potencjalnych interesów wierzyciela podatkowego. Celem zabezpieczenia dokonywanego na podstawie art. 33 O.p. nie jest pobór podatku, a zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych, do których realizacji nie doszło w wyniku uchybienia obowiązkom podatkowym, których udowodnienie leży po stronie organu prowadzącego postępowanie kontrolne. Organ poinformował, że wszelkie wnioski dowodowe, jak i żądanie przesłuchania w charakterze świadka podmiotów uczestniczących w obrocie złomem, należy zgłosić w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające dokonanie zabezpieczenia na majątku skarżącego należności z tytułu podatku od towarów i usług. Z danych wynikających z ewidencji czynności majątkowych wynika, że w okresie, w którym Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadził postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2013r. do lutego 2014r. oraz w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013r. skarżący dokonywał czynności polegających na zbywaniu majątku. Z danych uzyskanych przez organ z Podsystemu Dostępu do Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych według stanu na dzień [...]r. wynika, iż skarżący nie posiada żadnych nieruchomości. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej skarżący dokonał czynności polegających na wyzbywaniu majątku, które mogą udaremnić egzekucję. Tym samym zarzut odwołania dotyczący braku udowodnienia podejmowanych przez podatnika czynności polegających na zbywaniu majątku pozostaje chybiony. Ponadto ustalono, że w latach 2008-2015 skarżący dokonał nabyć 15 pojazdów samochodowych, jednakże jak wynika z akt sprawy, łączna ich wartość rynkowa oszacowana na podstawie komputerowego systemu Info-Ekspert jest niewspółmiernie niska w stosunku do przewidywanych zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług, których przybliżoną wysokość określono na ponad 12.000.000 zł. Ponadto jak wynika z oświadczenia o stanie majątkowym zobowiązanego z dnia [...]r., posiadane środki transportowe zbył innym podmiotom, na dowód czego przedłożył 4 kopie umów kupna sprzedaży, zaś względem pozostałych zeznał, iż zostały złomowane. W ocenie organu odwoławczego podatnik nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej, który mógłby stanowić zabezpieczenie przedmiotowego roszczenia Skarbu Państwa. Organ wskazał, iż za ww. miesiące z tytułu podatku od towarów i usług skarżący zadeklarował w listopadzie i grudniu 2014r. oraz styczniu 2015r. nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w łącznej kwocie 549.281 zł, zaś za luty 2015r. nadwyżkę do zwrotu w kwocie 255.835 zł. Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, że w całym okresie prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie podatku do towarów i usług skarżący nie deklarował kwot podatku VAT do zapłaty. Jedyną dokonaną wpłatą podatku VAT była z tytułu zobowiązania podatkowego za wrzesień 2013r. na kwotę 780 zł, jednakże wg złożonej korekty deklaracji VAT-7 za ww. miesiąc zobowiązanie podatkowe nie powstało, gdyż ze skorygowanego rozliczenia wynika kwota nadwyżki do przeniesienia na następny miesiąc 3.401 zł. Podatek dochodowy za 2014 r. w kwocie 223.832 zł został od skarżącego wyegzekwowany w toku prowadzonego wobec strony postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego [...]. W dniu [...]r. skarżący złożył do organu podatkowego zgłoszenie o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług VAT-Z, w którym wskazał datę zaprzestania wykonywania czynności [...]r. Z dniem [...]r. działalność rozpoczął podmiot o nazwie C. R., T. i G. P. Spółka z o.o., której był założycielem i pierwszym prezesem. Według oświadczenia z dnia [...]r. o stanie majątkowym zobowiązanego, skarżący aktualnie jest zatrudniony w C. R., T. i G. Spółka z o.o. z siedzibą w Ł., otrzymując najniższe wynagrodzenie. Dodatkowo organ podatkowy wskazał, że toczy się wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych wobec wierzyciela, tj. U. F. G. na kwotę 5.261,60 zł. Brak majątku, jak również fakt likwidacji działalności gospodarczej z dniem [...]r. i aktualne zatrudnienie z kwotą minimalnego krajowego wynagrodzenia, stanowią uzasadnienie dla zastosowania instytucji zabezpieczenia. Tym samym zarzuty odwołania, iż w sprawie nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 33 § 1 O.p. organ uznał za niezasadne, gdyż skarżący dokonał czynności polegających na zbyciu majątku, które mogą udaremnić egzekucję oraz nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej organ pierwszej instancji działał kierując się zasadami określonymi w art. 120, 122, 125, 187, 210 O.p., a ustalenia w sprawie zostały dokonane na podstawie całokształtu materiału dowodowego, zebranego w sposób wyczerpujący, po starannie przeprowadzonym postępowaniu. Podjęto także wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ prawidłowo ocenił zebrany materiał i zasadnie stwierdził, że zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązania podatkowe nie zostaną wykonane. Ponadto czynności organu polegające na prowadzeniu postępowania zgodnie z przepisami prawa procesowego oraz prawidłowym stosowaniu przepisów prawa materialnego, stanowiły urzeczywistnienie zasady wyrażonej w art. 121 § 1 O.p. Zaskarżona decyzja zawiera także - zgodnie z dyspozycją art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. - zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne, gdzie wskazano okoliczności, które uznano za udowodnione oraz dowody, którym dano wiarę, a także przywołana została podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz precyzyjne wyjaśnienie przesłanek prawnych i faktycznych, którymi się kierowano. Podnoszony zarzut odnoszący się do powiązań rodzinnych pomiędzy skarżącym a M. P. i Panem M. P., a także ich ewentualne zadłużenia, nie zasługuje w ocenie organu na uwzględnienie. Organ pierwszej instancji zauważył jedynie, iż adres skarżącego jest zbieżny z adresami zamieszkania ww. osób, a także, iż pod tym samym adresem prowadzone były firmy przez te osoby. Okoliczność ta jednak pozostawała bez wpływu na podjętą decyzję. Na marginesie organ wskazał, iż organ podatkowy do dnia zakończenia postępowania odwoławczego nie wydał decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Zatem nie zaszły przesłanki wynikające z art. 33a § 1 O.p. skutkujące wygaśnięciem decyzji o zabezpieczeniu. Skarżący zaskarżył rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w innym składzie, zarzucając naruszenie: art. 210 § 1 pkt 4 i 6 O.p. przez niepowołanie pełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia i niepełne wskazanie podstawy faktycznej, a także normy z art. 210 § 4 tej ustawy przez nie wyjaśnienie pełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia i pominięcie wielu zasadniczych faktów wpływających na rozstrzygnięcie, jak również poprzez niewskazanie na dowody, którym organ nie dał wiary, zasady praworządności wyrażonej w art. 120 O.p., zasady zaufania do organu z art. 121 § 1 O.p., art. 122 O.p. - przez zaniechanie ustalenia stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego, - art. 125 § 1 O.p. stanowiącej, iż postępowanie podatkowe powinno być prowadzone wnikliwie, przez nie przeprowadzenie postępowania podatkowego niemal w całym zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia, - art. 33 § 1, art. 33 § 2, art. 33 § 3 oraz art. 33 § 4 O.p. przez orzeczenie o zabezpieczeniu w braku przesłanek zabezpieczenia, - art. 187 O.p. poprzez naruszenie obowiązku zebrania całego materiału dowodowego, w wyniku czego ustalono stan faktyczny sprawy i przyjęto, iż skarżący nierzetelnie i wadliwie ewidencjonował transakcje VAT, nie dokumentując rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych, normy z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u., poprzez bezpodstawne zastosowanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoja dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej: "p.p.s.a.", wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia zasadności dokonania przez organ podatkowy zabezpieczenia na majątku skarżącego zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2014r., styczeń i luty 2015r. w przybliżonej łącznej kwocie 12.369.610 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 855.820,60 zł. Jak podkreśla się w literaturze przedmiotu (por. R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, S. Presnarowicz: Komentarz do art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (w:) C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2007) uregulowana w art. 33 O.p. instytucja