VIII SA/Wa 239/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Starszy referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi L. R. i E. R. na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku podstaw do nałożenia obowiązku oddala skargę. Decyzją z [...]stycznia 2016 r. nr [...][...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy", "[...]WINB") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290, dalej jako "ustawa Prawo budowlane"), rozpoznając odwołanie L. R. i E. R. (dalej: "wnioskodawcy" lub "skarżący") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB", "organ powiatowy", "organ I instancji") z dnia [...]października 2016 r., znak: [...]orzekającej o braku podstaw do nałożenia obowiązku na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane w przedmiocie nakazu likwidacji otworów okiennych i balkonu od strony nieruchomości przy ul. [...] (działka nr ewid. [...]) w m. [...], gm. [...]- utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...]maja 2016 r. do PINB wpłynął wniosek skarżących o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie otworów okiennych istniejących w budynku, stanowiącym własność W. S., położonym w [...]przy ul. [...] (działka [...]) i o wydanie na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane decyzji nakazującej likwidację otworów okiennych i balkonu od strony nieruchomości wnioskodawców, położonej w [...]przy ul. [...] (działka [...]). Postanowieniem z [...]czerwca 2016 r. organ powiatowy odmówił wszczęcia postępowania w powyższej sprawie, które to rozstrzygnięcie zostało następnie uchylone w całości, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji postanowieniem [...]WINB z [...]sierpnia 2016 r. Zawiadomieniem z [...]sierpnia 2016 r. PINB poinformował strony o wszczęciu na wniosek skarżących postępowania administracyjnego w sprawie otworów okiennych istniejących w budynku, stanowiącym własność W. S., położonym w [...]przy ul. [...] (działka nr ewid. [...]) i o wydanie na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane decyzji nakazującej likwidację otworów okiennych i balkonu od strony nieruchomości przy ul. [...] (działka nr ewid. [...]) w m. [...], gm. [...]. Działka nr ewid. [...]została podzielona na dwie działki o nr ewid. [...] i [...]) wobec powyższego nr działki został zamieniony na nr [...]. Podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych przez organ I instancji na przedmiotowej nieruchomości [...]września 2016 r. stwierdzono, że: otwory okienne od łazienki na parterze i piętrze o wymiarach 0,76 m x 1,25 m usytuowane równolegle do działki nr ewid. [...]oraz otwór okienny na poddaszu o wymiarach 1,44 m x 1,48 m w ścianie szczytowej od strony zachodniej usytuowany pod kątem do działki nr ewid. [...]zostały zamurowane. Wykonanie obowiązku zostanie rozpatrzone odrębnym postępowaniem. Wymiary oraz usytuowanie okna z pomieszczenia kuchni na parterze oraz okno z drzwiami balkonowymi na piętrze i balkon nie zmieniły się od dnia kontroli, tj. [...]kwietnia 2013 r. i są takie same. Ustalono, że balkon ma wymiary: szerokość 0,95 m (z prawem strony, wychodząc na balkon), 1,6 m (z lewej strony wychodząc na balkon), długość, mierząc przy ścianie budynku wynosi 4 m. W budynku nie stwierdzono wykonania nowych otworów okiennych od strony działki nr ewid. [...] (obecny nr [...]). Skarżący oświadczyli, że we wniosku nie wnosili o sprawdzenie otworów okiennych od strony ulicy [...]. Po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie przez W. S. otwory okienne tylko zostały wymienione. Podnieśli, że nie wiedzą dokładnie w którym roku to nastąpiło. Nadto oświadczyli, że obecnie toczy się postępowanie w sprawie ustalenia granicy pomiędzy działkami na posesjach położonych przy ul. [...]i [...]w [...]. Decyzją z dnia [...]października 2016 r. znak: [...]organ powiatowy orzekł o braku podstaw do nałożenia obowiązku na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane w przedmiocie nakazu likwidacji otworów okiennych i balkonu od strony nieruchomości przy ul. [...] (działka nr ewid. [...]) w m. [...], gm. [...]. Odwołanie od ww. rozstrzygnięcia złożyli skarżący. Organowi I instancji zarzucili brak podstaw prawnych do wydania takiej decyzji. Wskazali, że wydana wcześniej decyzja z [...]maja 2013 r. nie zawierała rozstrzygnięcia w stosunku do okna na piętrze i balkonu, pomimo że znajdują się one w odległości niezgodnej z przepisami od granicy działki, a ich wymiary uległy powiększeniu w stosunku do stanu z okresu budowy i wydania pozwolenia na użytkowanie z 1993 r. Zdaniem skarżących istnieją zatem otwory okienne, usytuowane niezgodnie z przepisami techniczno - budowlanymi i powiększone w stosunku do stanu z daty decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, a zatem niezgodne przepisami. Oznacza to, że istnieją przesłanki do wydania decyzji administracyjnej nakazującej doprowadzenie tych otworów do stanu zgodnego z prawem. Rozpatrując odwołanie skarżących, organ odwoławczy wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z [...]stycznia 2017 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji z [...]października 2016 r. Na wstępie uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia [...]WINB wyjaśnił, że w 2013 r. PINB prowadził już postępowanie w sprawie nakazania zamurowania otworów okiennych wychodzących na działkę nr ewid. [...] (obecnie działka nr ewid. [...]) w przedmiotowym budynku mieszkalnym. Decyzją z dnia [...]maja 2013 r. organ powiatowy nałożył na W. S. obowiązek zamurowania w ww. budynku otworów okiennych od łazienki na parterze i piętrze o wym. ok. 0,76 m x ok. 1,25 m usytuowanych równolegle do działki nr ewid. [...] (obecnie działka nr ewid. [...]) i otworu okiennego na poddaszu o wymiarach ok. 1,44 m x ok. 1,48 m w ścianie szczytowej od strony zachodniej usytuowanego pod kątem do działki nr ewid. [...]. Otwory okienne nakazano zamurować cegłą pełną lub gazobetonem. Następnie podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych [...] października 2013 r. i [...] września 2016 r. stwierdzono wykonanie nałożonego decyzją z [...] maja 2013 r. obowiązku. Nadto decyzją z [...] października 2016 r. PINB stwierdził wykonanie obowiązku nałożonego decyzją organu powiatowego z [...] maja 2013 r., które to rozstrzygnięcie zostało następnie utrzymane w mocy decyzją organu odwoławczego z 24 listopada 2016 r. Następnie [...]WINB przytoczył brzmienie art. 50 ust. 1 i art. 51 ustawy Prawo budowlane. Zauważył, że decyzją z [...] sierpnia 1993 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w [...]zezwolił W. S. na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego. Jak wynika z inwentaryzacji załączonej do akt postępowania, zarówno balkon, jak i okna w ścianie na elewacji tylnej istniały w czasie wydawania ww. rozstrzygnięcia i zostały zalegalizowane powyższą decyzją. Ponadto w ostatecznej decyzji z [...] maja 2013 r. poza nałożeniem na inwestora obowiązku zamurowania w budynku mieszkalnym położonym na działce nr ewid. [...]w [...]otworów okiennych od łazienki na parterze i piętrze o wym. ok. 0,76 m x ok. 1,25 m usytuowanych równolegle do działki nr ewid. [...]oraz otworu okiennego na poddaszu o wym. ok. 1,44 m x ok. 1,48 m w ścianie szczytowej od strony zachodniej usytuowanego pod kątem do działki nr ewid. [...], organ odniósł się również do kwestii okien znajdujących się w elewacji tylnej przedmiotowego budynku, stwierdzając, że co prawda zostały one powiększone i w ten sposób doszło do zmniejszenia się odległości od granicy z działką skarżących, jednakże w związku ze zmniejszeniem dopływu światła do pomieszczenia kuchni przez wiatę należy uznać zwiększenie okien w elewacji tylnej za niezbędne. Dlatego też w części dotyczącej okien w elewacji tylnej odstąpiono od nakładania obowiązków. [...]WINB odwołał się również do protokołu z czynności kontrolnych z [...] września 2016 r., w którym ustalono, że wymiary oraz usytuowanie okna z pomieszczenia kuchni na parterze oraz okna z drzwiami balkonowymi na piętrze oraz balkonu nie zmieniły się od dnia kontroli przeprowadzonej [...] kwietnia 2013 r. i są takie same. Nie stwierdzono wykonania nowych otworów okiennych od strony działki nr ewid. [...] (obecnie działki nr ewid. [...]), co potwierdza załączony do ww. protokołu materiał zdjęciowy i szkic sytuacyjny. Konkludując organ odwoławczy uznał, że brak jest podstaw w niniejszym postępowaniu do wydania na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane decyzji nakazującej likwidację przedmiotowych otworów okiennych i balkonu od strony nieruchomości przy ul. [...] (działka nr ewid. [...]) w [...],w przypadku gdy inwestor nie wykonał nowych otworów okiennych, drzwiowych oraz nie dokonał przebudowy istniejącego balkonu od strony ww. działki od chwili wydania decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2013 r. W decyzji tej organ odniósł się zaś do kwestii wszystkich okien wychodzących na działkę nr ewid. [...] (obecnie nr ewid. [...]), a znajdujących w przedmiotowym budynku mieszkalnym położonym na działce nr ewid. [...]. Ponadto sporne otwory okienne został zaakceptowane w decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...]z dnia [...]sierpnia 1993 r. W ocenie [...]WINB nałożenie na inwestora obowiązków w zakresie dotyczącym likwidacji otworów okiennych oraz balkonu od strony nieruchomości przy ul. [...]przy niezmienionym od czasu wydania ww. decyzji stanie faktycznym byłoby sprzeczne z zasadą powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli skarżący. Zaskarżonej decyzji zarzucili brak podstawy prawnej, sprzeczność istotnych ustaleń ze stanem faktycznym, naruszenie art. 7 i art. 77, art. 104 § 2, art. 111 i art. 76 § 1 k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 i ust. 7 ustawy Prawo budowlane, prowadzące do naruszenia interesu skarżących poprzez niezasadne uchylenie się od wydania decyzji merytorycznie rozstrzygającej kwestie okien usytuowanych z naruszeniem przepisów techniczno - budowlanych. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie w tym zakresie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że żaden z przepisów powołanych jako podstawa prawna decyzji organu I instancji, nie upoważnia do wydania decyzji o braku podstaw do nałożenia obowiązku, co powoduje, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z wadą nieważności, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem skarżących organy obu instancji nie wyjaśniły należycie sprawy i dokonały błędnych ustaleń faktycznych. Podnieśli, że stan budynku po 1993 r. uległ zmianie i w związku z przebudową okien prowadzone było kolejne postępowanie administracyjne. Skarżący wskazali, że z ustaleń PINB, potwierdzonych przez [...]WINB, wynika, iż w sprawie budynku W. S. prowadzone były uprzednio postępowania administracyjne, w wyniku których zapadła m.in. decyzja z [...] maja 2013 r., nakładająca obowiązek polegający na zamurowaniu trzech okien cegłą pełną lub gazobetonem. Okna te nie są przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, ani niniejszej skargi. Zdaniem skarżących decyzja z 2013 r. nie zawierała rozstrzygnięcia w stosunku do okna na piętrze i balkonu, pomimo że znajdują się one w odległości niezgodnej z przepisami od granicy działki, a ich wymiary uległy powiększeniu w stosunku do stanu z okresu budowy i wydania pozwolenia na użytkowanie z 1993 r. Nie ma zatem wątpliwości, że istnieją otwory okienne, usytuowane niezgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi i powiększone w stosunku do stanu z daty decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (z 1993 r.), a zatem ma miejsce stan niezgodności z przepisami. W ocenie skarżących, nie można twierdzić, że decyzja z 2013 r. legalizuje istnienie spornych okien. Decyzja ta zawiera rozstrzygnięcie wyłącznie w stosunku do trzech okien o obowiązku zamurowania ich cegłą pełną lub gazobetonem, ale przedmiotem rozstrzygnięcia nie czyni pozostałych okien. Nie można wyprowadzać domniemania, że brak spornych okien w sentencji decyzji oznacza dorozumianą ich legalizację poprzez przemilczenie. Taka koncepcja jest sprzeczna z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 6 k.p.a., jak i z podstawami państwa prawnego. Co więcej, z art. 104 § 2 k.p.a. wynika wprost możliwość wydania decyzji rozstrzygającej sprawę w części. Zatem skoro nie nastąpiło uzupełnienie rozstrzygnięcia decyzji w trybie art. 111 k.p.a., to należy uznać, że decyzja z 2013 r. dotyczyła tylko i wyłącznie trzech okien, objętych obowiązkiem zamurowania. Przyjęcie wniosków przeciwnych prowadziłoby także do naruszenia art. 76 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę [...]WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania. Mając na uwadze powyższe kryteria kontroli sądowej, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji [...]WINB z [...]stycznia 2017 r. należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że w kontrolowanej sprawie brak było podstaw do nałożenia obowiązku na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane w przedmiocie nakazu likwidacji otworów okiennych i balkonu od strony nieruchomości przy ul. [...] (działka nr ewid. [...]) w m. [...], gm. [...]. Istotą postępowania unormowanego w art. 51 ustawy Prawo budowlane jest usunięcie stanu samowoli budowlanej i doprowadzenie wykonywanych lub już wykonanych (zakończonych) robót do stanu zgodnego z prawem. W myśl ww. przepisu, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian (ust. 1). Jednym z możliwych rozstrzygnięć podejmowanych w tym postępowaniu jest, znajdujące oparcie w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, nałożenie obowiązków wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, poprzedzone badaniem możliwości i konieczności podjęcia takich działań naprawczych. W sytuacji bowiem ustalenia przez organ, że nie zachodzi konieczność wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem z tego względu, że roboty te zostały wykonane zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi i z tzw. "sztuką budowlaną", organ nie ma podstaw do nałożenia obowiązku wykonania wskazanych czynności. Wówczas w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane wydaje decyzję stwierdzającą brak takiej konieczności. Uprawnienie organów do zakończenia postępowania orzeczeniem o takiej treści potwierdza stanowisko sądów administracyjnych wyrażone m.in. w wyrokach: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 