II SA/Wr 724/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi R. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. (dalej jako "organ"), w wyniku rozpoznania wniosku R. D., postanowieniem z dnia [...], nr [...], odmówiło wznowienia postępowania w przedmiocie nieważności zakończonego ostateczną decyzją organu z dnia [...], nr [...], uzupełnioną postanowieniem organu z dnia [...], nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Zarządu Gminy P. z dnia [...] nr [...] w sprawie pozwolenia na zbiorowe dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków w części objętej zapisem pkt 3, odnoszącym się do dostarczania wody dla miejscowości S. w ramach tzw. szkód górniczych. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że R. D. (dalej jako "strona" lub "skarżący"), wnioskiem złożonym dnia 7 maja 2018 r., zażądał wznowienia postępowania zakończonego opisaną decyzją, powołując się na fakt, że bez własnej winy pozbawiony został udziału w postępowaniu. Organ omówił przy tym instytucję wznowienia postępowania wskazując, iż stwarza ona prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, dotknięte było przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 - 8, art. 145a lub art. 145b K.p.a. Według art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. - w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Dalej, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśniło, że przed ewentualnym wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego (art. 149 § 1 K.p.a.), organ zobowiązany jest do podjęcia określonych czynności proceduralnych, mających na celu wstępne rozpoznanie złożonego wniosku. Odnosząc się do charakteru prawnego tychże czynności proceduralnych, organ podniósł, iż orzecznictwo sądowe stanęło na stanowisku, że nie są to czynności podejmowane w ramach postępowania administracyjnego. Nadto zwróciło także uwagę, że analogicznie przyjmuje to też doktryna, uznając, iż czynności, podjęte przez organ przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, nie są czynnościami procesowymi, lecz mają charakter wewnętrzny. Następnie organ wskazał, iż w postępowaniu wznowieniowym występują dwie fazy postępowania. Pierwsza faza polega na zbadaniu, czy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na podstawach wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b K.p.a. i czy został zachowany termin do złożenia wniosku, przewidziany w art. 148 K.p.a. Na tym etapie organ również bada, czy nie występują negatywne przesłanki przedmiotowe lub podmiotowe wznowienia postępowania w tym, czy wniosek pochodzi od strony postępowania. Powołując się zaś na przepis art. 149 § 3 K.p.a., organ zaznaczył, iż odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Wydanie postanowienia odmawiającego wznowienie postępowania jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 K.p.a., a nie ma podstaw do jego przywrócenia. Przechodząc dalej organ stwierdził, iż z akt sprawy wynikają następujące okoliczności: pismem z dnia 20 czerwca 2016 r. A Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej jako "przedsiębiorstwo") wystąpiło do organu z wnioskiem w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu Gminy P. z dnia [...] nr [...], zezwalającej temu przedsiębiorstwu na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków w Gminie P. na czas nieokreślony - w części objętej zapisem pkt 3 decyzji, odnoszącym się do dostarczania wody dla miejscowości S. Jak podniesiono w tym piśmie, mocą decyzji z dnia [...] nr [...], wydanej przez Zarząd Gminy P., przedsiębiorstwo otrzymało zezwolenie na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków w Gminie P., które zostało wydane na czas nieokreślony. W treści pkt 3 decyzji znalazł się jednak zapis, że (...) "dla miejscowości S. dostarczanie wody następuje w ramach tzw. szkód górniczych". W ocenie przedsiębiorstwa, zapis ten wprowadzono tylko informacyjnie, aby nie było wątpliwości, na jakich zasadach odbywa się dostawa wody dla wsi S. Mając na uwadze powyższe przedsiębiorstwo wniosło o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu Gminy P. z dnia [...] nr [...], w zakresie obejmującym zapis pkt 3, o treści: (...) "dla miejscowości S. dostarczanie wody następuje w ramach tzw. szkód górniczych". Organ jednak, decyzją z dnia [...] nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej przedsiębiorstwu na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków w Gminie P. na czas nieokreślony - w części objętej zapisem pkt 3 decyzji, odnoszącym się do dostarczania wody dla miejscowości S.. W związku z wnioskiem przedsiębiorstwa o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ decyzją z dnia [...] nr [...], utrzymał w mocy orzeczenie odmawiające stwierdzenia nieważności. W wyniku rozpatrzenia skargi przedsiębiorstwa na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 222/17 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu. Sąd nie podzielił oceny przyjętej przez organ przy orzekaniu w sprawie. Wyjaśnił przy tym, że nie jest prawidłowe stanowisko organu uznające, że problematyczny zapis: "...dla miejscowości S. dostarczanie wody następuje w ramach tzw. szkód górniczych" mógł być w sposób legalny wprowadzony do treści decyzji - zezwolenia, przy zastosowaniu