zabezpieczenia jest wykorzystywana przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Służy ona zabezpieczeniu interesu budżetu państwa i budżetów samorządowych zanim jeszcze powstaną przesłanki do wszczęcia egzekucji administracyjnej, określone w art. 26 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zasadniczym celem tej instytucji jest nie tyle przymusowy pobór podatków (to jest celem postępowania egzekucyjnego), ile zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Jest to postępowanie umożliwiające skuteczne wyegzekwowanie należności podatkowych od podmiotów zobowiązanych, w sytuacji gdy zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązania te nie zostaną zapłacone (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2000r., III SA 7499/98). Stosownie do art. 33 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio. W myśl art. 33 § 2 O.p., w okolicznościach wymienionych w § 1, zabezpieczenia można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem m.in. decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 33 § 3 O.p. zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. W oparciu o art. 33 § 4 O.p. organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania, określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. Z regulacji tych wynika, że w trybie art. 33 § 2 pkt 2 O.p. możliwe jest zabezpieczanie zobowiązań, które powstały z mocy prawa, ale jeszcze nie wydano decyzji określającej wysokość zobowiązania. W tym przypadku nie jest jeszcze znana kwota zobowiązania. Stosowanie zabezpieczenia w tym trybie jest możliwe jedynie w ramach wszczętego i prowadzonego postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej. Dokonanie zabezpieczenia wymaga wydania decyzji o zabezpieczeniu, w której organ podatkowy określa przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego. Określając przybliżoną wysokość zobowiązania podatkowego, organ podatkowy w decyzji o zabezpieczeniu określa również wysokość odsetek za zwłokę na dzień wydania tej decyzji. Przesłanką zabezpieczenia jest "uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane". Ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia. Przykładowo wymienia sytuacje, które mogą rodzić uzasadnioną obawę. W pierwszym przypadku chodzi o nieuiszczanie zobowiązań podatkowych, przy czym musi ono mieć charakter trwały, w drugim – o zbywanie majątku. Ordynacja podatkowa nie definiuje pojęcia "trwale", o którym mowa w pierwszej przesłance. W języku potocznym słowo "trwale" oznacza w ciągu długiego, dłuższego czasu, na długi, dłuższy czas, na długo, na stałe, stale (Słownik języka polskiego, pod red. M. Szymczaka, t. III, Warszawa 1981, s. 539). Trwałe zatem nieregulowanie zobowiązań wystąpi wtedy, kiedy wierzyciel będzie zmuszony prowadzić egzekucję administracyjną zaległości podatkowych lub opóźnienie w ich regulowaniu będzie przekraczało dłuższy czas (por. B. Dauter (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2009, s. 241). W konsekwencji za trafny uznać należy pogląd, że zwrot "trwałe nieuiszczanie wymagalnych zobowiązań" określa stan, w którym zobowiązania nie są wykonywane, a jednocześnie, na podstawie informacji o sytuacji ekonomicznej dłużnika wiadomo, że nie będzie on miał w dającej się przewidzieć przyszłości środków na wykonanie zobowiązań (B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Toruń 2007, s. 292). Natomiast okoliczność zbywania przez podatnika majątku uzasadnia obawę, że zobowiązanie podatkowe może nie zostać wykonane, w szczególności wtedy, gdy dochodzi do uszczuplenia jego majątku, co utrudni lub uniemożliwi ewentualną egzekucję (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2015 r., I FSK 538/14). Podkreślić też należy, że wyliczenie zawarte w art. 33 § 1 O.p. stanowi jedynie egzemplifikację wybranych okoliczności, które mogą uzasadniać stan "obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego. Dokonanie zabezpieczenia w trybie tego przepisu może nastąpić w każdej sytuacji, w której zachodzi uzasadniona obawa niewywiązania się przez podatnika z zobowiązania podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2015 r., II FSK 1195/14). Organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami, wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia (por. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2009r., I FSK 1383/08). Zdaniem Sądu, należy zgodzić się z organem podatkowym, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług nie zostanie wykonane. W tym względzie trzeba zauważyć, że w zeznaniach podatkowych o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-36 skarżący wykazał, że w latach 2010-2014 osiągnął: za 2011r. - przychód w kwocie 445.839,20 zł, dochód - 24.477,02 zł i odpowiednio za 2012r. - przychód - 4.936.451,49 zł i dochód - 11.612,28 zł, za 2013r. - przychód - 6.405.450,29 zł, dochód - 206.357,60 zł, za 2014r. - przychód - 104.672.548,90 zł, dochód - 953.614,54 zł. Zauważyć jednak trzeba, że z dniem [...]r. skarżący zlikwidował działalność gospodarczą. Według oświadczenia z dnia [...]r. o stanie majątkowym zobowiązanego, skarżący aktualnie jest zatrudniony w C. R., T. i G. Spółka z o.o. z siedzibą w Ł., otrzymując najniższe wynagrodzenie. Ponadto, badając sytuację materialną skarżącego organ na podstawie informacji z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalił, że nie posiada on obecnie żadnego samochodu. Do protokołu o stanie majątkowym spisanym w dniu [...]r. (k. 141 akt administracyjnych) skarżący oświadczył, że nie posiada nieruchomości, majątku ruchomego, akcji wierzytelności czy obligacji. Mieszka w domu należącym do jego rodziców. Źródłem jego dochodu jest wynagrodzenie za pracę (najniższe) z tytułu zatrudnienia w firmie C. R., T. i G. Spółka z o.o. Dodać trzeba, że w sprawie miało miejsce zbycie majątku przez skarżącego: aktem notarialnym Rep. [...] z dnia [...]r. darował E. P. nieruchomość o powierzchni 0,2195 ha położoną w P. przy ul. J., zabudowaną budynkiem mieszkalnym w trakcie budowy, w stanie surowym zamkniętym oraz garażem i udział 1/6 części niezabudowanej nieruchomości stanowiącej drogę wewnętrzną o powierzchni 0,1825 ha w P. przy ul. J. o wskazanej wartości 700.000 zł (k. 47-49 akt administracyjnych), aktem notarialnym Rep. [...] z dnia [...]r. darował A. P. 1/2 część nieruchomości położonej w P. przy ul. M. i J. o powierzchni 0,5000 ha zabudowanej budynkiem mieszkalnym o powierzchni 200 m2, o wskazanej wartości 250.000 zł (k. 50-52 akt administracyjnych). Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę przewidywaną wysokość zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami (13.225.430,60 zł), brak majątku wystarczającego na zaspokojenie przedmiotowych zaległości oraz wielkość obecnie uzyskiwanych przez skarżącego dochodów, zasadnym jest twierdzenie organu podatkowego, że zachodzi uzasadniona obawa niewywiązania się przez podatnika z wykonania zobowiązania podatkowego. Taka sytuacja może powstać nie tylko wtedy, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań czy zbywa majątek, lecz w każdym przypadku, gdy brak zabezpieczenia mógłby pozbawić wierzyciela publicznego, jakim jest organ podatkowy, zaspokojenia należnych od podatnika zobowiązań podatkowych. Taka sytuacja występuje w rozpatrywanej sprawie. Ponadto należy uznać, że w sprawie miało miejsce zbywanie majątku przez skarżącego, w tym częściowo po dacie [...]r., tj. dniu wszczęcia postępowania kontrolnego w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od listopada 2014r. do lutego 2015r. W tak ustalonym stanie faktycznym należało uznać, że uzasadniona jest potrzeba zabezpieczenia należności podatkowych niezapłaconych do budżetu Państwa. Zdaniem Sądu, nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 125 § 1 i art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 4 O.p. Organ podatkowy zgromadził w sprawie wystarczający materiał dowodowy do podjęcia rozstrzygnięcia, nie naruszył też zatem art. 187 O.p. Za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, organ wykazał bezpodstawność twierdzeń strony. Okoliczność, że ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego jest dla podatnika niekorzystna, nie oznacza, że decyzja będąca przedmiotem skargi jest nieprawidłowa i narusza zasadę zaufania do organów podatkowych. Dokonana ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Organ wskazał przy tym na przyczynę odmiennej od podatnika oceny zgromadzonych dowodów, a oceny tej dokonał w powiązaniu z pozostałymi dowodami, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę w całości.