listopada 2006 r. sygn. akt II OSK 1344/05, z 15 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 1012/09, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 20 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Gl 684/07 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 września 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2045/15 (dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z prawidłowo poczynionymi ustaleniami organu powiatowego inwestor W. S. nie wykonał zarówno nowych otworów okiennych, jak i nie dokonał przebudowy balkonu od strony działki nr ewid. [...]w [...] (obecnie działka nr ewid. [...]), od momentu wydania przez PINB decyzji z [...] maja 2013 r. Wskazaną decyzją organ I instancji, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, nałożył na inwestora obowiązek zamurowania w budynku mieszkalnym położonym na działce nr [...]w [...] otworów okiennych od łazienki na parterze i piętrze o wym. ok. 0,76 m x ok. 1,25 m usytuowanych równolegle do działki nr ewid. [...] (obecnie działka nr ewid. [...]) i otworu okiennego na poddaszu o wymiarach ok. 1,44 m x ok. 1,48 m w ścianie szczytowej od strony zachodniej usytuowanego pod kątem do działki nr ewid. [...]. Otwory okienne nakazano zamurować cegłą pełną lub gazobetonem. Co istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, PINB w ww. decyzji odniósł się również do kwestii okien znajdujących się w elewacji tylnej przedmiotowego budynku, odstępując od nałożenia obowiązków wykonania określonych robót budowlanych. Organ I instancji stwierdził wówczas, że co prawda ww. okna zostały powiększone i w ten sposób doszło do zmniejszenia się odległości od granicy z działką skarżących, jednakże w związku ze zmniejszeniem dopływu światła do pomieszczenia kuchni przez wiatę należy uznać zwiększenie okien w elewacji tylnej za niezbędne. Dlatego też w części dotyczącej okien w elewacji tylnej odstąpiono od nakładania obowiązków. Na uwagę zasługuje również fakt, że decyzją z [...]czerwca 2016 r. PINB stwierdził wykonanie obowiązku nałożonego ww. decyzją z [...] maja 2013 r., które to rozstrzygnięcie utrzymane zostało w mocy decyzją [...]WINB z [...] listopada 2016 r. Trafne jest zatem stanowisko organów orzekających, które przeprowadziły należycie postępowanie i prawidłowo uznały, że brak było podstaw do nałożenia na inwestora, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, wykonania określonych czynności lub robót budowlanych. Sporne otwory okienne zostały również zaakceptowane w decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] sierpnia 1993 r. na podstawie której zezwolono inwestorowi na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego. Jak wynika z inwentaryzacji załączonej do akt postępowania, zarówno balkon, jak i okna w ścianie na elewacji tylnej istniały w czasie wydawania ww. rozstrzygnięcia i zostały zalegalizowane powyższą decyzją. Inwestor nie wykonał też nowych otworów okiennych, drzwiowych oraz nie dokonał przebudowy istniejącego balkonu od strony ww. działki od chwili wydania decyzji organu I instancji z [...] maja 2013 r. W tej zaś decyzji PINB odniósł się do kwestii wszystkich okien wychodzących na działkę nr ewid. [...] (obecnie nr ewid. [...]), a znajdujących w przedmiotowym budynku mieszkalnym położonym na działce nr ewid. [...]. Nałożenie na inwestora obowiązków w zakresie dotyczącym likwidacji otworów okiennych oraz balkonu od strony nieruchomości przy ul. [...] przy niezmienionym od czasu wydania ww. decyzji stanie faktycznym byłoby więc sprzeczne z zasadą powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). W takiej sytuacji, w ocenie Sądu organy zasadnie odstąpiły od nakładania na inwestora obowiązków przyjmując jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Powyższy przepis stanowi bowiem podstawę wydania zarówno decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, jak i decyzji odmawiającej nałożenia takich obowiązków. Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Według Sądu poczyniona przez organy nadzoru budowlanego w przedmiotowej sprawie ocena zgromadzonego w sposób prawidłowy materiału dowodowego, wydanych decyzji organów nadzoru budowlanego nie nosi znamion dowolności. Podsumowując wskazać należy, że Sąd nie stwierdził nieprawidłowości co do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organy orzekające zgromadziły materiał dowodowy wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia, który następnie został przeanalizowany i w sposób prawidłowy oceniony, zgodnie z zasadami regulującymi postępowanie administracyjne, a więc zgodnie z art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Na tej podstawie prawidłowo ustalono i uwzględniono okoliczności, mające wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę jako bezzasadną oddalił.