II SA/Kr 1545/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) NSA Joanna Tuszyńska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2019 r. sprawy ze skargi Firma A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 września 2018 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 14 marca 2018 r. (nr [...]) ustalił na wniosek A. S. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "nadbudowa budynku jednorodzinnego na działce nr [...] obr. [...] (zabudowanego od wschodu w granicy z działką nr [...] obr. jw.) przy ul. [...] w K.". Decyzja ta wydana została po uchyleniu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 336/17 decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 stycznia 2017 r., znak: [...] oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 19 września 2016 r. znak [...] Odwołanie od powyższej decyzji złożyła strona postępowania [...] sp. z o.o. sp. k., wnosząc o jej zmianę i orzeczenie o odmowie ustalenia warunków zabudowy, a w przypadku uznania, iż zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości - o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Uzasadniając powyższe żądania odwołująca się wskazała, że na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 5a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ zobowiązany jest do uzgodnienia treści decyzji ze starostą, jako właściwym organem ochrony środowiska – w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, zaś podłoże przedmiotowej w sprawie działki zalicza się do takich właśnie terenów. Zarzucono również, że organ nie dokonał uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego z właściwym zarządcą drogi, mimo iż teren inwestycji przylega bezpośrednio do pasa drogowego. Ponadto strona odwołująca się wskazała, że organ zaniechał weryfikacji, czy przedłożone przez wnioskodawcę umowy o dostarczanie wody, odprowadzanie ścieków, dostarczanie paliwa gazowego oraz o świadczenie usług przesyłowych i sprzedaż energii elektrycznej w wystarczającym stopniu zapewniają zaopatrzenie w media dla zamierzenia inwestycyjnego i czy nadal umowy te obowiązywały w dacie wydawania decyzji. Podniesiono również zarzut, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie stanowi kontynuacji formy architektonicznej budynków mieszkalnych znajdujących się w analizowanym obszarze, a wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej została ustalona w sposób nieodpowiadający wysokości średniej zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich. Decyzji zarzucono także, że została wydana bez uwzględnienia wytycznych co do sposobu zagospodarowania nieruchomości wchodzących w zakres [...] Parku Krajobrazowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 24 września 2018 r., znak [...], działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U z 2017 r. poz. 1 073 t.j.), § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem" w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 t.j. ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium przypomniało, że niniejsza sprawa była już wcześniej przedmiotem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 26 maja 2017 r. (sygn. akt II SA/Kr 366/17) uchylił wydane poprzednio decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd zwrócił uwagę, że nie została w sposób miarodajny wyjaśniona kwestia, czy przedmiotowy teren jest zagrożony osuwaniem się mas ziemnych. Sąd stanął na stanowisku, że przedmiotowa przebudowa budynku również może wpłynąć na zmianę właściwości nośnych gruntu i doprowadzić do zmiany stateczności stoku - a w każdym razie nie można tego a priori wykluczać. Z tego względu Sąd uznał, że pozostała w sprawie niewyjaśniona, a istotna dla rozstrzygnięcia okoliczność faktyczna - czy teren inwestycji rzeczywiście jest terenem osuwiskowym. Jeśli zaś ta okoliczność zostanie zweryfikowana pozytywnie, to w konsekwencji okaże się konieczne dokonanie stosownych uzgodnień z właściwym organem ochrony środowiska. Ze względu na powyższe Sąd orzekł, że organ ponownie rozpoznając sprawę, powinien w pierwszej kolejności jednoznacznie ustalić czy teren inwestycji jest terenem zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie, organ zobligowany będzie do dokonania uzgodnienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z właściwym organem ochrony środowiska. Dopiero tak przeprowadzone postępowanie administracyjne będzie spełniało wszelkie stawiane mu cele i wymagania procesowe, będzie mogło zostać uznane za prawidłowe. Powyższe wskazania i wytyczne wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pozostają wiążące w przedmiotowej sprawie, a to z uwagi na treść art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. SKO podkreślił, że powyższe wskazania zostały w sprawie prawidłowo wykonane. Organ I instancji przeprowadził uzupełniające postępowanie wyjaśniające zmierzające do ustalenia, czy działka objęta terenem inwestycji znajduje się na obszarach zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych i należycie wykonał zalecenia Sądu. Organ I instancji dokonał tego poprzez uzupełnienie materiału dowodowego, tj. zwrócenie się do Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z prośbą o wydanie opinii, czy granice terenu objętego wnioskiem, położone są na terenie zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych, dla którego zgodnie z treścią art. 53 ust. 4 pkt 5a ustawy wymagane będzie uzgodnienie projektu decyzji w właściwym organem ochrony środowiska - w odniesieniu do obszarów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych (tak pismo z dnia 2 listopada 2017 r.). W odpowiedzi na powyższe Wydział Kształtowania Środowiska UMK (pismo z dnia 22 listopada 2017 r.) wyjaśnił, że przedmiotowa nieruchomość tj. działka nr [...] obr[...] zlokalizowana jest na terenie, na którym dotychczas nie udokumentowano występowania powierzchniowych ruchów masowych w postaci osuwisk, jak też nie została wskazana, jako teren zagrożony osuwaniem się mas ziemnych wpisany do Rejestru terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów, na których ruchy te występują. Jak stwierdził ten organ opiniodawczy, występowanie w północno -zachodniej części działki nr [...] obr. [...] terenów o spadkach powyżej 12% samo w sobie nie stanowi podstawy dla dokonania uzgodnienia w oparciu o przepis zawarty w art. 53 ust. 4pkt. 5 a ustawy. Kolegium wskazało ponadto, że powyższe ustalenia organu I instancji potwierdza także dołączona w toku postępowania odwoławczego opinia geotechniczna z dnia 28 lipca 2017 r. sporządzona przez dr inż. W. W. - specjalistę w zakresie badań i ustalania przydatności gruntów dla potrzeb budownictwa. W opinii tej, wykonanej w oparciu zarówno o wiercenia, jak i sondowania badawcze gruntów podłoża nieruchomości oraz ponowną wizję terenu całej działki stwierdzono, że "na objętym badaniami terenie brak przejawów występowania ruchów masowych typu: obrywy, osuwiska, czy też spełzy powierzchniowe". Tym samym w ocenie Kolegium twierdzenia odwołującej się Spółki, wedle których na spornym terenie, ze względu na podłoże o nierozpoznawalnej miąższości i kąt nachylenia powierzchni może nastąpić utrata stateczności stoku, jako nie poparte żadnymi dowodami, uznano jako nieuzasadnione. Jako nieuzasadniony Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało także zarzut zaniechania uzgodnienia inwestycji z zarządcą drogi — ul. [...]. Kolegium nie dopatrzyło się w tym zakresie uchybień organu I instancji, argumentując, że gdy zarówno do wydania głównej decyzji jak i uzgodnienia właściwy jest ten sam organ albo, gdy do uzgodnienia jest właściwa jednostka służbowo podporządkowana organowi prowadzącemu postępowanie główne, to w takiej sytuacji, jak wyjaśniano to wielokrotnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, obowiązek ten ulega modyfikacji, a ustalenia tego organu poczynione w związku z obowiązującym prawem materialnym, nie przybierając formy postanowienia, stanowią część orzeczenia kończącego postępowanie. Ze względu na to, że Prezydent Miasta K., będący właściwy do wydania przedmiotowej decyzji wz, stosownie do treści art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych pozostaje jednocześnie zarządcą drogi publicznej — ul. [...], choć zadania te wykonuje przez jednostkę podległą — Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. – nie było podstaw do zwracania się do tej jednostki o odrębne uzgodnienie w tym zakresie. W ocenie Kolegium dostatecznie wykazane zostało także, że inwestycja ma zagwarantowane uzbrojenie w media, albowiem inwestorka dołączyła do akt sprawy umowy kompleksowe dotyczące: dostarczenia dla budynku objętego wnioskiem energii elektrycznej, zaopatrzenia ww. budynku w wodę i odprowadzania ścieków, oraz dostarczania paliwa gazowego. W aktach sprawy znajduje się także oświadczenie Inwestorki, iż zapotrzebowanie na ww. media dla zawnioskowanej inwestycji zostanie pokryte z rezerw, jakie posiada istniejący budynek w związku z ww. wiążącymi umowami z dysponentami sieci, zatem powyższa dokumentacja jest wystarczająca dla wykazania spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy. Ponadto Kolegium uznało za chybiony zarzut zarzut nieuwzględnienia przez organ I instancji wytycznych co do sposobu zagospodarowania tej nieruchomości zawartych w ww. Rozporządzeniu nr 81/06 Wojewody [...] z dnia 17 października 2006 r., w szczególności nieuwzględnienia zakazu likwidowania niszczenia zadrzewień, wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, dokonywania zmian stosunków wodnych. Ze względu na zakres inwestycji, która polega na nadbudowie istniejącego budynku, zakazy te zdaniem Kolegium nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie. Brak zawarcia dodatkowych warunków w tym przedmiocie w decyzji nie narusza zapisów ww. rozporządzenia. Wskazano również, że organ I instancji uwzględnił, że przedmiotowy teren znajduje się w obrębie [...] Parku Krajobrazowego i w związku z tym podlega ochronie na podstawie przepisów o ochronie przyrody i zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o uzgodnienie, który to organ milcząco, pozytywnie uzgodnił projekt decyzji. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze odniosło się także do kwestii realizacji przez inwestycję zasady dobrego sąsiedztwa wyrażonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Podkreślono, że nie może wywrzeć skutku ponawiany przez odwołującą się Spółkę zarzut naruszenia przez organ I instancji treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z § 7 i 8 rozporządzenia, albowiem został on uznany za chybiony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który wcześniej procedował w niniejszej sprawie. Zdaniem Kolegium wobec spełnienia przez inwestycję wszystkich przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy, brak było podstaw do wydania decyzji odmownej w przedmiocie wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wobec zaś braku uchybień w toku postępowania wyjaśniającego, w tym przepisów art. 7, 77 i 80 k.p.a., brak było podstaw do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez spółkę [...] sp. z o.o. sp. k. Skarżąca przedmiotowej decyzji zarzuciła: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 roku (dalej: upzp) w zw. z art. 64 ust. 1 upzp w zw. z art. 53 ust 4 pkt 5a upzp, poprzez pominięcie i w konsekwencji wydanie decyzji o warunkach zabudowy pomimo braku uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego ze starosta jako właściwym organem ochrony środowiska, mimo iż inwestycja znajduje się na terenie zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych, - art. 60 ust. 1 upzp w zw. z art. 64 ust. 1 upzp w zw. z art. 53 ust 4 pkt 9 upzp poprzez pominięcie i w konsekwencji wydanie decyzji o warunkach zabudowy pomimo braku uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego z właściwym zarządcą drogi, mimo iż inwestycja znajduje się na terenie przyległym do pasa drogowego, - art. 61 ust. 1 pkt 3 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy pomimo, iż istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest niewystarczające dla realizacji zamierzenia inwestycyjnego, - art. 17 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009 roku, Nr 151, poz. 1220) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 3, 5 i 6 Rozporządzenia Nr 81/06 Wojewody [...] z dnia 17 października 2006 roku w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 654, poz. 3997) poprzez nieuwzględnienie; 2.Naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, a to: - art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy; - art. 77 § 4 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia okoliczności znanych organowi z urzędu - informacji uzyskanych w toku postępowania nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla tej samej nieruchomości, dotyczących zlokalizowania działek na obszarze zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych, - art. 77 § 1 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego, - art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak odpowiedniej weryfikacji przedłożonych przez inwestora oświadczeń dotyczących zaopatrzenia inwestycji w media i co za tym idzie brak weryfikacji, czy istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) polegające na pominięciu oceny prawnej oraz wytycznych do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego z dnia 26 maja 2017 roku, II SA/Kr 336/17. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. W uzasadnieniu Kolegium podtrzymało w całości swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 25 stycznia 2019 r. uczestniczka A. S. wniosła o oddalenie skargi. Podkreślono, że wskazania wynikające z wyroku WSA w Krakowie zostały wypełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga nie jest uzasadniona, a zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu i Instancji odpowiada prawu. Na wstępie przypomnieć należy, że poprzednio wydane w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym decyzje zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 26 maja 2017 r. (sygn. akt II SA/Kr 366/17). Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. II OSK 518/09, LEX nr 746901). Pojęcie "ocena prawna" w rozumieniu przepisu art. 153 p.p.s.a. oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena ta może się odnosić zarówno do przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana (por., wyrok NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. II OSK 1929/09, LEX nr 795206). Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji zapadłej w wyniku uprzedniego wydania przez sąd wyroku kasacyjnego i wyrażeniu w nim wiążącej oceny prawnej, ponownie rozpoznając sprawę sąd administracyjny obowiązany jest do dokonania kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Podporządkowanie się wytycznym sądu i wyrażonej przezeń ocenie prawnej jest bowiem głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. II GSK 614/08, LEX nr 528074). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. (tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. II SA/Kr 1152/15). Jak już wcześniej przytoczono, WSA w Krakowie, wytknął poprzednio wydanym decyzjom tylko jedno uchybienie: brak uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego ze starostą jako właściwym organem ochrony środowiska w związku z możliwością, że inwestycja znajduje się na terenie zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych. Sąd w szczególności wskazał wówczas w uzasadnieniu wyroku, że: " W niniejszej sprawie kwestia ta nie została w sposób miarodajny wyjaśniona. Kolegium wprawdzie przedstawiło stanowisko co do przedmiotowego zarzutu w uzasadnieniu swojej decyzji, ale stanowisko to nie jest przekonujące. W ocenie Sądu skarżąca trafnie wskazuje, że przebudowa budynku również może wpłynąć na zmianę właściwości nośnych gruntu i doprowadzić do zmiany stateczności stoku – a w każdym razie nie można tego a priori wykluczać. Z tego względu Sąd uznał, że pozostała w sprawie niewyjaśniona, a istotna dla rozstrzygnięcia okoliczność faktyczna – okoliczność, czy teren inwestycji rzeczywiście jest terenem osuwiskowym. Jeśli zaś ta okoliczność zostanie zweryfikowana pozytywnie, to w konsekwencji okaże się konieczne dokonanie stosownych uzgodnień z właściwym organem ochrony środowiska. (...). Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien w pierwszej kolejności jednoznacznie ustalić czy teren inwestycji jest terenem zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie, organ zobligowany będzie do dokonania uzgodnienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z właściwym organem ochrony środowiska." W wykonaniu zalecenia Sądu, ponownie prowadząc postępowanie, organ I Instancji jednoznacznie ustalił, że działka [...] na której zlokalizowana jest inwestycja położona jest na terenie na którym dotychczas nie udokumentowano występowania powierzchniowych ruchów masowych w postaci osuwisk lub też nie została wskazana, jako teren zagrożony osuwaniem się mas ziemnych, wpisany do Rejestru terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów na których ruchy te wstępują. Rejestr ten prowadzi Prezydent Miasta na podstawie art. 110a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Występowanie natomiast w północno – zachodniej części działki nr [...] terenów o spadkach powyżej 12% nie stanowi podstawy dla dokonywania uzgodnienia w oparciu o przepis zawarty w art. 53 ust. 4 pkt. 5a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wszystkie te informacje zostały zawarte w piśmie z dnia 22 listopada 2017 Wydziału Kształtowania Środowiska UMK, karta 367 akt adm. Zdaniem Sądu te ustalenia dostatecznie jasno wskazują na brak konieczności uzgadniania projektu decyzji z właściwym organem ochrony środowiska, wypełnione zatem zostały wiążące wskazówki Sądu zawarte w wyroku z dnia 26 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 366/17 a decyzja nie narusza art. 153 p.p.s.a. Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w cytowanym wyżej wyroku jednoznacznie wskazał, że analiza sporządzona dla potrzeb niniejszej sprawy jest prawidłowa, bowiem odpowiada wszystkim zasadom jej sporządzenia; za nieuzasadniony sad uznał zarzut naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp , gdyż "patrząc zatem na przedmiotową inwestycję pod kątem jej wpływu na otoczenie w sensie urbanistycznym Sąd podziela stanowisko organu, że nie godzi ona w ład przestrzenny w analizowanym obszarze, jak i spełnia wymogi w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych. W obszarze analizowanym występują bowiem budynki mieszkalne o podobnych parametrach. A okoliczność, że budynek nr [...] znajduje się w oddaleniu od ul. [...], dodatkowo powoduje, że nieco wyższy dach, o trochę większym nachyleniu, nie zaburzy ładu przestrzennego." W cytowanym wyroku Sąd przesądził także, że wskaźniki zabudowy: wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometria dachu wyznaczone zostały prawidłowo. W obecnie kontrolowanej decyzji ustalającej warunki zabudowy parametr wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki ustalono na poziomie 7,3 m z tolerancją +/- 0,25m, natomiast kąt nachylenia dachu na 15°. Są to tożsame parametry jak w decyzji kontrolowanej wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 26 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 366/17, którym Sąd jak i organy pozostają związane. Całkowicie bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie przez organy, że istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest niewystarczające dla realizacji zamierzenia inwestycyjnego. W tym miejscu przypomnieć należy skarżącej spółce, że kontrolowana decyzja wydana jest w procesie legalizacji samowoli budowlanej polegającej na remoncie dachu (zmiana konstrukcji z dachu płaskiego na dwuspadowy wraz wymurowaniem ścianek kolankowych oraz ścian szczytowych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym). W wyniku tych robót budowlanych nie powstała żadna nowa kondygnacja użytkowa, co pokazują choćby zdjęcia na karcie 163 akt. adm. Zatem skoro na działce tej od lat 70 –tych XX w. istnieje dom jednorodzinny, posiadający zaopatrzenie we wszystkie niezbędne media, to trudno mówić o tym, że remont dachu doprowadził do zwiększonego na nie zapotrzebowania. W aktach sprawy znajdują się umowy kompleksowe dotyczące: dostarczenia dla budynku objętego wnioskiem energii elektrycznej, zaopatrzenia ww. budynku w wodę i odprowadzania ścieków, oraz dostarczania paliwa gazowego. Zapewnienie, że obowiązujące umowy gwarantują zaopatrzenie w media jest zdaniem Sądu całkowicie wystarczające dla ocenianej inwestycji. Okoliczności tych nie zakwestionował również Sąd w wyroku z dnia 26 maja 2017 r. (sygn. akt II SA/Kr 366/17). Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 60 ust. 1 upzp w zw. z art. 64 ust. 1 upzp w zw. z art. 53 ust 4 pkt 9 upzp poprzez brak uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego z właściwym zarządcą drogi. Podzielić w tym miejscu należy wyjaśnienia Kolegium zawarte w zaskarżonej decyzji. W przypadku gdy do wydania głównej decyzji jak i uzgodnienia właściwy jest ten sam organ albo, gdy do uzgodnienia jest właściwa jednostka służbowo podporządkowana organowi prowadzącemu postępowanie główne, to w takiej sytuacji, jak wyjaśniano to wielokrotnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, obowiązek ten ulega modyfikacji, a ustalenia tego organu poczynione w związku z obowiązującym prawem materialnym, nie przybierając formy postanowienia, stanowią część orzeczenia kończącego postępowanie. Ze względu na to, że Prezydent Miasta K., będący właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy, stosownie do treści art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych pozostaje jednocześnie zarządcą drogi publicznej — ul. [...], choć zadania te wykonuje przez jednostkę podległą — Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. – nie było podstaw do zwracania się do tej jednostki o odrębne uzgodnienie w tym zakresie. Także całkowicie bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009 roku, Nr 151, poz. 1220) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 3, 5 i 6 Rozporządzenia Nr 81/06 Wojewody [...] z dnia 17 października 2006 roku w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 654, poz. 3997). Przywoływany § 3 ust. 1 pkt.3,5,6 rozporządzenia dotyczy zakazów obowiązujących w Parku tj.: niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych; wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciw-osuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych; dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej. Ze względu na zakres inwestycji, zakazy te nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie. Niemniej organ I instancji uwzględnił, że przedmiotowy teren znajduje się w obrębie [...] Parku Krajobrazowego i zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o uzgodnienie, który to organ milcząco, pozytywnie uzgodnił projekt decyzji. Wobec bezzasadności zarzutów skargi, została ona oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.