IV SA/Wa 2005/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant st. sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi W. D. i A. D. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę W. D. i A. D. wnieśli [...] czerwca 2018 r. (data wpływu do organu) skargę na Uchwalę Nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] czerwca 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa B. i terenów przyległych - etap 1, dalej "Plan". Przedmiotowej uchwale zarzucono: I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na przyjęcie zaskarżonej uchwały w jej brzmieniu, tj. art. 1 ust. 2 pkt 7) i ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 31 ust. 3 i 32 Konstytucji RP i przekroczenie przysługującego gminie władztwa planistycznego poprzez sprzeczne z zasadą równości i proporcjonalności zaplanowanie drogi wewnętrznej na działce ew. nr [...] w obrębie K., tj. w miejscu gdzie droga ta nie była zasadna ani konieczna ze względu na fakt, że wszystkie okoliczne nieruchomości już posiadały dojazd do drogi głównej, co w rezultacie doprowadziło do nieuprawnionego ograniczenia prawa własności skarżących, II. istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, tj. naruszenie art. 20 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej jako "u.p.z.p.") poprzez: 1) zaniechanie indywidualnego rozpatrzenia uwag zgłoszonych do projektu Planu, a w rezultacie brak merytorycznych rozstrzygnięć w zakresie nieuwzględnionych uwag zgłoszonych do projektu, 2) brak oddzielnego głosowania nad każdą z uwag zgłoszonych do projektu Planu w formie odrębnych uchwał, a w zamian tego rozstrzygnięcie o nieuwzględnieniu uchwał w formie listy nieuwzględnionych uwag jako załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały. W związku z powyższym wniesiono o stwierdzenie nieważności tej uchwały w części graficznej planu w zakresie obejmującym wyznaczenie drogi wewnętrznej na działce nr [...] i zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm prawem przewidzianych ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności w całości. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali że brali udział w procedurze planistycznej. Po wyłożeniu planu, pismem z dnia [...] lutego 2014 r. złożyli uwagi co do nieruchomości oznaczonej nr ew. [...], z której zgodnie z planem wydzielona została działka nr [...] przeznaczona pod budowę drogi wewnętrznej oznaczonej jako [...]. Wywodzili, że już od 2012 roku (pisma z dnia [...] lutego 2012 r. oraz [...] września 2013 r.), niezmiennie wskazywali, że budowa drogi w wyznaczonym w projekcie miejscu nie jest konieczna ze względu na fakt, że wszystkie nieruchomości, które korzystałyby z tej drogi jako drogi dojazdowej, posiadają już wygodny dojazd do posesji. Sąsiadująca z ich nieruchomością działka nr [...] od ul. T., działki nr [...] oraz [...] od ul. P., natomiast działki nr [...] i [...] do ul. P. przez wydzieloną działkę nr [...] i [...]. Zaprojektowanie ww. drogi wewnętrznej na działce nr [...] nie tylko stanowiło przekroczenie granic władztwa planistycznego gminy, gdyż alternatywne rozwiązania w chwili planowania drogi już istniały, ale też w rażący sposób naruszało interes prawny skarżących wynikający wprost z art. 31 ust. 3 i art. 32 Konstytucji RP. Nieruchomość działka ew. nr [...] należąca do skarżących w wyniku jej podziału uległa zmniejszeniu o [...] ha. W wyniku działań gminy, działka ew. nr [...] otoczona jest z trzech stron drogami dojazdowymi, co znacznie obniża jej wartość, jak również wpływa na możliwość jej podziału i sprzedaży jako działki rekreacyjnej, położonej w bliskiej odległości otuliny [...] Parku Krajobrazowego, na terenie strefy ochrony uzdrowiskowej. Skarżący podnoszą jednocześnie, że działania gminy nie zostały w żaden sposób umotywowane, choćby ochroną interesu publicznego, pomimo istnienia takiego wymogu w sytuacji gdy w wyniku działań planistycznych doszło do naruszenia własności. Pomimo podjętych licznych prób porozumienia tak z Burmistrzem jak i Radą Miejską, albo nie otrzymali ze strony tych organów żadnej odpowiedzi, albo odpowiedzi te były w stosunku do nich lekceważące i ignorowały wyrażane przez skarżących w pismach propozycje i wątpliwości. Wraz z państwem D. liczne uwagi do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego składali także inni właściciele nieruchomości objętych projektowanym planem. Jak wynika z treści Załącznika nr [...] do Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] czerwca 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa B. i terenów przyległych - etap 1, zarówno Burmistrz jak i Rada Miejska K. nie uwzględnili łącznie ponad 100 uwag do projektu. Stanowisko organów gminy co do uwag nie zostało w żaden sposób uargumentowane. Powołując art. 20 ust. 1 zd. 1 p.z.p. skarżący wskazali na konieczność rozstrzygnięcia o uwagach, co powinno być związane z jego uzasadnieniem tak aby wnoszący je mógł poznać argumenty uzasadniające takie a nie inne stanowisko Rady Gminy. Brak natomiast takiego stanowiska może skutkować stwierdzeniem nieważności planu miejscowego na podstawie art. 28 ust. 1. Tym bardziej za spełnieniem warunku rozpoznania uwag nie może być uznana krótka wzmianka o sposobie ich rozpoznania zawarta w wykazie uwag bez wskazania szczegółowych motywów nieuwzględnienia uwag. Rozstrzygnięcie w kwestii odrzucenia lub uwzględnienia uwag do projektu planu zagospodarowania przestrzennego powinno być podjęte czynnością odrębną i uprzednią dla uchwalenia samego planu zagospodarowania przestrzennego. Sama lista uwag stanowiąca załącznik do planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi jednocześnie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu (por. