IV SA/Po 878/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Barbara Szymkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi P. T. na decyzję Inne z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie opłaty stałej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Inne na rzecz skarżącej P. T. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Informacją roczną z dnia [...] maja 2018 r. Dyrektor Zarządu Zlewni Wód [...] w K. ustalił dla [...] B. A. S.A. w T. (dalej również jako: Spółka albo Skarżąca) opłatę stałą za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2018 r. za pobór wód w wysokości [...] zł "w tym: 1) [...] zł". Od powyższej informacji, pismem z dnia 08 czerwca 2018 r., Spółka wniosła reklamację, w której wskazano, że z informacji rocznej nie wynika w sposób precyzyjny za co i w jaki sposób opłata została ustalona. Wskazano, że może być to opłata za pobór stały wód podziemnych z ujęcia w m. W. . W tym jednak przypadku – jak zauważyła Spółka – wadliwie została ustalona maksymalna ilość wód stanowiąca podstawę naliczenia opłaty. Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] Dyrektor Zarządu Zlewni Wód [...] w K. działając na podstawie art. 273 ust. 6 w związku z art. 271 ust. 1 pkt 1, art. 14 ust. 2 i ust. 6 pkt 2 Prawa wodnego, określił Spółce opłatę stałą za pobór wód podziemnych za 2018 r. w wysokości [...] zł "w tym: 1) [...] zł". Uzasadniając swoją decyzję organ wskazał, że z treści przepisów art. 271 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne ( Dz.U. z 2017 r. poz.1566 i 2180 ze zm.) wynika, że jedną ze składowych wzorów służących obliczeniu opłaty stałej za pobór wód podziemnych jest maksymalna ilość wody wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego. Zauważono przy tym, że również rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U.z 2017 r. poz. 2502) w §1 ust.1 pkt 1 lit a) stanowi, że jego przepisy określają jednostkowe stawki opłat za usługi wodne w formie opłaty stałej za pobór wód podziemnych - za określony w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym maksymalny pobór wód. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że w przypadku, gdy w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym nie zostały określone maksymalne wielkości poboru wód w art. 271 ust. 2 Prawa wodnego - dla ustalenia wysokości opłaty stałej za wymienione usługi wodne należy przyjąć tę wielkość poboru wód określoną w pozwoleniu wodnoprawnym, która po przeliczeniu na wymiar m3 /s stanowić będzie maksymalną wartość. Podkreślono, że stanowisko to ma swoje uzasadnienie w funkcji opłaty stałej, która stanowi formę rekompensaty za gotowość środowiska do udostępnienia zasobów tylko powiązanie jej wysokości z maksymalną wielkością poboru wody, jaka może być pobrana z zasobów wodnych w jednostce czasu odpowiadać będzie funkcji tej opłaty. Ponadto rozwiązanie to koreluje wprost z regulacjami zawartymi w art. 271 ust. 2 Prawa wodnego oraz § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne, które posługują się pojęciem maksymalnego poboru wód. Podkreślono, że [...] K. Spółka Akcyjna korzysta z usługi wodnej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego znak [...] wydanego w dniu [...] września 2015 r. przez Marszałka Województwa W. na szczególne korzystanie z wód w zakresie: pobór wód podziemnych w ilości 15 m3/h, co oznacza, że zgodnie z art. 298 pkt. 1 Prawa wodnego obowiązana jest ponosić opłatę za usługi wodne. Podkreślono, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka obligująca Dyrektora Zarządu Zlewni Wód [...] w [...] do wydania decyzji określającej wysokość opłaty stałej za okres 1 stycznia 2018 r.- 31 grudnia 2018 r., która wynosi : [...] PLN (słownie zł: [...] złotych [...] groszy ) za pobór wód podziemnych. Wyjaśniono, że określenia wysokości opłaty stałej Dyrektor Zarządu Zlewni Wód [...] dokonał w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 271 ust. 2 Prawa wodnego § 15 pkt. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne ( Dz. U. 2017 poz. 2502). Wskazano, że zgodnie z art. 271 ust. 2 wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody podziemnej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego z uwzględnieniem stosunku ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do dostępnych zasobów wód podziemnych. Z § 15 ust. 1 rozporządzenia w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne wynika, że do dnia 31 grudnia 2019 r. jednostkowe stawki opłat za usługi wodne za pobór wód w formie opłaty stałej, z wyłączeniem jednostkowych stawek opłat za usługi wodne za pobór wód do celów wytwarzania energii elektrycznej lub cieplnej dla instalacji posiadających w dniu wejścia w życie ustawy ważne pozwolenia wodno prawne albo pozwolenia zintegrowane w formie opłaty stałej, wynoszą: za pobór wód podziemnych - [...] zł na dobę za 1 m3/s za określony w pozwoleniu wodno prawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalny pobór wód. W ten sposób ustalono, że opłata za pobór wód podziemnych została określona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej [...] zł/ dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego poboru wód określonego w pozwoleniu wodno prawnym albo pozwoleniu zintegrowanym w ilości 15 m3/h, wynoszącego po przeliczeniu 0,0041666 m3/s. W przewidzianym prawem terminie skargę do sądu administracyjnego wywiodła Spółka podnosząc, że wyliczenie zawarte w zaskarżonej decyzji jest błędne z uwagi na przyjęcie jako podstawy wyliczenia "Q max godzinowe" zamiast "Q max roczne", bowiem to ta wielkość stanowi maksymalny możliwy pobór wody z ujęcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz. 1302 – dalej jako" p.p.s.a.) Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach). Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji w przedmiocie opłaty stałej za pobór wód podziemnych, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie może się ostać w obrocie prawnym. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. poz. 1566 i 2180, dalej "u.p.w."). W okolicznościach badanej sprawy zasadniczym elementem sporu jest to, który z dwóch wskaźników maksymalnego poboru wód wskazanych w pozwoleniu wodnoprawnym - po przeliczeniu na 1m3/s - należało zastosować, tj. maksymalną ilość m3 na godzinę ("Q maksymalne godzinowe" wynoszące 15 m3/h) czy też maksymalną ilość m3 na rok ("Q maksymalne roczne" wynoszące 64.000 m3/rok). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności jednak zauważyć, że w wadliwy sposób sformułowano rozstrzygnięcie tej decyzji. W zaskarżonej decyzji organ określił Spółce opłatę stałą za pobór wód podziemnych za 2018 r. w wysokości [...] zł "w tym: 1) [...] zł". Tak przedstawiające się rozstrzygnięcie z całą pewnością nie zostało sformułowane jasno i precyzyjnie, ani w sposób zrozumiały dla stron, czego wymagają zasady praworządności i budowania zaufania do organów władzy publicznej (por. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 648). Rozstrzygnięcie musi być sformułowane w sposób jednoznaczny i zupełny i nie może ono wynikać z uzasadnienia decyzji (wyrok NSA z dnia 26 października 1995 r. sygn. akt SA/Po 1024/95 oraz wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 1995 r. sygn. akt III SA 1225/94). Nie budzi wątpliwości Sądu, że z woli ustawodawcy, rozstrzygnięcie decyzji musi być jednoznaczne i komunikatywne. Tym wymogom zaskarżona decyzja nie odpowiada i już z tego powodu musiała ona zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Zauważyć bowiem należy, że decyzje administracyjne stanowią źródło obowiązków mogących podlegać egzekucji administracyjnej. Nie może być zatem wątpliwości co do rzeczywistej treści rozstrzygnięcia. Tymczasem, w okolicznościach badanej sprawy Skarżącej określono opłatę w taki sposób, że jej jedyna składowa jest wyższa niż sama opłata. W ten sposób naruszono art. 7, art. 8 i art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017, poz. 1257 – dalej jako: k.p.a.). W następnej kolejności należy wskazać, że wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych (art. 271 ust. 1 pkt 1 u.p.w.) ustalają Wody [...] oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty. Podmiot obowiązany do ponoszenia opłat, któremu przekazano taką informację, może złożyć reklamację, jeżeli nie zgadza się z wysokością opłaty (art. 273 ust. 1 u.p.w.), w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia otrzymania informacji (art. 273 ust. 2 u.p.w.). Wody [...] rozpatrują reklamację w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania (art. 273 ust. 4 u.p.w.), i w razie: i) uznania reklamacji – przekazują podmiotowi obowiązanemu do ponoszenia opłat za usługi wodne nową informację, zawierającą także sposób obliczenia opłaty za usługi wodne (art. 273 ust. 5 u.p.w.); ii) nieuznania reklamacji – właściwy organ Wód [...] określa wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji (art. 273 ust. 6 u.p.w.), od której podmiotowi korzystającemu z usług wodnych przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 273 ust. 8 u.p.w.). Należy zauważyć, że przepis art. 271 ust. 2 u.p.w. stanowi, że: "W. opłaty stałej za pobór wód podziemnych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody podziemnej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do dostępnych zasobów