II SA/Ke 697/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2018 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kielce - Zachód w Kielcach delegowanej do Prokuratury Okręgowej w Kielcach sprawy ze skargi G.C. i R.C. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 9 października 2018 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za prawo własności nieruchomości wydzielonej na poszerzenie drogi publicznej gminnej i umorzył postępowanie pierwszej instancji, Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Ostateczną decyzją z dnia 4.11.2015r., wydaną na wniosek A. i B.małż. C., Burmistrz Miasta i Gminy [...] zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków nr [...]/3 o pow. 0,9612 ha, na działki nr: /[...]o pow. 0,0801 ha, nr [...]/5 o pow. 0,0355 ha, nr [...]/6 o pow. 0,0981 ha, nr [...]/7 o pow. 0,1000 ha, nr [...]/8 o pow. 0,1009 ha, nr [...]/9 o pow. 0,0999 ha, nr [...]/10 o pow. 0,1352 ha, nr [...]/11 o pow. 0,1061 ha, nr [...]/12 o pow. 0,1062 ha, nr [...]/13 o pow. 0,0992 ha – pod warunkiem, że na nowo powstałych działkach nr /[...]i [...]/5 zostanie ustanowiona służebność polegająca na prawie przechodu, przejazdu i przesyłu na rzecz każdoczesnych właścicieli nowo wydzielonych działek zapewniając im dostęp do drogi publicznej. W piśmie z dnia 30.08.2017r. B. i A. małż. C. wystąpili do Starosty [...] o ustalenie odszkodowania za powstałą w wyniku podziału działkę nr /[...](zajętą na poszerzenie drogi nr [...]), wskazując, że nie doszło do porozumienia w kwestii ustalenia wysokości odszkodowania. Organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Gminy [...] prawa własności ww. nieruchomości gruntowej z przeznaczeniem na poszerzenie drogi gminnej, a następnie uzyskał operat szacunkowy z dnia 28.06.2018r., określający wartość odtworzeniową prawa własności ww. działki nr /[...]na kwotę 28.750 zł. Mając na uwadze powyższe Starosta [...] decyzją z dnia [...]: - ustalił odszkodowanie w wysokości 28.750,00 zł za nieruchomość gruntową położoną w gminie [...], obręb 0011 [...], oznaczoną jako działka nr /[...]o pow. 0,0801 ha, wydzieloną na poszerzenie drogi publicznej gminnej, stanowiącą do dnia przejęcia własność A. i B.małż. C. na podstawie księgi wieczystej KI1L/00037526/8, - zobowiązał do wypłaty ww. odszkodowania Burmistrza Miasta i Gminy [...] na rzecz A. i B.małż. C., jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym ta decyzja stanie się ostateczna, - wskazał, że odszkodowanie podlega waloryzacji na dzień jego wypłaty. Odwołanie od ww. decyzji wniósł Burmistrz Miasta i Gminy [...] kwestionując wartość przyznanego odszkodowania za nieruchomość, która stanowi grunty rolne, przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (dalej m.p.z.p.) pod zabudowę, a takie winny być wycenione niżej niż urządzone grunty budowlane. Burmistrz wskazał dalej, że w 2017r. oraz 2018r. Gmina dokonywała sprzedaży terenów budowlanych w miejscowości [...] za cenę 20-30 zł/m2, tymczasem odszkodowanie zostało ustalone w wysokości 35,89 zł/m2. W toku prowadzonego postępowania odwoławczego Wojewoda [...] działając na podstawie art. 136 K.p.a., zlecił Staroście [...]emu przeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego polegającego na przedłożeniu dokumentów, z których jednoznacznie wynikałoby jakie jest przeznaczenie działki nr /[...]w m.p.z.p. sołectwa [...] I na terenie gminy [...]