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2012 r. II OSK 1989/11.) Skarżący nigdy nie otrzymali merytorycznego uzasadnienia tak niewiążącego rozstrzygnięcia Burmistrza, jak i wiążącego rozstrzygnięcia Rady Miejskiej K., co uniemożliwiło im podjęcie jakichkolwiek działań w celu ochrony ich interesów prawnych. W konsekwencji doprowadziło to do wywłaszczenia decyzją z dnia [...] października 2017 r. znak [...] działki ew. nr [...] za cenę znacznie odbiegającą od ceny rynkowej nieruchomości w powiecie p., na co skarżący nie mieli żadnego wpływu, a co w rażący sposób naruszyło wynikającą wprost z Konstytucji RP zasadę równości. Zdaniem Skarżących Rada Miejska [...] nie dopełniła obowiązku wynikającego z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., naruszając tym samym tryb postępowania planistycznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów zawartych w skardze organ wskazał co następuje. W dniu [...].05.2018 G. P. pełnomocnik W. D. wezwał Radę Miejską K. do usunięcia naruszenia interesu prawnego, zarzucając istotne naruszenie trybu postępowania planistycznego, tj. naruszenie art. 20 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80 poz. 717 z późn. zm.), poprzez: 1. zaniechanie indywidualnego rozpatrzenia uwag zgłoszonych do projektu Planu; 2. brak oddzielnego głosowania nad każdą z uwag zgłoszonych do projektu Planu; 3. brak merytorycznych rozstrzygnięć w zakresie nieuwzględnionych uwag zgłoszonych do projektu Planu. Następnie ten sam pełnomocnik działając już w imieniu obojga małżonków D. wniósł skargę do Sądu. Organ stwierdzi, że zakres skargi złożonej przez Pana W. D. i Panią A. D. nie pokrywa się z zakresem wezwania do usunięcia naruszenia prawa, skierowanego do Rady Miejskiej K. w dniu [...].05.2018 r. Jest to istotne, gdyż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest wymogiem czysto formalnym. Daje ono możliwość organowi planistycznemu zastosowania się do żądań podmiotu, którego zapisy prawa miejscowego dotyczą i eliminacji z aktu tych zapisów, które w ocenie organu planistycznego, naruszają interes prawny lub uprawnienie podmiotu wzywającego do usunięcia naruszenia prawa, oraz są niezgodne z porządkiem prawnym. Wnoszący skargę do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. i u.s.g. jest związany zakresem wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, jakie wcześniej skierował do organu, który wydał kwestionowaną uchwałę lub zarządzenie. Analizując zatem treść skargi organ stwierdził, że kwestia obejmująca wyznaczenie drogi wewnętrznej na działce [...] nie była przedmiotem wezwania do usunięcia naruszenia prawa a poza tym wezwanie zostało skierowane wyłącznie przez W. D. podczas gdy skarga do WSA została wywiedziona przez W. D. i A. D. Pani A. D. udzieliła w dniu [...].06.2018 r. pełnomocnictwa Panu W. D. - do reprezentowania przed sądami powszechnymi wszelkich instancji, sadami administracyjnymi oraz przed organami egzekucyjnymi, organami administracji, przed sądem Najwyższym Administracyjnym, a także do podejmowania w jej imieniu wszelkich czynności faktycznych i prawnych, niezbędnych do reprezentowania interesów prawnych. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994 z póżn. zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia interesu prawnego - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przesłanki skutecznego wniesienia skargi w analizowanym przypadku są uwarunkowane następującymi okolicznościami: po pierwsze - zaskarżony akt musi dotyczyć sfery administracji publicznej, po drugie - akt musi nie tylko dotyczyć interesu prawnego, ale również naruszać interes prawny lub uprawnienie skarżącego, po trzecie - skarga musi być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego. Podstawą prawną do wniesienia przedmiotowej skargi na ww. uchwałę stanowiącą akt prawa miejscowego jest art. 101 ust. 1 u.s.g. Z dniem 1 czerwca 2017 r. na podstawie art. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. (Dz. U. , poz. 935) tzw. nowelizującej, ustawodawca dokonał zmiany brzmienia przywołanego powyżej przepisu, znosząc tym samym obowiązek uprzedniego bezskutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Niemniej jednak zauważyć należy, że zgodnie z treścią art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą oraz przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. po dniu 1 czerwca 2017r. (art. 18 ustawy nowelizującej). Oznacza to zatem, że w przypadku uchwał podjętych przed dniem 1 czerwca 2017r. zastosowanie znajdują przepisy w brzmieniu dotychczasowym. Zatem skoro uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa B. i terenów przyległych - etap 1 została podjęta w dniu [...] czerwca 2014 r. wniesienie skargi na podstawie art. 101 ust. 1 w/cyt ustawy na uchwałę rady miejskiej musi być poprzedzone bezskutecznym wezwaniem organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Zatem w tym przypadku złożone wezwanie do usunięcia naruszenia prawa było pierwszym krokiem do złożenia skargi w dniu [...].06.2018 r. Zarówno inna treść wezwania a następnie skargi oraz brak tożsamości osób przy wezwaniu do naruszenia prawa oraz skardze świadczą o wadliwości skargi uzasadniając jej oddalenie z przyczyn formalno-prawnych Po drugie organ nie zgodził się z argumentacją skarżących dotyczących zarzutów merytorycznych. Wskazał, że Plan miejscowy został sporządzony na podstawie uchwały Nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] marca 2009 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa B. i terenów przyległych, zmienionej uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] czerwca 2014 r. Właściciele nieruchomości mieli prawo zgłaszania wniosków i uwag do projektu, które były w całości rozpatrzone przez organy gminy. Ustawowy wymóg rozstrzygnięcia przez radę gminy o sposobie rozpatrzenia uwag stanowi gwarancję udziału czynnika społecznego w procedurze sporządzania planu i stwarza jedną z możliwości wpływania na jego treść. Zgodnie z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r, o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz U. z 2017, poz. 1073 z późn. zm.), dalej "p.z.p" Burmistrz Gminy K. ogłaszał trzykrotnie o podjęciu uchwały Nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] marca 2009 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa B. i terenów przyległych, wyznaczając jednocześnie termin składania wniosków do dnia [...] maja 2009 r (ogłoszenie z dnia [...].03.2009 r. ) do dnia [...] marca 2011 r (ogłoszenie z dnia [...].03.2011 r. oraz do dnia [...] maja 2012 r. i ogłoszenie z dnia [...].04.2012 r. Następnie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu zawiadomiono instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu. Po uzyskaniu stosownych opinii i uzgodnień - projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa B. i terenów przyległych został wyłożony do publicznego wglądu w terminie od [...] maja 2013 r. do [...] czerwca 2013 r. W trakcie trwania wyłożenia w dniu [...] maja 2013 r. została zorganizowana dyskusja publiczna nad przyjętymi w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa B. i terenów przyległych rozwiązaniami. Termin składania uwag został ustalony do dnia [...] czerwca 2013 r. W wyniku uwzględnienia uwag złożonych do projektu planu zaistniała konieczność dokonania poprawy projektu planu i ponownego wyłożenia do publicznego wglądu. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa B. i terenów przyległych został ponownie wyłożony do publicznego wglądu w terminie od [...] lutego 2014 r. do [...] marca 2014 r. W trakcie trwania wyłożenia w dniu [...] lutego 2014 r. została zorganizowana dyskusja publiczna nad przyjętymi w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa B. i terenów przyległych rozwiązaniami. Termin składania uwag został ustalony do dnia [...] marca 2014 r. Uwagi, o których mowa w art. 18 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczyć mogą wyłącznie projektu planu w postaci w jakiej wyłożony został do publicznego wglądu. Złożone uwagi w pierwszym rzędzie obowiązany jest rozpatrzeć organ sporządzający projekt planu - wójt, burmistrz, prezydent - art. 17 pkt 12. W przypadku uwzględnienia uwag wskazany organ wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia tych uwag, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia. Uwzględnienie uwag na tym etapie może też spowodować konieczność ponowienia w niezbędnym zakresie procedury planistycznej. Natomiast uwagi nieuwzględnione wójt, burmistrz, prezydent przedstawia radze gminy wraz z projektem planu miejscowego (art. 17 pkt 14 ustawy). Zgodnie z art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rada gminy uchwala plan miejscowy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Zatem z treści art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że jednym z elementów owej procedury wiążących radę przy uchwalaniu planu jest jednoczesne - wraz z uchwaleniem planu - rozstrzygnięcie o sposobie uwzględnienia uwag co do projektu planu. Rozstrzygnięcie w tym zakresie, wraz z częścią tekstową planu oraz częścią graficzną stanowi załącznik do uchwały. Rozstrzygając co do sposobu rozpatrzenia uwag - rada musi opowiedzieć się, czy uwagi uwzględnia czy też je odrzuca (nieuwzględnia). , Ustawodawca przewidział bezwzględnie wiążący organy gminy dwustopniowy tryb rozstrzygania w przedmiocie uwag wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - najpierw przez organ sporządzający projekt planu (organ wykonawczy gminy- burmistrza) a następnie - w zakresie uwag nieuwzględnionych - przez organ stanowiący gminy. Uwaga nie jest środkiem prawnym służącym ochronie interesu prawnego jednostki, stąd rozstrzygnięcie w sprawie wniesionej