I OSK 854/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie NSA Olga Żurawska – Matusiak del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant asystent sędziego Inesa Wyrębkowska po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 751/16 w sprawie ze skargi Komisji Międzyzakładowej NSZZ Solidarność [...] na decyzję A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Komisji Międzyzakładowej NSZZ Solidarność [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 751/16 w sprawie ze skargi Komisji Międzyzakładowej NSZZ Solidarność [...] na decyzję A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. Na mocy tej decyzji odmówiono skarżącej udostępnienia informacji publicznej w zakresie: audytów do umowy wykonawczej o świadczenie usług przewozowych w komunikacji zbiorowej, autobusowej w latach 2010-2017, zawartej pomiędzy Prezydent [...] W. a spółką A. Sp. z o.o. w W., z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy wskazaną w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej: u.d.i.p.). Skargę kasacyjną od tego wyroku złożyła spółka A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej też: Spółka), zaskarżając go w całości, wniosła o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie ustalenia stanu faktycznego istniejącego w sprawie, a co za tym idzie błędne ustalenie, że żądane dokumenty nie są objęte tajemnicą przedsiębiorcy. Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2016, poz. 1764 ze zm., dalej: u.d.i.p.) w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. 2003, Nr 153, poz. 1503 ze zm., dalej: u.z.n.k.) poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, że żądane dokumenty nie są objęte tajemnicą przedsiębiorcy; oraz naruszenie art. 138 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. poprzez uznanie, że wydanie decyzji o tożsamej treści stanowi wadę procesową przemawiającą za ich uchyleniem oraz niewskazanie w tym zakresie prawidłowej podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że - wobec braku jakichkolwiek regulacji ustawowych zwalniających z obowiązku zabezpieczenia informacji będących tajemnicą przedsiębiorstwa w relacjach między związkiem zawodowym a pracodawcą - nie mają znaczenia dla rozpoznania sprawy rozważania Sądu I instancji na temat tej relacji. Sam fakt pracy dla Spółki, a nawet bycia członkiem związku zawodowego działającego w Spółce, nie oznacza nabycia uprawnienia do posiadania szczegółowych informacji o zasadach finansowych rozliczeń Spółki z jej największym kontrahentem. Ponadto podniesiono, że Sąd I instancji nie wykazał sprzeczności zaskarżonej w sprawie decyzji z którąkolwiek z jednostek redakcyjnych art. 138 k.p.a. W ocenie autora skargi kasacyjnej, skoro stan prawny i faktyczny sprawy między wydaniem pierwszej i drugiej decyzji nie uległ zmianie, wydanie dwóch decyzji o innym brzmieniu byłoby nielogiczne i odbiegałoby od ustalonego w sprawie obrazu sytuacji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organu Komisja Międzyzakładowa NSZZ Solidarność [...] wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W jej ocenie zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że rozpoznając skargę kasacyjną – po myśli art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm.) – Naczelny Sąd Administracyjny czyni to w granicach zakreślonych przez ramy tego środka odwoławczego, gdyż jest nimi związany, biorąc pod rozwagę z urzędu tylko nieważność postępowania. Przy braku przesłanek nieważnościowych w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 138 k.p.a. Przede wszystkim należy wskazać, że jest to przepis postępowania a nie jak błędnie określony w skardze kasacyjnej - przepis prawa materialnego. Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że wydanie na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzji o tożsamej treści, nie spełnia wymogów art. 138 k.p.a. Okoliczności wydania decyzji tożsamej treści skarżąca Spółka nie kwestionuje. W zasadzie jedyną różnicą w tych decyzjach było stwierdzenie, że Spółka "informuje, iż podtrzymuje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 23 lutego 2016 r.". Jako podstawę prawną ponownie podano art. 17 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., nie wskazano jednak na żaden z przepisów art. 138 k.p.a. Nie odniesiono się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przy czym należy tu zaznaczyć, że stosownie do treści art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro w decyzji wydanej na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie zastosowano żadnego z rozstrzygnięć wskazanych w art. 138 k.p.a., to Sąd pierwszej instancji stwierdzając naruszenie art. 138 k.p.a. nie był zobowiązany do wskazania konkretnego przepisu tego artykułu (konkretnej jednostki redakcyjnej), który został naruszony. Wskazane wyżej okoliczności nie pozwalały na stanowcze określenie któregokolwiek z przepisów art. 138 k.p.a. Jedynie intencje spółki wskazują, że decyzja Spółki z dnia [...] marca 2016 r. powinna być wydana przy zastosowaniu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, przy czym postępowanie odwoławcze powinno polegać na ponownym rozpatrzeniu sprawy od nowa i to zarówno pod względem legalności jak i celowości. Nawet jeżeli spółka uznała wniosek o udzielenie informacji publicznej za niezasadny to uzasadnienie takiej decyzji nie może sprowadzać się do lakonicznego powtórzenia stanowiska zawartego w treści uzasadnienia pierwszej decyzji, gdyż narusza to w sposób oczywisty dyspozycję tego przepisu. Nawet w sytuacji gdy jak w niniejszej sprawie Spółka jest organem tylko w ujęciu funkcjonalnym wydającym decyzje na podstawie art. 17 ust. 1 i 2 u.d.i.p., to należy od takiego podmiotu wymagać minimalnych standardów wymaganych przy wydawaniu decyzji wskazanych w przepisach prawa. Wymóg ten jest aktualny co do skarżącej kasacyjnie Spółki, która jest podmiotem prowadzącym szeroką działalność w zakresie przewozów, posiadającą wykwalifikowaną obsługę prawną, na co wskazuje się w decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. Ze zdziwieniem należy przyjąć wywód autora skargi kasacyjnej, na potwierdzenie prawidłowości wydania w obu instancjach dwóch decyzji o tożsamej treści, iż "wydanie w tej sprawie dwóch decyzji o innym brzmieniu było po prostu nielogiczne i odbiegało od ustalonego w sprawie obrazu sytuacji". Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. tj. art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej upatruje go w zaniechaniu ustalenia stanu faktycznego istniejącego w sprawie, a co za tym idzie błędnym ustaleniu, że żądane dokumenty nie są objęte tajemnicą przedsiębiorcy. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dla skuteczności zarzutu kasacyjnego opartego na przepisie art. 134 § 1 p.p.s.a. należy wskazać, iż sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę, dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy, lub z przekroczeniem granic danej sprawy, albo też, że w okolicznościach tej sprawy sąd powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił, i że owo zaniechanie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Sąd rozpoznał sprawę w granicach skargi na decyzję dotyczącą odmowy udostępnienia informacji publicznej i uznając zasadność skargi uchylił obydwie decyzje Spółki. W żaden sposób Sąd nie rozstrzygnął poza granicami sprawy określonej skargą na decyzję Spółki. Natomiast art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy uzasadnienia wyroku. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, iż niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, w szczególności jeżeli nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego, przyjętego jako podstawę zaskarżonego wyroku. Przepis ten stanowi wzorzec dla oceny, czy zaskarżony wyrok odpowiada wymogom (zawiera konieczne elementy), które mają w przyszłości pomóc stronie oraz Sądowi kasacyjnemu w prześledzeniu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, a także zapoznaniu się z motywami, jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji przy wydaniu zaskarżonego wyroku. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na stwierdzenie braku podstaw do uznania, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. gdyż Sąd zajął wyraźne stanowisko, co do stanu faktycznego i prawnego przyjętego za podstawę wyrokowania, opisał stan faktyczny sprawy, stanowiska stron, zawarte w pismach, rodzaj uchybień jakich dopuściła się Spółka przy wydaniu zaskarżonej decyzji, oraz jakie czynności winna podjąć przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Lakoniczność uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika z lakoniczności uzasadnienia zaskarżonych decyzji. Sąd administracyjny, badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, co do zasady nie czyni własnych ustaleń, a jedynie ocenia prawidłowość ustaleń organu. Tymczasem braki zaskarżonej decyzji w tym zakresie, co zarzucił Sąd pierwszej instancji, uniemożliwiły Sądowi szersze odniesienie się do ustaleń organu. Autor skargi kasacyjnej nie dostrzegł, że Sąd