. Pomimo upływu wyznaczonego terminu organ I instancji nie nadesłał żądanych wyjaśnień. Wojewoda [...], wydając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 K.p.a. opisane na wstępie rozstrzygnięcie, podkreślił że ze względu na rozbieżności i braki w materiale dowodowym we własnym zakresie dokonał analizy zapisów m.p.z.p. ustalając, że działka nr /[...]jest położona na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem KDW-1, co oznacza drogi wewnętrzne (§ 9 ust. 1 pkt 19 i § 42 uchwały). Uwzględniając tą okoliczność organ II instancji stwierdził, że zakwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem art. 98 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 121 ze zm.), zwanej dalej u.g.n., który dotyczy odszkodowania za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne, a tym samym decyzja ta nie może pozostać w obiegu prawnym. W tym zakresie odwołano się do definicji drogi publicznej zawartej w ustawie z dnia 21.03.1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2017r. poz. 2222 ze zm.), podkreślając zarazem, że przepisy u.g.n. nie zawierają podstawy do nadania działce, nieprzewidzianej w m.p.z.p. pod drogę gminną, charakteru takiej drogi. W świetle art. 98 ust. 1 u.g.n. własność takiej nieruchomości nie przechodzi na gminę, a zatem gmina nie ma prawa w takiej sytuacji wystąpić o dokonanie wpisu prawa własności w księdze wieczystej w trybie art. 98 ust. 2 u.g.n. Reasumując Wojewoda [...] stwierdził, że w odniesieniu do działki nr /[...]nie zachodziła żadna z sytuacji przewidzianych w art. 129 ust. 5 pkt 1-3 u.g.n., a zatem brak było podstawy do uwzględnienia wniosku B. i A. małż. C. w sprawie ustalenia odszkodowania w trybie art. 98 u.g.n. – co przesądziło o uchyleniu decyzji organu I instancji i umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego. Jak wynika bowiem z m.p.z.p. działka nr /[...]przeznaczona jest pod drogę wewnętrzną KDW-1, a nie pod drogę publiczną. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że w sprawie znajdował zastosowanie art. 98 ust. 1 u.g.n. Zdaniem organu odwoławczego istotne jest, że wydzielenie działki drogowej, zapewniającej komunikację nowo powstałych działek z drogami publicznymi, często pozostaje w interesie właściciela nieruchomości dokonującego podziału, jak i przyszłych właścicieli poszczególnych działek – gdyż w ten sposób zwiększa atrakcyjność i cenę działek. Organ zaznaczył zarazem, że czynność ta, polegająca na zapewnieniu dostępu do drogi publicznej, może być także – tak jak w niniejszej sprawie – warunkiem dokonania podziału. Z treści decyzji podziałowej z dnia 04.11.2015r. wynika, że podział działki nr [...]/3 na kolejne został zatwierdzony, ale pod warunkiem, że na nowo powstałych działkach nr /[...]i [...]/5 zostanie ustanowiona służebność polegająca na prawie przechodu, przejazdu i przesyłu na rzecz każdoczesnych właścicieli nowo wydzielonych działek, zapewniając im dostęp do drogi publicznej. Taki zapis w decyzji podziałowej potwierdza, że działka nr /[...]nie była przeznaczona pod drogę publiczną, a tylko za taką przysługuje odszkodowanie w trybie art. 98 u.g.n. W konsekwencji ustaleń, że działka nr /[...]nie jest przeznaczona pod drogę publiczną, a pod drogę wewnętrzną KDW-1 i braku w związku z tym możliwości ustalenia odszkodowania w trybie administracyjnym, prowadzenie postępowania na podstawie art. 98 u.g.n. jest zdaniem Wojewody [...]ego bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na ww. decyzję organu II instancji wnieśli A. i B. małż. C., podkreślając że jakkolwiek działka nr [...]/5 (wydzielona pod drogę wewnętrzną w celu obsługi komunikacyjnej powstałych w wyniku podziału działek) nie podlega wywłaszczeniu, to zupełnie inna jest sytuacja spornej działki nr [...]/4, która, zgodnie z ustaleniami m.p.z.p., została wydzielona w celu poszerzenia istniejącej drogi gminnej nr ewid. [...] i została wywłaszczona. W tym zakresie skarżący wskazali, że już po uprawomocnieniu się decyzji podziałowej podarowali działkę /[...]swojemu synowi, jednak Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych postanowieniem z dnia 23.08.2016r. oddalił wniosek skarżących wskazując, że zgodnie z decyzją podziałową, rozpatrywaną łącznie z jej integralną częścią (mapą sytuacyjną podziału nieruchomości przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego) działka nr /[...]została wydzielona zgodnie z m.p.z.p. w celu poszerzenia drogi publicznej gminnej nr ewid. [...] obręb 0011 [...] i na podstawie art. 98 u.g.n., z dniem kiedy decyzja podziałowa stała się ostateczna, tj. z dniem 23.11.2015r., przeszła na własność Gminy [...]