II SA/Rz 1242/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi H. T. i J. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących H. T. i J. T. solidarnie kwotę 1014 zł /słownie: tysiąc czternaście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 1242/18 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołań Gminy [...] oraz HT, utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą F sp. z o.o. z/s w [...] pozwolenia na budowę kilkusegmentowych budynków typu hotelowego o trzech kondygnacjach nadziemnych wraz z segmentem recepcyjno – klubowym o jednej kondygnacji podziemnej wraz z podbaseniem oraz wewnętrzną instalacją gazową, budowę obiektu technicznego stacji transformatorowej (w tym budowę infrastruktury komunikacyjnej - dojść, dróg wewnętrznych wraz z drogą pożarową, parkingów, chodników, budowę, pylonów informacyjno – reklamowych wraz z uzbrojeniem terenu – instalacja wodociągowa, gazowa, zasilanie elektryczne, kanalizacja sanitarna, deszczowa) na działkach nr 244, 245, 246, 247, 249, 250, 251, 252/2 i 252/1 w [...]. W uzasadnieniu organ I instancji podano, że projekt budowlany przedłożony przez inwestora został opracowany przez osobę posiadającą niezbędne uprawnienia, jest kompletny, zaś projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami techniczno – budowlanymi, Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego [...] oraz wymaganiami ochrony środowiska. Inwestor przedłożył prawomocne decyzje Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] oraz Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz potwierdził stosownym oświadczeniem posiadane prawo do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. Wobec powyższego brak było podstaw, aby wniosek Spółki o wydanie pozwolenia na budowę nie został przez organ uwzględniony. HT wniosła odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że rozstrzygnięcie Starosty narusza jej interes jako współwłaściciela działki sąsiedniej o nr 248. Zatwierdzony projekt budowlany nie uwzględnia bowiem zapisów księgi wieczystej i nie zapewnia prawa przechodu i przejazdu projektowanymi drogami. Działka nr 248 winna mieć bezpośredni dostęp do wykonanej docelowo drogi, zaś projektowana droga dojazdowa powinna prowadzić do rogu działki przy punkcie oznaczonym na projekcie jako "F", a nie w połowie odległości pomiędzy punktami "F" i "G". Ponadto, droga winna posiadać nośność do 40 ton, aby podczas realizacji inwestycji na działce odwołującej możliwy był przejazd ciężkiego sprzętu budowlanego. Niezależnie od powyższego odwołująca podniosła, że projekt budowlany nie zawiera szczegółowego określenia projektowanych murków oporowych, opisu sposobu zabezpieczenia sąsiednich nieruchomości w czasie realizacji prac budowlanych, zabezpieczenia ciągłości dostaw energii elektrycznej dla działki odwołującej oraz odpowiedniego sposobu odprowadzania wód opadowych. Z kolei wjazd na działkę nr 248 został zaprojektowany wadliwie, gdyż powinien on mieć o wiele mniejszy spadek niż projektowany. Odrębne odwołanie wniosła również Gmina [...], podnosząc, że Starosta prowadził postępowanie w sposób niezgodny z uregulowaniami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) – dalej; "k.p.a.". Gmina nie została bowiem powiadomiona o przysługujących jej jako stronie postępowania uprawnieniach do wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji. Nie znajduje również uzasadnienia w obowiązujących przepisach ograniczenie stronom terminu, w którym mogą przeglądać akta sprawy. Termin na zapoznanie się z aktami sprawy upłynął bowiem stronom 20 kwietnia 2018r, zaś decyzję wydano 10 dni później, co zdaniem odwołującej Gminy oznacza, że przez ten czas strony były pozbawione swoich praw. Niezależnie od powyższego Gmina podniosła, że w jej ocenie uzasadnienie decyzji organu I instancji nie pozwala na stwierdzenie, czy przy jej wydaniu zachowano wymogi określone art. 32, art. 34 i art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.), co stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. Wojewoda [....] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, wobec spełnienia przez inwestora wymogów stawianych art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, brak było podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji. W ocenie Wojewody, analiza akt administracyjnych nie potwierdza zarzutów sformułowanych przez Gminę [...], bowiem organ I instancji zawiadomił strony postępowania o wszczęciu postępowania oraz o prawie do wnoszenia ewentualnych zarzutów lub zastrzeżeń. Do dnia wydania decyzji przez organ odwoławczy, Gmina nie wniosła zastrzeżeń, a z akt sprawy nie wynika, aby wniesione zostały jakiekolwiek inne dodatkowe i istotne materiały dowodowe, mające wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania HT organ podał, że spory w kwestii ograniczenia prawa służebności winny być rozstrzygane na gruncie prawa cywilnego, a nie w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Ponadto, pełnomocnik