wód podziemnych." Cytowany przepis mówi ogólnie o "maksymalnej ilości wody podziemnej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego", nie precyzując w szczególności, czy chodzi w tym przypadku o wskaźnik maksymalnego poboru: godzinowy (Qmax.h), czy roczny (Qmax.roczne). Tymczasem w relewantnym w niniejszej sprawie pozwoleniu wodnoprawnym z dnia 22 września 2015 r. zostały określone oba te wskaźniki: – Qmax.h = 15 m3/h [ 0,00416667 m3/s – uw. Sądu], – Qmax.roczne = 64.000 m3/rok [ 0,00202943 m3/s – uw. Sądu]. Odnosząc się w tym miejscu do argumentacji organu przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co do zasadności przyjęcia do obliczeń wskaźnika Qmax.h, a nie Qmax.rocznego, należy zwrócić uwagę na konieczność posłużenia się również dyrektywami systemowymi i celowościowymi przy wykładni wskazanych przepisów. Należy w szczególności zwrócić uwagę, że w przepisie art. 271 ust 2 u.p.w. wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych ustala się jako iloczyn m.in. "maksymalnej ilości wody podziemnej wyrażonej w m3/s, która - może zostać pobrana - na podstawie pozwolenie wodnoprawnego". Jednocześnie, w tym samym przepisie (art. 271), w ustępie 5 u.p.w. ustawodawca nakazuje wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków ustalać jako iloczyn "określonej w pozwoleniu wodnoprawnym (...) maksymalnej ilości ścieków wyrażonej w m3/s.". Choć zatem ustawodawca przy ustalaniu opłat stałych posługuje się terminem ilości "określonej w pozwoleniu wodnoprawnym", nie czyni tego jednak na gruncie art. 271 ust. 2 u.p.w. używając terminu maksymalnej ilości "która może zostać pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego". Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustalając wysokość opłaty stałej uwzględniono § 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r., który stanowi, że do dnia 31 grudnia 2019 r. jednostkowe stawki opłat za usługi wodne za pobór wód w formie opłaty stałej, z wyłączeniem jednostkowych stawek opłat za usługi wodne za pobór wód do celów wytwarzania energii elektrycznej lub cieplnej dla instalacji posiadających w dniu wejścia w życie ustawy ważne pozwolenia wodnoprawne albo pozwolenia zintegrowane w formie opłaty stałej, wynoszą: za pobór wód podziemnych - [...] zł na dobę za 1 m3/s za określony w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym - maksymalny pobór -wód (pkt 1). Zatem również, w przepisie wykonawczym do ustawy prawo wodne nakazano opłatę stałą ustalać jako iloczyn maksymalnego – poboru – wód określonego w pozwoleniu wodnoprawnym. Dzieje się tak w ocenie Sądu nie bez przyczyny. Na podstawie pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] września 2015 r. Skarżąca może pobierać wody podziemne w ilości nie przekraczającej wartości rocznej, która w badanej sprawie wynosi 64.000m3/r. Należy zwrócić uwagę, że - na podstawie pozwolenia wodnoprawnego - nie można pobrać wody w ilości przekraczającej Qmax.roczne. Podstawą naliczenia opłaty ma być z woli prawodawcy - maksymalny pobór wód określony w pozwoleniu - wodnoprawnym. Skarżąca nie może zatem być obciążana opłatą w zakresie w jakim z uwagi na limit wynikający z określonego w pozwoleniu wodnoprawnym z dnia [...] września 2015 r. Qmax.roczne, wód podziemnych nie może – na podstawie tego pozwolenia wodnoprawnego – pobierać. A taka sytuacja, w ocenie Sądu ma miejsce w okolicznościach badanej sprawy w przypadku gdy do wyliczenia opłaty stałej za pobór wód przyjmuje się Qmax.h. Należy również zwrócić uwagę, że pojęcie "usług wodnych" zostało zdefiniowane w Dyrektywie 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U.UE.L.2000.327.1 – dalej jako: Dyrektywa).W Artykule 2 "Definicje", pkt 38 Dyrektywy wskazano, że "usługi wodne" oznaczają wszystkie usługi, które gospodarstwom domowym, instytucjom publicznym lub każdej działalności gospodarczej umożliwiają: pobór, piętrzenie, magazynowanie, uzdatnianie i dystrybucję wód powierzchniowych lub podziemnych (lit.a); odbieranie i oczyszczanie ścieków, które następnie odprowadzane są do wód powierzchniowych (lit.b). W judykaturze zauważa się nadto, że w myśl zasady "zanieczyszczający płaci" oraz postanowień Dyrektywy opłaty za usługi wodne mają tylko za zadanie zapewnienie państwu dochodów umożliwiających pokrycie kosztów usług wodnych, z których korzystają podmioty. Podkreślić należy, że charakter prawny dyrektyw sprawił, że w procesie interpretacji prawa wzrosła rola wykładni celowościowej, ponieważ dyrektywy wiążą państwa członkowskie co do zamierzonego celu, pozostawiając wybór form i metod włączenia dyrektywy w krajowy porządek prawny (por. postanowienie NSA z dnia 25 