II OSK 2336/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Siedlce od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 2566/18 w sprawie ze skargi M. K. na uchwałę Rady Gminy Siedlce z dnia 30 czerwca 2005 r. nr XXXI/309/2005 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 31 stycznia 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 2566/18 uwzględnił skargę M. K. (dalej skarżący) na uchwałę Rady Gminy Siedlce z 30 czerwca 2005 r. nr XXXI/309/2005 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości Grabianów, Białki, Ujrzanów, Joachimów (Dz. Urz. Woj. Mazow. z dnia 22 sierpnia 2005 r. Nr 192, poz. 6309; dalej: plan miejscowy) i stwierdził nieważność uchwały w części graficznej i tekstowej w odniesieniu do działek nr [...] i nr [...] położonych w miejscowości [...] gmina [...] oraz zasądził od Gminy Siedlce na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. Sąd I instancji jako zasadne uznał zarzuty skargi, dotyczące naruszenia art. 18 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w zakresie procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z brakiem uwzględnienia w uchwalonym planie zmian wynikających z zarządzenia Wójty Gminy Siedlce z [...] września 2003 r. nr [...] – uznającego za zasadne zarzuty zgłoszone przez skarżącego na etapie wyłożenia projektu planu. Zarzuty te miały na celu zmianę przeznaczenia działek skarżącego z planowanego przeznaczenia pod zieleń nieurządzoną na wnioskowane przez skarżącego przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową. Zdaniem Sądu I instancji ustanowiony w planie miejscowym zapis dotyczący przeznaczenia nieruchomości skarżącego na teren zieleni nieurządzonej, oznaczony symbolem ZN, w sposób bezsporny narusza interes prawny skarżącego, wpływając na możliwość zagospodarowania będących jego własnością nieruchomości. 2. Gmina Siedlce wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie: 1) prawa materialnego tj. art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Z 2016 r., poz. 446 ze zm., dalej usg), poprzez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżący posiadał interes prawny do wystąpienia ze skargą na plan miejscowy; 2) przepisów postępowania: - art. 147 § 1, art. 3 § 2 pkt 5, art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej Ppsa) oraz art. 101 ust. 1 usg, przez stwierdzenie nieważności planu miejscowego w odniesieniu do działek nr [...] i nr [...] położonych w miejscowości [...], Gmina [...], podczas gdy z uwagi, że skarżący nie wykazał interesu prawnego do wystąpienia z przedmiotową skargą, skarga powinna zostać oddalona. W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie reformatoryjne w trybie art. 188 Ppsa, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. 3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1. Skarga kasacyjna jest niezasadna. 4.2. Wobec tego, że organ jako skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 182 § 2 i 3 Ppsa, skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. 4.3. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I instancji. 4.4. Wbrew zarzutowi naruszenia prawa materialnego, interes prawny skarżącego do zaskarżenia planu jest w niniejszej sprawie oczywisty i nie wywołuje jakichkolwiek wątpliwości. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżący jako właściciel nieruchomości objętych ustaleniami planu miejscowego ma interes prawny w jego zaskarżeniu. Należy bowiem wyjaśnić, że na gruncie art. 101 ust. 1 usg w utrwalonym orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednolicie, że podmiotami legitymowanymi do zaskarżenia planu miejscowego są właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Ustalenia planu miejscowego co do przeznaczenia konkretnych nieruchomości oraz sposobu zagospodarowania terenu pozostają w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości, chronionymi przepisem art. 140 Kc (por. wyroki NSA z 14 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1541/12, 23 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 2369/12, 5 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 117/13, 23 sierpnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1719/16, 26 października 2016 r. sygn. akt II OSK 137/15, 17 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 467/17). 4.6. Przy tym wbrew zarzutom skargi kasacyjnej na posiadanie przez skarżącego interesu prawnego do zaskarżenia planu nie mają wpływu takie kwestie jak: upływ czasu od uchwalenia planu miejscowego, podjęcie przez organy gminy prac nad zmodyfikowaniem sytuacji planistycznej nieruchomości skarżącego oraz bierność skarżącego trwająca do czasu rozpoczęcia procedury zmierzającej do zmian studium i planu miejscowego skarżący. 4.7. Zarzut naruszenia prawa materialnego jest zatem niezasadny, ponieważ Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 101 ust. 1 usg. 4.8. W związku z powyższym również zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 147 § 1, art. 3 § 2 pkt 5, art. 151 Ppsa jest nieusprawiedliwiony. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej skarżący wykazał bowiem interes prawnego do wystąpienia z przedmiotową skargą, co umożliwiło Sądowi Wojewódzkiemu merytoryczną kontrolę legalności planu miejscowego. 4.9. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.