II OSK 1477/19

Dnia 3 lipca 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant: starszy inspektor sądowy Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Województwa [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1735/18 w sprawie ze skargi Województwa [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie ustalenia wynagrodzenia Marszałka Województwa [...] 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Województwa [...] na rzecz Wojewody [...]kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1735/18 oddalił skargę Województwa [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie ustalenia wynagrodzenia Marszałka Województwa [...][...]. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Województwo [...], zaskarżając go w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. Art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1260) poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dodatek specjalny z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań nie może zostać przyznany marszałkowi województwa jako pracownikowi samorządowemu zatrudnionemu na podstawie wyboru. 2. Art. 36 ust. 3 w zw. z art. 36 ust. 5 ustawy o pracownikach samorządowych poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, że marszałkowi jako pracownikowi samorządowemu zatrudnionemu na podstawie wyboru przysługuje wyłącznie jeden dodatek specjalny określony w ust. 3 tego przepisu, a tym samym nie może zostać mu przyznany również dodatek określony w ust. 5 tego artykułu z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków służbowych. 3. § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 936) poprzez błędną wykładnię i uznanie, że przepis ten zakreśla górną granicę wysokości zarówno dodatku specjalnego obligatoryjnego, jak i fakultatywnego, określonych kolejno w art. 36 ust. 3 i 5 ustawy o pracownikach samorządowych, w sytuacji gdy ten przepis reguluje wyłącznie wysokość dodatku specjalnego obligatoryjnego określonego w art. 36 ust. 3 tej ustawy. Wskazując na powyższe zarzuty Województwo [...], na podstawie art. 188 p.p.s.a., wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy co do istoty. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepisy art. 36 ustawy o pracownikach samorządowych regulują składniki wynagrodzenia pracowników samorządowych. Jeżeli chodzi o świadczenia periodyczne to poza wynagrodzeniem zasadniczym i dodatkiem za wieloletnią pracę (ust. 2) oraz dodatkiem funkcyjnym (ust. 4) jako dodatkowy składnik wynagrodzenia ustawodawca przewidział dodatek specjalny (ust. 3 i 5). Zgodnie z ust. 3 art. 36 omawianej ustawy dodatek specjalny przysługuje wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), staroście oraz marszałkowi województwa. Stosownie zaś do ust. 5 art. 36 tej ustawy dodatek specjalny może zostać przyznany pracownikowi samorządowemu z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań. Z omawianych przepisów wnika, że dodatek specjalny jest jednolitym rodzajowo składnikiem wynagrodzenia pracowników samorządowych, wobec tego na podstawie obowiązujących przepisów nie można uznać, że istnieją różne dodatki specjalne. Prawo do dodatku specjalnego zostało natomiast zróżnicowane podmiotowo. Pracownikom samorządowym, pochodzącym z wyboru i pełniącym funkcje wójta (burmistrza, prezydenta miasta), starosty oraz marszałka województwa dodatek ten przysługuje obligatoryjnie, natomiast co do pozostałych pracowników samorządowych jest świadczeniem fakultatywnym. Ustawodawca uznał bowiem, że osoby piastujące stanowiska wójta (burmistrza, prezydenta miasta), starosty oraz marszałka województwa już tylko z tego tytułu mają zwiększony zakres obowiązków służbowych, zarówno takich, które z racji pełnionej funkcji są immanentnie z nią związane, jak i takich, które mogą się w przyszłości zaktualizować. W stosunku do pozostałych prawników samorządowych dopiero zwiększenie obowiązków służbowych lub powierzenie dodatkowych zadań uzasadnia przyznanie dodatku specjalnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw, aby w obowiązującym stanie prawnym z przepisów ust. 3 i ust. 5 art. 36 ustawy o pracownikach samorządowych wyprowadzać normę, z której wynika prawo do kilku niezależnych od siebie dodatków specjalnych dla wójta (burmistrza, prezydenta miasta), starosty oraz marszałka województwa. Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela wykładnię omawianych przepisów dokonaną w wyrokach NSA z dnia 5 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 633/19 oraz z dnia 9 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 917/19 (CBOSA). Wobec tego niezasadne są zarzuty błędnej wykładni art. 36 ust. 3 oraz art. 36 ust. 5 ustawy o pracownikach samorządowych. Natomiast przepis § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych nie ma większego znaczenia dla ustalenia zakresu normatywnego regulacji ustawowej, dotyczącej dodatku specjalnego. Na marginesie należy zauważyć, że Sąd I instancji nie uznał, że wskazany przepis zakreśla górną granicę dodatku specjalnego obligatoryjnego i fakultatywnego. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.