I SA/Rz 1017/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Kazimierz Włoch Sędziowie NSA Jacek Surmacz WSA Małgorzata Niedobylska /spr./ po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi T.L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2018 roku oddala skargę. I SA/Rz 1017/18 Uzasadnienie Przedmiotem skargi T. L. (dalej: Podatnik/Skarżący) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej: DIAS) z dnia [...] września 2018 r. nr [...], w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2018r. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte o następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu 21 lutego 2018 r. T. L. złożył do Urzędu Skarbowego w K. deklarację dla podatku od towarów i usług VAT-7 za styczeń 2018 r., w której wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości 6.314,00 zł, w całości zadeklarowaną do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni. Następnie Podatnik składał korekty tej deklaracji, tj: - w dniu 5 marca 2018 r., w której wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 6.314,00 zł do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 180 dni, - w dniu 6 marca 2018 r., w której wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 18.342,00 zł do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 180 dni, - w dniu 25 kwietnia 2018 r. , w której wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 18.342,00 zł do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni. - w dniu 30 kwietnia 2018 r., w której wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 18.342,00 zł do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni. W toku weryfikacji rozliczenia złożonego przez podatnika, Naczelnik Urzędu Skarbowego (dalej: NUS) w dniu 23 maja 2018 r. wszczął wobec T. L. kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczeń podatku od towarów i usług oraz zasadności deklarowanego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym m.in. za styczeń 2018 r. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], NUS przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2018 r. w wysokości 18 342 zł, zadeklarowanej w korekcie deklaracji VAT-7 złożonej w dniu 30 kwietnia 2018 r., do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika w przewidywanym terminie do dnia 30 czerwca 2019 r. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył T. L., zarzucając naruszenie przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm.; dalej: ustawa o VAT) i ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz.1807 ze zm.) oraz bezpodstawne blokowanie należnych podatnikowi środków pieniężnych. Postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. nr [...], DIAS utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że weryfikując złożone przez podatnika rozliczenie podatku od towarów i usług za styczeń 2018 r., organ I instancji powziął wątpliwości co do faktycznego przebiegu transakcji udokumentowanych fakturami wystawionymi w grudniu 2017 r. przez podmioty ze Słowacji i Węgier. W informacjach podsumowujących o dokonanych wewnątrzwspólnotowych transakcjach VAT-UE T. L. nie zadeklarował nabyć od spółek M. C. spol. s.r.o. R. [...], [...] B. – N. M. i W. s.r.o. Ś. [...], [...] N., NIP SK [...] oraz nie wykazał dostawy dla D. T. K.F.T. S.u.t. [...] P. [...] B., HU [...]. Podatnik nie wykazał, że nabycie "atramentów [...]" i skrzyni biegów zostało opodatkowane lub uznane za opodatkowane w innym państwie unijnym, w każdej transakcji posługiwał się nr NIP PL. W prowadzonych rejestrach dostaw przedmiotowe transakcje podatnik ujął jako sprzedaż nie podlegającą podatkowi VAT. W toku kontroli zweryfikowano ww. transakcje, ustalenia w tym zakresie zawarto w protokole kontroli podatkowej. Zadeklarowana przez podatnika kwota zwrotu w wysokości 18.342 zł okazała się niezasadna. Stwierdzono, że ww. transakcje nabycia winny zostać opodatkowane przez podatnika na terenie kraju zgodnie z art. 25 ustawy o VAT. Nadto stwierdzono, że zgodnie z art. 88 ust. 6 ustawy o VAT kwota podatku naliczonego wynikająca z faktur wystawionych przez podmiot słowacki nie podlega odliczeniu, gdyż brak było możliwości wykorzystania nabytych towarów do wykonywania czynności opodatkowanych na terytorium Polski. DIAS wskazał, że w dniu 29 czerwca 2018 r. upływał 60-dniowy termin dokonania zwrotu, a skoro organ I instancji powziął wątpliwości co do zasadności zadeklarowanego zwrotu podatku oraz mając na uwadze, że jego weryfikacja nie została zakończona, zobligowany był przedłużyć termin dokonania tego zwrotu. T. L. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na postanowienie DIAS z dnia [...] września 2018 r., podnosząc, że postanowienia organów obu instancji obarczone są błędem merytorycznym, gdyż niezgodnie z prawdą wskazują, że w transakcji nabycia "atramentów [...]" od spółki M. C. podatnik posługiwał się numerem NIP PL. Stwierdził, że transakcja zawarta z firmą słowacką M. C., spol s.r.o. została udokumentowana fakturą numer 201712001 wystawioną dnia 14.12.2017 r. W fakturze podano numer VAT (VIES) PL [...], numer NIP [...] oraz numer REGON [...]