III SA/Po 713/18

Dnia 2 stycznia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko Sędziowie WSA Marzenna Kosewska (spr.) WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: St. sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2018 roku przy udziale sprawy ze skargi Miasta i Gminy [...] na orzeczenie Zarządu Województwa [...] z dnia [...] października 2018r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu w ramach [...] Regionalnego Programu Operacyjnego I. stwierdza, że ocena projektu została dokonana w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa [...], II. zasądza od Zarządu Województwa [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 680,- (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Zaskarżonym orzeczeniem z [...] października 2018 r. Komisja Odwoławcza Instytucji Zarządzającej [...] Regionalnym Programem Operacyjnym na lata 2014-2020, po rozpatrzeniu protestu Miasta i Gminy [...] od oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu "Rewitalizacja terenu [...]" dokonanej przez Departament Wdrażania Programu Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w P., działając na podstawie art. 58 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r., poz. 1431), dalej: "ustawa wdrożeniowa", orzekła o nieuwzględnieniu protestu. Stan sprawy przedstawia się następująco. Zarząd Województwa [...], jako Instytucja Zarządzająca [...] Regionalnym Programem Operacyjnym na lata 2014-2020, 29 listopada 2016 r. ogłosił konkurs dla Działania 4.4 "Zachowanie, ochrona, promowanie i rozwój dziedzictwa naturalnego i kulturowego" Poddziałania 4.4.1 "Inwestycje w obszarze dziedzictwa kulturowego regionu". Miasto i Gmina [...] lutego 2017 r. przystąpiło do konkursu, składając wniosek i dokumentację projektu "Rewitalizacja terenu [...]". Po przeprowadzeniu oceny merytorycznej projektu przez Komisję Oceny Projektów, dalej: "KOP", Departament Wdrażania Programu Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w P. poinformował wnioskodawcę o pozytywnej ocenie merytorycznej projektu, który uzyskał łącznie 33,5 pkt możliwej do uzyskania liczby punktów. Pismem z 20 lipca 2017 r. poinformowano wnioskodawcę, że do dofinansowania wybrano projekty, które uzyskały co najmniej 34,5 pkt za kryteria merytoryczne wartościujące. Wnioskodawca złożył protest, wnioskując o dokonanie ponownej oceny projektu z punktu widzenia kryteriów merytorycznych wartościujących, nie zgadzając się z punktacją uzyskaną w ramach kryteriów 12, 15 i 17. I tak: 1. kryterium 12 - projekt wpłynie na zwiększenie atrakcyjności turystycznej i inwestycyjnej regionu: projekt uzyskał 4,5 pkt na 6 pkt możliwych; KOP stwierdziła, że projekt w sposób umiarkowany wpłynie na zwiększenie atrakcyjności turystycznej i inwestycyjnej regionu; według wnioskodawcy projekt powinien uzyskać maksymalną ilość punktów (6) w ramach tego kryterium; 2. kryterium 15 - realizacja projektu wpłynie na poprawę efektywności funkcjonowania obiektów/instytucji w długim okresie, w tym: - obniżenie kosztów utrzymania na rzecz wydatków inwestycyjnych, - zastosowanie rozwiązań energooszczędnych, - pozyskiwanie zewnętrznych źródeł finansowania, - dodatnie efekty ekonomiczne na bezpośrednie otoczenie inwestycji; projekt za kryterium 15 uzyskał 4,5 pkt na 8 pkt możliwych; KOP uznała, że projekt nie zakłada dywersyfikacji źródeł finansowania i nie jest finansowo opłacalny, w związku z czym nie przyznała maksymalnej ilości punktów; w proteście podniesiono, że spełniono pozostałe wymogi oceniane w ramach kryterium 15 oprócz dywersyfikacji źródeł dofinansowania, w związku z czym powinny być przyznane 6 pkt (na 8 pkt możliwych do uzyskania); 3. kryterium 17 - kompleksowość projektu, zakres inwestycji dodatkowo obejmuje takie działania jak m. in. zabezpieczenie zabytków przed kradzieżą i zniszczeniem, przewiduje zagospodarowanie otoczenia obiektu, tworzy system oznakowania obszarów i obiektów atrakcyjnych kulturowo; projekt uzyskał 1,5 pkt na 2 pkt możliwe; w proteście wywiedziono, że projekt jest kompleksowy i łączy co najmniej trzy działania (m. in. z pkt 1, 4, 6, 7, 8 i 10 tego kryterium), co uzasadnia przyznanie maksymalnej liczby pkt (2). Komisja Odwoławcza Instytucji Zarządzającej [...] Regionalnym Programem Operacyjnym na lata 2014-2020, dalej: "KO", [...] września 2017 r. orzekła o nieuwzględnieniu protestu. Wnioskodawca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższe orzeczenie. Wyrokiem o sygn. akt III SA/Po 778/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem o sygn. akt II GSK 269/18 uchylił wyrok sądu pierwszej instancji, stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa [...]. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że dokonano niepoprawnej merytorycznej oceny projektu w ramach kryteriów 15 i 17. W ramach tych kryteriów można przyznawać punkty w skali oznaczonej w załączniku nr 1 w poz. 15 i poz. 17. Ocena poszczególnych parametrów wniosku w ramach tych kryteriów musi zatem przyznawać liczbę punktów oznaczoną dla danego parametru. Jeżeli więc zostanie ustalone, że projekt spełnia określone kryterium szczegółowe, to ma uzyskać właściwą dla niego punktację. Z ujęcia punktacji w regulaminie wynika, że jeśli projekt spełnia dane kryterium szczegółowe, to kwalifikuje się do przyznania określonej punktacji, gdyż projekt może spełniać albo nie spełniać kryterium, natomiast nie może spełniać tych kryteriów w jakimś stopniu. Strona powinna mieć zatem przyznane pełne punkty, a nie ich ułamki. Po przeprowadzeniu ponownej oceny merytorycznej projektu przez KOP, Departament Wdrażania Programu Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w P. pismem z 13 sierpnia 2018 r. poinformował wnioskodawcę o pozytywnej ocenie merytorycznej projektu, który uzyskał łącznie 32,5 pkt. KOP, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, oceniła projekt tylko w zakresie kryteriów 15 i 17. Odnośnie kryterium 15 KOP uznała, że spełniono dwa z czterech elementów: zastosowanie innowacyjnych rozwiązań energooszczędnych (element drugi) i dodatnie efekty ekonomiczne mające wpływ na bezpośrednie otoczenie inwestycji (element czwarty), stąd za kryterium 15 przyznano 4 pkt. Odnośnie kryterium 17 KOP uznała, że spełniono dwa z dziesięciu typów projektów: rewitalizacja, rewaloryzacja, konserwacja, renowacja, restauracja, zachowanie, a także adaptacja na cele kulturalne, obiektów oraz obszarów zabytkowych (typ pierwszy) i zakup trwałego wyposażenia oraz konserwacja i zabezpieczenie muzealiów, archiwaliów, starodruków i innych zabytków ruchomych jako integralne elementy szerszego projektu infrastrukturalnego (typ szósty), stąd za kryterium 17 przyznano 1 pkt. Pismem z [...] sierpnia 2018 r. poinformowano wnioskodawcę, że do dofinansowania wybrano projekty, które uzyskały co najmniej 34,5 pkt za kryteria merytoryczne wartościujące. Uchwałą Zarządu Województwa [...] z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] zmieniono uchwałę Zarządu Województwa [...] z [...] października 2017 r. nr [...] w sprawie wyboru wniosków o dofinansowanie w ramach konkursu, wskutek czego projekt znalazł się na siódmym miejscu listy projektów nierekomendowanych do dofinansowania (poprzednio był na miejscu trzecim tej listy). Wnioskodawca złożył protest, wnioskując o dokonanie ponownej oceny projektu z punktu widzenia kryteriów merytorycznych wartościujących, nie zgadzając się z punktacją uzyskaną w ramach kryteriów 12, 15 i 17. KO [...] października 2018 r. orzekła o nieuwzględnieniu protestu. W uzasadnieniu orzeczenia poniosła, że Naczelny Sąd Administracyjny w swym wyroku wskazał na uchybienia co do kryteriów 15 i 17, stąd ponowną ocenę merytoryczna projektu KOP (w nowym składzie, poszerzonym o dwóch niezależnych ekspertów) przeprowadziła jedynie co do tych dwóch kryteriów, co do wszystkich elementów kryterium 15 i wszystkich typów projektów odnośnie kryterium 17, przy czym KOP nie była związana poprzednią oceną. Wnioskodawca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższe orzeczenie zarzucając naruszenie: 1. art. 153, art. 170 i art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej: "p.p.s.a.", w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej przez dokonanie oceny projektu w wykonaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sposób wadliwy, wykraczający poza przedmiot skargi, rozpoznania i rozstrzygnięcia wynikający z powyższego wyroku, prowadzący do pogorszenia sytuacji prawnej skarżącego w odniesieniu do oceny poszczególnych podkryteriów w ramach kryteriów 15 i 17 załącznika nr 1 do regulaminu konkursu; 2. art. 37 ust. 1 i 2 w zw. z art. 44 ust. 1 i art. 58 ust. 3 ustawy wdrożeniowej przez dokonanie oceny kryteriów 15 i 17 nieprzejrzyście i nierzetelnie, co przejawiało się zmiennością, brakiem konsekwencji i wewnętrzną sprzecznością stanowiska Instytucji Zarządzającej w zakresie wykazania i spełnienia przez projekt poszczególnych podkryteriów w ramach kryterium 15 i 17 podczas pierwszej oceny zakończonej orzeczeniem KO z [...] września 2017 r. i drugiej oceny zawartej w orzeczeniu KO z [...] października 2018 r.; 3. art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z zapisami załącznika nr 1 do regulaminu konkursu przez brak dokonania należytej oceny w zakresie spełniania przez projekt kryteriów merytorycznych wartościujących w sytuacji, w której całokształt informacji zawartych w dokumentacji aplikacyjnej wspartych argumentacją, wyjaśnieniami i zarzutami skarżącej uzasadniały przyznanie liczby punktów o wyższej wartości, tj. 6 pkt w ramach kryterium 12, 6 pkt w ramach kryterium 15 i 2 pkt w ramach kryterium 17. Skarżący wniósł o stwierdzenie, że ocenę projektu przeprowadzono z naruszeniem prawa mającego istotny wpływ na wynik oceny i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie na pytanie Sądu pełnomocnik organu oświadczył, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy eksperci oceniali jedynie dwa kryteria - 15 i 17. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty są słuszne. W myśl art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Ustawą szczególną w niniejszej sprawie jest ustawa wdrożeniowa. Przepis art. 53 ust. 1 tej ustawy stanowi, że wnioskodawcy, w przypadku negatywnej oceny jego projektu wybieranego w trybie konkursowym, przysługuje prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów. W proteście wnioskodawca jest obowiązany zawrzeć między innymi wskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem (art. 54 ust. 2 pkt 4 ustawy wdrożeniowej). Protest jest rozpatrywany przez instytucję: 1) zarządzającą albo 2) pośredniczącą - jeżeli została ustanowiona dla danego programu operacyjnego i instytucja zarządzająca powierzyła jej zadania w tym zakresie na podstawie porozumienia albo umowy, o których mowa w art. 10 ust. 1 (art. 55 ustawy wdrożeniowej). Właściwa instytucja rozpatruje protest, weryfikując prawidłowość oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 (art. 57 in principio ustawy wdrożeniowej). Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w przypadku nieuwzględnienia protestu wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Sąd rozpoznaje skargę w zakresie, o którym mowa w ust. 1 (art. 61 ust. 5 ustawy wdrożeniowej). W wyniku rozpoznania skargi sąd może m. in. uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję (art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej). Nie jest zasadny zarzut skarżącego, że przy ponownej ocenie, po uchyleniu - w trybie art. 61 ust. 8 pkt pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej - wyroku sądu pierwszej instancji i stwierdzeniu, że ocena została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, nie można oceniać projektu pod względem kryteriów (czy ich elementów - tzw. podkryteriów - bądź typów), które nie były kwestionowane przez wnioskodawcę w proteście czy w skardze. Żaden przepis prawa nie ogranicza zakresu oceny w wyżej opisanej sytuacji. Ponowna ocena projektu po uwzględnieniu protestu polega na powtórnej weryfikacji projektu w zakresie kryteriów i zarzutów wskazanych w proteście (art. 58 ust. 3 ustawy wdrożeniowej), ale sytuacja taka nie zachodzi, gdyż KO nie uwzględniła protestu. Projekt został bowiem ponownie oceniony po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny - w trybie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 8 pkt pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej - wyroku sądu pierwszej instancji i stwierdzeniu, że ocena została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Rozpoznając skargę na podstawie art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 193 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej prowadzi zatem co do zasady do ponownej oceny projektu w pełnym zakresie. Organ nie ogranicza się do rozpatrzenia sprawy jedynie w takim zakresie, w jakim została pierwotnie rozstrzygnięta i zaskarżona w proteście czy skardze. Ma on co do zasady obowiązek ponownego całościowego rozpatrzenia sprawy i oceny projektu. Organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy może dokonywać nowych ustaleń faktycznych i ocen prawnych, w tym ustaleń odmiennych od wyrażonych w pierwotnie przeprowadzonym postępowaniu. Nie jest zatem słuszny zarzut naruszenia art. 153, art. 170 (związanie prawomocnym orzeczeniem) i art. 171 (wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skarga stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia) p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej stanowiącym, że w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a. W tym kontekście nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 i 2 w zw. z art. 44 ust. 1 i art. 58 ust. 3 ustawy wdrożeniowej przez dokonanie oceny kryteriów 15 i 17 nieprzejrzyście i nierzetelnie, co miało przejawić się zmiennością, brakiem konsekwencji i wewnętrzną sprzecznością stanowiska Instytucji Zarządzającej w zakresie wykazania i spełnienia przez projekt poszczególnych podkryteriów w ramach kryterium 15 i 17 podczas pierwszej oceny zakończonej orzeczeniem KO z [...] września 2017 r. i drugiej oceny zawartej w orzeczeniu KO z [...] października 2018 r. Niemniej jednak przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ w kontrolowanej sprawie: 1. jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu (art. 153 p.p.s.a.) - tu: Naczelnego Sądu Administracyjnego, 2. nie może pogorszyć sytuacji prawnej wnioskodawcy (zakaz reformationis in peius). Jeżeli chodzi o pierwszą z wymienionych wyżej kwestii, organ zastosował się do oceny prawnej i wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego, przyznając za kryteria 15 i 17 pełne punkty. Odnośnie drugiego ograniczenia przy ponownej ocenie - zakazu pogorszenia sytuacji prawnej wnioskodawcy, to nie wyartykułowano go wprost w ustawie wdrożeniowej i nie może być zastosowany przez odwołanie się do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), dalej: "K.p.a.", ale jego obowiązywanie w obszarze krajowych procedur regulujących rozdział środków pomocowych wywodzone jest z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) i ponadsystemowych zasad krajowych procedur, w których zasada reformationis in peius jest uznawana i stosowana. Nie ma wątpliwości, że zakaz reformationis in peius wyraża się w tym, że organ rozpatrujący środek zaskarżenia nie może pogorszyć określonej zaskarżonym orzeczeniem sytuacji prawnej strony odwołującej się. Doktryna i judykatura opowiadają się za stosowaniem tej zasady w postępowaniu protestowym w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy wdrożeniowej wskazując, że protest jest jedynym i zarazem pełnym, merytorycznym środkiem zaskarżenia przewidzianym dla rozstrzygnięć konkursowych i podkreślając, że wnoszący protest powinien pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że nawet jeśli jego protest nie okaże się skuteczny, nie doprowadzi do pogorszenia sytuacji prawnej określonej zaskarżoną informacją. Rozstrzygnięcie protestu powinno przystawać do ogólnych standardów prawa, a do nich należy respektowanie w postępowaniu wynikającym z ustawy wdrożeniowej zakazu reformationis in peius. Zasadę tą zatem, mimo generalnego wyłączenia stosowania przepisów K.p.a. (art. 67 ustawy wdrożeniowej), stosuje się do procedury odwoławczej. Instytucja zarządzająca, jako organ władzy publicznej działający na podstawie i w granicach prawa, powinna procedować z poszanowaniem art. 2 Konstytucji, w myśl którego Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II GSK 169/12 - dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zdaniem składu orzekającego zakaz reformationis in peius obowiązuje jednak nie tylko w przypadku opisanym wyżej (tj. w postępowaniu odwoławczym - po uwzględnieniu protestu), ale również w niniejszej sprawie - przy ponownej ocenie następującej po wyroku uwzględniającym skargę w trybie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej. Zakaz ten polega na niemożności przyznania w ponownej ocenie mniejszej liczby punktów niż przy ocenie pierwotnej. W niniejszej sprawie przy ponownej ocenie projekt wnioskodawcy uzyskał 32,5 pkt, zaś przy ocenie wcześniejszej - 33,5 pkt. Po wniesieniu zatem skargi do Sądu i korzystnym dla skarżącego ostatecznym stwierdzeniu przez Naczelny Sąd Administracyjny, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, organ ocenił projekt mniej korzystnie dla wnioskodawcy, naruszając tym samym zakaz reformationis in peius. Zmniejszenie przyznanej liczby punktów skutkowało podjęciem uchwały Zarządu Województwa [...] z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] zmieniającej uchwałę Zarządu Województwa [...] z [...] października 2017 r. nr [...] w sprawie wyboru wniosków o dofinansowanie w ramach konkursu, wskutek czego projekt znalazł się na siódmym miejscu listy projektów nierekomendowanych do dofinansowania (poprzednio był na miejscu trzecim tej listy). Gdyby zatem wnioskodawca nie zaskarżył do Sądu pierwszego orzeczenia KO z [...] września 2017 r., miałby większe szanse na otrzymanie dofinansowania. Sąd uznał, że w tym kontekście przedwczesne byłoby zajęcie stanowiska co do zarzutu naruszenia art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z zapisami załącznika nr 1 do regulaminu konkursu przez brak dokonania należytej oceny w zakresie spełniania przez projekt kryteriów. Dokonując ponownej oceny organ rozpatrzy wniosek w pełnym zakresie, uwzględniając w szczególności konieczność respektowania zakazu reformationis in peius, wskutek czego projekt nie może uzyskać mniej niż 33,5 pkt. Biorąc pod uwagę powyższe w pkt I. sentencji orzeczono o uwzględnieniu skargi na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej. W pkt II. sentencji orzeczono o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Na zasądzone koszty składają się: kwota 200 zł uiszczona tytułem wpisu od skargi i kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcowskiego.