III SA/Łd 975/18

Dnia 7 lutego 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodnicząca Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2019 roku sprawy ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia terminu ważności licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką 1)uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz R.G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia (...) nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania R. G. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...) nr (...), o odmowie przedłużenia terminu ważności licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 k.p.a. (t.j. Dz. U. z 2017r., poz.1257 ze zm.), art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017r., poz. 2200 ze zm.), dalej u.t.d., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie organu I instancji. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 12 września 2003 r. Prezydent Miasta Ł. wydał skarżącemu licencję Nr (...) na wykonywanie transportu drogowego taksówką, której termin ważności - zgodnie z wnioskiem strony - określono do dnia: 11 września 2018 r. W dniu 9 kwietnia 2018 r. skarżący złożył w organie I instancji wniosek o zmianę ww. licencji w zakresie odnoszącym się do przedłużenia terminu ważności przedmiotowej licencji. Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia (...) orzekł o odmowie przedłużenia terminu ważności licencji nr (...) na wykonywanie transportu drogowego taksówką wskazując, że skarżący nie złożył dokumentu, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit c ustawy o transporcie drogowym, tj zaświadczenia o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem. W odwołaniu złożonym 25 maja 2018 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie organu I instancji do wydania decyzji przedłużającej licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpatrując powyższe odwołanie uznało, że należy zaskarżoną decyzję uchylić w całości, zaś postępowanie prowadzone przez organ I instancji umorzyć jako bezprzedmiotowe. Organ wskazał, że zgodnie z art. 5b ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. W myśl ust. 3 licencji, o której mowa w ust. 1 i 2, udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50 lat, uwzględniając wniosek strony. Kolegium podniosło, że nie jest spornym, że organ I instancji uwzględniając wniosek skarżącego w dniu 12 września 2003 r. wydał Mu licencję Nr (...) na wykonywanie transportu drogowego taksówką, której termin ważności określono do dnia: 11 września 2018 r. Skarżący wnioskiem z dnia 9 kwietnia 2018 r. wniósł o zmianę ww. licencji w zakresie odnoszącym się do przedłużenia terminu jej ważności. Kolegium wskazało, że ustawodawca jak najbardziej przewidział możliwość zmiany licencji (w tym również licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką), co wprost wynika m.in. z: • art. 7 ust. 4 pkt 3 lit. a) u.t.d., który stanowi, iż organem właściwym w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany lub cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na obszarze, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 1, jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta; • art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d. ustawy, zgodnie z którym przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa wart. 5b ust. 1 (a więc również w zakresie przewozu osób taksówką) i 2, zmiany danych, o których mowa wart. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania; • art. 14 ust. 3 u.t.d., stosownie do którego, jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści zezwolenia lub licencji; • art. 41 ust. 1 pkt 1 u.t.d., w myśl którego, opłaty za czynności administracyjne pobiera się z tytułu udzielenia licencji, zmiany licencji, przedłużenia ważności licencji, wydania wypisu z licencji, wydania wtórnika licencji oraz przeniesienia uprawnień wynikających z licencji. SKO powołując się na treść art. 14 i art. 8 u.t.d. podzieliło pogląd organu I instancji, że zmiana licencji może również dotyczyć terminu ważności przedmiotowej licencji. Kolegium podkreśliło, że orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że organ odwoławczy obowiązany jest uwzględnić zmiany stanu faktycznego, jakie zaszły w sprawie w okresie między wydaniem decyzji I instancji i II instancji (stosownie do art. 138-140 k.p.a.). W ocenie organu odwoławczego nie jest spornym, że taka zmiana stanu faktycznego miała miejsce, bowiem z dniem 11 września 2018 r. upłynął termin, na który wymieniona wcześniej licencja Nr (...) została udzielona. Jako mające podstawowe znaczenie dla podjętego w sprawie rozstrzygnięcia Kolegium podkreśliło, że zmiana licencji jest możliwa wyłącznie wówczas, gdy taka licencja funkcjonuje w obrocie prawnym. Organ podkreślił, że określenie w decyzji administracyjnej terminu jej ważności powoduje, że wygasa ona z upływem terminu, na który została wydana. Z upływem określonego w decyzji okresu dochodzi automatycznie do usunięcia jej z obrotu prawnego, bez potrzeby stwierdzania jej wygaśnięcia, co znajduje potwierdzenie w ugruntowanym już orzecznictwie sądów administracyjnych. Zdaniem organ odwoławczego licencja nr (...) udzielona skarżącemu w dniu 12 września 2003 r. na okres lat 15, wygasła z dniem 11 września 2018 r., co oznacza, że po tym dniu nie funkcjonuje ona już w obrocie prawnym, czego - jak już wcześniej podkreślano - konsekwencją jest brak możliwości zmiany takiej licencji. Organ odwołał się do treści art. 105 § 1 k.p.a. i podniósł, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania w znaczeniu przedmiotowym, bowiem przedmiot rozstrzygnięcia w sprawie prawnie nie istnieje. Kolegium powołało się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 stycznia 2006 r. – sygn.. VI SA/Wa 2109/05 i wyrok NSA z dnia 20 października 2000 r ( Wspólnota 2000/50/43). W ocenie Kolegium zaskarżoną decyzję należało uchylić w całości, zaś postępowanie organu I instancji również w całości należało umorzyć. W skardze skierowanej do sądu R. G. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji we wskazanej części tj. w części umarzającej postępowanie organu I instancji z powodu rażącego naruszenia prawa tj. art. 35 k.p.a. oraz o zobowiązanie Prezydenta Miasta Ł. do wydania decyzji przedłużającej licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Skarżący podniósł, że wniosek o przedłużenie ważności licencji złożył w dniu 9 kwietnia 2018r. Zaskarżona decyzja UMŁ odmowna wydana została w dniu (...). W dniu 25 maja 2018 r. zaskarżył przedmiotową decyzję do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.. Dla rozpoznania odwołania od zaskarżonej decyzji SKO miał zgodnie z k.p.a. najwyżej dwa miesiące tj. do dnia 25 lipca 2018 r. Skarżący podniósł, że SKO rozpoznawało sprawę przez 4 miesiące tj. do dnia (...) tylko po to, aby upłynął termin ważności jego licencji, której ważność wygasała dniu 11 września 2018 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia (...) uchylająca decyzję Prezydenta Miasta Ł. o odmowie przedłużenia terminu ważności licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką i umarzająca postępowanie organu I instancji. Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny. Skarżący wystąpił w dniu 9 kwietnia 2018 r. o zmianę licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką w zakresie przedłużenia terminu jej ważności, który obowiązywał do 11 września 2018 r. Organ I instancji odmówił wnioskowanego przedłużenia terminu licencji z uwagi na brak dokumentu, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o transporcie drogowym, czyli zaświadczenia o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem. Skarżący nie zgadzając się z rozstrzygnięciem wniósł w dniu 25 maja 2018 r. odwołanie. Natomiast SKO w Ł. zaskarżoną decyzją z dnia (...) uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Ł. o odmowie przedłużenia terminu ważności licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką i umarzyło postępowanie w I instancji, uznając, że w sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania – licencja wygasła w dniu 11 września 2018 r. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 k.p.a. Z takim stanowiskiem organu odwoławczego nie sposób się zgodzić. W ocenie Sądu SKO dopuściło się naruszenia przepisów postępowania tj. art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 k.p.a., art. 35 § 3 k.p.a. i art. 8 k.p.a. w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy, co stanowiło podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W doktrynie, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że organ odwoławczy może wydać decyzję, o której mowa w przepisie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., a więc uchylającą decyzję organu pierwszej instancji i umarzającą postępowanie w pierwszej instancji, gdy postępowanie pierwszoinstancyjne stało się bezprzedmiotowe. Zasadniczo zgodnie przyjmuje się (por. m.in. W. Dawidowicz, Zarys procesu administracyjnego, Warszawa 1989, s. 167; podobnie: R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wydanie 4, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2014 r.), że zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. jest zasadne w przypadku, gdy decyzja organu pierwszej instancji: została wydana w postępowaniu, które należało uznać za bezprzedmiotowe, co ma miejsce w przypadku, gdy została wydana na podstawie przepisu prawa materialnego, który utracił moc obowiązującą, dotyczy sprawy administracyjnej rozstrzygniętej już decyzją ostateczną, a także w przypadku, "kiedy nie istnieje już podmiot, który wszczął postępowanie, a rodzaj sprawy administracyjnej wyklucza wstąpienie na miejsce tego podmiotu jego następców prawnych". W doktrynie i judykaturze przyjmuje się zgodnie, iż umorzenie postępowania ma miejsce wtedy, gdy wystąpi trwała i nieusuwalna przeszkoda w kontynuacji postępowania, a więc wówczas, gdy brak jest przedmiotu postępowania administracyjnego. Przedmiotem tym jest sprawa administracyjna, toteż postępowanie to jest bezprzedmiotowe wówczas, gdy sprawa, która miała być załatwiona decyzją administracyjną nie miała tego charakteru przed datą wszczęcia postępowania lub utraciła ten charakter w jego toku (tak m.in. (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, LEX i cytowana tam literatura). W świetle dotychczasowego orzecznictwa przyjmuje się, iż bezprzedmiotowość postępowania rozumiana jest jako brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Podkreślić należy, że umorzenie postępowania z powodu bezprzedmiotowości jest obligatoryjne oraz, że decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron i jest równoznaczna z brakiem przesłanek do merytorycznego orzekania, co do istoty sprawy oraz kończy jej zawisłość w danej instancji (por. m.in. wyrok NSA z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt I OSK 1317/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W przypadku wniosku o przedłużenie okresu obowiązywania licencji wskazać jeszcze trzeba, że zgodnie z art. 155 k.p.a., stanowiącym podstawę prawną wniosku o zmianę licencji, tj. terminu jej ważności, decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Z brzmienia powyższego przepisu wynika, iż uchylenie lub zmiana decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. są dopuszczalne w przypadku spełnienia określonych w tym przepisie warunków. Jednym z nich, i jak wynika z konstrukcji przepisu podstawowym, jest brak sprzeczności w uchyleniu lub zmianie decyzji z przepisami szczególnymi. Podstawę przedłużenia licencji przewidują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 2200 t.j. ze zm.). Zgodnie z art. 7 ust. 4 pkt 3 lit.a u.t.d. organem właściwym w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany lub cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na obszarze, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 1, jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Stosownie do treści art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Z kolei w myśl art. 8 ust. 2 pkt 5 u.t.d. wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera określenie czasu, na który licencja ma być udzielona. Ustawodawca przewidział zatem możliwość zmiany licencji, w tym licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Niewątpliwie rację ma Kolegium, że decyzja - licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką zawiera termin końcowy. Ponadto licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką wydana na podstawie art. 6 ustawy o transporcie drogowym nie jest decyzją uznaniową. Jednak już termin określony w tej licencji ma charakter uznaniowy. Powyższe powoduje, że - co do zasady istnieje możliwość zmiany tej decyzji w części dotyczącej terminu jej ważności. Nie daje to jednak podstawy do zmiany licencji (art. 7 ust. 4 u.t.d.) w kwestii dotyczącej terminu, w sytuacji gdy wniosek w tym przedmiocie został złożony w czasie, gdy termin ten już wyekspirował (upłynął). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego o zmianę licencji poprzez przedłużenie terminu jej ważności został złożony w dniu 9 kwietnia 2018 r., a więc w czasie ważności licencji, gdyż termin jej ważności został określony do dnia 11 września 2018 r. Decyzja organu I instancji odmawiająca przedłużenia terminu wydana została w okresie obowiązywania licencji, czyli w dniu (...), a doręczona skarżącemu w dniu 17 maja 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze otrzymało akta administracyjne wraz z odwołaniem skarżącego w dniu 4 czerwca 2018 r. Zaskarżona do Sądu decyzja wydana została jednak dopiero w dniu (...), (doręczona skarżącemu 18 października 2018 r.), czyli po upływie prawie 4 miesięcy od otrzymania sprawy. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Stosownie do treści art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W aktach administracyjnych sprawy nie ma dokumentów, które pozwoliłby przyjąć, że organ odwoławczy prowadził jakiekolwiek postępowanie dowodowe, które uniemożliwiło rozpoznanie odwołania skarżącego w terminie miesięcznym, a zatem w terminie, w którym nie wyekspirowałby okres ważności licencji. Brak jest także informacji skierowanej do skarżącego o przyczynach zwłoki i planowanym terminie rozpoznania odwołania. Podkreślić należy, że oprócz zasady szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) organ jest związany zasadą prawdy obiektywnej, która wyraża się w obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.). Rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz w oparciu o takie kryteria jak: złożoność sprawy, postępowanie samych stron oraz właściwych organów. Wprawdzie zasada sformułowana w art. 6 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa odnosi się również do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwienia spraw określonych w art. 35 k.p.a., to jednak obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki pozostaje także w bezpośrednim związku z dyrektywami zawartymi w art. 7 i 8 k.p.a., zobowiązującymi organy administracji publicznej do stania na straży praworządności i uwzględniania słusznego interesu obywateli, a także pogłębiania prowadzonym postępowaniem zaufania obywateli do organów państwa. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy nie prowadząc jakiegokolwiek postępowania dowodowego oraz nie rozpoznając odwołania skarżącego przez ponad 3 miesiące doprowadził do sytuacji, w której upłynął termin określony w udzielonej Mu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką i jeszcze wyciągnął z tego niekorzystne skutki dla skarżącego, pozbawiając go prawa do merytorycznego rozpatrzenia jej odwołania. W ocenie Sądu skarżący nie może ponosić negatywnych konsekwencji opieszałego działania organu odwoławczego. Skarżący złożył bowiem wniosek o przedłużenie obowiązywania licencji w dniu 9 kwietnia 2018 r., czyli na 5 miesięcy przed upływem jej ważności. Mógł zatem oczekiwać, że sprawa, nawet po ewentualnym niekorzystnym rozstrzygnięciu organu I instancji, zakończy się w terminach wynikających z art. 35 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu, jeżeli strona przed upływem terminu, na który licencja została udzielona złoży wniosek o jej przedłużenie, to fakt, iż w toku trwającego już postępowania upłynie termin, na który licencja została udzielona, nie czyni postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym. Długość trwającego postępowania administracyjnego jest okolicznością w znacznej mierze od strony niezależną i nie może w tak niekorzystny wpływać na jej prawa i obowiązki, aby pozbawiać ją możliwości rozpoznania sprawy, w niniejszej sprawie merytorycznego rozpoznania wniesionego odwołania. Możliwość merytorycznego rozpoznania przez organ sprawy prawidłowo wszczętej nie może być uzależniona od długości trwającego postępowania, a więc od okoliczności bliżej nieokreślonych i niepewnych, na które strona nie ma żadnego wpływu. Dlatego, skoro przepisy ustawy o transporcie drogowym przewidują możliwość przedłużenia licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką i strona przed upływem terminu, na który licencja została udzielona złoży taki wniosek, to przedmiot postępowania istnieje aż do prawomocnego zakończenia postępowania w tym przedmiocie, nawet jeżeli termin na jaki stronie udzielono licencji upłynął w toku trwającego postępowania. Odmienna wykładnia stanowiłaby naruszenie zasady zaufania obywateli do państwa, którą wywodzi się art. 2 Konstytucji RP. Reasumując stwierdzić należy, że niewydawanie przez organ administracji decyzji w terminach określonych w k.p.a. naruszyło art. 8 k.p.a., tj. zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa. Postawiło bowiem stronę, która złożyła wniosek w odpowiednim terminie, w sytuacji niepewności co do sposobu załatwienia sprawy. Organ II instancji przez przewlekanie postępowania spowodował, że sprawa nie została merytorycznie rozstrzygnięta. Tymczasem skutki wygaśnięcia licencji nie mogą obciążać strony, która przed wygaśnięciem licencji, w odpowiednio długim terminie złożyła stosowny wniosek o jej przedłużenie. Stanowisko takie wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 23 sierpnia 2018 r. sygn. III SA/Łd 496/18 (w dniu 10 stycznia 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Organ odwoławczy nie miał zatem podstaw do zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a., uznając, że decyzję organu I instancji należy uchylić a postępowanie w I instancji umorzyć. Podstawę umorzenia postępowania administracyjnego stanowi przepis art. 105 § 1 k.p.a., który zezwala organowi administracji publicznej na wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Określeniem "postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe" obejmuje się w literaturze sytuacje, gdy żądanie strony jest nieaktualne lub wygasło z mocy prawa. O bezprzedmiotowości postępowania w sprawie można zatem mówić, gdy zachodzi brak jego strony lub brak przedmiotu, czyli gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Przy czym decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach strony. Wywiera ona inny skutek: przyjmuje, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy. Skutki tej decyzji mają charakter procesowy. Nie kształtuje się stosunek materialnoprawny. Sąd uznał, ze w sprawie nie zaszła bezprzedmiotowość postępowania, zatem SKO nie miało podstaw do zastosowania powyżej wskazanych przepisów. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy powinien wziąć pod uwagę ocenę wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu oraz rozpoznać odwołanie skarżącego wydając decyzję merytoryczną oceniającą zasadność odmowy przedłużenia skarżącemu wnioskowanego terminu licencji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a, na które złożył się wpis od skargi w wysokości 200 zł. B.K.