II SA/Bk 584/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi K. F. – P. w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...].04.2018 r. Naczelnik P. Urzędu Celno – Skarbowego w B. nałożył, na firmę PHU "F." w B., karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. za zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym w systemie monitorowania przewozów towarów pod numerem SENT [...]. Jako podstawę materialnoprawną wskazano: art. art. 2 pkt 8, 3 ust. 2 pkt 1 lit. b), 5 ust. 4, 24 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9.03.2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów(Dz. U. z 2017 r., poz. 708), zwana dalej: ustawą o SENT. W wyniku odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B., decyzją z dnia [...].07.2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco: W dniu [...].11.2017 r. funkcjonariusze P. Urzędu Celno – Skarbowego w B. przeprowadzili, kontrolę pojazdu samochodowego nr rejestracyjny [...] należącego do firmy PHU "F." w B. Towar o nazwie olej opałowy (12073 l), klasyfikowany do pozycji CN 2710 był przewożony na terytorium Polski. Po sprawdzeniu dokumentacji, okazanej przez kierowcę pojazdu, z danymi zawartymi w rejestrze monitorowania przewozów drogowych (SENT) stwierdzono nieprawidłowości, polegające na podaniu nieprawidłowego numeru rejestracyjnego środka transportu oraz numeru zezwolenia drogowego. Sporządzono protokół kontroli, który został podpisany przez kierowcę. Organ I instancji uzasadnił swoją decyzję o nałożeniu kary pieniężnej tym, że przepis art. 5 ust. 4 ustawy o SENT nakazuje przewoźnikom obligatoryjne uzupełninie zgłoszenia o wszystkie dane (tam wymienione) przed rozpoczęciem transportu. To samo dotyczy niezwłocznej aktualizacji danych w systemie (art. 8 ust. 1). Przewoźnik PHU "F." (zwany dalej: skarżącym) nie zgłosił na dzień kontroli pojazdu o nr rej. [...] do licencji nr [...] figurującej w systemie SENT jako zezwolenie międzynarodowe. W toku kontroli kierowca okazał wpis z innej licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego. Skarżący tłumaczył to zaistniałą pomyłką. Organy obu instancji podkreśliły, że ustawa o SENT nie wyłącza odpowiedzialności przewoźnika nawet za drobne uchybienia, będące nieświadomym działaniem, omyłką czy też popełnione sporadycznie. Wobec nie dokonania, przez skarżącego, obowiązku prawidłowego zgłoszenia została naruszona norma prawna określona w art. 5 ust. 4 oraz art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o SENT, co spowodowało nałożenie kary w wysokości 10 000 zł. Organy nie dopatrzyły się, z urzędu, nadzwyczajnych okoliczności, które mogłyby wskazywać za odstąpieniem od nałożenia kary z powodu istnienia ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego. Organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, nie uznał zarzutów odwołania. Wyjaśnił, że dla wyniku sprawy nie miała znaczenia - okoliczność, iż błąd w deklaracji został popełniony przez skarżącego w skutek oczywistej omyłki. Natomiast skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek, o jakich stanowi art. 24 ust. 3 ustawy o SENT, które mogły przemawiać za odstąpieniem od nałożenia kary z uwagi na "ważny interes podmiotu" lub interes publiczny". W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, pełnomocnik skarżącego zarzucił decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...].07.2018 r.: naruszenie przepisów postępowania: art. art. 121 § 1, 122, 187, 191 i 210 Ordynacji podatkowej (o.p.) poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, nałożeniu kary rażąco niewspółmiernej do przewinienia oraz braku ustalenia, czy towar był przewożony ze składu podatkowego w rozumieniu ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym.; - naruszenie art. 24 ust. 3 ustawy o SENT poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy okoliczności sprawy, w tym ważny interes przewoźnika, powinny skutkować odstąpieniem przez organ od nałożenia kary pieniężnej (zarzut ten wynika z uzasadnienia skargi). Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podkreślono, w głównej mierze, że organy nie zastosowały wobec skarżącego instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, o jakiej stanowi art. 24 § 3 ustawy o SENT. Skarżący zarzucił organowi, że nie dokonał prawidłowej wykładni w/w przepisu, nie dokonał niezbędnych ustaleń faktycznych i w związku z tym nie dokonał subsumpcji tego przepisu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Dalej skarżący przyznał, że nie kwestionuje powstałego błędu, ale uważa wysokość nałożonej kary za rażąco niewspółmierną do zawinienia. Waga czynu i okoliczności sprawy powinny mieć wpływ na wysokość kary. Tymczasem ustawa o SENT nie spełnia zasad proporcjonalności pozbawiając organ uznaniowości w wymierzeniu wysokości kary. Organ odwołujący nie rozważył, zdaniem skarżącego, okoliczności faktycznych, które przemawiały za odstąpieniem od nałożenia kary. Organ winien uwzględnić konstytucyjną zasadę proporcjonalności w wymierzeniu kary, co uczynił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 28.06.2018 r. (I SA/Ol 268/18). Zarzucono organowi, nie zastosowanie zmienionych przepisów ustawy o SENT, które obowiązują od dnia 14.06.2018 r. (ustawa z dnia 10.05.2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw – DZ. U. z 2018 r., poz. 1039). Art. 12 tej ustawy zawiera normę przejściową, według której do postępowań nie zakończonych wydaniem decyzji ostatecznej stosuje się art. 24 ust. 1 a i art. 30 ust. 4 zdanie pierwsze ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu ustawy zmieniającej. Jeżeli nie doszło do uszczuplenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, postępowanie umarza się. Art. 24 ust. 1 a ustawy o SENT dotyczy przewożenia towarów ze składu podatkowego w rozumieniu ustawy z dnia 6.12.2018 r. o podatku akcyzowym. Powyższe przepisy miały znaczenie, zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie, ponieważ w dniu [...].11.2017 r. (w dniu kontroli) skarżący przewoził towar z terminalu P. [...] w S., który jest składem podatkowym posiadającym numer akcyzowy [...]. Tych okoliczności organ nie wyjaśnił, co stanowiło naruszenie przepisów postępowania. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do braku zastosowania, w niniejszej sprawie, art. 12 ustawy zmieniającej, organ stwierdził, że art. 24 ust. 1 a (dodany ustawą zmieniającą) odnosi się do towaru przewożonego ze składu podatkowego, ale nie dotyczy nieprawidłowości numeru rejestracyjnego środka transportu. Art. 30 ust. 4 ograniczył możliwość nakładania kar pieniężnych w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości dot. przewozu drogowego w wyniku kontroli podatkowej, celno – skarbowej czy postępowania podatkowego (art. 54 ust. 1 pkt 1,, 2 ustawy o KAS). W niniejszej sprawie wymierzona kara pieniężna była konsekwencją błędnego numeru rejestracyjnego pojazdu ujawnionego podczas kontroli drogowej i nie mieściła się w uregulowaniu art. 12 ustawy zmieniającej. Na rozprawie sądowej, pełnomocnik organu wyjaśnił, że przemieszczanie towarów ze składów podatkowych odbywa się z załączonym dokumentem e – AD z generowanym w systemie numerem referencyjnym, a taki dokument nie został przez stronę przedstawiony. Argument przemieszczania towaru ze składu podatkowego skarżący podniósł dopiero w skardze. Pełnomocnik skarżącego oświadczył, że nie potrafi wyjaśnić wątpliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przede wszystkim nie można uznać za uzasadnione zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. art. 120 § 1, 122, 187, 191, 210 o.p. poprzez niepełne ustalenie stanu faktycznego, bez ustalenia czy towar był przewożony ze składu podatkowego, wadliwej oceny dowodów tj. zastosowanie rażąco niewspółmiernej kary wobec przewinienia skarżącego. Wbrew w/w twierdzeniom, organ I instancji ustalił właściwy stan faktyczny sprawy, który