. W konsekwencji, zdaniem skarżących, Sąd Rejonowy uznał, że ww. działka została wywłaszczona zgodnie z art. 98 u.g.n. Pomijając fakt, że droga o nr ewid. [...], oznaczona w m.p.z.p. jako droga wewnętrzna KDW-1, jest drogą gminną, w świetle wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu z dnia 6.11.2007r. oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie o sygn. akt II SA/Ol 11314/12 drogi, z których korzystają inni mieszkańcy gminy są drogami publicznymi. Droga gminna – działka o nr ewid. [...], na poszerzenie której została wydzielona działka nr ewid. [...]/4, jest drogą ogólnodostępną, z której korzystają inni mieszkańcy gminy. W piśmie procesowym z dnia 12.12.2018r. B. i A. małż. C. podnieśli dodatkowo, że: 1. stanowisko Wojewody [...]ego, że działka nr /[...]została wydzielona jako droga wewnętrzna, nie znajduje potwierdzenia w decyzji podziałowej; 2. organ odwoławczy całkowicie ignoruje zapis z załącznika decyzji podziałowej - mapy z projektem podziału nieruchomości - w którym stwierdzono, że działka nr /[...]została wydzielona na poszerzenie drogi [...] ("Działka /[...]została wydzielona zgodnie z miejscowym planem w celu poszerzenia drogi [...] aby łącznie stanowiły drogę o szerokości 10,0 m"), przy czym w kolejnych punktach droga nr [...] jest nazwana drogą publiczną ("Działki o nr [...]/6, [...]/7, [...]/10 będą miały zapewniony dojazd do drogi publicznej o nr [...] poprzez ustanowienie służebności na działkach /[...]oraz [...]/5"); 3. Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 23.08.2016r. odmówił dokonania wpisu służebności na działce nr /[...]uznając, że działka ta została wywłaszczona zgodnie z art. 98 u.g.n., a zatem wpis służebności na działce /[...]ma znaczenie drugorzędne; 4. z załącznika decyzji podziałowej (mapa z projektem podziału) wynika, że działki [...]/8, [...]/9, [...]/11, [...]/12 oraz działka [...]/5 (droga wewnętrzna), miały bezpośredni dostęp do drogi publicznej [...] bez konieczności wydzielenia działki nr [...]/4; natomiast narzucenie właścicielowi konieczności wydzielenia zbędnej "drogi wewnętrznej", która ma umożliwić dostęp do drogi publicznej dla działek, które taki dostęp mają, byłoby absurdem i działaniem na szkodę właściciela nieruchomości; 5. zgodnie z zapisami decyzji podziałowej droga [...] jest drogą publiczną; z mapy stanowiącej załącznik do decyzji podziałowej oraz mapy z m.p.z.p. wynika, że droga publiczna nr [...] i droga gminna oznaczona w m.p.z.p. jako droga wewnętrzna KDW1 to ta sama droga, a zatem twierdzenie organu, że droga KDW1 nie jest drogą publiczną jest bezpodstawne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Dodał, że organ nie jest właściwy do oceny wydanych postanowień sądów, zaś powołany w skardze wyrok ETPC w Strasburgu z dnia 6 listopada 2007r. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie albowiem orzeczenie to odnosi się do innego stanu faktycznego i prawnego. Wyrok ten zapadł w odniesieniu do stanu prawnego sprzed stycznia 2000r., kiedy to pojęcie "dróg wewnętrznych" jako osobnej kategorii dróg nie występowało w u.g.n. Na rozprawie sądowej w dniu 19.12.2018r.: - pełnomocnik A. i B.małż. C. poparł ich skargę i wskazał, że działka nr /[...]została wydzielona dla poszerzenia drogi publicznej, co ma pierwszorzędne znaczenie względem ustanowienia służebności drogi koniecznej; - Prokurator, która zgłosiła swój udział w sprawie na podstawie art. 8 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego. Jak wynika z art. 98 ust. 1 u.g.n. działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. Z kolei stosownie do art. 98 ust. 3 u.g..n. za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Przepis art. 131 stosuje się odpowiednio. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Aktualne brzmienie powyższych przepisów, począwszy od zmiany dokonanej ustawą z dnia 7 stycznia 2000r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz innych ustaw (Dz.U. Nr 6 poz. 70) z dniem 15 lutego 2000r., nie pozostawia wątpliwości, że odszkodowanie na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy przysługuje wyłącznie za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne o ściśle określonych kategoriach, ewentualnie pod poszerzenie takich dróg. Organ odwoławczy w zakresie ustalenia definicji drogi publicznej i katalogu tych dróg słusznie odwołał się do przepisów ustawy z dnia 21.03.1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 2068), dalej jako u.d.p. Zgodnie z art. 1 tej ustawy drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie ustawy (u.d.p.) do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Art. 2 ust. 1 ustawy stanowi zaś, że drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie: 1) drogi krajowe; 2) drogi wojewódzkie; 3) drogi powiatowe; 4) drogi gminne. Do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych (art. 7 ust. 1 u.d.p.). Drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi (art. 8 ust. 1 u.d.p.). Co istotne, zgodnie z art. 7 ust. 2 u.d.p., zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu. Kwestią sporną w niniejszej sprawie było to, czy wydzielenie działki o nr ewid. /[...]nastąpiło, jak przyjął organ I instancji, na poszerzenie drogi publicznej gminnej i czy w związku z tym właściwy organ mógł przyznać odszkodowanie za jej wydzielenie pod poszerzenie takiej drogi. Istotne znaczenie w związku z tym miał status drogi, która miała zostać poszerzona, a zatem oznaczonej jako działka ewid. o nr [...]. Wątpliwości w powyższym zakresie powstały w toku postępowania w związku z treścią ostatecznej decyzji podziałowej, wydanej w dniu 4 listopada 2015r. przez Burmistrza Miasta i Gminy [...]. W rozstrzygnięciu tej decyzji wskazano bowiem, że działkę nr [...]/3 dzieli się na działki o wymienionych tam numerach i powierzchniach – pod warunkiem, że na nowo powstałych działkach nr /[...]i [...]/5 zostanie ustanowiona służebność polegająca na prawie przechodu, przejazdu i przesyłu na rzecz każdoczesnych właścicieli nowo wydzielonych działek zapewniając im dostęp do drogi publicznej. Jednocześnie w podstawie prawnej decyzji wskazano m.in. art. 98 u.g.n., zaś w uwagach do mapy stanowiącej załącznik do decyzji stwierdzono, że "Działka /[...]została wydzielona zgodnie z miejscowym planem w celu poszerzenia drogi o nr [...] aby łącznie stanowiły drogę o szerokości 10,0 m", a dalej że "Działki o nr [...]/6, [...]/7, [...]/10 będą miały zapewniony dojazd do drogi publicznej o nr [...] poprzez ustanowienie służebności na działkach /[...]oraz [...]/5". Podkreślić należy, że aby można było mówić o skutku, jaki przewiduje art. 98 ust. 1 u.g.n., z decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości musi wynikać, że wydzielona działka gruntu została wydzielona pod drogę publiczną, a nie jedynie pod drogę wewnętrzną, która choć jest ciągiem komunikacyjnym, to jednak nie ma charakteru publicznego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 29 września 2017r., sygn. I OSK 3098/15, wyrok NSA z dnia 8 marca 2018r., sygn. I OSK 748/16). W tym przypadku w samym rozstrzygnięciu decyzji podziałowej wprost wskazano, że warunkiem dokonania podziału jest ustanowienie m.in. na działce o nr /[...]odpowiedniej służebności gruntowej na rzecz każdoczesnych właścicieli nowo wydzielonych działek, zapewniając im dostęp do drogi publicznej. Trzeba zwrócić uwagę, że tego rodzaju rozstrzygnięcie odpowiada raczej dyspozycji art. 93 ust. 3 i art. 99 u.g.n. niż art. 98 ust. 1 u.g.n. Z art. 93 ust. 3 u.g.n. wynika m.in., że za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Z