. Zgodnie z wpisem do CEIDG, podatnik nie posługuje się wskazanym numerem NIP, wykazanymi na fakturze zakupowej to jest PL [...], a numerem NIP PL [...]. Odbiorca faktury T. L. zauważył błędy ewidencyjne znajdujące się na fakturze i zwrócił się do sprzedawcy o wystawienie prawidłowej faktury z numerem NIP i Regon odbiorcy. Ponieważ zakup towaru handlowego "atramentów HP", został dokonany na terenie innego kraju niż Polska z użyciem krajowego NIP [...], a nie NIP PL, opodatkowanie dostawy towarów powinno mieć miejsce na terenie Słowacji. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na wstępie zaznaczyć należy, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W istocie spór między skarżącym, a organem w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT. W ocenie Sądu, organy rozstrzygające w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy ustaliły, że zaszły przesłanki do przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Natomiast w myśl art. 87 ust. 2 ustawy VAT, zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika (...). Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Podkreślenia wymaga, że organy podatkowe są uprawnione do przedłużania terminu zwrotu podatku celem zweryfikowania zasadności zwrotu. Uzasadnione jest to m.in. neutralnością podatku od towarów i usług jako daniny od wartości dodanej i koniecznością zapobieżenia nienależnemu odliczaniu kwot podatku naliczonego oraz bezpodstawnym zwrotom nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Odnosząc się do istoty sporu, w zaskarżonym postanowieniu organ uzasadnił potrzebę przedłużenia terminu zwrotu wnioskowanej przez skarżącego kwoty 18 342 zł za styczeń 2018 r. koniecznością zakończenia kontroli podatkowej, określił, jakie czynności są podejmowane w celu weryfikacji zawieranych przez skarżącego transakcji. W przedmiotowym postanowieniu organ określił również termin, do którego przedłużył zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym tj. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika do dnia 30 czerwca 2019 r. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że organ I instancji weryfikując rozliczenie podatku od towarów i usług za styczeń 2018 r., powziął uzasadnione wątpliwości co do faktycznego przebiegu transakcji udokumentowanych fakturami wystawionymi w grudniu 2017 r. przez podmioty ze Słowacji i Węgier. W związku z powyższym NUS w dniu 23 maja 2018 r. wszczął kontrolę podatkową w stosunku do T. L. w zakresie prawidłowości rozliczeń podatku od towarów i usług oraz zasadności deklarowanego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za okres od 1 października 2017 r. do 31 stycznia 2018 r. Organ I instancji dokonał analizy rozliczeń podmiotów w wymianie wewnątrzwspólnotowej zamieszczonych w Polskiej Aplikacji VIES, która wykazała rozbieżności pomiędzy transakcjami wewnątrzwspólnotowymi zadeklarowanymi przez podatnika, a kontrahentami unijnymi. Kontrahenci unijni wykazali wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, Podatnik zaś w okresie objętym kontrolą nie zadeklarował żadnych nabyć wewnątrzwspólnotowych. Organ zwrócił uwagę, że wyjaśnienia wymagają zwłaszcza transakcje zakupu i sprzedaży atramentów HP, gdyż przesłane przez Podatnika informacje są niewystarczające, nie przedłożył on bowiem żadnych dokumentów potwierdzających faktyczny przebieg transakcji. W sprawie nie ma wątpliwości, że kontrola podatkowa została wszczęta w dniu 23 maja 2018 r., a więc przed upływem 60-dniowego terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, który przypadał na dzień 29 czerwca 2018 r. W ocenie Sądu trafne są wnioski organów podatkowych, że okoliczności przedmiotowej sprawy obiektywnie przemawiają za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku. Ich zaistnienie było konieczną i wystarczającą przesłanką do zastosowania w sprawie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Przepis ten nie nakłada na organy obowiązku wykazywania nieprawidłowości zadeklarowanego zwrotu; do przedłużenia terminu zwrotu podatku wystarczające jest stwierdzenie, że istnieją uzasadnione wątpliwości, co do zasadności zwrotu w określonej przez podatnika wysokości. Trzeba dodać, że organ podatkowy w postępowaniu w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu VAT decyduje wyłącznie o konieczności dalszego weryfikowania w celu dokonania zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Nie chodzi zatem o wykazanie, że zwrot jest niezasadny, ani o wykazanie, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością dokonania zwrotu. Istotą takiego postępowania jest natomiast uprawdopodobnienie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku i z tego powodu dochodzi do wstrzymania na czas weryfikacji zwrotu podatku, co wynika wprost z brzmienia art. 87 ust. 2 zdanie 2 ustawy o VAT (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2018 r., sygn. akt I FSK 1232/16). Z tych względów brak jest podstaw do oceny podnoszonych w skardze kwestii tj. prawidłowości posługiwania się przez Podatnika numerem NIP, czy miejsca opodatkowania dostawy towarów. Reasumując, stwierdzić należy zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa, a zarzuty skargi są niezasadne. Z tych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.