wynikał głównie z protokołu kontroli z dnia [...].11.2017 r. Protokół został podpisany przez kierowcę. Nieprawidłowość polegała na wskazaniu w systemie SENT nieprawidłowego numeru rejestracyjnego pojazdu i zezwolenia drogowego niż faktycznie wykonujący przewóz towaru. Tego uchybienia, od początku, nie kwestionowała strona skarżąca twierdząc, iż został popełniony błąd (wyjaśnienia w piśmie z dnia 23.02.2018 r.). Należy zauważyć, że w ciągu całego postępowania administracyjnego, skarżący nie ujawnił że olej opałowy odbierał ze składu podatkowego i nie dołączył na tę okoliczność żadnego dokumentu (także do skargi). Są to okoliczności bezsporne w sprawie, a zatem zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego i istnienia wątpliwości w jego ustaleniu – nie miały miejsca w postępowaniu administracyjnym. Sporna kara pieniężna została wymierzona na podstawie przepisów ustawy o SENT, która nakłada na przewoźników szczególne obowiązki rejestracyjne i zgłoszeniowe w przypadku przewozu dotyczącego tzw. towarów wrażliwych. Skarżący, występujący w sprawie w roli przewoźnika, zgodnie z przepisami ww. ustawy miał obowiązek przed rozpoczęciem przewozu towaru uzupełnić zgłoszenie w systemie SENT m.in. o prawidłowe dane m.in. dotyczące środka przewozowego. Nieprawidłowe zrealizowanie tego obowiązku jest objęte sankcją. Zgodnie bowiem z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o SENT, w przypadku gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik zgłoszą dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru, odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Nie ulega w sprawie wątpliwości, że skarżący w zgłoszeniu aktualizacyjnym wskazał nieodpowiadające stanowi faktycznemu dane dotyczące pojazdu. Nietrafnie natomiast skarżący wywodzi, że z uwagi na oczywistość omyłki i brak jego winy w popełnieniu omyłki, organ powinien odstąpić od wymierzenia kary. W szczególności nie ma znaczenia dla wymierzenia kary popełnienie uchybienia w sposób oczywiście omyłkowy i bez zawinienia. Przepisy ustawy o SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. wrażliwych towarów. Zostały przy tym ukształtowane tak, że przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym decyzją właściwego naczelnika urzędu celno – skarbowego są niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Nałożenie kary jest obligatoryjne. Organy decyzyjne nie mogą uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, wśród których zdarzać się mogą przypadki naruszeń ustawy niezamierzone, będące skutkiem błędu, omyłki, czy działania przyczyn zewnętrznych. Stanowisko takie jest prezentowane w orzecznictwie tutejszego sądu (vide np. wyrok w sprawie II SA/Bk 591/18 z dnia 11 grudnia 2018 r., wyrok w sprawie o sygn.. II SA/Bk 523/18 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako CBOSA) oraz w orzecznictwie innych sądów administracyjnych (np. wyrok w sprawie III SA/Gd 52/18 z dnia 25 maja 2018 r., CBOSA). WSA w Gdańsku wskazał, że "W uzasadnieniu projektu ustawy o monitorowaniu drogowego przewozu towarów, zapisano, że nieuchronność, katalog i wysokość kar mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjnie na podmioty, dokonujące przewozu towarów. Sankcjami zostali objęci wszyscy uczestnicy dokonywanego przewozu, tzw. uczestnicy "łańcucha dostaw" podlegającego systemowi monitorowania, a wysokość kar została uzależniona od ich roli i obowiązków na nich nałożonych. System kar z uwagi na sposób ich wymierzania, jest czytelny, łatwy do stosowania i przejrzysty (nieprawidłowość = kara administracyjna albo grzywna w określonej wysokości). Kara jest wysoka, tak by niedopełnienie obowiązku rejestracji, uzupełniania i aktualizacji wpisów było dla podmiotów "nieopłacalne". Nakładanie wysokich kar pieniężnych albo grzywien będzie miało również działanie odstraszające i prewencyjne. Ustawa weszła w życie w dniu 18 kwietnia 2017 r., za wyjątkiem przepisów dotyczących nakładania na