art. 18 pkt 3 powoływanej ustawy, nakazującego określenie w zezwoleniu przedmiotu i obszaru działalności. Uwzględniając powyższe, organ zobowiązany był ponownie rozpatrzyć wniosek z dnia 20 czerwca 2016 r. przedsiębiorstwa o stwierdzenie nieważności. Decyzją z dnia [...] nr [...], uzupełnioną postanowieniem z dnia [...] nr [...] – organ ostatecznie stwierdził nieważność decyzji Zarządu Gminy P. z dnia [...], nr [...] w części objętej zapisem pkt 3, odnoszącym się do dostarczania wody dla miejscowości S. w ramach tzw. szkód górniczych. Organ poddając następnie analizie wniosek strony o wznowienie postępowania zakończonego decyzją stwierdzająca nieważność w świetle całości materiałów sprawy, odniósł się do przepisów prawa materialnego, które stanowiły podstawę wydania przez Zarząd Gminy P. ww. decyzji z dnia [...] nr [...], tj. ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 72, poz. 747) – dalej jako "ustawa o zaopatrzeniu w wodę". Zgodnie z art. 16 ust. 1 tej ustawy, na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków jest wymagane uzyskanie zezwolenia wydawanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w drodze decyzji. Zezwolenie takie może być wydane na wniosek przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, spełniającego warunki określone wart. 16 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu w wodę. Organ podniósł, iż według utrwalonego już orzecznictwa sądowo-administracyjnego, z treści art. 16 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu w wodę wywieść należy wniosek, że stroną postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na dostarczenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę jest tylko wnioskujące o zezwolenie przedsiębiorstwo (wyrok WS A w Gliwicach z 27 października 2014 r., sygn. akt II SA Gl 700/14 - Lex nr 1647404). Następnie organ podkreślił, iż w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu. Od interesu prawnego odróżnić należy interes faktyczny, tj. stan, w którym podmiot wprawdzie jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale zainteresowania tego nie może poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracyjnego. W okolicznościach niniejszej sprawy, w przekonaniu organu, wnioskodawca nie posiada interesu prawnego wynikającego z przepisów prawa materialnego, przede wszystkim zaś opartego o przepisy ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Interes faktyczny, który niewątpliwie posiada nie może być podstawą do przyznania mu statusu strony, a więc podmiotu spełniającego przesłanki wynikające z art. 28 K.p.a. Stosownie do treści ostatnio powołanego przepisu stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z zachowaniem ustawowego terminu strona złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem organu z dnia [...] nr [...]. Jak podniósł, w uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, iż nie posiada on interesu prawnego, a tylko faktyczny co do kwestionowanego rozstrzygnięcia. Tymczasem skarżący nie zgadza się z taką argumentacją. Powołując się na wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 496/08, poinformował, iż przepisem prawa, który uprawnia go do domagania się wszczęcia postępowania jest art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Zgodnie z tym przepisem: Dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków odbywa się na podstawie pisemnej umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków zawartej między przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym, a odbiorcą usług. Dalej wskazał, powołując się na załączone do wniosku wyroki Sądu Okręgowego w L., że A Sp. z o.o., pomimo jednoznacznej treści przepisu dostarcza mu wodę pomimo braku zawartej w tym zakresie pisemnej umowy. Sąd Okręgowy w L. stwierdził, że taka umowa na dostawę wody wynika z treści decyzji unieważnionej orzeczeniem organu z dnia [...], a umożliwiającej funkcjonowanie A i w tym zakresie pomiędzy nim, oraz A doszło do zawarcia umowy, w której A zobowiązane jest dostarczać mu wodę nieodpłatnie. Skoro jego uprawnienie wynika z treści wskazanej decyzji (na co wskazał Sąd Okręgowy w Legnicy) to posiada on interes prawny w uczestniczeniu w postępowaniach administracyjnych, dotyczących tej decyzji, z której wynika jego uprawnienie. Końcowo wskazał, iż jego interes prawny wynika z treści art. 6 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzanie ścieków. Postanowieniem z dnia [...] ([...]) organ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Na uzasadnienie postanowienia wskazano, że w wyniku rozpoznania wniesionego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i analizy zebranego materiału dowodowego stwierdzono oczywisty brak u strony interesu prawnego. Organ wyjaśnił, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w której ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą w art. 145 § 1 K.p.a. bądź zachodzi przesłanka określona w art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 K.p.a. Wniosek o wznowienie rozpoczyna pierwszy etap, tzw. wstępny, który powinien zakończyć się albo wydaniem postanowienia o wznowieniu (art. 149 § 1 k.p.a.), jeżeli zachodzi jedna z przesłanek wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a. oraz jeśli dochowano terminu do złożenia wniosku wskazanego w art. 148 k.p.a. Natomiast, jeżeli przesłanki formalne nie są spełnione, organ winien w drodze postanowienia odmówić wszczęcia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Natomiast postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera drogę do drugiego etapu postępowania wznowieniowego, bowiem stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do przesłanek wznowienia oraz postępowania co do istoty sprawy, objętej decyzją ostateczną. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na wniosek strony, przy czym wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony (art. 147 K.p.a.). W przypadku wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., organ w zasadzie ma obowiązek wydać na podstawie z art. 149 § 1 K.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania, gdyż jedynie oczywisty brak po stronie wnioskodawcy przymiotu strony mógłby już na etapie wstępnym uzasadniać wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. Taka sytuacja zachodzi wówczas, gdy nie ma wątpliwości co do legitymacji podmiotu składającego wniosek i bez koniecznych czynności postępowania wyjaśniającego można stwierdzić, iż nie może on żądać wszczęcia postępowania. Innymi słowy już z samego wniosku o wznowienie postępowania wynika w sposób oczywisty, niebudzący wątpliwości, że składający wniosek nie jest stroną postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2015 r., II OSK 933/14, wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2009 r., II OSK 1747/07, wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 302/11). Zdaniem organu w sprawie będącej przedmiotem rozważań strona żądając wznowienia powołała się na art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Wskazując na swój interes prawny w niniejszej sprawie strona podkreśliła, że mieszka w S. i na podstawie decyzji Zarządu Gminy P. z dnia [...] nr [...], woda dostarczana jest nieodpłatnie ze względu na istniejące na jego nieruchomości szkody górnicze i nienaprawienie tych szkód przez zakład górniczy. Zgodnie z wyrokami Sądu Okręgowego w L. z dnia [...], sygn. akt [...] oraz [...] wraz z innymi mieszkańcami S., na podstawie "kwestionowanej decyzji" nabyła prawo do otrzymywania od przedsiębiorstwa wody w ramach naprawienia szkód górniczych. Nabyła więc uprawnienia w tym zakresie, wynikające z treści decyzji, co potwierdził Sąd Okręgowy w L. wskazując, że na podstawie wskazanej decyzji została zawarta w sposób konkludentny umowa z przedsiębiorstwem na dostarczanie mu wody nieodpłatnie. Jak wskazał Sąd Okręgowy w L. cyt.: "W roku 2002 Gmina P. podjęła decyzję o dostarczaniu wody dla odbiorców w S. w ramach szkód górniczych, czyli nieodpłatnie w stosunku do tych odbiorców. Warunek taki określony został wprost w zezwoleniu wydanym GPK w P., a stanowił powtórzenie jej własnego wniosku. Nie można przy tym zgodzić się z argumentacją skarżącego, że zapis w decyzji miał tylko charakter materialno-techniczny i przez to nie taki, że w roku 2002 mieszkańcy S., w tym pozwani i ich poprzednicy prawni, zwolnieni byli z obowiązku zapłaty za zużytą wodę na rzecz ich dostawcy, który takich opłat nie mógł od tych odbiorców odbierać. Tak w ramach swoich kompetencji i przez swój organ zdecydowała G.". W związku z powyższym strona uważa, że ma interes prawny w uczestniczeniu w postępowaniu o "unieważnienie przedmiotowej decyzji", albowiem z treści tej decyzji uzyskała ona uprawnienia, które ten interes potwierdzają. Natomiast przedsiębiorstwo najprawdopodobniej nie poinformowało organu, że mieszkańcy S. uzyskali uprawnienia z decyzji z 2002 r., skutkiem czego było ich pominięcie w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z 2002 r. Organ wyjaśnił też, iż stronami postępowania wznowieniowego powinny być podmioty, które uczestniczyły w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji, jak i podmioty, które powinny uczestniczyć w tym postępowaniu, lecz nie brały w nim udziału. Zgodnie z art. 28 K.p.a., stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Kategoria interesu prawnego, na której oparta jest legitymacja procesowa w postępowaniu administracyjnym, należy do prawa materialnego. W tym zakresie odróżnia się interes prawny i interes faktyczny, a czynnikiem różnicującym jest istnienie lub brak normy prawnej przyznającej danemu podmiotowi konkretne, indywidualne i aktualne korzyści. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga zatem ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym pomiędzy obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającego na tym, że zastosowanie tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Z kolei interes faktyczny to stan, w którym podmiot wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. Podkreślenia wymaga, iż przepis art. 28 K.p.a. wiąże pojęcie strony z interesem prawnym lub prawnym obowiązkiem. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne przymioty strony w świetle art. 28 K.p.a., nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Materialnoprawną podstawę wydania decyzji Zarządu Gminy P. z dnia [...] nr [...], stanowiły przepisy ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę. W powyższej ustawie zostały zawarte przepisy regulujące zasady udzielania zezwolenia na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Zgodnie z art. 16 ust. 1 tej ustawy obowiązującym na dzień wydania powyższej decyzji, na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków jest wymagane uzyskanie zezwolenia wydawanego przez zarząd gminy w drodze decyzji. Stosownie zaś do art. 16 ust. 2, zezwolenie może być wydane na wniosek przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, które ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedzibę i adres, oddział lub przedstawicielstwo w rozumieniu przepisów o działalności gospodarczej (pkt 1), posiada środki finansowe lub udokumentuje możliwość ich uzyskania w wysokości niezbędnej do prawidłowego prowadzenia zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków pkt 2), posiada środki techniczne odpowiednie do zakresu działalności, o której mowa w ust. 1 (pkt 3). Natomiast w art. 17 ustawodawca określił co powinien zawierać wniosek o wydanie powyższego zezwolenia. W przepisie art. 18 cyt. ustaw zawarto zaś regulację, zgodnie z którą zezwolenie powinno określać w szczególności: 1) oznaczenie przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, jego siedzibę i adres, 2) datę podjęcia działalności, 3) przedmiot i obszar działalności, 4) wymagania w zakresie jakości usług wodociągowo-kanalizacyjnych, 5) warunki, zakres i tryb kontroli realizacji zezwolenia i przestrzegania regulaminu, o którym mowa w art. 19 ust. 1, 6) warunki wprowadzania ograniczeń dostarczania wody w przypadku wystąpienia jej niedoboru, 7) zobowiązanie do prowadzenia przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne racjonalnej gospodarki w zakresie działalności objętej zezwoleniem, 8) warunki cofnięcia zezwolenia, 9) warunki dotyczące okoliczności, w których zezwolenie może być cofnięte bez odszkodowania. Mając na względzie powyższe przepisy, a w szczególności art. 16 ust. 2 ustawy, zdaniem organu, stroną postępowania w przedmiocie wydania zezwolenia na prowadzenie zborowego zaopatrzenia w wodę może być tylko przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, które wystąpi ze stosownym wnioskiem. Co istotne bowiem, tylko przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, spełniające wymogi ustawowe może uzyskać zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę. Nadto z żadnego przepisu powołanej ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadza ścieków nie wynika, aby przymiot strony służył innym podmiotom, w tym podmiotom, które później będą korzystać z usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. Niewątpliwie bowiem zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie prowadzenia zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków rozstrzyga o prawach i obowiązkach przedsiębiorstwa, na rzecz którego takie zezwolenie zostało wydane. To stanowisko jest zgodne ze stanowiskiem organu wyrażonym w poprzednim składzie oraz poglądami sądów administracyjnych wyrażonymi w wyrokach WSA w Gliwicach z dnia 27 października 2014 r., sygn. akt II SA/G1 700/14 oraz wyrok WSA w Szczecinie z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 591/15. Dodatkowo organ wyjaśnia, iż przepis art. 6 ustawy, na który powołuje się strona, dot. umów zawieranych pomiędzy przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym, a odbiorcą usług, które to umowy mogą być kwestionowane na drodze cywilno-prawnej. Przepis ten nie ma zaś wpływu na rozstrzygnięcia właściwych organów administracji w prowadzonych postępowaniach administracyjnych, dot. zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków wydawanych na podstawie art. 16 cyt. ustawy. Niewątpliwie okoliczności podniesione przez stronę świadczą o istnieniu po jego stronie interesu faktycznego, niemniej jednak, co już wyżej zostało omówione, nie można go utożsamiać z interesem prawnym. Zatem w omawianej sprawie strona nie wskazała przepisów prawa materialnego, z których wynikają dla niego uprawnienia, ani obowiązki w postępowaniu w przedmiocie zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków wydawanych na podstawie art. 16 powyższej ustawy. W konsekwencji czego nie posiada ona legitymacji do żądania wznowienia postępowania w przedmiocie nieważności zakończonego ostateczną decyzją organu z dnia [...], nr [...]. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych, na podstawie art. 149 § 3 K.p.a., należało odmówić wnioskodawcy wszczęcia opisanego postępowania wznowieniowego. W konsekwencji zaskarżone postanowienie organu z dnia [...], nr [...], należało utrzymać w mocy. Skargę na postanowienie organu z dnia [...] złożył skarżący. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 6 w zw. z art. 16 ust.1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 28 K.p.a. wyrażającego się w przyjęciu, że skarżący nie ma przymiotu strony w kwestionowaniu decyzji w sprawie nieważności części decyzji Zarządu Gminy P. z dnia [...] nr [...], zezwalającej na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzanie ścieków w Gminie P. na czas nieokreślony, gdyż nie posiada interesu prawnego w tym zakresie, w sytuacji gdy unieważniona część decyzji zawierała wytyczne dla dostawy wody i kreowała uprawnienia po stronie skarżącego w postaci nabycia w sposób nieodpłatny dostaw wody na skutek szkód górniczych, co jest rzeczywistym interesem prawnym, a nie tylko faktycznym. Na uzasadnienie swojego stanowiska skarżący podnosi, że istotą sporu pomiędzy skarżącym a organem jest określenie, czy skarżący posiada interes prawny w sprawie stwierdzenia nieważności części decyzji Zarządu Gminy P. z dnia [...] nr [...], zezwalającej na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzanie ścieków w Gminie P. na czas nieokreślony. Skarżący wyjaśnił, że organ stoi na stanowisku, że skarżący takiego interesu nie posiada, gdyż w ustawie o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę wskazano, że w zakresie postępowania co do decyzji zezwalającej na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzanie ścieków stronami są gmina (jako organ udzielający pozwolenia) oraz podmiot występujący o to pozwolenie. Wyłączone z tego postępowania są zaś inne podmioty. W ocenie skarżącego stanowisko organu nie jest pozbawione racji w przypadku literalnego brzmienia przepisu oraz zastosowania go w abstrakcyjnej sytuacji. Jednakże w zakresie niniejszego postępowania, a właściwie w kwestii decyzji Zarządu Gminy P. z dnia [...] nr [...], zezwalającej na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzanie ścieków w Gminie P. na czas nieokreślony w decyzji tej nadano uprawnienia mieszkańcom miejscowości S. (w tym skarżącemu) do otrzymywania w sposób nieodpłatny wody na skutek wyrządzonych, w całej miejscowości, szkód górniczych po dawnych zakładach górniczych "K.". Nadanie tego uprawnienia (abstrahując czy w sposób poprawny czy niepoprawny) wykreowało w treści decyzji określone prawa zarówno po stronie skarżącego jak i pozostałych mieszkańców S.. Skoro zaś takie prawa zostały wykreowane (choćby w nieważnej decyzji) to osoby uprawnione (wywodzące z treści tej decyzji swe uprawnienia) mają legitymację ku temu, aby uczestniczyć w postępowaniu w sprawie unieważnienia tej decyzji. Uprawnienie takie wynika jednoznacznie z treści art. 28 K.p.a. Skoro z treści kwestionowanej decyzji wypływa dla skarżącego uprawnienie do otrzymywania wody nieodpłatnie, a skarżący z tego uprawnienia w sposób ciągły korzystał to ingerencja w treść tej decyzji (w zakresie uprawnienia skarżącego) umożliwia skorzystanie przez skarżącego z możliwości obrony swych praw. W innym bowiem wypadku skarżący jest pozbawiony możliwości ochrony swych praw wywodzonych z treści wzruszanej decyzji. Właśnie z tych względów należy uznać, że skarżący ma pełny interes prawny w uczestniczeniu we wspomnianych postępowaniach administracyjnych. WSA w Krakowie w wyroku z dnia 18 czerwca 2008 r. (sygn. akt I SA/Kr 496/08) - odwołując się do poglądów doktryny stwierdził, że interes prawny to taki interes faktyczny, który został wzięty przez prawo w ochronę polegającą na możliwości żądania od organu administracji podjęcia określonych czynności mających na celu zrealizowanie interesu lub jakiegoś podmiotu w stosunku do organów stosujących prawo a kompetencjami i możliwościami tych organów, jakimi dysponują wobec danego podmiotu. Interes prawny, aby mógł być zaspokojony przez administrację, musi być osobisty, własny, indywidualny oraz musi być konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić, aktualny i znajdujący swoją podstawę w przepisach prawa materialnego oraz potwierdzenia w okolicznościach faktycznych. Z praktycznego punktu widzenia, o istnieniu interesu prawnego można mówić wówczas, gdy zgłaszane żądanie oparte jest na konkretnej normie prawnej, a konieczność jego obiektywnego charakteru oznacza, że o istnieniu interesu prawnego decyduje nie przekonanie zainteresowanego, lecz ocena ustawodawcy (postanowienie NSA z 5 lutego 1998 r., I SA/Po 1242/97, niepubl.). Dodatkowo, wyroki Sądu Okręgowego w L. jednoznacznie wskazywały, że zarówno przepis art. 6 ustawy o doprowadzaniu wody i odprowadzania ścieków jak decyzja z [...] roku nakazywały przedsiębiorstwu dostarczania skarżącemu pomimo braku zawartej w tym zakresie pisemnej umowy. Sąd w L. stwierdził, że taka umowa na dostawę wody wynika z treści decyzji unieważnionej orzeczeniem z dnia [...], a umożliwiającej funkcjonowanie przedsiębiorstwa i w tym zakresie pomiędzy skarżącym oraz przedsiębiorstwem doszło do zawarcia umowy, w której przedsiębiorstwo zobowiązane jest dostarczać skarżącemu wodę nieodpłatnie. Skoro uprawnienie do otrzymania wody wynika z treści wskazanej decyzji (na co wskazał Sąd w L.) oraz przepisu art. 6 dotyczącego zawarcia umowy to skarżący posiada interes prawny w uczestniczeniu w postępowaniach administracyjnych, dotyczących tej decyzji, z której wynika wspomniane uprawnienie. Wskazany interes prawny wynika więc, z treści artykułu 6 ust.1 w zw. z art. 16 ust.1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzanie ścieków. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2018 r., poz.1302 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub jak w sprawie niniejszej postanowienia tj. ich zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Na wstępie wskazać należy, że przedmiotem skargi jest ostateczne postanowienie organu odmawiające wznowienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu Gminy P. z dnia [...] (nr [...]) zezwalającej przedsiębiorstwu na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków w Gminie P. na czas nieokreślony, w p. 3 tej decyzji w zakresie sformułowania "dla miejscowości S. dostarczanie wody następuje w ramach tzw. szkód górniczych". Stwierdzenie nieważności opisanej części decyzji nastąpiło decyzją organu z dnia [...] (Nr [...]) i uzupełnione, w zakresie przytoczonej treści postanowieniem z dnia [...] (Nr [...]). Zagadnieniem, jakie Sąd w rozpoznawanej sprawie jest obowiązany rozwiązać, jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy poprzez użycie w decyzji sformułowania "dla miejscowości S. dostarczanie wody następuje w ramach tzw. szkód górniczych" skarżący, który jak wskazuje jest jednym z beneficjentów tego zapisu, ma tym samym przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. Co za tym idzie czy posiada skuteczne uprawnienie do żądania wznowienia przez kompetentny organ postępowania w przedmiocie nieważności wskazanego zapisu, zawartego w decyzji ówczesnego zarządu gminy. Dla prawidłowej oceny tej okoliczności trzeba powiedzieć, że w orzecznictwie sądowym dominują poglądy, gdzie pomimo pewnej różnorodności w tej kwestii, zgodnie się przyjmuje, że badanie istnienia legitymacji podmiotu składającego żądanie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przed wszczęciem postępowania wznowieniowego, powinno ograniczać się do kwestii oczywistego braku interesu prawnego. Dotyczy to sytuacji jasnych, niewymagających prowadzenia postępowania wyjaśniającego, gdzie już z samego podania o wznowienie wynika, że jego autor nie jest stroną (zob. orzecznictwo powołane przez P. Przybysza w komentarzu do art. 149 k.p.a. [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, tenże, Opublikowano: Lex/el 2018). Wskazać bowiem trzeba, że, przykładowo, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 marca 2017 r. II OSK 1897/15, wyjaśnił, że "1. Osoba, która składa wniosek o stwierdzenie nieważności musi wykazać swój interes prawny w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie powszechnie obowiązującego przepisu prawa - najczęściej materialnego, na podstawie którego formułuje się żądania i obowiązki. Tylko taki przepis prawa stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową w postępowaniu administracyjnym. Interes prawny nie jest tożsamy z interesem faktycznym, który oznacza, że określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz to "zainteresowanie" nie znajduje oparcia w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, które stanowiłoby podstawę żądania stosownych czynności organu administracji. Podobnie w innym wyroku wskazuje się, że "interes faktyczny, (występuje wtedy – przyp. sądu) kiedy to jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jej "roszczenia" i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracji. Jednoznaczne brzmienie art. 28 kpa nie pozwala na jego dowolną interpretację. Posiadanie przez dany podmiot statusu strony nie zależy więc od subiektywnej oceny tego podmiotu w tym zakresie, zaś okoliczności występujące w danej sprawie muszą w sposób nie budzący wątpliwości wskazywać na przesłanki określone w art. 28 kpa" (Wyrok NSA z 9.2.2010 r. I OSK 1035/09). Zdaniem Sądu taka właśnie okoliczność ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Stroną w postępowaniu o zezwolenie na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest podmiot, który o taką zgodę się ubiega. Podstawę materialnoprawną tamtej decyzji stanowiły art. 16 i 18 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę. Artykuł 16 powołanej ustawy stanowił, że na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków jest wymagane uzyskanie zezwolenia wydawanego przez zarząd gminy w drodze decyzji. Zezwolenie może być wydane na wniosek przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego (...). Natomiast art. 18 wyliczał enumeratywnie jakie elementy winna zawierać decyzja udzielająca takiego zezwolenia. Tak więc, w świetle art. 16 ustawy, stroną postępowania w sprawie prowadzonej w trybie art. 16 i n. ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę jest podmiot ubiegający się o to zezwolenie; natomiast nie sposób uznać za stronę podmiot, który w wyniku błędnego zapisu, zawartego w tej decyzji nieodpłatnie był zaopatrywany w wodę lub też (przykładowo) w ten sam sposób odbierano od niego ścieki. Trzeba dodać, że skarżący dąży do uznania go za stronę w sprawie o stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na prowadzenie określonej w tej decyzji działalności. Zatem, należy zwrócić uwagę na fakt, że nieco inaczej kształtuje się pojęcie strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, a w rozpoznawanej sprawie jest to okoliczność istotna, bowiem skarżący twierdzi i wywodzi we wniosku z dnia 8 maja 2018 r., że, zgłoszone przez niego żądanie wznowienia postępowania wynika z treści art.145 § 1 pkt 4 kpa, czyli że posiadał on przymiot strony w postępowaniu nieważnosciowym i bez własnej winy nie brał w nim udziału. Przedmiotem postępowania nieważnościowego jest rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, pod kątem kwalifikowanych wad prawnych decyzji administracyjnej kończącej postępowanie zwykłe lub nadzwyczajne. Z powyższego wynika, że przedmiot postępowania będzie inny niż w postępowaniu głównym, bowiem wynikiem