kolei art. 99 zd. 1 w/w ustawy stanowi, że jeżeli zapewnienie dostępu do drogi publicznej ma polegać na ustanowieniu służebności, o których mowa w art. 93 ust. 3, podziału nieruchomości dokonuje się pod warunkiem, że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału zostaną one ustanowione. Z treści powyższego rozstrzygnięcia decyzji podziałowej nie można w każdym razie wnioskować aby działka o nr /[...]została wydzielona pod drogę publiczną. Skoro wynika z niego, że właściciel dzielonej działki ustanowi stosowną służebność, to trudno uznać, by w wyniku wydania takiej decyzji miał nastąpić skutek przewidziany w art. 98 ust. 1 u.g.n., tj. przejście z mocy prawa własności wydzielonej działki na gminę. Ponadto, co istotne, w świetle zapisów uchwały Rady Miejskiej w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] I na terenie gminy [...], w tym części graficznej (k. 68 akt admin. organu II instancji), działka o nr [...], stanowiąca drogę, jest oznaczona symbolem KDW1, co oznacza drogę wewnętrzną (§ 9 ust. 1 pkt 19 m.p.z.p.). Zgodnie z § 42 uchwały szerokość takiej drogi (drogi wewnętrznej) wynosi co do zasady 10 m, a zatem tyle, ile zgodnie z załącznikiem do decyzji podziałowej miałaby wynosić łączna szerokość poszerzonej drogi o nr [...]. W tej sytuacji trudno znaleźć podstawę także dla przytoczonych wyżej twierdzeń zawartych w opisie załącznika do decyzji podziałowej o treści "dojazd do drogi publicznej o nr [...]". W świetle treści planu miejscowego działka o nr [...] stanowi bowiem drogę wewnętrzną, co zresztą odpowiadałoby omówionemu wyżej rozstrzygnięciu decyzji podziałowej. Niezależnie od jednoznacznego brzmienia m.p.z.p. nie zostało również wykazane, aby działka o nr [...] została uznana za drogę gminną na podstawie uchwały Rady Miejskiej– jak tego wymaga przytoczony wyżej art. 7 ust. 2 u.d.p. O tym, że przedmiotowa droga ma taki status nie przesądza wypis z rejestru gruntów, z którego wynika jedynie, że Gmina [...] jest właścicielem działki o ewid. nr [...]. Brak jest zatem w tej sytuacji podstaw do uznania, że wydzielenie działki o nr /[...]nastąpiło w celu poszerzenia drogi publicznej (gminnej). W świetle powyższych rozważań za prawidłowe należy zatem uznać stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym przyznanie odszkodowania w trybie art. 98 ust. 3 w zw. z ust. 1 u.g.n. było w tym przypadku pozbawione podstaw, a tym samym postępowanie jako bezprzedmiotowe podlegało umorzeniu. Odnosząc się do uwag zawartych w skardze należy podnieść po pierwsze, że rozstrzygnięcia sądów cywilnych nie mają charakteru wiążącego dla sądu administracyjnego (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 września 2007r., sygn. VI SA/Wa 796/07). Z kolei – jak trafnie zwrócił uwagę organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę – wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu z dnia 6 listopada 2007r. w sprawie Bugajny i in. przeciwko Polsce (sprawa 22531/05) oraz utrzymujący go w mocy wyrok Trybunału z dnia 15 grudnia 2009r., został wydany na gruncie art. 98 u.g.n. w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej powołaną wyżej ustawą z dnia 7 stycznia 2000r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz innych ustaw, kiedy to pojęcie "dróg wewnętrznych" jako osobnej kategorii dróg nie występowało w u.g.n. W obecnym stanie prawnym, wobec jasnego brzmienia art. 98 ust. 1 u.g.n., który ma zastosowanie tylko i wyłącznie w przypadku wydzielania gruntu pod drogę publiczną, należy uznać, że odszkodowanie za działki wydzielone pod ogólnodostępne drogi wewnętrzne może być dochodzone jedynie w trybie cywilnym (por. P. Czechowski [red.], Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz", opubl. WK 2015, kom. do art. 98 u.g.n.; wyrok NSA z dnia 15 maja 2014r., sygn. I OSK 2548/12). Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.