III SA/Lu 520/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. We wniosku z dnia [...] maja 2018 r. A. T. (dalej jako: "skarżąca"), reprezentowana przez ustanowionego pełnomocnika z wyboru (matkę T. T.), zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego – w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – o stwierdzenie nieważności decyzji tego organu z dnia [...] czerwca 2015 r. (nr [...]), którą – na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. – uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] maja 2013 r. (nr [...]), odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy F. z dnia [...] września 2007 r. (nr [...]) w sprawie rozgraniczenia należącej do skarżącej działki nr [...] z sąsiednimi działkami o numerach: [...] położonymi w miejscowości S. II, gm. F. – i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego wniosku skarżąca zarzuciła wydanie kwestionowanej przez nią decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. nie jest organem pierwszej instancji w stosunku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (wniosek – k. 129 dołączonych akt SKO w Z.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. (nr [...]) odmówiło stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. (nr [...]). W jej uzasadnieniu organ przedstawiając stan faktyczny sprawy wyjaśnił, że skarżąca, reprezentowana przez matkę jako jej pełnomocnika z wyboru, pierwotnie we wniosku z dnia [...] marca 2013 r. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy F. z dnia [...] września 2007 r. ([...]) w sprawie rozgraniczenia jej działki nr [...] z sąsiednimi działkami o numerach: [...], położonymi w miejscowości S. II, gm. F.. Po rozpatrzeniu tego żądania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] maja 2013 r. (nr [...]) odmówiło stwierdzenia jej nieważności. Na skutek wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. (nr [...]), utrzymało w mocy swoją decyzję, na którą strona wniosła do sądu skargę. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 572/13 – oddalił tę skargę. Skarżąca wniosła wówczas skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1327/14 – uchylił wyrok Sądu I instancji oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lipca 2013 r. W zaistniałej sytuacji Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. zwrócił się do Ministra Administracji i Cyfryzacji o wyznaczenie do orzekania w sprawie innego samorządowego kolegium odwoławczego, gdyż postanowieniem SKO w C. z dnia [...] maja 2015 r. wyłączono członków tego Kolegium od udziału w tym postępowaniu. Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. (nr [...]) Minister Administracji i Cyfryzacji wyznaczył Samorządowe Kolegium Odwoławcze organem właściwym do załatwienia przedmiotowej sprawy w oparciu o art. 27 § 3 w zw. z art. 123 § 1 k.p.a. Na podstawie tego upoważnienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrzyło wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy i decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. (nr [...]) uchyliło zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] maja 2013 r. (nr [...]), odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy F. z dnia [...] września 2007 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Organ uznając swoją właściwość w sprawie stwierdził, że zgłoszony przez skarżącą wniosek jest w całości niezasadny i nie było podstaw aby go uwzględnić. Według art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie zaś z orzecznictwem sądów administracyjnych oraz poglądami doktryny, rażące naruszenia prawa zachodzi w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Rażące naruszenie prawa następuje wtedy, gdy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji, dotyczące praw lub obowiązków stron postępowania pozostaje w sprzeczności z przesłankami określonymi wprost w przepisie prawnym. Strona żądając stwierdzenia nieważności decyzji i podając jedną z wad decyzji wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., ma obowiązek wskazać tę wadę i wykazać jej istnienie w dacie wydania decyzji. Biorąc to pod uwagę i zarzut strony, że Kolegium w Z. nie było organem właściwym do orzekania w sprawie kwestionowanej decyzji organ stwierdził, że zarzut ten nie mógł zostać uwzględniony. Z akt sprawy i zebranego materiału dowodowego wynika bowiem, że Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. wystąpił do Ministra Administracji i Cyfryzacji w trybie przepisu art. 27 § 3 k.p.a. w związku z art. 18 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, o wyznaczenie innego samorządowego kolegium odwoławczego do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, rozstrzygniętej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] maja 2013 r. (nr [...]), dotyczącą odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy F. o rozgraniczeniu nieruchomości. Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. Minister Administracji i Cyfryzacji, na podstawie przepisów art. 27 § 3 w związku z art. 123 § 1 k.p.a., wyznaczył SKO w Z. do załatwienia tej sprawy, zobowiązując SKO w C. do poinformowania wszystkich uczestników postępowania o tym facie, co nastąpiło. Dlatego Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie powyższego upoważnienia, wydało decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r. (nr [...]), w uzasadnieniu której wskazało podstawy do orzekania w tej sprawie. Nie znajduje więc uzasadnienia zarzut, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie było organem uprawnionym do orzekania w przedmiotowej sprawie. Nadto organ wyjaśnił, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, będące podstawą do orzekania, przewidują dwa tryby postępowania przed organami administracji publicznej, tryb zwykły i nadzwyczajny. W trybie zwykłym samorządowe kolegium odwoławcze jest zawsze organem wyższego stopnia (odwoławczym) – organem II instancji, zaś w trybie nadzwyczajnym, m.in. o stwierdzenie nieważności decyzji, samorządowe kolegium odwoławcze jest organem I i II instancji, a kwestię tą reguluje przepis art. 127 § 3 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, a do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Tym samym, w przedmiotowej sprawie organem orzekającym w pierwszej instancji było Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., zaś organem orzekającym w drugiej instancji – wyznaczonym przez Ministra – było Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W tej sytuacji prawnej i faktycznej pełnomocnik strony nie wykazał uzasadnionej przyczyny do stwierdzenia nieważności decyzji, a podnoszone zarzuty organ uznał za całkowicie nietrafne i bezpodstawne. W ocenie organu w sprawie tej nie zachodziła przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji wskazana przez stronę, ani też inne podstawy wymienione enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ zwrócił również uwagę, że sprawa o stwierdzenie nieważności decyzji była także rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który wyrokiem z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 1188/16 – oddalił skargę A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości (stanowiącej etap tego postępowania), od którego strona wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1560/17 – oddalił skargę kasacyjną skarżącej. Wyrok ten potwierdził więc, że ostatecznie zakończona została sprawa o stwierdzenie nieważności decyzji wydanych w postępowaniu o rozgraniczenie nieruchomości, z którymi w dalszym ciągu skarżąca się nie zgadza. Ze względu na zasadę trwałości decyzji administracyjnych i powołany wyrok NSA oraz mając na uwadze przepis art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. organ uznał, że nie było podstaw do uznania decyzji za nieważną w dniu jej wydania oraz wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2018 r. (nr [...]), skarżąca powtórzyła zarzuty podniesione uprzednio we wniosku o stwierdzenie jej nieważności i wniosła o jej uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. i art. 127 § 2 i § 3 k.p.a., i w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a., poprzez uznanie, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2015 r. (nr [...]), którą po ponownym rozpatrzeniu sprawy uchylono decyzję SKO w C. z dnia [...] maja 2013 r. (nr [...]) i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia, jako organowi I instancji, nie została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa pomimo, iż z powołanych przepisów jasno wynika, że SKO w C. nie jest organem I instancji wobec SKO w Z. oraz, że w związku z tym art. 138 § 2 k.p.a. nie miał zastosowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniesiona przez skarżącą skarga nie jest zasadna, gdyż nie zawiera żadnych usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności wymaga zwrócenia uwagi, że wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2015 r. (nr [...]), jaki obecnie złożyła i który doprowadził do wydania zaskarżonej w tej sprawie decyzji tego organu z dnia [...] sierpnia 2018 r., jest kolejnym jej wnioskiem mającym na celu w istocie doprowadzenie do wzruszenia ostatecznej decyzji Wójta Gminy F. z dnia [...] września 2007 r. w sprawie rozgraniczenia należącej do skarżącej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], z sąsiednimi nieruchomościami oznaczonymi jako działki o numerach: [...], położonymi w miejscowości S. II, gm. F.. Tymczasem trzeba zauważyć, że zupełnie uszło uwadze skarżącej to, że prawidłowość postępowania rozgraniczeniowego – na co słusznie zwrócił uwagę organ – była już przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Przypomnienia zatem wymaga, że kontrola ta wynikała z tego, że we wniosku z dnia [...] marca 2013 r. skarżąca zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. – w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy F. z dnia [...] września 2007 r. orzekającej o rozgraniczeniu. Podstawę ustalenia granic stanowił