II SA/Sz 1184/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi P. S. na uchwałę Rady Gminy Kołbaskowo z dnia 12 czerwca 2006 r. nr XXXIII/435/06 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu zlokalizowanego w obrębach geodezyjnych Kurów i Przecław w gminie Kołbaskowo I. stwierdza nieważność § 81 zaskarżonej uchwały, II. w pozostałej części skargę oddala. Wyrokiem z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 218/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (powoływany dalej jako: "WSA" lub "Sąd") w sprawie ze skargi P. S. (dalej: Skarżący) na uchwałę Rady Gminy Kołbaskowo z dnia 12 czerwca 2006 r., nr XXXIII/435/06 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu zlokalizowanego w obrębach geodezyjnych Kurów i Przecław w gminie Kołbaskowo (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 89, poz. 1642, dalej: "MPZP" lub "plan") w pkt I. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej przeznaczenia terenu pod drogę wewnętrzną oznaczoną w załączniku graficznym Nr 1 symbolem 70-KDW; w pkt II -skargę oddalił w pozostałej części. Jak wynika z zawartych w uzasadnieniu powyższego wyroku ustaleń, P. S. w dniu 1 lutego 2016 r., na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446, dalej: "Usg"), wniósł skargę na ww. uchwałę Rady Gminy Kołbaskowo. Zdaniem skarżącego, poprzez uchwalenie tego planu w części dotyczącej działki [...] w obr. Kurów, będącej jego własnością, doszło do naruszenia art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 z późn. zm., dalej: "Upzp") w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 1 Protokołu Dodatkowego do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, polegającego na nieznajdującym przyzwolenia prawnego ograniczeniu jego prawa własności. Naruszenie to polega na: 1) nieuprawnionym wyznaczeniu w obrębie działki tzw. drogi wewnętrznej oznaczonej na planie jako 70-KDW, wraz z konsekwencjami dla wielkości maksymalnego obszaru zabudowy, 2) nieuzasadnionym wymogami prawa budowlanego ani warunkami lokalnymi ograniczeniem obszaru zabudowy do terenu wyznaczonego liniami nieprzekraczalnymi zabudowy, zwłaszcza w zakresie konieczności zachowania maksymalnie 8-metrowej szerokości elewacji frontowej od drogi o numerze ewidencyjnym [...], 3) ograniczeniu zabudowy tej działki tylko do funkcji usługowej, z wyłączeniem możliwości realizacji funkcji mieszkalnej. W wyroku szczegółowo przywołano argumentację Skarżącego zawartą w skardze. P. S. bezskutecznie wzywał Radę Gminy Kołbaskowo do usunięcia naruszenia prawa, w wezwaniu podnosząc tożsame zarzuty, jak w skardze. W odpowiedzi na skargę, Rada Gminy Kołbaskowo, wnosząc o jej oddalenie, wskazała, że działka skarżącego nr [...] przed uchwaleniem MPZP nie była objęta ustaleniami planistycznymi i zgodnie z ewidencją gruntów prowadzoną przez Starostę Polickiego stanowi użytek rolny zabudowany. Zgodnie z miejscowym planem, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. przedmiotowa działka była przeznaczona na cele rolne (teren elementarny 7.8 RPO – przetwórstwo owocowo-warzywne). Dla działki nr [...] w Kurowie w zaskarżonym planie ustalono przeznaczenie terenu na cele usług komercyjnych – handlu (teren elementarny 8-U) oraz drogę wewnętrzną (teren elementarny 70-KDW). Dla terenu elementarnego 8-U ustalone zostały zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym nieprzekraczalną linię zabudowy i szerokość elewacji frontowej. Ustalone przeznaczenie terenu oraz zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu – zdaniem Rady Gminy Kołbaskowo – nastąpiły zgodnie i w granicach przepisów Upzp, a normy prawne w pełni uprawniały organ gminy do takiego działania. Uzasadniając opisane na wstępie rozstrzygnięcie WSA w Szczecinie stwierdził, że skarżący posiada interes prawny do zaskarżenia wskazanej w skardze uchwały w trybie art. 101 ust. 1 Usg. Sąd pierwszej instancji uznał skargę za zasadną w zakresie, w jakim zaskarżona uchwała przeznacza część nieruchomości skarżącego, tj. dz. nr [...] pod drogę wewnętrzną