pierwszej instancji jako jedną z podstaw uchylenia zaskarżonych decyzji wskazał naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Dlatego należy uznać, że nietrafnie zarzuca się w skardze kasacyjnej, iż Sąd zaniechał ustalenia stanu faktycznego istniejącego w sprawie. Krańcowo, odnosząc się do omawianego zarzutu, należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji nie ustalił, że żądane dokumenty nie są objęte tajemnicą przedsiębiorcy. Jedynie dokonał wykładni pojęcia tajemnicy przedsiębiorcy i wskazał, że należy ją zastosować przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Skarżąca kasacyjnie Spółka zarzuciła także niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez uznanie, że żądane dokumenty nie są objęte tajemnicą przedsiębiorcy. Jak już podano wyżej, Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie uznał, że żądane dokumenty nie są objęte tajemnicą przedsiębiorcy. Sąd tylko dokonał wykładni pojęcia tajemnicy przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 61 Konstytucji RP. Z tego powodu zarzut ten nie jest zasadny. Tym niemniej, należy stwierdzić, że Spółka trafnie podniosła, iż Sąd nieprawidłowo wskazał, że pojęcie tajemnicy przedsiębiorstwa nabiera zupełnie innego charakteru w sytuacji gdy sprawa toczy się pomiędzy pracodawcą a jego organizacją związkową. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dla wykładni pojęcia tajemnicy przedsiębiorcy z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., którą należy oprzeć na definicji tajemnicy przedsiębiorstwa określonej w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, bez znaczenia jest to, że wnioskującym o udostępnienie informacji jest organizacja związkowa działająca w podmiocie zobowiązanym do udzielania informacji publicznej. Podobnie bez znaczenia jest to, że część tajemnic jest znana związkowcom będącym pracownikami spółki, którzy wykonują usługi objęte żądanymi audytami umów o świadczenie usług przewozowych. Nie budzi bowiem wątpliwości, że przedsiębiorca może udostępniać informacje objęte tajemnicą tylko dla części pracowników. Prawo przedsiębiorcy do zachowania określonych informacji w tajemnicy, wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie jest uzależnione od charakteru podmiotu wnioskującego, w tym od tego czy jest to podmiot konkurujący na danym rynku. Jeżeli dane informacje spełniają przesłankę materialną tajemnicy przedsiębiorcy, to od tego przedsiębiorcy zależy czy będą one objęte ograniczeniem dostępu do nich przez inne osoby. Słusznie natomiast Sąd pierwszej instancji uznał, że poza lakonicznym stwierdzeniem przez organ w zaskarżonej decyzji, że żądane dokumenty objęte są tajemnicą przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., którą należy oprzeć na definicji tajemnicy przedsiębiorstwa określonej w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, okoliczności tej Spółka nie wykazała. Zważywszy na to, że istotą niniejszej sprawy jest wykładnia art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, trzeba wskazać, co należy rozumieć przez tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 2 u.d.i.p. "Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.". Pojęcia "tajemnicy przedsiębiorstwa" i "tajemnicy przedsiębiorcy" nie są w pełni tożsame, niemniej przy analizie zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. można posiłkować się odwołaniem do art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (por. np. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1522/15, publ. www.nsa.orzeczenia.gov.pl). Art. 11 ust. 4 u.z.n.k. stanowi, że "przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.". Z przepisów tych wynika zatem, że dla zastosowania ochrony tajemnicy przedsiębiorcy z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie jest wystarczające jedynie spełnienie przesłanki formalnej, w postaci podjęcia działań przez przedsiębiorcę mających zachować informację w poufności. Informacja ta musi mieć bowiem ponadto charakter informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej przedsiębiorstwa lub innej informacji posiadającej wartość gospodarczą, gdyż wykładnia językowa art. 11 ust. 4 u.z.n.k. wiąże tajemnicę przedsiębiorcy z jej wartością gospodarczą. Świadczy o tym brzmienie tego przepisu, w szczególności zwrot "inne informacje posiadające wartość gospodarczą". Gdyby zaś ustawodawca nie wiązał tajemnicy przedsiębiorcy z wartością gospodarczą informacji, wówczas przepis nie posługiwałby się słowem "inne". Słowo to natomiast wskazuje, że ustawodawca wyróżnia informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa z uwagi na ich walor z perspektywy wartości gospodarczej dla przedsiębiorcy. Powyższe zapatrywanie koresponduje z dotychczasowym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazującym, że informacja, objęta manifestacją przedsiębiorcy, dla zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. musi być tego rodzaju, że ma obiektywnie charakter informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej lub innej posiadającej realnie określoną wartość gospodarczą, wykluczającą możliwość udostępnienia informacji (zob. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2347/15, publ. www.nsa.orzeczenia.gov.pl). Rekapitulując, dla odmówienia udostępnienia danej informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy spełnione muszą być przesłanki formalne i materialne (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 118-119; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 192/13; wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2490/14, publ. www.nsa.orzeczenia.gov.pl). Nie jest więc możliwe do przyjęcia zapatrywanie, iż to wyłącznie wola przedsiębiorcy decyduje o utajnieniu określonej informacji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1939/15, publ. www.nsa.orzeczenia.gov.pl), jak to wydaje się chciałaby skarżąca kasacyjnie Spółka. Mając na uwadze powyższe, nie sposób zgodzić się z poglądem, że ustalając, czy dana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorcy, organ zobowiązany jest jedynie zbadać, czy informacja ta jest związana z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, czy jest znana jedynie określonemu kręgowi osób i czy przedsiębiorca podjął wobec niej wystarczające środki ochrony w celu zachowania jej poufności, a nie jest zobowiązany do weryfikacji, czy zastrzeżona jako tajemnica przedsiębiorcy informacja posiada określoną wartość dla przedsiębiorcy. Jak bowiem wyżej wskazano, aby można było uznać daną informację za tajemnicę przedsiębiorcy, musi mieć ona wartość gospodarczą, którą - w przypadku stosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. - musi wskazać w decyzji organ odmawiający udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Skoro zatem nie jest tu wystarczające zastrzeżenie przedsiębiorcy o objęciu informacji poufnością, czyli spełnienie przesłanki formalnej, to organ nie tylko może, ale jest zobowiązany uznać, że dana informacja nie jest tajemnicą przedsiębiorcy, gdy - mimo, że jest ona związana z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, znana jest jedynie określonemu kręgowi osób i wobec której przedsiębiorca podjął wystarczające środki ochrony w celu zachowania jej poufności – nie wykaże, że ma ona charakter informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej przedsiębiorstwa lub innej informacji posiadającej wartość gospodarczą. Informacja stanowiąca tajemnicę przedsiębiorcy musi mieć - w świetle art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. - faktyczną, realną wartość gospodarczą, jednak niekonieczne jest wykazanie, że jej udostępnienie prowadziłoby do konkretnej szkody w interesach przedsiębiorcy. Ryzyko to, dla odmówienia udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, może być bowiem choćby potencjalne. Skoro więc ustawodawca nie wprowadza normy, obejmującej tajemnicą przedsiębiorcy tylko informację, której udostępnienie bezpośrednio spowoduje konkretną szkodę w interesach przedsiębiorcy, to taka zawężająca wykładnia normy, wynikającej z przywołanych przepisów, nie jest prawidłowa. Podsumowując, Spółka nie wykazała zarówno przesłanki formalnej jak i przesłąnki materialnej tajemnicy przedsiębiorcy. Przy czym tej pierwszej Spółka nie wykazała w sposób wystarczający, bowiem nie wystarcza powołanie tylko jednostki redakcyjnej zarządzenia, bez przytoczenia tej regulacji i uzasadnienia dlaczego ma ono zastosowanie do żadanej informacji. Natomiast przesłanki materialnej tajemnicy przedsiębiorcy Spółka w zaskarzonej decyzji nie wykazała wcale. Rozpoznając ponownie sprawę Spółka stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. zastosuje się do oceny prawnej i wskzań Sądu pierwszej instancji z uwzglednieniem odmiennego stanowiska NSA co do wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w zakresie rozumienia pojęcia tajemnicy przedsiębiorstwa. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego od skarżącej kasacyjnie Spółki na rzecz Komisji Miedzyzakładowej orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.