inwestora wskazał, że w projekcie zagospodarowania terenu zabezpieczono dojazd do działki nr 248 i zgodnie z zakresem ustanowionej służebności jest to dojazd o parametrach takich jak droga inwestora, czyli o parametrach drogi pożarowej. Co istotne, zapisy w księdze wieczystej nie precyzują miejsca połączenia drogi z ww. działką, jak również parametrów technicznych drogi lub dojazdu. Natomiast w kwestii zarzutów związanych z brakami projektu budowlanego organ odwoławczy podał, że w tej materii odpowiedzialność ponoszą projektanci i sprawdzający posiadający wymagane uprawnienia budowlane. Decyzję tę zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, JT HT, wnosząc o jej uchylenie, zasądzenie kosztów postępowania oraz wstrzymanie jej wykonania (wniosek w tym zakresie został wycofany). Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1. art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, gdyż postępowanie w przedmiotowej sprawie naruszyło słuszny interes skarżących, a wskutek wydania zaskarżonej decyzji skarżący zostali pozbawieni drogi dojazdowej do działki nr 248 i nie będą mogli korzystać ze swej własności – zostają pozbawieni dojazdu, możliwości prowadzenia jakichkolwiek inwestycji na swojej działce, jak i możliwości zwykłego korzystania z tej działki poprzez brak dojazdu; 2. art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy mających wpływ na uzgodnienie oraz wadliwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego. Organ nie wystarczająco zbadał dokumenty w przedmiotowej sprawie, w tym zapisów księgi wieczystej, ani akt księgi wieczystej dotyczącej nieruchomości oznaczonej jako działki nr 244, 245, 246, 247, 249, 250, 251, 252/1 i 252/2, w których znajduje się mapa uzupełniająca w skali 1:2000, opisująca przebieg służebności przejścia i przejazdu do drogi gminnej, drogą utwardzoną o szerokości 8m; 3. art. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną interpretację, że inwestor bez ograniczeń może dysponować nieruchomością na cele budowlane, podczas gdy inwestor powinien zwrócić uwagę na ograniczenia jakim niewątpliwie jest istniejący i używany szlak służebny do działki nr 248; 4. art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że zaskarżona decyzja nie zapewnia poszanowania interesów osób trzecich. Projekt budowlany pozbawia bowiem skarżących prawa służebność przejazdu i przechodu przez działki nr 252/2, 251, 246 i 247 szlakiem drożnym oznaczonym linią czerwoną na mapie z dnia 7 listopada 1994 r., nr 4528-10/94, ustanowionym na rzecz każdoczesnych właścicieli działek nr 239, 240, 243, 242, 241 i 248; 5. art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie i wadliwą weryfikację projektu budowlanego inwestora; 6. art. 49 ust. 1 pkt 1 i 2 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie; 7. § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 z późn. zm.) – dalej: "rozporządzenie", poprzez zaprojektowanie spływu wód opadowych w taki sposób, że woda będzie kierowana na nieruchomość skarżących oraz zaprojektowanie zjazdu z działek inwestora na działkę skarżących w taki sposób, że wody opadowe z drogi będą spływały na działkę skarżących; 8. § 11 rozporządzenia poprzez zaprojektowanie spływu wód opadowych w taki sposób, że będą one spływać na nieruchomość skarżących, co w konsekwencji wiąże się ze znacznym obniżeniem wartości nieruchomości, koniecznością poniesienia dodatkowych nakładów inwestycyjnych w momencie zagospodarowania działki oraz ograniczeniem możliwości jej zabudowy zgodnie z planem zagospodarowania terenu. art. 291 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny poprzez jego niezastosowanie i nieuzyskanie zgody skarżących na zmianę przebiegu szlaku służebnego przed wydaniem decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) - zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli legalności Sad stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja dotyczy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Mające zastosowanie w tego rodzaju sprawach przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202, ze zm.- "P.b.") - art. 28, art. 32 ust. 1 – 4a), art. 33 ust. 1 – 3, art. 34 ust. 1 – 4 i art. 35 ust. 1 określają szereg warunków, jakie powinien spełnić inwestor aby zyskać tego rodzaju decyzję. Konstrukcja przepisów prawa materialnego wskazuje, że decyzja w sprawie pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego; przeciwnie – jest decyzją związaną. Oznacza to, że jeżeli inwestor nie spełnił określonych prawem wymogów, nie może zostać wydane rozstrzygnięcie uwzględniające jego wniosek o pozwolenie na budowę, natomiast jeśli spełnił wszystkie warunki – organ ma obowiązek wydać decyzję o zatwierdzeniu projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Taki obowiązek wynika wprost z treści art. 35 ust. 4 P.b., który stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 organ administracji architektoniczno – budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Art. 35 ust. 1 P.b. nakazuje organowi szczegółowe sprawdzenie projektu budowlanego pod względem kompletności i wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, a także zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, z wymaganiami ochrony środowiska, jak również projektu zagospodarowania działki lub terenu pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Przepis art. 32 ust. 4 uzależnia wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę od: 1) złożenia wniosku w tej sprawie w okresie ważności: - decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - pozwoleń oraz decyzji wynikających z ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz.U. z 2017 r., poz. 2205 oraz z 2018 r., poz. 317), jeżeli są one wymagane; 2) złożenia oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Materiał dowodowy zgromadzony przez organ w rozpoznawanej sprawie, w tym dołączone przez skarżących dokumenty wskazują, że inwestor nie spełnił wymogu określonego w art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. w zw. z art. 35 ust. 4 P.b. Do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dotyczące działek nr 244, 245, 246, 247, 249, 250, 251, 252/2, 252/1, wskazując, że wszystkie one stanowią własność inwestora, tj. F Sp. z o.o. Stosownie do art. 3 pkt 11 P.b. prawo do zabudowy to tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Wymieniony przepis art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. nakłada jedynie na inwestora obowiązek złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Samo złożenie takiego oświadczenia jest wymogiem formalnym, bez którego pozytywna decyzja nie może być wydana. Oświadczenie takie stwarza domniemanie, że składającemu je podmiotowi przysługuje wskazane prawo, jednak domniemanie to może być obalone dowodem wskazującym, iż nie odpowiada ono rzeczywistości. Oświadczenie takie może zatem podlegać weryfikacji w postępowaniu administracyjnym, co do zgodności jego treści z rzeczywistym stanem (por. wyroki NSA z dnia 26 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 760/14, z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 193/07, wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 lipca 2017 r., VII SA/Wa 2131/16, wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 stycznia 2018 r., II SA/Kr 1571/17). W orzeczeniach tych podkreśla się, że ochrona prawa własności, z którego wynika uprawnienie do wykorzystania nieruchomości na cele budowlane, mieści się w obowiązku zgodnego z prawem działania organów administracji publicznej. Dlatego też organ architektoniczno-budowlany nie może ograniczyć badania wniosku o pozwolenie na budowę w zakresie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane tylko do spełnienia wymogu formalnego tj. faktu złożenia oświadczenia, zwłaszcza wtedy, kiedy już ze zgromadzonego materiału sprawy wynika niezgodność jego treści z rzeczywistym stanem prawnym. W rozpoznawanej sprawie, po rozpatrzeniu zarzutów odwołania skarżącej HT organ dokonał co prawda analizy wpływu przysługującej jej służebności (jako współwłaścicielce działki nr 248) na prawo dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane, jednakże uczynił to w sposób wadliwy. Do skargi dołączony został odpis księgi wieczystej nr [...] dla działek nr 246, 247, 250, 251 i 252/2, w której w Dziale III wpisana została "służebność przejazdu i przechodu przez działki nr : 252/2, 251, 246 i 247 szlakiem drożnym oznaczonym linią czerwoną na mapie z dnia 7 listopada 1994 r. Nr 4528-10/94 – na rzecz każdoczesnych właścicieli i posiadaczy działek nr: 239, 240, 243, 242, 241, 248 (po przeniesieniu z księgi wieczystej [...])". Dołączono także z akt wieczystoksięgowych potwierdzoną za zgodność z oryginałem mapę nr 4528-10/94, na której wyrysowano szlak służebności biegnący do drogi utwardzonej – dawna dz. 97 oraz dokumenty dotyczące wykazu zmian gruntowych (m.in. działki nr 82/6, której odpowiada obecna działka nr 248). Fakt istnienia służebności m.in. przez działki nr 252/2, 251, 246 i 247 i jej przebieg wynika także z dołączonej do odwołania HT kopii księgi wieczystej nr [...] dla działki nr 248. W projekcie zagospodarowania działek objętych inwestycją kwestia służebności przejazdu i przechodu na rzecz działki nr 248 oraz nr 238, 239, 240, 241, 242 i 243 została zasygnalizowana, natomiast na mapie w skali 1:500, będącej załącznikiem graficznym wrysowano liniami przerywanymi szlak służebności. Przebiega on przez teren, na którym zaplanowano m.in. usytuowanie budynku C (segment 7) i budynku B (segment 3 i 2) projektowanej inwestycji. Odnosząc się do tej kwestii organ II instancji zaakceptował stanowisko inwestora, że dojazd do działki skarżących nr 248 został zabezpieczony – wskazując, że jest to "zgodnie z zakresem ustanowionej służebności dojazd o parametrach takich jak droga wewnętrzna inwestora, czyli o parametrach drogi pożarowej". Wojewoda wskazał również, że zapis w księdze wieczystej