oznaczoną w załączniku graficznym Nr 1 symbolem 70-KDW. W ocenie Sądu, Rada Gminy Kołbaskowo nie wykazała racjonalnych przyczyn zastosowania tak rygorystycznego ograniczenia, jakim jest zajęcie działki skarżącego pod projektowaną drogę wewnętrzną. Planowana droga wewnętrzna służyć ma zapewnieniu sąsiedniej nieruchomości gruntowej – dz. nr [...] – dostępu do drogi publicznej, do tego konieczna jednak będzie zgoda właściciela dz. nr [...] i zawarcie stosownej umowy cywilno-prawnej z Gminą, uprawniającej do dysponowania tą częścią nieruchomości na cele budowlane. Sąd stwierdził też, że uchwalając zaskarżony akt prawa miejscowego organ nie rozważał czy ograniczenie właściciela nieruchomości dz. nr [...] w sposobie korzystania z prawa własności do tej nieruchomości pozostawało w zgodzie z zasadą proporcjonalności oraz czy możliwe będzie zrealizowanie planowanej drogi wewnętrznej i czy w związku z tym ograniczenie prawa własności przyniesie zamierzony w uchwalonym planie skutek. Za niezasadne natomiast Sąd uznał pozostałe zarzuty skargi. Jednocześnie WSA wskazał, że stwierdzenie nieważności załącznika Nr 1 zaskarżonej uchwały, w której oznaczono przedmiotową drogę wewnętrzną symbolem 70-KDW, oznacza również nieważność fragmentu części tekstowej planu, tj. § 81 uchwały opisującej zasady zagospodarowania tego terenu, aby w części tekstowej nie znajdowały się regulacje nieodnoszące się i niemające swych odpowiedników w części graficznej planu. Od powyższego wyroku P. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wywiódł skargę kasacyjną zaskarżając go w części oddalającej skargę. Wyrokiem z dnia 26 września 2018 r. sygn. akt II OSK 2257/16 Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) uchylił punkt II zaskarżonego wyroku i w tym zakresie przekazał sprawę WSA do ponownego rozpoznania oraz zasądził od Gminy Kołbaskowo na rzecz P. S. kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu ww. wyroku NSA w pierwszej kolejności zaznaczył, że nie dopatrzył się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, a będąc związany granicami skargi kasacyjnej przeszedł do rozpatrzenia zarzutów skargi. W szczególności NSA stwierdził, że chybiony jest podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 2 P.p.s.a., bowiem WSA rozpoznawał skargę, której przedmiotem była uchwała organu jednostki samorządu terytorialnego z zakresu administracji publicznej mająca walor aktu prawa miejscowego –o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., Sąd ten wyrokował więc na podstawie art. 147 § 1 oraz art. 151 P.p.s.a. Za trafny natomiast NSA uznał zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. w zakresie, w jakim sąd wojewódzki, nie będąc związany zarzutami skargi i podstawą prawną, swym rozstrzygnięciem w pkt I sentencji wyroku uchylił zaskarżoną decyzją wyłącznie tę część MPZP, która dotyczy przeznaczenia terenu pod drogę wewnętrzną oznaczoną w załączniku graficznym Nr 1 symbolem 70-KDW a w pozostałej części skargę oddalił. Uwzględnienie skargi kasacyjnej w tym aspekcie nastąpiło, choć nie wyłącznie, z powodów, które w zarzucie ujętym w pkt 4) petitum skargi kasacyjnej zostały ujęte. Związanie sądu kasacyjnego podstawami skargi kasacyjnej nie stoi na przeszkodzie temu, aby sąd ten uwzględnił wspomnianą skargę w ramach powołanej podstawy, ale z odmiennym uzasadnieniem. W ocenie skarżącego wyrok doprowadził do wewnętrznej sprzeczności w planie, jakim MPZP określa powierzchnię działki skarżącego przeznaczoną pod usługi, bez uwzględnienia tej części działki, jaka uprzednio, tj. przed wyrokiem, była przeznaczona pod drogę wewnętrzną. Eliminując z obrotu zaskarżoną uchwałę wyłącznie w części załącznika graficznego Nr 1 w odniesieniu do konturu oznaczonego na rysunku planu jako 70-KDW, WSA pominął tę okoliczność, że obszar działki skarżącego przeznaczony pod usługi komercyjne i handel – 8-U, określony w § 17 ust. 1 MPZP, w wyniku zaprojektowania ww. drogi wewnętrznej, został ograniczony powierzchniowo. Brak rozstrzygnięcia w sentencji wyroku odnośnie