II SA/Kr 946/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Towarzystwa [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy uchyla zaskarżoną decyzję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 16 maja 2018 r. (znak: [...]) na podstawie: - art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 z późn. zm. – dalej jako: u.p.z.p.), - § 3-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 – dalej jako: rozporządzenie lub rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r.) oraz - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania Towarzystwo A. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 25 sierpnia 2017 r., nr [...] ustalającej na wniosek K. W. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "budowa zespołu do czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] wraz z przebudową zjazdu na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K." oraz umarzającej postępowanie dla części zamierzenia inwestycyjnego obejmującej przebudowę zjazdu z drogi publicznej ul. [...] na działce nr [...] obr. [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 25 sierpnia 2017 r., nr [...] (znak: [...]), Prezydent Miasta Krakowa ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "budowa zespołu do czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] wraz z przebudową zjazdu na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K." oraz w związku ze zmianą przepisów ustawy o drogach publicznych w zakresie lokalizacji zjazdów, umorzył postępowanie dla części zamierzenia inwestycyjnego obejmującej przebudowę zjazdu z drogi publicznej ul. [...] na działce nr [...] obr. [...]. W uzasadnieniu ww. decyzji organ l instancji streścił przebieg toczącego się od 2008 r. postępowania w sprawie. W szczególności wskazano, że przedmiotowa decyzja organu l instancji została wydana w wyniku uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu l instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na mocy decyzji z dnia 6 grudnia 2016 r., z uwagi na wątpliwości w przedmiocie spełnienia przesłanki dostępu do drogi publicznej przez planowane zamierzenie inwestycyjne. Następnie wskazano, że w toku ponownego rozpatrzenia sprawy zwrócono się do ZIKiT z prośbą o wydanie aktualnej opinii i wyrysowanie na załączniku przebiegu pasów dróg publicznych oraz ponowne przeanalizowanie kwestii faktycznego dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej przez działki nr [...], [...], [...] [...], a także o wskazanie czy parametry drogi wewnętrznej były wystarczające dla obsługi komunikacyjnej inwestycji. Organ l instancji streścił również przebieg postępowania wyjaśniającego odnośnie do zaopatrzenia terenu inwestycji w niezbędną infrastrukturę techniczną. Wyjaśniono przy tym, że uzupełnione zostało też postępowanie dowodowe w zakresie dotyczącym parametrów nowej zabudowy, a nadto że w toku postępowania uzyskano także wymagane prawem opinie i uzgodnienia. Dodano przy tym, że projekt decyzji sporządziła osoba uprawniona – mgr inż. arch. M. S.-W.. Tym samym na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznano, że planowane zamierzenie inwestycyjne spełniało wymagania określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Odwołanie od ww. decyzji wniosło Towarzystwo A. , zarzucając zaskarżonej decyzji: 1) nieprawidłowe ustalenie wymagań dotyczących kontynuacji linii zabudowy. Wskazano bowiem, że przedsięwzięcie planowane było w znacznym oddaleniu od ul. [...], poza istniejącym pasem zabudowy, a z ul. [...] łączył go jedynie wąski pas mający być dojazdem do inwestycji; 2) wewnętrzną sprzeczność analizy. Podniesiono bowiem, że z jednej strony podkreślono walory przyrodnicze terenu inwestycji, a z drugiej strony dopuszczono zabudowę tego obszaru; 3) nieuwzględnienie, że dla obszaru, w którym znajdowało się planowane zamierzenie inwestycyjne był opracowywany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Kostrze – rejon ul. Falistej. W tym zakresie podano, że pochodząca z 2014 r. opinia Wydziału Kształtowania Środowiska nie uwzględniała zmian jakie zaszły w związku z przygotowywaniem ww. planu. Dodatkowo zwrócono uwagę, że plan ze względu na wysokie walory przyrodnicze terenu inwestycji, miał mieć charakter ochronny; 4) że z uwagi na położenie terenu inwestycji w rejonie słabo zainwestowanym, o dużych walorach przyrodniczych i rozległych powierzchniach biologicznie czynnych dopuszczenie do przedmiotowej zabudowy będzie stało w sprzeczności z zasadą zachowania ładu przestrzennego i zasadą kontynuacji zabudowy i układów urbanistycznych; 5) że inwestycja znajdowała się w zasięgu zagrożenia powodziowego rzeki Wisły. Strona odwołująca się wskazała, że tereny te były podtapiane przy większych opadach. Dodatkowo zarzucono, że zmniejszenie powierzchni biologicznie czynnej spowoduje zmniejszenie zdolności retencyjnych terenu. W związku z tym podniesiono, że określone w decyzji warunki, zgodnie z którymi wskazane zostało ubezpieczenie inwestycji oraz zastosowanie materiałów odpornych na działanie wody uznać należało za niewystarczające; 6) że w ocenie strony odwołującej się, z uwagi na położenie inwestycji w granicach Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego inwestycja była niezgodna z zakazami sformułowanymi w rozporządzeniu Wojewody Małopolskiego w sprawie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego i sformułowanymi w nim zakazami wykonywania określonych robót. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po zapoznaniu się z aktami sprawy opisało na wstępie instrumenty (miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, indywidualne decyzje administracyjne) oraz zasady kształtowania ładu przestrzennego, powołując w tym zakresie stosowne regulacje u.p.z.p. (w tym przede wszystkim art. 61 ust. 1, art. 60 ust. 4 oraz art. 56 w zw. z art. 64 u.p.z.p.) oraz rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. (§ 2 pkt 1, § 3, § 4-8) i w oparciu o powyższe unormowania wskazało na konieczność uwzględnienia zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) oraz sporządzenia analizy architektoniczno-urbanistycznej (§ 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.) przy określaniu wymagań dotyczących nowej zabudowy. Organ odwoławczy zwrócił przy tym uwagę, że sposób sporządzania analizy, jak i poszczególne zasady ustalania warunków zagospodarowania dla projektowanej inwestycji, a podane w ww. rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003 r., powinny być przestrzegane i realizowane. W tym zakresie organ II instancji wskazał, że w celu ustalenia cech, wskaźników i parametrów nowej zabudowy przeprowadzona została analiza urbanistyczno-architektoniczna przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, tj. mgr inż. arch. M. S.-W. w lipcu 2016 r., uzupełniona w maju 2017 r. Zaznaczono również, że w analizie wokół terenu inwestycji – stosownie do treści § 3 ww. rozporządzenia – wyznaczono obszar analizowany w odległości ok. 200 m od objętej wnioskiem części dz. nr [...], [...] i [...]. W uzasadnieniu wyznaczenia obszaru analizowanego wskazano, że front działki, od którego odbywać się będzie główny wjazd na działkę ma szerokość ok. 56 m. Tym samym wskazano, że trzykrotna szerokość frontu działki wynosiła 168 m, a dodatkowo został on rozszerzony do 200 m, aby objąć teren objęty wnioskiem o przebudowę zjazdu. Podkreślono również, że w analizie dokonano charakterystyki ogólnej terenu inwestycji. Wyjaśniono także, że teren inwestycji był położony w obszarze słabo zainwestowanym, w rejonie starorzeczy Wisły w pobliżu T. , a znaczną część obszaru zajmowały łąki i pola. Dodano, że zabudowę stanowiły nieliczne, wolnostojące domy jednorodzinne w zabudowie rozproszonej sytuowane na działkach o znacznych powierzchniach, którym towarzyszyły zabudowania gospodarcze. Podniesiono przy tym, że cechą charakterystyczną obszaru było duże nasycenie zielenią, zaś sam teren znajdował się w granicach Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego, co oznaczało, że inwestycja powinna czynić zadość wymaganiom wynikającym z rozporządzenia nr 81/06 Wojewody Małopolskiego z dnia 17 października 2006 r. w sprawie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Wskazano również, że zgodnie z ustaleniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa teren inwestycji znajdował się w granicach sfer kształtowania systemu przyrodniczego i systemu parków rzecznych, regionalnego korytarza przewietrzania, na obszarze zagrożenia powodziowego, natomiast północno-zachodnia część terenu objętego wnioskiem pod budowę inwestycji kubaturowej znajdowała się w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o symbolu MN, a pozostała część w terenach zieleni urządzonej ZR. Zwrócono też uwagę, że teren planowanej inwestycji znajdował się na obszarze wymienionym w "Koncepcji ochrony różnorodności biotycznej Miasta Krakowa" oraz stanowił fragment korytarza ekologicznego będącego trasą migracji organizmów żywych i stanowił podstawowy element Krajowej Sieci Ekologicznej ECONET-PL, wchodzącej w skład sieci o zasięgu europejskim oraz wchodził w skład ostoi "CORINE BIOTOPES". Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że w analizie wskazano, iż w obszarze analizowanym występowała zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa zagrodowa, drogi publiczne, drogi wewnętrzne oraz obiekty infrastruktury technicznej. Dokonano także ogólnej charakterystyki występujących w obszarze analizowanym form architektonicznych (s. 3, k. 469). Dlatego też w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , analiza wraz z jej uzupełnieniem stanowiły dokument kompletny, spójny i w pełni oddający zagospodarowanie obszaru analizowanego z uwzględnieniem szczególnych uwarunkowań przyrodniczych występujących w tym obszarze. W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, iż zbadał czy planowane zamierzenie inwestycyjne spełniało wymagania wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i w tym zakresie odniósł się do poszczególnych parametrów zabudowy, przywołując przy tym odpowiednie regulacje rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. W nawiązaniu do powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odnosząc się linii zabudowy (§ 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r.) wskazało, że w przedmiotowej sprawie w załączniku nr 1 do zaskarżonej decyzji linię zabudowy wyznaczono jako nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 4 m od granicy z działką drogową nr [...], poza 100 metrową strefą ochronną starorzecza rzeki Wisły "[...]". Z kolei w załączniku nr 3 do zaskarżonej decyzji wskazano, że teren objęty wnioskiem był usytuowany w głębi terenu w znacznym oddaleniu od ul. [...] (o ok. 180 m), a także od ul. [...] – drogi wewnętrznej obsługującej część zabudowy w obszarze (ok. 218 m). Podano także, że dojazd do istniejących w obszarze budynków zapewniał układ wewnętrznych dróg gruntowych, przeważnie nieposiadających wydzielonych działek. Tym samym w ocenie organu odwoławczego z powyższego wynikało, że zabudowa była lokalizowana względem dróg dojazdowych, natomiast w oddaleniu od ul. [...]. Podkreślono przy tym, że taką też tendencję utrzymano w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , linia zabudowy została wyznaczona prawidłowo, w nawiązaniu do występujących w obszarze analizowanym uwarunkowań i charakterystycznych cech kształtowania linii zabudowy oraz z uwzględnieniem położenia inwestycji w głębi terenu. Dlatego też organ II instancji uznał, że zarzuty strony odwołującej się dotyczące nieprawidłowości wyznaczenia linii zabudowy były niezasadne. Odnosząc się natomiast do wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy (§ 5 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r.) podano, iż w przedmiotowej sprawie w załączniku nr 1 do zaskarżonej decyzji wskaźnik ten wyznaczono dla objętych wnioskiem części dz. nr [...] i [...] o pow. 3850 m2 w przedziale od 6% do 7%, ustalono udział powierzchni biologicznie czynnej na poziomie minimum 70%. Z kolei w załączniku nr 3 do zaskarżonej decyzji wskazano, iż wskaźnik ten w obszarze analizowanym kształtował się w przedziale od 2% do 7%, zaś średni wskaźnik wynosił 7%. Zwrócono również uwagę, że powierzchnie zabudowy w stosunku do powierzchni działki są niewielkie, a wyjątek w tym zakresie stanowił [...] na dz. nr [...]. Dodano także, że bryły budynków były rozczłonkowane, zaś cechą charakterystyczną zabudowy był jej rozproszony charakter. Wobec tego uznano, że wnioskowany wskaźnik 14% był zbyt wysoki i dlatego też mając na uwadze uwarunkowania przestrzenne, w tym średni wskaźnik z obszaru uznano, iż najwłaściwszym z punktu widzenia zachowania ładu przestrzennego będzie ukształtowanie go na poziomie wskaźnika średniego, który także odzwierciedlał stan zagospodarowania działki sąsiedniej nr [...]. Jednocześnie zaś uznano, że możliwe było obniżenie tego wskaźnika o 1% z uwagi na duże walory przyrodnicze terenu, a przy tym ze względu na fakt, iż w obszarze analizowanym reprezentowane były wskaźniki niższe, obniżenie wskaźnika uznać należało za uzasadnione. Podkreślono zarazem, że powyższe ustalenia znajdowały oparcie w analizie, która zawierała charakterystykę kształtowania się wskaźnika w obszarze analizowanym na poszczególnych działkach (k. 467 i 469). Mając na uwadze powyższe ustalenia analizatora nie sposób – zdaniem organu odwoławczego – zakwestionować tak wyznaczonego wskaźnika, wobec czego uznać należało, że został on wyznaczony prawidłowo. Z kolei w odniesieniu do szerokości elewacji frontowej (§ 6 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r.) organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie w załączniku nr 1 została ona ustalona w przedziale od 11,5 m do 16 m. Jednocześnie zaznaczono, że w załączniku nr 3 do zaskarżonej decyzji wskazano, iż szerokości elewacji frontowych budynków mieszkalnych w obszarze analizowanym kształtowały się na poziomie od 11,5 m do ok. 16 m, a wyjątkowo dawny [...] na dz. nr [...] posiadał szerokość elewacji frontowej na poziomie 20,5 m. Podano bowiem, że średnia szerokość w obszarze analizowanym wynosiła 16 m. Tym samym mając na uwadze te uwarunkowania uznano, że dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego zasadne było wyznaczenie tego parametru w przedziale od 11,5 m do 16 m, przy czym z uwagi na cechę charakterystyczną rozczłonkowania brył budynków, należało tą cechę kontynuować w taki sposób, aby w poziomie składały się one z elementów o szerokości do 12 m. Dodano przy tym, że powyższe ustalenia znajdowały oparcie w analizie (k. 469 i 467), wobec czego należało uznać, że parametr ten został wyznaczony prawidłowo. Dodatkowo odnosząc się do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (§ 7 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r.) organ II instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie w załączniku nr 1 do zaskarżonej decyzji została ona określona w ten sposób, że wysokości okapów projektowanych budynków ustalono na 4,5 m, a wysokości kalenic na 9 m, przy czym dopuszczono obniżenie tych wysokości maksymalnie o 1 m ze względów technicznych, czyli w istocie wysokości te zostały wyznaczone w przedziale od 3,5 m do 4,5 m do okapu oraz od 8 m do 9 m do kalenicy. Z kolei w załączniku nr 3 do zaskarżonej decyzji wskazano, iż parametr wysokości budynków w obszarze analizowanym był zróżnicowany, natomiast budynki były z reguły dwukondygnacyjne o okapach na poziomie od ok. 4 m do ok. 7,5 m, zaś kalenice na wysokości od 8 m do 10,5 m. Wskazano również, że z uwagi na lokalizację przedmiotowej zabudowy na terenie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego w terenach zielonych o znacznych walorach przyrodniczych należało przestrzegać warunków kształtowania architektury na obszarach parków krajobrazowych, które przewidywały okapy na wysokości do ok. 4,5 m i kalenice na wysokości do ok. 9 m. Podkreślono, że powyższe ustalenia znajdowały oparcie w analizie (k. 467-468). Dodatkowo wyjaśniono, że kształtowanie się parametru wysokości nowej zabudowy było przedmiotem ponownej analizy w maju 2017 r. w związku z zastrzeżeniami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. uprzednio rozpatrującego odwołanie od decyzji wydanej w tej sprawie. Dodano przy tym, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało, iż parametr ten został ustalony prawidłowo, a ustalając go uwzględniono zarówno sposób kształtowania się tego parametru w obszarze analizowanym, jak i uwarunkowania wynikające z przepisów dotyczących ochrony krajobrazu. Ponadto w odniesieniu do geometrii dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki – § 8 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r.), organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie w załączniku nr 1 do zaskarżonej decyzji ustalono następujące zasady kształtowania geometrii dachu, tj. dach dwu- lub wielospadowy (z wykluczeniem formy dachu łamanego, mansardowego) o symetrycznym kącie nachylenia połaci, zharmonizowany z proporcjami głównej bryły budynku. Wyjaśniono przy tym, że kąt nachylenia połaci dachowych określono między 30° a 45°, zaś wysokość kalenicy głównej od 8 m do 9 m o kierunku zbliżonym do równoległego lub prostopadłego do ul. [...], natomiast w załączniku nr 3 do zaskarżonej decyzji wskazano, że w obszarze analizowanym występowały dachy dwu- i czterospadowe, o spadkach połaci dachowych od ok. 20° do ok. 50° i kalenicach o wysokości od ok. 8 m do ok. 10,5 m, równoległych lub prostopadłych do elewacji frontowych. Jednocześnie zaznaczono, że ustalając zasady kształtowania geometrii dachu uwzględniono zasady kształtowania architektury w parkach krajobrazowych i ustalono ww. zasady kształtowania geometrii dachu, a powyższe ustalenia znajdowały oparcie w analizie (k. 467-468). Tym samym w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zasady kształtowania geometrii dachu zostały ustalone prawidłowo, mając na względzie zarówno zasady kształtowania geometrii dachu w obszarze analizowanym, jak również zasady kształtowania zabudowy w parkach krajobrazowych. Organ odwoławczy podniósł również, że w jego ocenie powyższa analiza wykazała, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne spełniało warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Podkreślono przy tym, że w całym dotychczasowym postępowaniu w sprawie nie kwestionowano w zasadzie cech, wskaźników i parametrów nowej zabudowy, jak też w uprzednio wydawanych decyzjach Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uznało je za wyznaczone prawidłowo. Podobnie też zdaniem organu odwoławczego, przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne spełniało pozostałe kryteria określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Wyjaśniono bowiem, że w przedmiotowej sprawie teren inwestycji posiadał pośredni dostęp do drogi publicznej – ul. [...] przez drogę wewnętrzną przebiegającą po terenie działki drogowej nr [...] i [...] oraz [...], których współwłaścicielem był inwestor. Zwrócono także uwagę, że wobec wątpliwości powstających wokół kwestii dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej organ l instancji przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające w tej sprawie. W tym zakresie wskazano, że w piśmie z dnia 17 lutego 2017 r. inwestor wyjaśnił, iż droga wewnętrzna, przez którą teren inwestycji posiadał dostęp do drogi publicznej istniała przed 1966 r. i stanowiła dojazd do nieruchomości ul. [...] oraz do pól, natomiast w 2008 r. po zmianach własnościowych ustanowiono służebność dojazdu do nieruchomości przy ul. [...] i wyodrębniono drogę tworząc działki drogowe nr [...] i [...]. Zaznaczono przy tym, że droga miała nawierzchnię gruntową i wymagała stałej konserwacji, zaś w przeszłości była wielokrotnie naprawiana i ulepszana. Dodano także, że ziemia i gruz, nawiezione po wejściu w życie rozporządzenia nr 81/06 Wojewody Małopolskiego z dnia 17 października 2006 r. w sprawie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego znajdowały się nie na drodze, lecz na działce sąsiedniej nr [...]. Podniesiono też, że powyższe okoliczności zostały udokumentowane przez inwestora (k. 639-648). Ponadto organ odwoławczy wskazał, że organ l instancji wystąpił także do ZIKiT z wnioskiem o zajęcie stanowiska w tej sprawie, zwracając się o ustalenie, czy inwestycja miała faktyczny dostęp do drogi publicznej oraz czy parametry drogi wewnętrznej wskazanej na ww. działkach były wystarczające dla obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji, w odpowiedzi na który to wniosek ZIKiT w dniu 2 marca 2017 r. zaopiniował pozytywnie przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne (k. 652). W ocenie organu II instancji, nie ulegało także wątpliwości, że działki, po których miał odbywać się dojazd z ul. [...] stanowiły użytki drogowe oraz były we współwłasności inwestora. Dodatkowo odnosząc się do wymogu zapewnienia uzbrojenia terenu wystarczającego dla zamierzenia inwestycyjnego wskazano, że w zaskarżonej decyzji, w załączniku nr 1 sformułowano warunki dotyczące sposobu zaopatrzenia inwestycji w wodę, gaz, energię elektryczną i cieplną. Dodano także, że doprowadzenie wody do projektowanych czterech budynków jednorodzinnych wymagać będzie budowy miejskiej sieci wodociągowej w planowanym układzie komunikacyjnym, przy czym inwestor legitymował się decyzją ULICP z dnia 18 czerwca 2015 r. dla budowy kanału sanitarnego i sieci wodociągowej w rejonie ul. [...] na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Wyjaśniono także, że na warunkach określonych przez dysponenta sieci możliwe będzie przyłączenie przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego do gazociągu średniego ciśnienia dn 90 zlokalizowanego na dz. nr [...] przy ul. [...] oraz do sieci elektroenergetycznej. Dodatkowo wskazano, że w dniu 28 listopada 2017 r. na wezwanie organu odwoławczego inwestor przedłożył aktualne oświadczenia dysponentów sieci (włączone do akt sprawy). Podkreślono również, że teren jako położony w granicach administracyjnych miasta K. nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p. Zaznaczono także, że decyzja pozostawała w zgodzie z przepisami odrębnymi, a mianowicie uwzględniała ona wymagania i ograniczenia zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, co znalazło wyraz w załączniku nr 1 i 3 do zaskarżonej decyzji. W szczególności podkreślono, że zostały one przeanalizowane w załączniku nr 1 pkt 2 lit. a (m.in. warunki w zakresie ochrony wód, powietrza, ochrony przed hałasem, warunki wynikające z przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach odziaływania na środowisko, warunki zagospodarowania przestrzennego wynikające z obowiązujących ustaleń planów ochrony ustanowionych dla parków krajobrazowych, w szczególności rozporządzenia nr 81/06 Wojewody Małopolskiego z dnia 17 października 2006 r. dotyczącego utworzenia Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego). Wskazano też, że ze względu na lokalizację planowanej inwestycji w granicach tego parku należało przestrzegać wynikających z ww. rozporządzenia wszystkich zakazów. Jednocześnie zaś ustalono warunki wynikające z opinii właściwych organów w zakresie ochrony terenów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że w kontekście podnoszonych zarzutów dotyczących walorów przyrodniczych obszaru, na którym położone było przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne pojawiło się pytanie, czy okoliczność ta mogła sama w sobie stanowić podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Podano bowiem, że walory przyrodnicze i krajobrazowe tego obszaru nie budziły najmniejszych wątpliwości, gdyż zostały one wskazane zarówno w analizie, jak i w samej decyzji, a także zwróciła na nie uwagę strona odwołująca się. Dodano przy tym, że również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. miało świadomość ww. walorów, niemniej jednak w jego ocenie, okoliczność ta nie stanowiła wystarczającej podstawy prawnej do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ odwoławczy podkreślił zarazem, że w rozpoznawanej sprawie wystąpił konflikt prawnie chronionych wartości, tj. z jednej strony interesu prywatnego – związanego z prawem własności, wolność zagospodarowania terenu, a z drugiej strony interesu publicznego (ochrony ładu przestrzennego, ochrony środowiska i krajobrazu). W tym zakresie zaznaczono, że przepisy u.p.z.p. dotyczące ustalania warunków zabudowy zostały ukształtowane jako ograniczające z uwagi na ochronę interesu publicznego, konstytucyjne prawo własności i dlatego też ze względu na ich charakter nie powinny mieć do nich zastosowania reguły wykładni rozszerzającej. Mając to na uwadze, organ II instancji zaznaczył, że zgodnie z konstytucyjnymi regułami dopuszczalności ograniczania praw i wolności jednostek, ograniczenia w tym zakresie powinny być m.in. proporcjonalne. Tymczasem zdaniem organu odwoławczego, przy uwzględnieniu stanu prawnego i faktycznego w przedmiotowej sprawie, odmowa ustalenia warunków zabudowy byłaby nieproporcjonalna. Wskazano bowiem, że można dążyć do zachowania walorów przyrodniczych terenu przez nałożenie na inwestora warunków wynikających z przepisów szczególnych (takich jak m.in. powołane rozporządzenie Wojewody Małopolskiego z dnia 17 października 2006 r. dotyczące utworzenia Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego) oraz wynikających z opinii organów właściwych w zakresie ochrony środowiska. Podniesiono bowiem, że w przedmiotowej sprawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska pozytywnie zaopiniował przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne. Zaznaczono wprawdzie, że wyraził on stanowisko, iż zabudowa tego obszaru była sama w sobie sprzeczna z celami ochrony Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego, jednak z uwagi na wprowadzenie w zaskarżonej decyzji wymogów respektowania ww. rozporządzenia Wojewody Małopolskiego oraz ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy brak było podstaw prawnych do odmowy uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego, gdyż zapisy projektu decyzji (tożsame z postanowieniami decyzji) gwarantowały nienaruszalność zakazów obowiązujących na tym obszarze chronionym. W konsekwencji podkreślono, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, po przedłożeniu mu konkretnego projektu budowlanego, będzie zobowiązany na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdzić m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska. Stąd też w ocenie organu odwoławczego, jedynym instrumentem prawnym, który mógłby zablokować realizację planowanego zamierzenia inwestycyjnego był opracowywany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Kostrze – rejon ul. Falistej, przy czym nie wykluczał on całkowicie możliwości zabudowy w tym rejonie. Odnosząc się natomiast do zarzutów strony odwołującej się, do których nie ustosunkowano się dotychczas w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ II instancji wskazał, że za niezasadny należało uznać zarzut dotyczący wewnętrznej sprzeczności analizy. Podniesiono bowiem, że strona odwołująca się wskazała wprawdzie, że z jednej strony podkreślało się walory przyrodnicze terenu inwestycji, a z drugiej strony dopuszczono zabudowę tego obszaru, niemniej jednak zdaniem organu odwoławczego, właśnie okoliczność szczególnych walorów krajobrazowych terenu inwestycji skłoniła analizatora, a także organ l instancji do wskazania ograniczeń m.in. w kształtowaniu parametrów zabudowy wynikających z przepisów dotyczących ochrony parków krajobrazowych. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , organ l instancji w swojej decyzji starał się wyważyć z jednej strony interes prywatny, z drugiej strony zaś interes publiczny (s. 103 oraz 5 analizy oraz załącznik nr 1 pkt 2 lit. a punktor pierwszy i lit. c). Dalej wskazano, że strona odwołująca się podniosła, iż nie uwzględniono, że dla obszaru, w którym znajdowało się planowane zamierzenie inwestycyjne był opracowywany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Kostrze – rejon ul. Falistej, w tym, że pochodząca z 2014 r. opinia Wydziału Kształtowania Środowiska nie uwzględniała zmian jakie zaszły w związku z przygotowywaniem planu, a także, iż plan z uwagi na wysokie walory przyrodnicze terenu inwestycji, ma mieć charakter ochronny. W tym zakresie organ odwoławczy wyjaśnił, że w toku postępowania analizator wziął pod uwagę ustalenia Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa wskazując, iż północno-zachodnia część terenu objętego wnioskiem znajdowała się w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN. Jednak zaznaczono, że ani Studium, ani sporządzony plan Kostrze – rejon ul. Falistej nie stanowiły na dzień wydawania decyzji obowiązujących przepisów prawa i nie mogły stanowić podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy w tym rejonie. Dodatkowo podano, że strona odwołująca się podniosła, iż z uwagi na położenie terenu inwestycji w rejonie słabo zainwestowanym, o dużych walorach przyrodniczych i rozległych powierzchniach biologicznie czynnych dopuszczenie do przedmiotowej zabudowy będzie stało w sprzeczności z zasadą zachowania ładu przestrzennego i zasadą kontynuacji zabudowy oraz układów urbanistycznych, co jednak w ocenie organu odwoławczego nie znajdowało oparcia w analizie. Wyjaśniono bowiem, że analizator wykazał, iż z uwagi na istnienie co najmniej jednej działki sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej, możliwe było ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Przy czym zwrócono uwagę, że idąc za wskazaniami analizatora, organ l instancji warunki te ustalił biorąc pod uwagę nie tylko cechy, wskaźniki i parametry w obszarze analizowanym, ale także wymagania wynikające z przepisów dotyczących zasad kształtowania architektury na obszarach prawnie chronionych parków krajobrazowych (załącznik nr 3 do zaskarżonej decyzji, s. 5, pkt 3 lit. a, s. 6, pkt 3 lit. c, s. 7, pkt 3 lit. e, s. 8, pkt 3 lit. f i g). Wskazano również, że strona odwołująca się podniosła, iż inwestycja znajdowała się w zasięgu zagrożenia powodziowego rzeki Wisły oraz że tereny te były podtapiane przy większych opadach, a nadto, iż zmniejszenie powierzchni biologicznie czynnej spowoduje zmniejszenie zdolności retencyjnych terenu, w związku z czym określone w decyzji warunki, zgodnie z którymi wskazane było ubezpieczenie inwestycji oraz zastosowanie materiałów odpornych na działanie wody uznać należało – zdaniem strony odwołującej się – za niewystarczające. W odniesieniu do powyższego, organ odwoławczy wskazał, że z zarzutem tym nie można było się zgodzić, gdyż organ l instancji uwzględnił relewantne przepisy w tym zakresie oraz zasięgnął opinii Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego UMK (opinia z dnia 18 września 2015 r.). Tym samym podkreślono, że zgromadzony w tym aspekcie materiał dowodowy nie dawał podstaw prawnych do zakazu lokalizacji zabudowy na tym terenie, a sformułowane w decyzji warunki (załącznik nr 1, pkt II.6) były – wbrew stanowisku strony odwołującego się – szczegółowe i konkretne. Dodano również, że w ocenie strony odwołującej się, z uwagi na położenie inwestycji w granicach Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego inwestycja była niezgodna z zakazami sformułowanymi w rozporządzeniu Wojewody Małopolskiego w sprawie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego i sformułowanymi w nim zakazami wykonywania określonych robót. Tymczasem organ odwoławczy wskazał, że z załącznika nr 1, pkt II.2 lit. a punktor pierwszy do zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynikało, iż zakazów tych inwestor naruszyć nie może, a ponieważ na tym etapie zakres prac budowlanych oraz konkretny projekt budowlany nie był znany, warunek taki – zdaniem organu odwoławczego – uznać należało za wystarczający, natomiast zaznaczono, że jego wyegzekwowanie należeć będzie do organów administracji architektoniczno-budowlanej. Skargę na ww. decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, strona skarżąca – Towarzystwo A., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podtrzymała zarzuty sformułowane uprzednio w odwołaniu od decyzji organu I instancji wraz z argumentacją przedstawioną na ich poparcie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127). Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W ocenie Sądu przedmiotowa skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd dokonując kontroli zaskarżonej w przedmiotowej sprawie decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, doszedł bowiem do wniosku, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. jest wadliwa w takim stopniu, że konieczne jest jej uchylenie i ponowne przeprowadzenie w tym zakresie postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy naruszył bowiem, zarówno przepisy postępowania – przede wszystkim dotyczące konieczności dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a.), które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i przepisy prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, tj. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym spełnione zostały przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uzasadniające uwzględnienie skargi w zakresie wskazanym poniżej. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 16 maja 2018 r. (znak: [...]), utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 25 sierpnia 2017 r., nr [...] (znak: [...]), którą ustalono na wniosek K. W. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "budowa zespołu do czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] wraz z przebudową zjazdu na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K." oraz umarzono postępowanie dla części zamierzenia inwestycyjnego obejmującej przebudowę zjazdu z drogi publicznej ul. [...] na działce nr [...] obr. [...]. Podstawę materialnoprawną wydania kwestionowanej decyzji stanowił m.in. art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (pkt 1), teren ma dostęp do drogi publicznej (pkt 2), istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (pkt 3), teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (pkt 4) oraz decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5). Stosownie jednak do treści art. 4 ust. 1 i 2 in principio u.p.z.p., ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (ust. 1), natomiast w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ust. 2 in principio). Jednocześnie zaś w myśl art. 59 ust. 1 zdanie pierwsze u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W tym miejscu wskazać również należy, że decydujące znaczenie dla oceny prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych w sprawie ma także kwestia zachowania w postępowaniu administracyjnym przepisów procedury administracyjnej, w szczególności zasad wynikających z art. 7 i art. 77 k.p.a. Pierwszy z wymienionych przepisów statuuje zasadę prawdy obiektywnej. Drugi zaś, jej proceduralne gwarancje, nakładając na organy obowiązek podjęcia wszelkich czynności procesowych mających na celu wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w oparciu o określoną w art. 80 k.p.a., zasadę swobodnej oceny dowodów. Co istotne, tak poczynione ustalenia powinny następnie znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a., czego w przedmiotowej sprawie zabrakło. Mając na uwadze przytoczone powyżej regulacje prawne w pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, iż określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu w drodze decyzji o warunkach zabudowy może nastąpić wyłącznie w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie istotny jest zatem stan prawny obowiązujący w dacie wydawania decyzji, nie ma natomiast znaczenia data wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Uchwalenie i wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy uniemożliwia bowiem dalsze kontunuowanie postępowania zainicjowanego takim wnioskiem, czyniąc je bezprzedmiotowym. W zależności jednak od tego na jakim etapie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, plan taki wejdzie w życie niemożliwe będzie, bądź merytoryczne rozpoznanie wniosku w tym przedmiocie prowadzące do umorzenia postępowania przez organ I instancji (gdy wejście w życie planu nastąpi w toku postępowania pierwszoinstancyjnego), bądź też uzyskanie przymiotu ostateczności przez decyzję organu I instancji, powodujące konieczność jej uchylenia i umorzenia postępowania pierwszoinstancyjnego (gdy wejście w życie planu nastąpi w toku postępowania odwoławczego). Okoliczność ta wynika wprost z porównania przywołanych powyżej przepisów i znajduje ona oparcie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 676/18, LEX nr 2559086; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 983/16, LEX nr 2309390 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3128/14, LEX nr 2228656). Tym samym nie tylko organ I instancji, ale również i organ odwoławczy, jako organ ponownie merytorycznie rozpoznający sprawę powinien w ramach prowadzonego postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w pierwszej kolejności ustalić czy w dacie podejmowania przez niego decyzji na obszarze objętym wnioskiem inicjującym postępowanie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Okoliczność ta będzie bowiem warunkowała możliwość dalszego prowadzenia postępowania, bezpośrednio rzutując na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie. Dopiero bowiem przesądzenie, że na obszarze objętym wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będzie stanowiło podstawę do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oraz odniesienia się do stanowiska stron w tym zakresie. Tymczasem w ocenie Sądu, okoliczność ta nie została w sposób należyty ustalona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. Wskazać bowiem należy, że w toku prowadzonego postępowania Sąd powziął wątpliwość czy teren planowanej inwestycji nie był w dacie podejmowania przez organ II instancji zaskarżonej decyzji objęty postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kolna – Obszar Łąkowy" uchwalonego na mocy uchwały Nr XCV/2487/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 28 lutego 2018 r. ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 12 marca 2018 r. pod poz. 1857, która obowiązuje od dnia 27 marca 2018 r., a w związku z tym weszła w życie w toku postępowania odwoławczego. Okoliczność ta choć nie była podnoszona przez stronę skarżącą w treści skargi, musiała zostać uwzględniona przez Sąd z uwagi na powszechnie obowiązujący charakter norm zawartych w akcie prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też Sąd zwrócił się do organu odwoławczego o przedłożenie tzw. "nakładki" umożliwiającej porównanie rysunku planu wraz z odpowiednią częścią tekstową uchwały Nr XCV/2487/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 28 lutego 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kolna – Obszar Łąkowy" z terenem planowanej inwestycji obejmującej działki nr [...], [...] i [...] obr. [...] oraz działkę nr [...] obr. [...] jednocześnie zaznaczając, iż z nakładki tej powinno wynikać, czy i w jakim zakresie rysunek ww. planu obejmuje chociażby w części ww. działki. W odpowiedzi na powyższe wezwanie organ odwoławczy nadesłał załączniki graficzne planu K1-K3 oraz tekst przedmiotowej uchwały wskazując zarazem, że tylko część działki nr [...] (północno-zachodnia) objęta jest postanowieniami ww. planu miejscowego, a przy tym, że jedynie na części tej działki (nr [...]) ma być realizowane zamierzenie inwestycyjne. Dokonując zatem oceny zaskarżonej decyzji, jak również biorąc pod uwagę nadesłane przez organ odwoławczy załączniki graficzne do ww. planu miejscowego obszaru "Kolna – Obszar Łąkowy", Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę doszedł do przekonania, że okoliczność czy postanowienia tego planu obejmowały obszar projektowanej inwestycji, nie została ustalona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na datę podejmowania kontrolowanej decyzji. Organ odwoławczy nie odniósł się bowiem do tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, natomiast porównanie załączników graficznych ww. planu z załącznikiem nr 4 do decyzji nr [...] z dnia 25 sierpnia 2017 r. zawierającym wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej, na którym zobrazowane zostały linie rozgraniczające teren objęty wnioskiem inwestora pozostawia w tym zakresie uzasadnione wątpliwości. Za niewystarczające w tym zakresie należy również uznać wyjaśnienia organu nadesłane wraz z ww. załącznikami graficznymi planu obszar "Kolna – Obszar Łąkowy", w których podano, że kwestia planu "Kolna – Obszar Łąkowy" nie została podniesiona w uzasadnieniu decyzji, gdyż zamierzenie inwestycyjne ma być realizowane jedynie na części działki nr [...], a nawet hipotetycznie, jeśli inwestycja kubaturowa miałaby być realizowana na części działki objętej planem, to parametry nowej zabudowy zostały ukształtowane w taki sposób, iż pozostawały w zgodzie z ustaleniami ww. planu miejscowego. Wskazać bowiem należy, że rolą organu odwoławczego w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy było jednoznaczne określenie, czy na terenie projektowanej inwestycji objętej wnioskiem inwestora obowiązywał w dacie wydania przez ten organ decyzji jakikolwiek miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w tym obszaru "Kolna – Obszar Łąkowy", nie zaś dokonywanie hipotetycznej oceny (w tym przypadku ex post) zgodności przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy z postanowieniami planu, która to ocena wykraczała poza kompetencje tego organu. Stąd też zdaniem Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę, organ odwoławczy nie poczynił w tym zakresie stosownych ustaleń, które znajdowałyby odzwierciedlenie w treści uzasadnienia kontrolowanej decyzji, a które to okoliczności powinny były zostać jednoznacznie wyjaśnione na dzień podejmowania decyzji przez ten organ i co ma znaczenie dla wyniku kontrolowanej sprawy. Jednocześnie niezależnie od naruszenia wskazanych powyżej przepisów prawa materialnego, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. narusza w ocenie Sądu także przepisy postępowania, tj. art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ II instancji czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 k.p.a.). Organ odwoławczy nie zweryfikował bowiem w sposób należyty wskazanych powyżej okoliczności dotyczących ewentualnego obowiązywania na terenie objętym wnioskiem inwestora miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kolna – Obszar Łąkowy", których ustalenie będzie determinowało sposób dalszego procedowania w kontrolowanej sprawie. Dlatego też należało uznać, że zaskarżona decyzja, wydana została również z naruszeniem przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. mogącym mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Abstrahując od powyższych uwag, należy w tym miejscu również podkreślić, że ponieważ Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. będzie zobowiązane uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący w dniu wydawania rozstrzygnięcia po przekazaniu akt przez Sąd, to tym samym zaistnieje konieczność dokonania ponownej oceny sytuacji planistycznej w odniesieniu do działki objętej wnioskiem inwestora o ustaleniu warunków zabudowy dla ww. zamierzenia inwestycyjnego. W szczególności organ odwoławczy powinien uwzględnić, jakie znaczenie dla zakresu (obszaru) planowanej inwestycje ma wejście w życie w dniu 30 października 2018 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kostrze – rejon ulicy Falistej" uchwalonego na mocy uchwały Nr CXI/2952/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 września 2018 r., ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 15 października 2018 r. pod poz. 6832. Tym samym w świetle powyższych ustaleń, odnoszenie się do merytorycznych zarzutów podniesionych w treści skargi, a dotyczących poszczególnych parametrów planowanego zamierzenia inwestycyjnego należało uznać w okolicznościach przedmiotowej sprawy co najmniej za przedwczesne. Wobec powyższego w ocenie Sądu, sprawa wymaga przeprowadzenia ponownego postępowania administracyjnego we wskazanym powyżej zakresie, w którym – zgodnie z art. 141 § 4 in fine p.p.s.a. – właściwy w sprawie organ będzie zobowiązany uwzględnić poczynione powyżej uwagi. Mając zatem na względzie wskazane powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji, jak w sentencji wyroku.