nie precyzuje miejsca połączenia z w/w działką, jak również parametrów drogi czy też parametrów technicznych dojazdu. Jednocześnie organ zauważył, że kwestie zabezpieczenia praw skarżących poprzez uwzględnienie dojazdu służebnego do ich działki powinny być rozstrzygane na gruncie prawa cywilnego, nie zaś w postępowaniu administracyjnym o wydanie pozwolenia na budowę. Konkluzja ta jest co do zasady słuszna, jednakże Wojewoda rozumie ją w rozpoznawanej sprawie opacznie. W przedłożonym przez inwestora i zatwierdzonym przez organy projekcie budowlanym zmieniono bowiem de facto szlak służebności - co jak słusznie zauważa organ II instancji nie jest możliwe w postępowaniu administracyjnym. Nie można zgodzić się z twierdzeniami organu, że zapis w księdze wieczystej nie precyzuje zarówno miejsca połączenia drogi służebnej z działką nr 248, jak i przebiegu szlaku drożnego. Kwestie te są uregulowane, a stosowany wpis do księgi wieczystej odsyła w tym zakresie do mapy nr 4528-10/94 z dnia 7 listopada 1994 r. Przebieg szlaku był także znany sporządzającemu projekt budowlany, bowiem został wrysowany w mapę zagospodarowania terenu. Zgodnie z kodeksową regulacja do zmiany treści służebności potrzebna jest umowa pomiędzy uprawnionym a właścicielem rzeczy obciążonej, a jeżeli prawo było ujawnione w księdze wieczystej – wpis do tej księgi (art. 248 § 1 Kodeksu cywilnego). W przypadku braku polubownej zmiany treści służebności możliwa jest także droga sądowa (przed sądem powszechnym). W rozpoznawanej sprawie nie doszło jednak do zmiany treści służebności obciążającej nieruchomości objęte planowaną inwestycją i określenia innego jej przebiegu, słusznie zatem podnoszą skarżący, że prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostało ograniczone, czego nie wzięły pod uwagę orzekające w sprawie organy. Okoliczność ta doprowadziła do wydania decyzji z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. poprzez wadliwą ocenę zgromadzonych dowodów (uchybienie stosownym przepisom k.p.a. – art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Jeśli chodzi o pozostałe zarzuty skargi związane ze zjazdem z działek inwestora na działkę skarżących, w tym spływania wód opadowych, Sąd uznał odnoszenie się do nich za zbyteczne, w sytuacji, gdy w obecnym stanie, ze względu na istniejącą służebność nie jest możliwe usytuowanie dojazdu do działki skarżących w takim kształcie, jak wynika to z projektu. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w piśmie z dnia 14 stycznia 2019 r., należy stwierdzić, że kwestia udziału skarżących w postępowaniu dotyczącym wydania dla F Sp. z o.o. w [...] decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie mogła być badana przez organy administracji architektoniczno – budowlanej w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Tym samym kwestia ta pozostaje poza zakresem kontroli Sądu w niniejszej sprawie. Jeśli natomiast chodzi o naruszenie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie ilości kondygnacji projektowanego zespołu budynków - kwestia ta winna zostać wyjaśniona w ponownie prowadzonym postępowaniu, zarówno bowiem organ w zaskarżonej decyzji, jak i skarżący w piśmie z dnia 14 stycznia 2019 r. odwołują się do zapisów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego [...] – "pkt 2 ppkt 5 lit. a m.p.z.p.", nie wskazując bliżej numeru jednostki redakcyjnej aktu prawa miejscowego. Wojewoda wskazuje, że działki objęte inwestycją położone są w obszarze oznaczonym w tym planie symbolem 1.Uh z podstawowym przeznaczeniem pod usługi hotelarskie, tymczasem z załącznika graficznego planu (dołączonego do akt) wynika, że działki te leżą w obszarze 10.Uh. Zasady zagospodarowania dla terenów oznaczonych takim symbolem określone zostały w § 14 pkt 13 planu (przy czym kwestie wysokości budynków i ilości kondygnacji w § 14 pkt 13 ppkt 5 lit. a), nie zaś w bliżej nieokreślonym "pkt 2 ppkt 5a)". Pozostałe wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści niniejszego uzasadnienia. Mając wszystkie te okoliczności na względzie i stwierdzając naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 4 P.b. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. – mających istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania – art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. – mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy – Sąd uchylił zarówno zaskarżoną decyzję, jak i decyzję pierwszoinstancyjną Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. Biorąc pod uwagę fakt wydania już po wniesieniu skargi, w dniu [...] listopada 2018 r. przez Starostę [...] decyzji przenoszącej na S sp. z o.o. decyzję tegoż organu z dnia [...] kwietnia 2018 r. udzielającą pozwolenia na budowę F Sp. z o.o. w Warszawie, Sąd uznał, że dla końcowego załatwienia sprawy niezbędne jest uchylenie również tej decyzji i w oparciu o art. 135 P.p.s.a. orzekł w tym zakresie w pkt I wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.