operat ewidencji gruntów z pomiarów sporządzonych w [...] r. dla potrzeb postępowania uwłaszczeniowego, oraz w przypadku dwóch odcinków granic złożone do protokołu granicznego z dnia [...] lipca 2007 r. zgodne oświadczenia stron. Skarżąca we wniosku tym podniosła między innymi to, że organ z rażącym naruszeniem przepisu art. 33 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, nie dokonał oceny prawidłowości ustalenia przebiegu granic przez geodetę, nie zwrócił mu do poprawy i uzupełnienia dokumentacji geodezyjnej oraz pominął fakt, że protokół graniczny podpisały tylko dwie osoby, zaś pozostałe nie. Geodeta nie uwzględnił też – jej zdaniem – przebiegu granic na podstawie dostępnych dowodów (dokumentów), w tym operatu uwłaszczeniowego z [...] r., rejestru i mapy ewidencyjnej w skali 1:5000. Tym samym naruszył też art. 31 ustawy oraz przepisy rozporządzenia, gdyż w tej sytuacji niedopuszczalne było ustalenie granic przez geodetę na podstawie oświadczeń stron. Rozstrzygając ten wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] maja 2013 r. – odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji o rozgraniczeniu. Organ ten stwierdził, że protokół graniczny podpisany został przez T. T. i D. T.-K. (wówczas jeszcze J. ), co wyraziło wolę skorygowania granicy ustalonej podczas uwłaszczenia, zaś dokumentacja sporządzona przez geodetę została zbadana przez organ, czego dowodził protokół z dnia [...] lipca 2007 r. Organ wyjaśnił również, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie może być weryfikowane postępowanie, które poprzedzało jej wydanie, a działka nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej, gdyż graniczy bezpośrednio z działką stanowiącą pas drogowy. Po rozpoznaniu wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. (nr [...]) utrzymało w mocy swą decyzję, podtrzymując zawartą w tej decyzji argumentację. Na skutek wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 572/13 – skargę oddalił, jednakże Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1327/14 – uchylił powyższy wyrok oraz zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., wskazując organowi na konieczność wnikliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Dlatego rozpoznając sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] października 2015 r. ([...]) po raz kolejny odmówiło stwierdzenia nieważności opisanej decyzji ostatecznej Wójta Gminy F. z dnia [...] września 2007 r. Organ wyjaśnił, że wydając to rozstrzygnięcie oparł się na dodatkowo uzyskanej od Starosty [...] dokumentacji geodezyjnej dotyczącej przedmiotu omawianego rozgraniczenia, przekazanej pismem z dnia [...] września 2015 r. (operat rozgraniczeniowy, kopia mapy ewidencyjnej z [...] r., szkic i obliczenia z uwłaszczenia rozgraniczanych działek z [...] r.). Zebrał też pisemnie wypowiedzi i odniesienie się stron do składanych w trakcie postępowania rozgraniczeniowego oświadczeń uczestników rozgraniczenia. Pomimo tego, skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, na skutek którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze – po wyznaczeniu tego organu jako właściwego przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpatrzenia sprawy postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. – decyzją z dnia [...] września 2016 r. (nr [...]) utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] października 2015 r. o odmowie stwierdzenia nieważności kwestionowanej ostatecznej decyzji Wójta Gminy F. z dnia [...] września 2007 r. Decyzja ta potwierdziła prawidłowość dokonanego rozgraniczenia i brak podstaw prawnych do uznania, że rażąco narusza prawo, bądź zawiera inne wady prawne skutkujące jej nieważnością. Na skutek wniesionej przez skarżąca skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 1188/16 – skargę oddalił z przyczyn szczegółowo wskazanych w uzasadnieniu tego wyroku, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1560/17, nie uwzględnił wniesionej przez skarżącą skargi kasacyjnej. Wymaga zatem zaakcentowania, że z opisanych okoliczności wynika, że przedmiotem kompleksowej kontroli sądowoadministracyjnej tej sprawy było już w przeszłości postępowanie w przedmiocie legalności dokonanego rozgraniczenia, które objęło także postępowanie w przedmiocie decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym (z dnia [...] września 2016 r. o odmowie stwierdzenia nieważności tej decyzji), a zatem decyzji wydanej w okresie późniejszym niż decyzja, względem której obecnie skarżąca złożyła wniosek o stwierdzenie jej nieważności (z dnia [...] czerwca 2015 r). Domagając się zatem obecnie w rozpoznawanej sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w Samorządowego Kolegium Odwoławczego Z. z dnia [...] czerwca 2015 r., skarżąca wskazała wprawdzie na rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), którego jej zdaniem dopuścił się organ wydając tę decyzję, jednakże podniesione w skardze zarzuty nie znajdują żadnego uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, dokonując już wcześniej kontroli decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym wyjaśnił te zagadnienia w wyroku z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 1188/16. Dlatego powtórzyć wypada, że rażące naruszenie prawa, o którym mowa w tym przepisie to pojęcie, które nie budzi rozbieżności interpretacyjnych. Jest ono interpretowane jednolicie, jako oczywista niezgodność rozstrzygnięcia z treścią zastosowanej normy prawnej, zawartej w przepisie przyjętym za podstawę prawną tego rozstrzygnięcia. Rażące naruszenie prawa wiąże się także z powstaniem skutków niemożliwych do zaakceptowania w świetle reguł praworządności. Dlatego o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: 1) oczywistość naruszenia prawa, 2) charakter przepisu, który został naruszony oraz 3) racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04 oraz z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1672/10). Dokonując wyjaśnienia pojęcia "rażącego naruszenia prawa", uzasadnione jest rozróżnienie wad decyzji powodujących jej wzruszalność oraz wad, które powodują – przez samo swoje istnienie lub przez swoje skutki – nieuchronną konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego lub wiążącego stwierdzenia naruszenia porządku prawnego przez decyzję. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje stanowisko skłaniające się do czysto kasacyjnej formuły rozumienia przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a więc do uznawania konieczności eliminowania decyzji z obrotu prawnego, z racji istnienia w niej wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Naruszenia prawa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść zawartego w niej rozstrzygnięcia sprawy stanowią zaprzeczenie stanu prawnego w całości lub w części (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2014, s. 630-631). Z rażącym naruszeniem prawa nie można utożsamiać każdego naruszenia prawa. Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne niedające się pogodzić z wymaganiami wynikającymi z zasady praworządności. Nie chodzi więc w tym przypadku o spór o wykładnię przepisów, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie, a także o skutki wadliwej decyzji. W takim postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego, opierając się na dowodach zgromadzonych w poprzedzającym tę decyzję postępowaniu administracyjnym. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa (zob. np. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 170/10; wyrok NSA z dnia 8 września 2008 r., sygn. akt II GSK 1061/08; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 251/09). Ponadto rażące naruszenie prawa to taki stan, w którym przy prawidłowym zastosowaniu danych przepisów nie byłoby możliwym wydanie decyzji o danej treści. Przechodząc do kwestii związanych z rozstrzyganą sprawą wskazać należy, że rozgraniczenie nieruchomości miało na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzeniem odpowiednich dokumentów. Jego legalność została już – o czym była mowa – oceniona przez powołany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 1188/16 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1560/17. Ocena ta jest w tej sprawie wiążąca w tym sensie, że nie jest możliwy powrót do ponownej i odmiennej oceny prawidłowości dokonanego rozgraniczenia, do czego w istocie zmierzał wniosek skarżącej polegający na kwestionowaniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego Z. z dnia [...] czerwca 2015 r. w postępowaniu nadzwyczajnym. Dlatego też podstawowy zarzut niniejszej skargi, jakoby w ogóle orzekanie w tej sprawie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze miało miejsce bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa – nie znajduje racjonalnych argumentów. Chodzi bowiem o to, że organ ten wydając kwestionowana przez skarżącą decyzję działał na mocy tego, że Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2015 r. zwrócił się Ministra Administracji Cyfryzacji o wyznaczenie innego Kolegium jako właściwego do rozpoznania sprawy, a organ ten postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. wyznaczył do rozpoznania sprawy właśnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze (k. 270 i 275 akt adm. SKO w C.). To zaś oznacza, że cała argumentacja skargi oparta na naruszeniu przez organ przepisów art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. i art. 127 § 2 i § 3 k.p.a. oraz art. 17 pkt 1 k.p.a., które to naruszenie skutkować winno stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r,. polega nie nieporozumieniu i nieuwzględnieniu przez skarżącą tych okoliczności. Do naruszenia wskazanych reguł proceduralnych w ogóle zatem nie doszło, co zresztą trafnie wyjaśnił również organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z przytoczonych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) obowiązany był oddalić skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.