uwagi nie rodzi po stronie wnoszącego uprawnienia do jego zaskarżenia. Nieuwzględnienie uwagi bądź jej uwzględnienie w niepełnym zakresie nie podlega zatem zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W trakcie przeprowadzonej procedury planistycznej Państwo A. i W. D. złożyli wniosek o przeprowadzenie zmian w przygotowywanym projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości K. Na w/w wniosek Państwu A. i W. D. została udzielona odpowiedź. Następnie w związku z wyłożeniem planu do publicznego wglądu w terminie od [...] lutego 2014 r. do [...] marca 2014 r., Państwo A. i W. D. złożyli w dniu [...].02.2014 r. uwagę do projektu Planu wskazując że nie wyrażając zgody na zaprojektowanie drogi kosztem działki o nr ew. [...] z obrębu [...] (K.) Powyższa uwaga została złożona w terminie składania uwag i została rozpatrzona przez Burmistrza Gminy K. i następnie przez Radę Miejską K. Uwaga Państwa A. i W. D. została nieuwzględniona przez Burmistrza Gminy K. a następnie przez Radę Miejską K. co potwierdza rozstrzygnięcie Burmistrza w sprawie zgłoszonych uwag z dnia [...].04.2014 r. oraz załącznik Nr 2 do uchwały Nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] czerwca 2014 r. Nieuwzględnione uwagi zostały rozpatrzone w sposób indywidualny przez radę Miejską K. - co zostało potwierdzone w załączniku do uchwały oraz w protokole z sesji. W analizowanej sytuacji Rada Miejska K. wykonując swoje kompetencje jednoznacznie opowiedziała się co do sposobu rozpatrzenia każdej wniesionej uwagi, po zapoznaniu się z opinią Kierownika Wydziału Planowania Przestrzennego i głosowaniu nad uwagą. Reasumując, przy sporządzeniu Planu w trakcie procedury planistycznej nastąpiło dwuetapowe rozstrzygnięcie w przedmiocie uwag wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - najpierw przez Burmistrza Gminy K. a następnie nieuwzględnione uwagi zostały rozpatrzone przez Radę Miejską K. Rozstrzygnięcie nieuwzględnionych uwag nastąpiło przed uchwaleniem w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Każda z uwag była rozpatrywana przez Radę Miejską K. w sposób indywidualny. Zatem w toku uchwalania planu miejscowego, organ uchwałodawczy gminy dokonał rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag. Ponadto żaden przepis prawa nie nakłada na radę gminy obowiązku podejmowania uchwały dla każdej uwagi z osobna. Powyższa uchwała była przedmiotem kontroli Wojewody [...], który dokonuje oceny zgodności Planu z przepisami prawa. Wojewoda [...] nie zakwestionował przeprowadzonej procedury planistycznej. Stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Skarżący musi wykazać się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia, zaistniałym już w dacie wnoszenia skargi. Interes prawny Skarżącego co, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Działka o nr ew. [...] z obrębu [...] (K.) jest własnością Gminy K., która stała się właścicielem w grudniu 2017 r. na podstawie decyzji o wywłaszczeniu i odszkodowaniu Starosty P. nr [...] z dn. [...].10.2017 r. Kwota wypłaconego odszkodowania została ustalona w wysokości [...] zł. Natomiast Państwo A. i W. D. są właścicielami działek o nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] (K.). Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem obowiązek wykazania się indywidualnym interesem prawnym zaistniałym w dacie wnoszenia skargi spoczywa na skarżącym. Związek między własną indywidualną sytuacją prawną Skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi w dacie wniesienia skargi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków (wyrok NSA z 7 maja 2008 r. IIOSK 84/08). Analizując ustalenia planistyczne w zakresie rozwiązań przyjętych dla działki o nr ew. [...] z obrębu [...] (K.) organ, powołując przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazał, że przewidują one że ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonuje się w ramach określonej procedury unormowanej w tej ustawie. W każdym bowiem przypadku w odniesieniu do konkretnego przyjętego rozwiązania planistycznego gmina musi wykazać jego celowość i zasadność z punktu widzenia interesu publicznego, bądź z punktu widzenia interesu określonej grupy społecznej. Jak wskazano wyżej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ze swej istoty ogranicza uprawnienia właścicieli nieruchomości. Zatem w przypadku każdego rozstrzygnięcia określonego w planie gmina ma obowiązek wykazania, iż w takim kształcie jak je przyjęła było ono konieczne, celowe i słuszne i to niezależnie od wnoszonych przez strony uwag w trybie art. 18 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W analizowanym przypadku przyjęte rozwiązania planistyczne są niezbędne z punktu widzenia właścicieli gruntów, których działki zostały przeznaczone pod zabudowę. Wprowadzone rozwiązanie komunikacyjne nie tylko umożliwią właściwy dostęp nieruchomości do drogi publicznej ale również gwarantuje zachowanie ładu przestrzennego. Działka o nr ew. [...] z obrębu [...] (K.) zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego sołectwa B. i terenów przyległych - etap 1, zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] czerwca 2014 r. leży na terenie przeznaczonym pod drogę publiczną klasy dojazdowej, oznaczonym symbolem [...] i na fragmencie na terenie przeznaczonym pod drogę publiczną klasy lokalnej, oznaczonym symbolem [...]