tego procesu będzie udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy decyzja, której postępowanie nieważnościowe dotyczy została dotknięta wadami dającymi podstawę do stwierdzenia jej nieważności, albo stwierdzenia wydania jej z naruszeniem prawa. Uwagę na te okoliczności zwrócił, między innymi, NSA w wyroku z dnia 23 września 2010 r. (OSK 1399/09). W uzasadnieniu wskazano, że "należy przede wszystkim podkreślić (...), iż co do zasady stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego, zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 1999 r. sygn. IV SA 2520/98, LEX nr 48669; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 1994 r. sygn. II SA 2164/92, ONSA 1995 r. Nr 1, poz. 32). Tak więc, oczywistym winno być, że nie zawsze musi zachodzić tożsamość między podmiotami w postępowaniu zwykłym i w postępowaniu, którego przedmiotem jest stwierdzenie nieważności decyzji, niemniej jednak to przedmiot decyzji badanej, określa krąg podmiotów będących stroną postępowania zarówno zwykłego, jak i prowadzonego w tzw. trybie nieważnościowym". Inaczej mówiąc, interes prawny w postępowaniu nieważnościowym będzie zawsze związany z orzeczeniami wydanymi w postępowaniu głównym. Legitymacja ma zatem związek z twierdzeniem podmiotu, iż decyzja wadliwa dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku. Jeszcze raz godzi się przypomnieć, że interes prawny zawsze musi wynikać z konkretnej normy prawnej. Inaczej mówiąc, normy prawa stanowić mogą podstawę legitymacji strony do wystąpienia w postępowaniu. W ocenie tutejszego Sądu do żądania stwierdzenia nieważności decyzji przez skarżącego niewystarczające jest wskazanie na ogólnie posiadany interes prawny. Wnioskujący winien wskazać konkretnie, w czym upatruje swój interes prawny. Źródła interesu prawnego w pierwszej kolejności należy upatrywać w unormowaniach administracyjnego prawa materialnego, ale wnioskodawca może także opierać legitymację do występowania w postępowaniu nieważnościowym na naruszeniu norm procesowego prawa administracyjnego lub także na przepisach prawa cywilnego. Jak wynika z akt administracyjnych, skarżący opiera swoją legitymację na twierdzeniu, że w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji z dnia [...], nr [...], w zakresie "dla miejscowości S. dostarczanie wody następuje w ramach tzw. szkód górniczych" został naruszony jego indywidualny interes prawny w zakresie nieodpłatnego dostarczania wody w ramach szkód górniczych. Zdaniem Sądu takie ukształtowanie interesu skarżącego można jedynie uznać za posiadanie interesu faktycznego (finansowego), a nie prawnego. Wskazać trzeba także, że podobne stanowisko zostało zaprezentowane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w sprawie II SA/Wr 222/17, w uzasadnieniu którego wskazano, że "decyzja (Zarządu Gminy P. z dnia [...] nr [...] przyp sądu) miała konkretyzować uprawnienia i obowiązki beneficjenta zezwolenia w sposób wymagany przez ustawodawcę, czyli swoimi postanowieniami miała kształtować sytuację prawną adresata (....) w zakresie wskazanym w art. 18 powołanej powyżej ustawy. Zgodnie z jego treścią zezwolenie powinno określać w szczególności: 1) oznaczenie przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, jego siedzibę i adres, 2) datę podjęcia działalności, 3) przedmiot i obszar działalności, 4) wymagania w zakresie jakości usług wodociągowo-kanalizacyjnych, 5) warunki, zakres i tryb kontroli i realizacji zezwolenia i przestrzegania regulaminu, o którym mowa w art. 19 ust. 1, 6) warunki wprowadzania ograniczeń dostarczania wody w przypadku wystąpienia jej niedoboru, 7) zobowiązanie do prowadzenia przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne regionalnej gospodarki w zakresie działalności objętej zezwoleniem, 8) warunki cofnięcia zezwolenia, 9) warunki dotyczące okoliczności, w których zezwolenie może być cofnięte bez odszkodowania. (Kolegium zwróciło uwagę, że w decyzji uwzględniono wszystkie elementy wymienione w przywołanym przepisie). Zdaniem sądu wobec wyłącznie indywidualnego charakteru decyzji administracyjnej, niezależnie od jej nazwy, do treści decyzji nie można wprowadzać zapisów, nawet o charakterze informacyjnym, pozostających poza sferą praw i obowiązków podmiotu, spełniającego kryteria z art. 28 w zw. z art. 29 kpa, do którego wprost kierowane jest orzeczenie, wydawane w trybie art. 104 kpa i przy zastosowaniu odpowiednich dla przedmiotu postępowania przepisów prawa materialnego. W uznaniu sądu nie jest prawidłowe stanowisko kolegium uznające, że kwestionowany przedmiotowym wnioskiem zapis "... dla miejscowości S. dostarczanie wody następuje w ramach tzw. szkód górniczych" mógł być w sposób legalny wprowadzony do treści decyzji – zezwolenia przy zastosowaniu art. 18 pkt 3 powoływanej ustawy, nakazującego określenie w zezwoleniu przedmiotu i obszaru działalności. Niezależnie od oceny legalności tego zapisu należy zwrócić uwagę, że wbrew twierdzeniom kolegium nie zawiera się on w przyjętych w decyzji uregulowaniach określających przedmiot i obszar działalności, bowiem te zamieszczono w pkt 2 decyzji, ale w uregulowaniach określających wymagania w zakresie jakości usług wodociągowo-kanalizacyjnych. Jednocześnie z akt sprawy wynika w sposób nie budzący