części tekstowej planu odnoszącej się wprost do konturu 70-KDW, powoduje istotnie wątpliwość odnośnie treści aktu prawa miejscowego przy uwzględnieniu osnowy wyroku II SA/Sz 218/16. W szczególności odnosi się to do § 81 MPZP, zawierającego wprost uregulowania planistyczne dotyczące drogi wewnętrznej 70-KDW. NSA wskazał dalej, że w judykaturze trafnie zauważono, iż sąd, uznając, że zaskarżona uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części narusza prawo, powinien jasno i precyzyjnie określić w jakiej części stwierdza nieważność tej uchwały, przede wszystkim eliminując zapisy części tekstowej, a jeżeli istnieje taka potrzeba, również eliminując w części graficznej uchwały te oznaczenia, które odpowiadają tym zapisom. Ingerencja sądu administracyjnego w treść aktu prawa miejscowego nie może powodować wątpliwości, co do zakresu obowiązywania tego aktu. W przywołanym wyżej wyroku stwierdzono ponadto, że część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Przepis § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) stanowi, iż na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego. Do projektu rysunku planu miejscowego dołącza się objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń. Treść powołanych przepisów wyraźnie wskazuje, iż część graficzna planu powinna stanowić odzwierciedlenie zapisów części tekstowej i nie może być z nią sprzeczna. To część tekstowa planu zawiera normy prawne, rysunek planu obowiązuje więc tylko w takim zakresie, w jakim przewiduje to część tekstowa planu. Rysunek planu jako znak graficzny nie może wiązać bezpośrednio, nie spełnia bowiem wymogów normy prawnej z jej klasyczną budową: hipoteza, dyspozycja, sankcja. Rysunek planu obowiązuje w takim zakresie, w jakim tekst planu odsyła do ustaleń planu wyrażonych graficznie na rysunku. Część graficzna planu jest "uszczegółowieniem" części testowej i ustalenia planu muszą być odczytywane łącznie - z uwzględnieniem zarówno części graficznej, jak i tekstowej. Nie może być rozbieżności pomiędzy częścią tekstową planu, a rysunkiem planu. W zaskarżonym wyroku WSA stwierdził jednak nieważność MPZP wyłącznie w części graficznej w zakresie dotyczącym terenu przeznaczonego pod drogę wewnętrzną oznaczoną w załączniku graficznym Nr 1 symbolem 70-KDW. Sąd nie wyeliminował z obrotu prawnego tych oznaczeń części tekstowej MPZP, które wprost odnoszą się do wymienionego terenu (§ 81 planu), jak i są konsekwencją istnienia uprzednio w planie, tj. przed wyrokiem, norm uwzględniających kontur 70-KDW (przepisy § 17 planu). Na skutek tak skonstruowanej sentencji wyroku w części tekstowej zaskarżonej uchwały pozostały oznaczenia, które nie mają już odzwierciedlenia w części graficznej. Tak sformułowane rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji powoduje powstanie sprzeczności pomiędzy częścią tekstową planu, w której wymienia się tereny i ustala się dla nich odpowiednie przeznaczenie, a jej częścią graficzną, z której wyeliminowano te obszary. Nie można w tym względzie uznać argumentacji zawartej w końcowej części uzasadnienia wyroku WSA, jakoby stwierdzenie nieważności ww. fragmentu części graficznej planu, ujęte w pkt 1 sentencji tego wyroku, oznaczało również nieważność fragmentu części tekstowej planu, tj. § 81 uchwały opisującej zasady zagospodarowania tego terenu. Brak takiego orzeczenia w sentencji wyroku odnośnie części tekstowej planu skutkuje, że znajdują się tam regulacje nieodnoszące się i niemające swych odpowiedników w części graficznej planu, a także pomijające skutki stwierdzenia nieważności MPZP, jak to ujęto w pkt 1 sentencji wyroku. W tym zatem aspekcie skarga kasacyjna jest oparta na usprawiedliwionej podstawie. NSA wskazał następnie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, rozpoznając ponownie tę sprawę, winien rozważyć wskazane powyżej kwestie i w taki sposób sformułować rozstrzygnięcie, aby nie powstała sprzeczność pomiędzy częścią tekstową i graficzną zaskarżonej uchwały. Ponieważ te zagadnienia pozostały poza uwagą sądu