. Projektowana droga dojazdowa o symbolu [...] została zaprojektowana w śladzie drogi oznaczonej [...] zaprojektowanej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów wsi K., zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] czerwca 1998 r. roku, który obowiązywał do wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa B. i terenów przyległych, zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] czerwca 2014 r. Droga oznaczona symbolem [...] została zaprojektowana do obsługi komunikacyjnej terenów przyległych przeznaczonych w planie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz pod ekstensywną zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową. Z punktu widzenia procedury planistycznej podniesione kwestie - nie mogą, przy istniejącym stanie prawnym, mieć wpływu na rozwiązania projektowe. Przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów wsi K., zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] czerwca 1998 r. - tereny sołectwa K. były przeznaczone w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy K. do 1995 r. (Uchwała Nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy w K. z dnia [...]lipca 1985 r., Dz. Urz. Woj. [...] z 1986 r. Nr [...] Poz. [...]). - pod tereny rolne. Działka o nr ew. [...] z której zostały wydzielone działki o nr ew. [...] i [...] i [...]posiadały następujące przeznaczenie: "Teren upraw polowych, niewielkich kompleksów łąkowych, zadrzewień i niewielkich zbiorników wód powierzchniowych. Na terenie tvm obowiązuje zakaz jakiejkolwiek inwestycji budowlanej." Obszar obrębu geodezyjnego K. o pow. ok. [...] ha opierał się na trzech drogach - ulicy Z., P. i T. Skoro w nowym planie zagospodarowania przestrzennego tereny rolne zostały przewidziane pod zabudowę powstała konieczność ustalenia odpowiedniej obsługi komunikacyjnej, umożliwiającej powstanie na tym terenie działek budowlanych. W związku z tym, zaistniała konieczność zapewnienia prawidłowej obsługi komunikacyjnej zarówno dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, obejmujących nieruchomość skarżących jak i nieruchomości sąsiednich. Istniejące drogi nie stanowiłyby wystarczającego połączenia drogowego, zapewniającego prawidłową obsługę terenów przeznaczonych w planie miejscowym do zabudowy. Tak przyjęte rozwiązania planistyczne mają na celu: - zapewnienie właściwego dostępu działek do dróg publicznych, - zapewnienie potrzeb w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej w obszarze objętym ustaleniami planu, -zachowanie ładu przestrzennego poprzez zwiększenie wymagań dotyczących standardów zabudowy i zagospodarowania. Obowiązek zaprojektowania obsługi komunikacyjnej i infrastruktury technicznej do terenów budowlanych znajduje również odzwierciedlenie w art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który określa przez działkę budowlaną - nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Kształtowanie polityki przestrzennej w obrębie tego terenu, polegało między innymi na planowaniu czytelnego układu komunikacyjnego, obsługującego dany obszar, spójnego z układem komunikacyjnym obszarów przyległych. Przy uruchomieniu (przeznaczeniu) znacznego obszaru pod zainwestowanie, jak to ma miejsce w obrębie sołectwa K. dla zachowania ładu przestrzennego, koniecznym było zarezerwowanie tras przebiegu przyszłych ulic. Kwestionowana ulica [...], najniższej klasy (dojazdowej) dróg publicznych, została wyznaczona zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, które określa (por. § 6 rozporządzenia): Szerokość drogi w liniach rozgraniczających powinna zapewniać możliwość umieszczenia elementów drogi i urządzeń z nią związanych wynikających z ustalonych docelowych transportowych i innych funkcji drogi oraz uwarunkowań terenowych. Wiążące organy planistyczne ustalenia Studium, a także konieczność zapewnienia ładu przestrzennego oraz potrzeb w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej w obszarze objętym ustaleniami planu wymagały, by wyznaczyć teren [...] w taki sposób, by umożliwić w jak najszerszym zakresie powstanie nowej zabudowy na działkach sąsiadujących z tym terenem. Wyznaczenie terenu [...] w rejonie działki [...] polegało na utrzymaniu jej przebiegu ustalonego w planie uchwalonym [...].06.1998 r. Reasumując, uchwalając plan miejscowy rada gminy jest uprawniona do tego, aby po przeanalizowaniu potrzeb wspólnoty samorządowej zdecydować o przeznaczeniu określonych terenów pod budowę nowych dróg, które utworzą sieć komunikacji na terenie gminy. Konieczność urządzania nowych dróg służących m.in. do swobodnego funkcjonowania mieszkańców, przemieszczania się służb komunalnych i ratowniczych i.t.p., a co za tym idzie-przeznaczenie na ten cel terenów w planie zagospodarowania przestrzennego, mieści się w granicach zakreślonych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Przeznaczenie określonych gruntów pod drogi publiczne służy bowiem porządkowi publicznemu. Realizacja tego celu nie jest jednak możliwa bez ograniczania czyichkolwiek praw. Ograniczenie to nie jest jednak uzależnione od zgody właściciela nieruchomości przewidzianej na cel publiczny w nowych rozwiązaniach planistycznych. W. D. dokonał zakupu działki o nr ew. [...] kiedy obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów wsi K., zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] czerwca 1998 r. i który przeznaczał część działki o nr ew. [...] z obrębu [...] (K.) pod układ komunikacyjny ([...]). Podział działki o nr ew. [...] został dokonany w 2017 r. Z działki o nr ew. [...] powstały trzy działki działka [...]