wątpliwości – co szczegółowo wyjaśniło kolegium w obu składach orzekających w sprawie, że w dacie wydawania zezwolenia woda do miejscowości S. dla celów pitno-gospodarczych dostarczana była przez B. S.A. w ramach naprawy szkód górniczych w postaci zaniku wody w przydomowych studniach, spowodowanym powstaniem leja depresji na terenie m.in. wsi S. w związku z funkcjonowaniem Zakładów Górniczych C. w I. Orzeczenie zobowiązujące do naprawy powstałej szkody górniczej poprzez wybudowanie sieci wodociągowej w celu zbiorowego zaopatrzenia mieszkańców wsi S. w wodę dla celów pitno-gospodarczych wydane zostało w 1973 r. przez Okręgową Komisję ds. Szkód Górniczych przy Prezydium Wojewódzkiej rady Narodowej we W. na podstawie art. 64 dekretu z dnia 6 maja 1953 r. – Prawo górnicze. Zdaniem sądu to, że wskazana powyżej okoliczność była bezsporna, a kwestionowana przez wnioskodawcę część zapisu pkt 3 zezwolenia – jak wskazuje kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – "odzwierciedla stan faktyczny sprawy" nie oznacza, że organ udzielający zezwolenia konkretnemu przedsiębiorstwu może wprowadzać taki – w istocie informacyjny – zapis do treści orzeczenia o zezwoleniu na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, którego struktura została przez ustawodawcę określona. W uznaniu sądu prowadziłoby to do przyznania organowi udzielającemu zezwolenia uprawnienia do dowolnego kształtowania jego treści i wprowadzania do niego elementów, które nie odnoszą się do adresata udzielonego zezwolenia. Niewątpliwe bowiem A. Sp. z o.o. w P. w żadnym razie nie było zobowiązane do rekompensowania szkód górniczych, które naprawiane były i są w granicach przewidzianych przez prawo górnicze". W ocenie tutejszego Sądu interes prawny strony skarżącej może wynikać ewentualnie z treści art. 64 dekretu z dnia 6 maja 1953 r. Prawo Górnicze, (Dz.U.1978.4.12 t. j.), stosownie do którego 1. "jeżeli wskutek robót górniczych nastąpi trwały zanik wody albo utrata jej przydatności do użytku ludności lub dla potrzeb inwentarza, naprawienie szkody górniczej polega na budowie studni lub innych urządzeń zapewniających trwałe zaopatrzenie ludności w odpowiednią ilość wody do użytku domowego i dla potrzeb inwentarza, co najmniej według stanu z okresu bezpośrednio przed powstaniem szkody. 2. w razie, gdy względy racjonalnej gospodarki wymagają budowy urządzeń zbiorowego zaopatrzenia w wodę, przedsiębiorstwo górnicze jest obowiązane zapewnić nakłady stanowiące udział w kosztach budowy takich urządzeń. Przedsiębiorstwo górnicze ponosi również koszty eksploatacji i remontów tych urządzeń". Inaczej mówiąc, źródłem ewentualnego żądania dostarczania nieodpłatnie wody do miejscowości S. jest wystąpienie szkód górniczych i w takim przypadku stroną zobowiązaną do usunięcia szkody będzie przedsiębiorstwo górnicze, a nie wodno-kanalizacyjne. Również nie sposób uznać, aby stanowisko, zawarte w uzasadnieniu sądu okręgowego w sprawie [...], że "Gmina P. w [...] podjęła decyzję o dostarczaniu wody dla odbiorców w S. w ramach szkód górniczych, czyli nieodpłatnie w stosunku do tych odbiorców. Warunek taki określony został wprost w zezwoleniu wydanym stronie powodowej (tj. A. Sp. z o.o. w P.), a stanowił powtórzenie jej własnego wniosku. Był to warunek odpowiadający ówczesnym realiom, gdy za wodę dostarczaną mieszkańcom wsi S. płacił B., jako następca prawny sprawcy szkody górniczej. Sąd stwierdził, że nie można się zgodzić z argumentacją skarżącego, że zapis w decyzji miał tylko charakter "materialno-techniczny" i przez to nie wywoływał żadnych skutków prawnych - przeciwnie skutek tak określonego warunku był taki, że w roku [...] mieszkańcy S., w tym pozwani czy ich poprzednicy prawni, zwolnieni byli z obowiązku zapłaty za zużytą wodę na rzecz jej dostawcy, który takich opłat nie mógł od tych odbiorców pobierać. Tak w ramach swoich kompetencji i przez swój organ zdecydowała Gmina P.". Zdaniem Sądu stanowisko sądu powszechnego wskazuje jedynie, iż decyzja z [...] skutkowała tym, że za mieszkańców S. za dostarczaną wodę, ponosił koszty następca prawny przedsiębiorstwa górniczego, odpowiedzialnego za szkody górnicze, czyli że to od tamtego podmiotu, a nie od mieszkańców przedsiębiorstwo winno dochodzić należności. Czyli źródłem zwolnienia mieszkańców S. z opłat za dostarczaną wodę było ustalenie odpowiedzialnego za szkody górnicze w rozumieniu przywołanego dekretu, a wyeliminowany z obrotu prawnego zapis decyzji był jedynie wynikiem tej okoliczności. Problemowy zapis sam w sobie nie rodzi zatem żadnego indywidualnego i bezpośredniego skutku prawnego wobec skarżącego. Dodać trzeba, że nawet prawomocne orzeczenie sądu powszechnego nie daje samodzielnie podmiotowi przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym, tym bardziej, że trzeba zauważyć iż wtedy przymiot strony byłby uzależniony od tego, czy dany podmiot brał udział w sprawie toczącej się przed sądem powszechnym. Odmowa wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. może nastąpić, gdy brak interesu prawnego uzasadniającego nadanie przymiotu strony jest jednoznaczny i nie budzi żadnych wątpliwości, a ponieważ, zdaniem Sądu, w kontrolowanym postępowaniu taka okoliczność nastąpiła, sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.