podmioty kar pieniężnych i mandatów, które zaczęły obowiązywać z dniem 1 maja 2017 r. Ustawodawca przewidział więc okres przejściowy, w którym nie karano uczestników przewozu towarów za naruszenia przepisów. Konstrukcja oraz sposób zredagowania przepisów regulujących obowiązek przestrzegania norm związanych z systemem monitorowania drogowego przewozu towarów jest na tyle precyzyjny i jednoznaczny, że wyklucza możliwość swobodnej interpretacji tych uregulowań zarówno przez osoby dokonujące kontroli drogowej, jak też przez organy prowadzące postępowania". Zarzut skarżącego dotyczący rażącej niewspółmierności kary wobec przewoźnika i brak zasady proporcjonalności należy kierować, zdaniem Sądu, do ustawodawcy, a nie do organu stosującego tak skonstruowany przepis. Przepisy ustawy o SENT uregulowały w sposób bardzo wąski możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na poszczególne podmioty odpowiedzialne, uczestniczące w procedurze monitorowania przewozu towarów (art. 21 ust. 3, 22 ust. 3 i 24 ust. 3 ustawy). Sytuacji skarżącego dotyczy przepis art. 24 ust. 3 ustawy o SENT, który stanowi, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Zgodnie z art. 26 ust. 3 pkt 1 - 3 ustawy o SENT, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie nie stanowi pomocy publicznej albo gdy stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo gdy stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach rozporządzenia określającego szczegółowe warunki odstąpienia od nałożenia kar pieniężnych. W świetle art. 24 ust. 3 ustawy o SENT o istnieniu "ważnego interesu przewoźnika" uprawniającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie decyduje subiektywne przekonanie strony, ale kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Przy czym użycie słowa "ważny" podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na tenże interes. Zdaniem sądu, "ważny interes przewoźnika" nie wyczerpuje się przy tym wyłącznie w wystąpieniu nadzwyczajnych okoliczności, ale powinien uwzględniać również normalną, aczkolwiek trudną sytuację ekonomiczną przewoźnika (wysokość uzyskiwanych dochodów, wydatków, ich wzajemne proporcje itp.). Nie każde przy tym trudności finansowe mogą uzasadniać zastosowanie ulg, lecz tylko takie, które w okolicznościach sprawy wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego, w szczególności dla realizacji podstawowych potrzeb bytowych osób zobowiązanych i ich rodzin, czy też – w konsekwencji z koniecznością sięgania po pomoc społeczną. W sprawie niniejszej zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje, aby istniały okoliczności uzasadniające szczegółowe rozważanie i ocenę sytuacji ekonomicznej ukaranego przewoźnika. Ani w odwołaniu ani w skardze nie powołał się na trudne warunki finansowe, brak możliwości regulowania zobowiązań, zadłużenie oraz to, jak wysokość kary ma się do obrotów i obciążeń przedsiębiorstwa przewoźnika. W takiej zaś sytuacji, gdy na te okoliczności ukarany się nie powołuje brak jest podstaw aby wymagać od organu szczegółowych rozważań dokonanych z urzędu na temat sytuacji ekonomicznej ukaranego. Upatrywanie "ważnego interesu podatnika" przez pryzmat braku wyrozumiałości organów dla przewoźnika poprzez okoliczność, że ustawa o SENT nie uwzględnia zasady proporcjonalności i miarkowania wysokości kary w stosunku do wielkości przewinienia – nie stanowi, zdaniem Sądu, przesłanki do odstąpienia od nałożonej kary. Należy wskazać, że powołane w skardze stanowisko zaprezentowane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 268/18 nie może być wskazówką dla każdego innego postępowania. Każda sprawa charakteryzuje się odmiennym stanem faktycznym i jest rozpatrywana indywidualnie, w granicach obowiązujących przepisów prawa. Art. 12 ustawy z dnia 10.05.2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1039) ma następujące brzmienie: "Do postępowań w sprawie nałożenia kar pieniężnych wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy wydaniem decyzji ostatecznej stosuje się art. 24 ust. 1a i art. 30 ust. 4 zdanie pierwsze ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. W przypadku gdy ustalono, że nie doszło do uszczuplenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, postępowania te umarza się". Przepis art. 24 ust. 1 a i art. 30 mają następujące brzmienie: 26) w art. 24 dodaje się ust. 1a w brzmieniu: "1a. W przypadku gdy towar był przewożony ze składu podatkowego w rozumieniu ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym i podatek akcyzowy oraz należny podatek od towarów i usług zostały wpłacone przez podmiot wysyłający a ujawnione nieprawidłowości są wynikiem oczywistego błędu i dotyczą zgłoszonych przez podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika danych innych niż dotyczące towaru, z wyjątkiem numeru rejestracyjnego środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, odpowiednio, na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 2000 zł." 30) art. 30 otrzymuje brzmienie: "Art. 30. 1. W przypadku stwierdzenia w trakcie postępowania podatkowego, kontroli podatkowej albo kontroli celno-skarbowej, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723 i 1000), prowadzonych wobec podmiotu kontrolowanego lub strony postępowania, naruszeń podlegających zgodnie z ustawą karze pieniężnej organem właściwym do wymierzenia kary pieniężnej jest naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy ze względu na siedzibę organu, który ujawnił naruszenie. 2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, gdy naruszenia dotyczą podmiotów, które mają siedzibę na terytorium państwa członkowskiego albo państwa trzeciego, albo nie można ustalić właściwości miejscowej naczelnika urzędu celno-skarbowego do nałożenia kary pieniężnej, organem właściwym do nałożenia kary pieniężnej jest wyznaczony naczelnik urzędu celno-skarbowego. 3. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, organ Krajowej Administracji Skarbowej, który ujawnił naruszenie, przekazuje dokumenty związane z ujawnionym naruszeniem naczelnikowi urzędu celno-skarbowego właściwemu do nałożenia kary pieniężnej. 4. Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1, ustalono, że nie doszło do uszczuplenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, nie wszczyna się postępowania w sprawie o nałożenie kary pieniężnej. Przepisu ust. 3 nie stosuje się. 5. Przepisu ust. 4 nie stosuje się do przewoźników. Z analizy powyższych przepisów wynika, zdaniem Sądu, , że postępowanie podlega umorzeniu przy spełnieniu przesłanek: - towar był przewożony ze składu podatkowego, podatek został zapłacony a popełniono błąd inny niż nieprawidłowy numer rejestracyjny środka transportu, - nie nastąpiło uszczuplenie podatku VAT i podatku akcyzowego co wykazano w trakcie postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno – skarbowej. Jak słusznie zauważa organ, instytucja umorzenia postępowania nie znajduje zastosowania w sprawie niniejszej ponieważ ujawnione nieprawidłowości dotyczyły m.in. wpisania w rejestrze SENT błędnego numeru rejestracyjnego pojazdu, co ujawniono w trakcie kontroli drogowej, a nie w trakcie innego postępowania. Nadto, skarżący nie ujawnił, ze (jak wywodzi dopiero w skardze do sądu) towar był przewożony ze składu podatkowego. Nie dołączył na tą okoliczność żadnych dowodów. Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, ma na względzie stan faktyczny i prawny istniejący na datę wydania zaskarżonej decyzji. Zatem, o ile skarżący posiada dowody, nie znane organowi w dacie orzekania a mające, zdaniem skarżącego, znaczenie dla wyniku sprawy, może poczynić starania o wznowienie postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, decyzja organu II instancji, wydana w oparciu o materiał dowodowy istniejący w aktach sprawy, nie narusza prawa. Mając na uwadze powyższe, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107).