- przewidziana pod zabudowę oraz działki o nr ew. [...] i [...] - przewidziane pod układ komunikacyjny. Poprzedni właściciele działki o nr ew. [...] z obrębu K. nie składali zarzutu w kwestii zaprojektowanej drogi [...]. Ponadto projektując układ komunikacyjny w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego gmina brała pod uwagę ustalenia planu uchwalonego [...] czerwca 1998 r., na podstawie którego zostały już wydzielone działki pod układ komunikacyjny. - tj. drogę [...]. Skarżący podnoszą, że wraz z Nimi liczne do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego składali także inni właściciele nieruchomości objętych projektowanym planem. Do wyłożonego dwukrotnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa B. i terenów przyległych nie wpłynęła żadna uwaga w zakresie zasadności zaprojektowania drogi oznaczonej symbolem [...] i [...]. - przez innych właścicieli działek. Wprawdzie zostały zgłoszone uwagi odnośnie działek [...],[...] i [...] (graniczących z działką [...] należącą do Skarżącego i działką o nr ew. [...]- przeznaczoną pod drogę [...]) ale nie dotyczyły celowości i racjonalności zaprojektowania tej drogi. Niezależnie od roszczeń pojedynczych osób, plan winien przedstawiać układ komunikacyjny optymalny z punktu widzenia Gminy, zgodnie z przepisami art. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na mocy którego rada gminy upoważniona jest do ustalania przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów zagospodarowania i zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że skarżący wykazali iż posiadają interes prawny w zaskarżeniu uchwały ponieważ, jak wynika z wypisów z ksiąg wieczystych (k [...]-[...] akt adm.) są właścicielami działek o nr ew. [...] i [...]które przylegają do działki o nr ew [...] wydzielonej w Planie pod drogę a ustalenia planu odnoszą skutek do ich praw właścicielskich. W związku z tym Sąd nie podziela argumentacji organu, że skoro utracili decyzją wywłaszczeniową prawo do działki [...] to nie posiadają interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały. Skarżący W. D. wyczerpał tryb o jakim mowa w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. 2012, poz.270), dalej P.p.s.a., gdyż pismem z [...] maja 2018 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa a następnie wniósł skargę w terminie o jakim mowa w tym przepisie. W ocenie Sądu co prawda wezwanie zostało skierowane przez W. D. a nie przez oboje małżonków D. to jednak jako zmierzające do zachowania wspólnego prawa należy je potraktować jako odnoszące skutek w stosunku do obojga małżonków. Skarżąca potwierdziła czynności męża poprzez udzielenie mu w dniu [...] czerwca 2018 r. pełnomocnictwa do działania w jego imieniu. Podobnego pełnomocnictwa udzieliła następnie [...] lipca 2018 r. adw. G. P. (k [...] akt adm.). Wbrew wywodom odpowiedzi na skargę, nie zasługuje na aprobatę twierdzenie, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dotyczyło innych niż wskazane w skardze do sądu kwestii, w tym brak było w nim podniesionego problemu dotyczącego usytuowania drogi. Jak wynik z porównania wezwania do usunięcia prawa i skargi i w jednym i drugim piśmie mowa jest o działce [...] z której wydzielona została droga a więc należy przyjąć, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w podnoszonym w odpowiedzi na skardze zakresie jest tożsama. Od samego początku, również na etapie składania uwag do Planu skarżący kwestionowali zasadność ustanowienia na ich działce drogi wskazując, że jest ona zbędna gdyż i oni i sąsiedzi mają zagwarantowany dostęp do swych nieruchomości. Tym samym należy dojść do wniosku, że skarżący wyczerpali tryb o jakim mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Prawidłowa jest wykładnia tych przepisów dokonana przez organ w związku z wejściem w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. na podstawie art. 2 pkt 1 lit a ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. (D.U. 2017, poz. 935). Kwestionując uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, dalej "U.s.g.", trzeba dowieść, iż zaskarżona uchwała - naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną cechą tak rozumianego "interesu prawnego" jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny. Interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Interes ten musi być bezpośredni i realny w tym znaczeniu, że można go wywodzić wyłącznie z własnej określonej przez prawo materialne sytuacji prawnej. ( por. wyrok NSA z 22 lutego 2017 r., sygn. akt OSK 1497/15, LEX nr 2283260). Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje jedynie stan zagrożenia naruszeniem, przeto w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. O uwzględnieniu skargi z art. 101 ust. 1 u.s.g. przesądza wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Zwrot: "zostały naruszone" użyty w art. 101 u.s.g. oznacza, że chodzi o naruszenie obiektywne, a nie o naruszenie wynikające z samych twierdzeń strony skarżącej. Odnosząc te rozważania teoretyczne do realiów niniejszej spraw, Sąd doszedł do przekonania, że skarżący nie wykazali aby doszło do istotnego naruszenia ich interesów prawnych wynikających z prawa własności. Organ planistyczny nie dopuścił się bowiem naruszenia zasad władztwa planistycznego we wskazanym w skardze zakresie ani nie doszło do naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego. Skarżący w pierwszej kolejności zakwestionowali tryb rozpoznawania uwag do planu wskazując, że nie doszło do podjęcia indywidualnych uchwał w sprawie nieuwzględnienia każdej z uwag w projekcie planu i nie zostały podane przyczyny takiego rozstrzygnięcia. W trakcie procedury planistycznej osobom zainteresowanym przysługuje wynikające z art. 17 pkt 9 i 11 i 18 p.z.p. prawo do publicznego wglądu do projektu planu w trakcie jego wyłożenia a następnie prawo do zgłaszania uwag. Na organie planistycznym spoczywa bowiem m.in. obowiązek wyłożenia projektu planu a następnie rozpatrzenia do niego zgłoszonych uwag. Jak chodzi o uwagi ustawodawca określił jedynie termin w jakim uwagi te mają być uwzględnione (21 dni od dnia upływu terminu do ich składania), o czym stanowi art. 17 pkt 12 p.z.p. Nie określił natomiast w jakiej formie ma nastąpić rozpoznanie tych uwag. Skutkuje to uznaniem, że nie ma podstaw ustawowych do procedowania każdej uwagi oddzielnie w sensie podejmowania uchwały nad każdą z nich, bo ustawa takiego obowiązku nie przewiduje. Jak wynika z dokumentacji planistycznej termin składania uwag, po uzgodnieniach i wyłożeniu został ustalony do [...] czerwca 2013 r. W wyniku uwzględnienia uwag doszło do ponownego wyłożenia projektu planu w terminie od [...] lutego 2014 r. do [...] marca 2014 r. Termin składania uwag został ustalony na [...] marca 2014 r. Zgodnie z art. 17 pkt 12 uwagi rozpoznaje w pierwszej kolejności organ planistyczny tj wójt, burmistrz czy prezydent . Gdy uwagi uwzględnia wprowadza zmiany wynikające z uwzględnionych uwag. Czasami z uwagi na rozmiar tych zmian konieczne jest ponownie w całości lub części procedury. Uwagi nie uwzględnione, tak jak to miało miejsce także w tym przypadku, przedstawiane są radzie gminy – zgodnie za art. 17 pkt 15 p.z.p. Zgodnie z art. 20 Rada uchwala plan miejscowy, po stwierdzeniu jego zgodności ze studium rozstrzygając jednocześnie o uwagach do projektu planu. Możliwe jest jednoczesne uchwalenie planu i rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag, które znalazły się w załączniku do uchwały dotyczącej planu miejscowego. Taki sposób podjęcia rozstrzygnięcia o zgłoszonych uwagach przez radę gminy nie powoduje naruszenia trybu sporządzania planu. Wykładnia literalna art. 20 ust. 1 p.z.p. prowadzi do wniosku, że art. 20 ust. 1 u.p.z.p. nie wynika, aby każda uwaga do projektu planu musiała być rozpatrywana oddzielnie i to w formie odrębnej uchwały Rady (por. wyrok NSA z 16 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 3056/17, LEX nr 2569304). Jak wskazuje NSA w wyroku z 6 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1192/16, LEX nr 2495741, nieuwzględnione uwagi do projektu planu powinny być wymienione w załączniku do planu miejscowego, że wskazaniem czy dana uwaga została uwzględniona czy też nie. Nawet brak uzasadniania każdego negatywnego rozstrzygnięcia nie stanowi samoistnego naruszenia procedury planistycznej. W niniejszej sprawie jak to wynika z protokołu z sesji Rady uwagi były omawiane po kolei, przestawiania była opinia Komisji [...], dyskusja – o ile były pytania i głosowanie nad uwagą. Oznacza to, że tryb wskazany w wyżej wymienionych przepisach został zachowany. Czyni to niezasadnymi zarzuty dotyczące wadliwości w rozpoznawaniu uwag za nie skuteczne. W związku z nie stwierdzeniem naruszenia przez Gminę procedury planistycznej należy w drugiej kolejności odnieść się do zarzutów dotyczących wskazywanego przez skarżących przekroczenia władztwa planistycznego poprzez usytuowanie na ich działce nr ew. [...] części drogi [...][...], która jest w ocenie Skarżących zbędna. Odnosząc się do tych twierdzeń stwierdzić należy, że działka [...] zgodnie z obowiązującym planem stanowi drogę publiczną klasy lokalnej [...]