I instancji, trudno przyjąć, aby istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona. W tej sytuacji przedwczesne byłoby rozstrzygać zarzuty skarżącego kasacyjnie odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Przede wszystkim należy podnieść, że zgodnie z przepisem art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej: "P.p.s.a." (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.), wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przyjmuje się, że wykładnia prawa wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Przez wykładnię prawa rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Obowiązek podporządkowania się wykładni prawa wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na wojewódzkim sądzie administracyjnym, może być wyłączony tylko wyjątkowo, np. w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego sprawy, co jednak w niniejszej sprawie nie wystąpiło. W konsekwencji, związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego w rozumieniu art. 190 P.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażoną wcześniej oceną prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego - i zobowiązany jest do podporządkowania się jej w pełnym zakresie, co z kolei determinuje treść nowego wyroku. Badając zatem ponownie sprawę według powyższego kryterium i w ramach kontroli zaskarżonej uchwały Rady Gminy Kołbaskowo z dnia 12 czerwca 2006 r. WSA uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie w zakresie, w jakim zaskarżona uchwała przeznacza część nieruchomości skarżącego, tj. dz. nr [...] pod drogę wewnętrzną oznaczoną w załączniku graficznym Nr 1 symbolem 70-KDW, co w części tekstowej planu zostało uregulowane w § 81 zaskarżonej uchwały. W tym zakresie Sąd, orzekający obecnie w sprawie, podziela ocenę prawną wyrażoną w wyroku WSA z dnia 25 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 218/16, a w szczególności, iż Rada Gminy Kołbaskowo nie wykazała racjonalnych przyczyn zastosowania tak rygorystycznego ograniczenia prawa własności skarżącego, jakim jest zajęcie działki skarżącego pod projektowaną drogę wewnętrzną. Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Działka skarżącego, zgodnie z zaskarżonym planem miejscowym, znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 8U z przeznaczeniem na cele usług komercyjnych. W planie ustalono na działce skarżącego przebieg drogi wewnętrznej 70-KDW, która służyć ma zapewnieniu sąsiedniej nieruchomości gruntowej – dz. nr [...] - dostępu do drogi publicznej (art. 2 pkt 12 i 14 Upzp). Planowana droga nie będzie jednak publiczną drogą gminną, w rozumieniu art. 1, art. 2 i art. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, lecz drogą wewnętrzną, co w istocie oznacza odebranie skarżącemu jego prawa własności do części nieruchomości albowiem, w konsekwencji, nieruchomość skarżącego nie będzie mogła podlegać wywłaszczeniu na cel publiczny, o jakim mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Należy podkreślić, że przejęcie w sposób określony w zaskarżonej uchwale przez gminę części gruntu prywatnego dla zrealizowania ustawowego wymogu dostępu do drogi publicznej innej nieruchomości nie może naruszać istoty prawa własności. Konieczna jest tu zgoda właściciela dz. nr [...] i zawarcie z nim stosownej umowy cywilnoprawnej - czy to aktu sprzedaży czy ustanowienia służebności drogowej, uprawniającej do dysponowania tą częścią nieruchomości na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Na podstawie analizy zgromadzonych w sprawie dokumentów, stwierdzić należy, że organ, uchwalając zaskarżony akt prawa miejscowego, nie rozważał czy ograniczenie właściciela nieruchomości dz. nr [...] w sposobie korzystania z prawa własności do tej nieruchomości pozostawało w zgodzie z zasadą proporcjonalności, oraz czy możliwe będzie zrealizowanie planowanej drogi wewnętrznej i czy w związku z tym ograniczenie prawa własności przyniesie zamierzony w uchwalonym planie skutek. W ocenie Sądu zatem, ustalenie przez Radę Gminy Kołbaskowo zasad korzystania z tego terenu w § 81 zaskarżonej uchwały oraz w odpowiadającej mu części graficznej załącznika do tej uchwały stanowiło nadużycie przysługującej gminie samodzielności planistycznej określonej w art. 3 Upzp, poprzez brak przedstawienia przekonującego uzasadnienia dla przyjętego rozwiązania ograniczającego prawo własności skarżącego. Pozostałe zarzuty skargi – w ocenie Sądu – uznać należy za nieuzasadnione. Stosownie bowiem do art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, obiekty budowlane przy drogach powinny być sytuowane w określonej odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni, która to odległość określona została w tabeli stanowiącej część omawianego przepisu, w zależności od rodzaju drogi – dla drogi gminnej w terenie zabudowy wynosi 6 m, dla drogi powiatowej na terenie zabudowy wynosi 8 m. Rada gminy, uchwalając plan miejscowy dla terenu, na którym znajduje się nieruchomość skarżącego, była – zdaniem Sądu –związana powyższą normą prawną, jak i przepisem art. 15 ust. 2 pkt 6 Upzp, zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Należy też stwierdzić, że przyjęta w § 17 ust. 3 pkt 5 lit. a MPZP szerokość elewacji frontowej od drogi dz. nr [...] do 8 m i od drogi – dz. nr [...] – do 16 m dla zabudowy na działce skarżącego, wynika z przytoczonych wyżej ograniczeń sytuowania obiektów od dróg publicznych określonych w art. 43 ust. 1 Udp oraz wymagań § 12 ust.1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto kwestionowane przez skarżącego odległości nieprzekraczalnej zabudowy terenu czy ograniczona szerokość elewacji umożliwiająca posadowienie rzeczywiście niewielkich rozmiarów zabudowy związane są z niewielkim rozmiarem działki skarżącego oraz z jej przeznaczeniem pod usługi komercyjne handlu. Zdaniem Sądu zatem w żaden sposób nie narusza prawa ustalenie planistyczne przeznaczenia nieruchomości skarżącego pod zabudowę usługową. Ustalenia te są zgodne z ustaleniami zawartymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Kołbaskowo przyjętego uchwałą Nr III/32/2002 Rady Gminy Kołbaskowo z dnia 30 grudnia 2002 r., w którym ustalono przeznaczenie terenu działki skarżącego pod usługi. Z przepisu art. 9 ust. 1 Upzp wynika, że studium służy gminie do określania kierunków jej polityki przestrzennej. Realizacja ustaleń studium następuje poprzez uchwalenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jako aktów prawa miejscowego, przy czym zgodnie z art. 9 ust. 4 Upzp, treść studium jest wiążąca dla organów gminy na dalszym etapie działań planistycznych, aż do momentu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Konsekwencją powyższej zasady jest postanowienie art. 15 ust. 1 Upzp, zgodnie z którym organ wykonawczy gminy sporządza projekt planu miejscowego zgodnie z "zapisami" studium, natomiast przepis art. 20 ust. 1 Upzp zobowiązuje radę gminy do stwierdzenia, że uchwalony plan miejscowy nie narusza ustaleń studium. Organ nie mógł zatem nie zastosować się do wymogu studium, w zakresie przeznaczania pod funkcję mieszkaniową działek o minimalnej wielkości 1000 m˛, tymczasem działka skarżącego ma powierzchnię [...] m˛. Mając zatem na uwadze ocenę prawną wyrażoną w wyżej przytoczonym wyroku NSA z dnia 26 września 2018 r. sygn. akt II OSK 2257/16, iż eliminacja nieodpowiadających prawu zapisów prawa miejscowego nie może ograniczać się do wskazania jedynie elementu graficznego, bez wskazania odpowiadającej mu części tekstowej, Sąd w niniejszym wyroku stwierdził nieważność § 81 zaskarżonej uchwały, w całości odnoszącego się do kwestionowanego przez skarżącego wydzielenia części jego nieruchomości pod drogę wewnętrzną, które to rozstrzygnięcie w odniesieniu do części graficznej NSA zaakceptował. Jednocześnie, wobec przedstawionych wyżej rozważań Sąd nie znalazł podstaw do wyeliminowania z obrotu zapisów z § 17 zaskarżonego planu. W pozostałej części – jak wyżej wskazano – zaskarżona uchwała prawa nie narusza, wobec czego skarga w tym zakresie podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.