września 2014 r. sygn. I FZ 250/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepisy u.p.w. należy zatem interpretować z uwzględnieniem dyrektyw celowościowych i powołanej Dyrektywy. Należy też podnieść, że w stosunku do opłat wynikających z ustawy –Prawo wodne należy stosować reguły wykładni charakterystyczne dla prawa podatkowego, gdyż ciężary wynikające z tej ustawy mają charakter danin publicznych. Za daniny publiczne uważa się bowiem świadczenia powszechne, przymusowe, bezzwrotne, ustalane jednostronnie w drodze ustawy i pobierane na rzecz podmiotu prawa publicznego w celu realizacji zadań publicznych (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16 marca 2010 r., K 24/08, opubl. OTK-A 2010/3/22). Jest to zatem świadczenie zależne nie od woli osoby, lecz od zakresu podmiotowego i przedmiotowego ustawy podatkowej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 czerwca 2004 r., SK 22/03, publ. OTK-A 2004/6/59). Ponadto opłaty za usługi wodne, chociaż nie są tak powszechną daniną publiczną jak podatki, to jednak należy zaliczyć je do tej samej grupy ciężarów i świadczeń publicznych stanowiących źródła dochodów państwa lub podmiotów publicznych. Klasyfikację tą potwierdza art. 300 u.p.w., który z woli ustawodawcy nakazuje do ponoszenia opłat za usługi wodne stosować odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej (dalej o.p.), z wyjątkami określonymi we wskazanych przepisach. W związku z tym przepisy regulujące problematykę danin publicznych i ich stosowanie muszą być zgodne z całokształtem obowiązujących norm i zasad konstytucyjnych. Na gruncie prawa podatkowego Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 18 lipca 2013 r., SK 18/09 (publ. OTK-A 2013/6/80) wskazywał natomiast, że organy administracji publicznej powinny - zgodnie z zasadą in dubio pro tributario - rozstrzygać wątpliwości interpretacyjne na korzyść podatnika. W państwie demokratycznym podatnik nie może ponosić negatywnych konsekwencji nieprecyzyjnego określenia jego obowiązków w ustawie. Jeżeli w danej sytuacji, przez wzgląd na brzmienie przepisów prawa możliwe jest różne ich rozumienie i każda z wersji interpretacyjnych jest uzasadniona, istniejącą wątpliwość należy rozstrzygnąć w ten sposób, że przy ocenie konsekwencji prawnych zachowania podmiotu przyjmuje się takie rozumienie przepisów, które jest dla niego najkorzystniejsze. W ten sposób nie dochodzi do przerzucenia na niego odpowiedzialności za niedoskonałości regulacji prawnej. Władczość państwa jako źródło obowiązku opłat za usługi wodne oraz minimalny lub żaden wpływ jednostki na treść tego stosunku prawnego wymagają ścisłego, zgodnego z zakładanym celem ustawy, stosowania przepisów określających ten obowiązek. W związku z tym, w ocenie Sądu, na tle cytowanego art. 271 ust. 2 i 5 u.p.w. zaktualizowały się przesłanki do zastosowania art. 7a § 1 in principio k.p.a., który to przepis w sytuacji, gdy – tak jak w kontrolowanej sprawie – przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te nakazuje rozstrzygać na korzyść strony. Jest bowiem poza sporem, że w tej sprawie nie występuje żadna z przesłanek negatywnych, wskazanych w art. 7a § 1 in fine k.p.a. ("...chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ") oraz w art. 7a § 2 k.p.a. ["Przepisu § 1 nie stosuje się: 1) jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego; 2) w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych"]. W judykaturze podkreśla się również znaczenie przy wykładni ww. przepisów art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r., poz. 646 ze zm. – dalej p.p.), wprowadzającego w zasadę in dubio pro libertate, która ma na celu ograniczenie ryzyka obciążenia strony skutkami niejasności przepisów oraz fakt, że skoro art. 300 ust. 1 u.p.w. odsyła jedynie do działu III ustawy – Ordynacja podatkowa, stąd zastosowanie znajduje art. 11 ust. 1 p.p., a nie art. 2a o.p.(por. wyrok WSA w Gliwicach z 10.12.2018 r., sygn. II SA/Gl 582/18). W zaskarżonej decyzji organ zastosował wskaźnik mniej korzystny – godzinowy – czym naruszył art. 271 ust. 2 u.p.w. zw. z art. 7a § 1 in principio k.p.a. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1 sentencji wyroku). O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na koszty postępowania składa się kwota uiszczonego wpisu sadowego ([...] zł), opłaty od pełnomocnictwa ([...] zł) oraz kosztów zastępstwa procesowego ([...] zł) ustalonych na podstawie § 2 pkt 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit a i § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcie odpowiadało prawu materialnemu. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym [...]