. Jak wskazuje organ droga ta została zaprojektowana w śladzie drogi [...] przewidzianej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów wsi K. zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] czerwca 1998 r. (poprzednio obowiązującego). Droga została zaprojektowania do obsługi komunikacyjnej terenów przyległych które były przeznaczone w planie pod zabudowę jednorodzinną i ekstensywną zabudowę jednorodzinną i usługową. Przed wejściem w życie poprzedniego planu działka [...] była działką rolną z zakazem zabudowy (uchwała nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy w K. z [...] lipca 1985 r. –D. Urz. Woj. [...] z 1986 r, poz. [...]). Oznacza to, że to uchwalenie planu z 1998 r. zmieniło m.in. przeznaczenie tej działki w związku z umożliwieniem zabudowy tych terenów. Oczywistym jest, że zmiana klasyfikacji gruntów musiała pociągnąć za sobą stworzenie odpowiedniej infrastruktury drogowej. Jak wynika z rysunku planu z 1998 r. (k [...] akt adm – oświadczenie pełn. Organu na rozprawie) droga [...] położona jest istotnie w części na działce skarżących. Porównanie tego rysunku z rysunkiem obecnie ocenianego planu wskazuje, że już pod rządami poprzedniego planu droga ta została wytyczona jako stanowiąca w całości ciąg komunikacyjny z ówczesną ulicą T. Obsługiwać miała tereny [...] i [...]. Takie samo rozwiązanie przewiduje plan obecny. Jak wynika z rysunku tego planu działka skarżących również została wykorzystana jako dostęp do ulicy T. – drogi lokalnej [...]. Nie doszło zatem w wyniku uchwalenia nowego planu do zmiany przeznaczenia części działki skarżących. Stając się właścicielami działki [...] skarżący zdawali sobie zresztą sprawę z ograniczeń wynikających z jej nabycia a płynących z ustaleń poprzednio obowiązującego planu. Tym samym organ nie przekroczył jego ustaleniami władztwa planistycznego skoro powielił jedynie ustalenia poprzedniego planu w zakresie wykorzystania części działki skarżących na drogę. W ocenie Sądu proponowany przez skarżących sposób rozwiązania kwestii komunikacyjnej poprzez wyeliminowanie części drogi [...] położonej na działce o obecnym nr [...] doprowadziłby do sytuacji w której działki pozostałe leżące wzdłuż tej drogi pozbawione byłyby racjonalnego dostępu do drogi lokalnej [...] – ulica T. (konieczny byłby objazd po drogach [...],[...] (P.). Poza tym wyeliminowanie drogi [...] w całości pozbawiłoby dostępu do drogi publicznej działek leżących w środku terenu [...] (np. [...],[...], [...]). Tymczasem uchwalając plan miejscowy organ ma obowiązek, zgodnie z art. 1 ust. 4 p.z.p, efektywnego gospodarowania przestrzenią poprzez zapewnienie jak najefektywniejszych rozwiązań komunikacyjnych i to nie tylko samochodowych ale dla pieszych czy rowerzystów. Nie można zatem projektować rozwiązań komunikacyjnych jednostronnych. System komunikacji musi być dostosowany do potrzeby wszystkich ludzi. Tworzenie dostępu do dróg poprzez wydzielanie dróg wewnętrznych, z których dopiero możliwe jest połączenie z drogą o statusie publicznym (a takie rozwiązanie jak się wydaje proponują skarżący choćby dla części działek położonych wewnątrz terenu [...]), byłoby z tymi kryteriami sprzeczne. Wbrew wywodom skarżących nie doszło do naruszenia art. 32 (zasada równości wobec prawa) ponieważ skarżący kupując działkę nr [...] wiedzieli o tym, że jej część przeznaczona jest pod drogę a zatem powielenie tych ustaleń w kolejnym planie nie może być uznane jako nierówne traktowanie. Organ de facto postanowieniami planu potwierdził poprzednie ustalenia, co oznacza, że nie doszło też do naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 3 P.z.p. Nie można naruszyć prawa własności w sytuacji w której istniejący stan faktyczny uzasadnia twierdzenie że do pozbawienia tego prawa doszło wcześniej. Zasadnie organ podkreśla, że skarżący zakupili nieruchomość w realiach wynikających z planu z 1989 r. Skoro tak, to mogli zapoznać się z tym planem i stwierdzić, że po części działki [...] przewidziane jest poprowadzenie ciągu komunikacyjnego ([...]). Podział działki [...] na [...],[...] i [...]nastąpił w 2017 r. a więc znacznie później niż uchwalony plan miejscowy. Skarżący decyzją z [...] października 2017 r. nr [...] Starosty P. zostali wywłaszczeni z nieruchomości o nr ew. [...] za którą otrzymali odszkodowanie w kwocie [...] zł (decyzja k [...] akt sądowych). Utrata wartości nieruchomości została im zrekompensowana. Obiektywnie zatem nie doszło do naruszenia interesów skarżących w rozumieniu art. 101 u.s.g. Poza tym jak wynika z załącznika graficznego do Planu droga [...] została wydzielina nie tylko z działki [...] należących do skarżących ale i innych ([...],[...],[...],[...]). Tym samym jej utworzenie nastąpiło proporcjonalnie ze wszystkich działek wzdłuż tej drogi a nie tylko z działki skarżących. Inaczej mówiąc organ planistyczny proporcjonalnie pozbawił własności wszystkich właścicieli działek przyległych do drogi. Trudno zatem w takiej sytuacji twierdzić, że została naruszona zasada równości wobec prawa. Wbrew wywodom skargi wydzielenie drogi nie uniemożliwiło podział działki na działki budowlane i ich sprzedaż. Przeczy temu decyzja podziałowa którą zostały wyodrębnione 2 działki ewidencyjnej przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową. Nie doszło zatem postanowieniami planu do ponadustawowej ingerencji w prawo własności. Organ mając na uwadze cel publiczny jaki, jest równy dostęp do publicznej infrastruktury komunikacyjnej, proporcjonalnie obciążył wszystkie nieruchomości i wytyczył drogę [...]. Z tych względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku.