I SA/Bk 627/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi PPH K. Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącej jako komplementariusza za zaległości PPH K. Sp. z o.o. Sp. k. z tytułu podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj i czerwiec 2014 r., za maj i czerwiec 2017 r., odsetek za zwłokę od tych zaległości oraz kosztów postępowania egzekucyjnego oddala skargę Naczelnik D. Urzędu Skarbowego w B. decyzją z dnia [...] maja 2018 r., nr [...], orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej PPH "K." Sp. z o.o. (dalej jako: "Skarżąca") jako osoby trzeciej – komplementariusza PPH "K." Sp. z o.o. sp. komandytowej z siedzibą w Białymstoku (dale jako: "Spółka") wraz z tą Spółką oraz C. K. i D. K. – byłymi wspólnikami PPH "K." K. Sp. j., przekształconej w dniu [...] lipca 2015 r. w Spółkę, za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług, za przypadające odsetki za zwłokę od tych zaległości oraz za koszty postępowań egzekucyjnych za okres od marca do czerwca 2014 r. oraz o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącej jako osoby trzeciej – komplementariusza Spółki, wraz z tą Spółką za zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku od towarów i usług, za przypadające odsetki za zwłokę od tych zaległości podatkowych oraz za koszty postępowań egzekucyjnych za maj i czerwiec 2017 r. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. organ pierwszej instancji wszczął wobec Skarżącej postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o jej odpowiedzialności jako osoby trzeciej (komplementariusza Spółki) w ww. zakresie. W toku postępowania ustalono, że PPH "K." Sp. z o.o. sp. k. powstała w wyniku przekształcenia PPH "K." K. Sp. j., która z kolei powstała w wyniku przekształcenia PPH "K." s.c. Na podstawie umowy z dnia [...] lipca 2015 r. PPH "K." K. Sp. j. przekształciła się w spółkę komandytową (Spółkę), której komplementariuszem została Skarżąca. Spółka została wpisana do rejestru przedsiębiorców postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. Spółka w 2014 r. była podatnikiem podatku od towarów i usług. Według ewidencji księgowej prowadzonej przez organ podatkowy wynika, że na dzień [...] maja 2018 r.: zaległości w podatku od towarów i usług za okres marzec-czerwiec 2014 r. i maj-czerwiec 2017 r. wynoszą łącznie 1.013.033,70 zł; odsetki za ten same okres wynoszą łącznie 282.217,00 zł. Organ wskazał, że: - decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2016 r., określająca zaległość za okres marzec-maj 2014 r. została utrzymana w mocy decyzją organu drugiej instancji, a skarga na nią została oddalona przez WSA w Białymstoku; - decyzja Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. z dnia [...] lipca 2017 r., określająca zaległość za czerwiec 2014 r., została utrzymana w mocy, a Spółką złożyła na rozstrzygnięcie organu drugiej instancji skargę do sądu administracyjnego; - zaległości za maj i czerwiec 2017 r. wynikają z nieuregulowanego w terminie płatności podatku od towarów i usług do zapłaty, zadeklarowanego w deklaracjach VAT-7, złożonych w urzędzie za te okresy. W celu przymusowego wyegzekwowania zaległości podatkowych Spółki, Naczelnik D. US w B., działając jako wierzyciel, wystawił na te zaległości tytuły wykonawcze, w związku z czym powstały i nie zostały uregulowane koszty egzekucyjne w łącznej wysokości 85.551,00 zł. Organ przytoczył mające zastosowanie w sprawie przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej jako: "o.p."), ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 1649) oraz ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm., dalej jako: "u.p.e.a."). Organ stwierdził, że w związku z doręczeniem decyzji, z których wynikają przedmiotowe zaległości za poszczególne okresy 2014 r., przed wszczęciem postępowania podatkowego wobec Skarżącej w sprawie orzeczenia o jej odpowiedzialności za zaległości Spółki, jak też w związku z wszczęciem postepowań egzekucyjnych wobec Spółki przed wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie, spełniona została przesłanka z art. 108 § 2 pkt 3 o.p. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r. Z kolei w związku z tym, że na dzień wydania decyzji Skarżąca jest komplementariuszem Spółki, została spełniona przesłanka jej odpowiedzialności z art. 115 § 1 o.p. Skarżąca wniosła od powyższej decyzji odwołanie. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podtrzymując stanowisko w niej wyrażone. Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie zostały spełnione przesłanki do orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Skarżącej za zaległości podatkowe Spółki. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ zaznaczył, że stan faktyczny został ustalony prawidłowo, zostały wykazane okoliczności istnienia zaległości podatkowych oraz fakt bycia komplementariuszem spółki komandytowej. Organ nie zgodził się z zarzutem przedwczesności postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej. Decyzje Dyrektora IAS w B. z dnia [...] czerwca 2017 r. i [...] listopada 2017 r., utrzymujące w mocy decyzje Dyrektora UKS w B. z dnia [...] grudnia 2016 r. i Naczelnika P.o Urzędu Celno-Skarbowego w B. z dnia [...] lipca 2017 r. są bowiem decyzjami ostatecznymi, co wypełnia dyspozycje z art. 108 § 2 pkt 2 lit. a i art. 201 § 1a o.p. Przepisy o.p. nie warunkują wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej od prawomocnego zakończenia postępowań sądowoadministracyjnych toczących się z udziałem podatnika. Wyjaśniono również, że z art. 115 o.p. nie wynika uzależnienie orzeczenia o odpowiedzialności komplementariusza od wyniku egzekucji prowadzonej wobec spółki. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również naruszenia przepisów i zasad postępowania podatkowego z o.p. w rozstrzygnięciu pierwszoinstancyjnym. Wskazał jednocześnie, że orzeczenie o odpowiedzialności osoby trzeciej nie należy do spraw uznaniowych organu podatkowego. Od powyższej decyzji Skarżąca wywiodła do tut. Sądu skargę, zaskarżając ją w całości. Działający w jej imieniu pełnomocnik zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa procesowego: - art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6, § 4 o.p., przez rozpatrzenie w sposób niewystarczający materiału dowodowego zebranego w sprawie, dokonanie jego pobieżnej i dowolnej oceny, co doprowadziło do ustalenia błędnego stanu faktycznego, polegającego na uznaniu, iż w niniejszej sprawie zaistniały wszelkie przesłanki stanowiące podstawę do orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącej za zaległości Spółki, pomijając przedstawione przez stronę okoliczności prowadzenia efektywnego postępowania egzekucyjnego oraz zastosowanego w ramach tego postępowania środka w postaci zajęcia ruchomości należących do Spółki, co powoduje w obecnej chwili niedopuszczalność orzeczenia o odpowiedzialności wspólników Spółki do czasu definitywnego zakończenia ww. egzekucji; a nadto sytuację finansową Spółki oraz postępowanie w sprawie ubiegania się przez Spółkę o udzielenie ulgi w spłacie zaległości; - art. 122, art. 187 § 1, art. 191 o.p., przez niedopełnienie obowiązku zgromadzenia i prawidłowego rozpatrzenia materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnie ustalonego stanu faktycznego sprawy; - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 123 § 1, art. 188 o.p., przez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy, w wyniku zaniechania uzupełnienia materiału dowodowego poprzez oddalenie istotnych wniosków dowodowych, których przeprowadzenie miało istotne znaczenie w sprawie, w tym o pobranie dokumentów z postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez tutejszy organ przeciwko Spółce, o włączenie ww. dokumentów do przedmiotowego postępowania w sprawie odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania Spółki, o przeprowadzenie dowodu z ustaleń prowadzonego postępowania egzekucyjnego przeciwko Spółce; 2. przepisów prawa materialnego: - art. 107 § 1, § 1a, art. 108 § 4 w zw. z art. 115 § 1-2 o.p., przez wydanie decyzji o odpowiedzialności wspólników Spółki za jej zobowiązania, mimo że do obecnej chwili nie została stwierdzona bezskuteczność egzekucji wobec majątku Spółki; - art. 107 § 1, art. 108 § 2 pkt 2 lit. a, § 4, art. 115 § o.p., przez błędną ich wykładnię I niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności komplementariusza – Skarżącej za zaległości podatkowe, mimo że postępowanie w zakresie określenia tych zaległości nie zostało prawomocnie rozstrzygnięte. Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, zauważając, że w skardze powtórzono zarzuty odwołania. W piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania sądowego, w związku ze śmiercią C. K. – prezesa zarządu Skarżącej spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie ma uzasadnionych podstaw i podlega oddaleniu. Na wstępie należy zaznaczyć, że na rozprawie w dniu 9 stycznia 2019 r. Sąd, odnosząc się do wniosku o zawieszenie postępowania w związku ze śmiercią prezesa zarządu Skarżącej spółki, postanowił prowadzić postępowanie sądowe w sprawie, stwierdzając, że nie zachodzą przesłanki do jego zawieszenia. Zgodnie z art. 124 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd zawiesza postępowanie z urzędu jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie. Wedle art. 126 p.p.s.a., sąd może również zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. W tym miejscu należy zaznaczyć, że na rozprawie w dniu 9 stycznia 2019 r. pełnomocnik organu pozostawił wniosek Skarżącej do rozwagi Sądu. Skład orzekający stwierdził, że przesłanka z art. 124 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nie została w niniejszej sprawie spełniona. Z odpisu pełnego z rejestru przedsiębiorców KRS Skarżącej wynika, że zmarła C. K. była prezesem, a zarazem jedynym członkiem zarządu tejże spółki, natomiast jako uprawnionego do reprezentacji organu wskazano każdego z członków zarządu samodzielnie. Sąd zauważa jednak, że w Skarżącej spółce został powołany prokurent – D. K., również uprawniony do jej reprezentowania. Zgodnie z art. 1097 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r., poz. 2073, dalej jako: "k.c."), prokura wygasa wskutek wykreślenia przedsiębiorcy z CEIDG albo z rejestru przedsiębiorców KRS, a także ogłoszenia upadłości, otwarcia likwidacji oraz przekształcenia przedsiębiorcy. W myśl § 3 prokura wygasa ze śmiercią prokurenta. Z kolei po myśli § 4, śmierć przedsiębiorcy ani utrata przez niego zdolności do czynności prawnych nie powoduje wygaśnięcia prokury. Przesłanki pozytywne z ww. przepisów nie ziściły się, toteż ustanowiona prokura jest nadal aktualna, a w składzie spółki nie zaszły braki uniemożliwiające jej działanie. Jak bowiem zważył NSA w wyroku z dnia 31 sierpnia 2016 r., sygn. I GSK 342/16 (por. także wyroki m.in.: NSA z dnia 17 maja 2016 r., sygn. II OZ 475/16; WSA w Białymstoku z dnia 14 maja 2014 r., sygn. I SA/Bk 636/13; powoływane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), nieposiadanie w toku procesu zarządu przez spółkę z o.o. nie daje podstaw do stwierdzenia braku należytej reprezentacji i w konsekwencji uznania o nieważności postępowania, gdy spółka ma prokurenta. Interesy, które chroni art. 182 § 2 pkt 2 p.p.s.a., są w takim przypadku zabezpieczone przez działanie prokurenta. Dalej, w odniesieniu do osoby prawnej za odpowiednik utraty zdolności do czynności prawnych, o której mowa w art. 1097 § 4 k.c., można uznać utratę organu reprezentującego osobę prawną lub braki w jego składzie, co także nie może powodować wygaśnięcia prokury (por. orzeczenie SN z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. V CZ 26/16) Przechodząc do merytorycznego rozstrzygnięcia, istotą sporu w niniejszej sprawie jest orzeczenie o odpowiedzialności Skarżącej jako osoby trzeciej – komplementariusza Spółki, za zaległości podatkowe tej Spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2014 i 2017 r. Ramy prawne do rozważań w niniejszej sprawie stanowią następujące przepisy prawa: W myśl art. 107 § 1 o.p. w przypadkach i w zakresie przewidzianych w Rozdziale 15 – "Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich" za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Według art. 108 § 2 pkt 2 lit. a o.p., postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Z kolei w myśl pkt 3 tego paragrafu, postępowanie te nie może zostać wszczęte przed dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego - w przypadku, o którym mowa w § 3. Zgodnie z § 3, w razie wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji, na zasadach przewidzianych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przed orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2. Według art. 115 § 1 o.p. wspólnik spółki cywilnej, jawnej, partnerskiej oraz komplementariusz spółki komandytowej albo komandytowo-akcyjnej odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i z pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki. Bezsporne w niniejszej sprawie jest to, że Skarżąca na dzień wydania zaskarżonej decyzji była komplementariuszem Spółki, co wynika z Rejestru Przedsiębiorców KRS, a wypełnia przesłankę jej odpowiedzialności za zaległości podatkowej tejże Spółki z art. 115 § 1 o.p. Niekwestionowane również na gruncie niniejszego postępowania jest istnienie przedmiotowych zaległości Spółki w podatku od towarów i usług. Autor skargi, formułując jej zarzuty, opiera je głównie na dwóch twierdzeniach: wydanie decyzji o odpowiedzialności Skarżącej za zobowiązania Spółki było niezgodne z prawem, gdyż przed jej wydaniem nie stwierdzono bezskuteczności egzekucji wobec majątku Spółki, a także - postępowanie w zakresie określenia przedmiotowej zaległości nie zostało prawomocnie rozstrzygnięte. Z tym wiąże on niejako przedwczesne wszczęcie postępowania w sprawie o odpowiedzialności solidarnej Skarżącej. W opinii składu orzekającego, żadne z powyższych stanowisk, będących podstawą zarzutów, nie ma swojego uzasadnienia w przepisach prawa. Art. 108 § 2 pkt 2 lit a. o.p. uzależnia wszczęcie postępowania w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej od wcześniejszego doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Z kolei w myśl art. 201 § 1a o.p., organ podatkowy zawiesza postępowanie w sprawie dotyczącej odpowiedzialności osoby trzeciej do dnia, w którym decyzja, o której mowa w art. 108 § 2 pkt 2 lit. a o.p. stanie się ostateczna, z zastrzeżeniem art. 108 § 3 oraz art. 115 § 4 o.p. Zaaprobować należy wobec tego stanowisko organu, że decyzje Dyrektora IAS w B.: - z dnia [...] czerwca 2017 r., utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora UKS w B. z dnia [...] grudnia 2016 r. w sprawie rozliczenia Spółce podatku od towarów i usług za marzec-maj 2014 r. w kwotach odmiennych od deklarowanych, - z dnia [...] listopada 2017 r., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. z dnia [...] lipca 2017 r., w sprawie rozliczenia Spółce podatku od towarów i usług za czerwiec 2014 r. w kwocie odmiennej od deklarowanej, są decyzjami ostatecznymi, toteż wypełniają dyspozycje art. 108 § 2 pkt 2 lit. a i art. 201 § 1a o.p. Zauważyć przy tym należy, że przepisy o.p. w żaden sposób nie odnoszą się do konieczności prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie, aby możliwe było wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej. Art. 201 § 1a o.p. mówi jedynie o "ostateczności" takiej decyzji, a więc niemożliwości jej zaskarżenia na etapie postępowania administracyjnego, w toku instancyjnym. Orzeczenie o odpowiedzialności wspólników za zaległości podatkowe spółki osobowej jest dopuszczalne wówczas, gdy spółka posiada zaległości podatkowe. Skoro istnienie takich zaległości wynika z decyzji wymiarowej, to wystarczające jest uzyskanie przez taką decyzję cechy ostateczności. Przepisy nie wymagają, aby decyzja wymiarowa była decyzją prawomocną. Należy zauważyć, że o.p. nie używa określenia "prawomocny" w odniesieniu do decyzji. Zgodnie z art. 128 o.p. decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzję wymiarową nie niweczy cechy ostateczności zaskarżonej decyzji i tym samym nie stanowi przeszkody dla orzeczenia o odpowiedzialności wspólników za zaległości podatkowe spółki (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. III SA/Wa 1688/15). Odnosząc się zaś do poglądu Skarżącej, że orzeczenie o odpowiedzialności komplementariusza spółki komandytowej zależne jest od wyniku egzekucji prowadzonej wobec spółki, skład orzekający zauważa, że art. 115 o.p. nie zawiera regulacji, która mogłaby na to wskazywać (zob. np. wyroki NSA z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. I FSK 1902/16 i sygn. I FSK 2047/16). Jak słusznie zauważył organ, bezskuteczność egzekucji z majątku spółki jest przesłanką odnoszącą się do odpowiedzialności członków zarządu spółki kapitałowej (art. 116 o.p.). Z kolei art. 108 § 4 o.p. w bezpośredni sposób stanowi, że przesłanka bezskuteczności egzekucji z majątku podatnika musi zaistnieć, aby możliwe było wszczęcie egzekucji zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej – nie odnosi się on więc do zaległości podatkowych podatnika. W związku z powyższym, postawione zarzuty natury materialnoprawnej należało uznać za nieuzasadnione. Również zarzuty formalne nie mają uzasadnionych podstaw. W przedmiotowej sprawie organy podatkowe działały zgodnie z obowiązującym prawem (w szczególności przepisami i zasadami wynikającymi z o.p.). W wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięciach wskazano podstawę prawną, zacytowano także przepisy z niezbędnymi wyjaśnieniami, a zaskarżone rozstrzygnięcie organu podatkowego zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Podjęto również niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrano cały dostępny materiał dowodowy (jako dowód dopuszczono wszystko co mogłoby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, pomijając wnioski niemające dla niej znaczenia), który oceniono zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Wartość materiału dowodowego oceniono bezstronnie, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, a przede wszystkim obowiązującymi przepisami. Poszczególne dowody rozpatrzono odrębnie, jak i we wzajemnej łączności mając na uwadze całokształt sprawy. Nie była więc to ocena dowolna. Należy dodać, że postępowanie prowadzono w sposób bezstronny, zgodnie z obowiązującym prawem - co jest działaniem zgodnym z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wyrażoną w art. 121 § 1 o.p. Wskazano przy tym i uzasadniono argumenty jakimi kierowano się rozstrzygając sprawę. Przy czym fakt, że ocena materiału doprowadziła organy podatkowe do odmiennych od oczekiwanych przez Skarżącą wniosków nie świadczy o naruszeniu przepisów i braku obiektywizmu. Reasumując, w sprawie zaistniały podstawy do orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącej jako osoby trzeciej – komplementariusza Spółki, za jej zaległości podatkowe. Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca jej wydanie decyzja organu pierwszej instancji, odpowiadają prawu, a Sąd nie znalazł podstaw do ich uchylenia. W tym stanie rzeczy, uznając za chybione zarzuty skargi i stwierdzając brak innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.