VII SA/Wa 2884/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2016 r. sprawy ze skargi K. M. i G. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji Syqn. akt VII SA/Wa 2884/15 UZASADNIENIE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2015r. ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K. i G. M. - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. ([...]), odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z dnia [...] lutego 2013r. ([...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Spółce z o.o. Sp. k. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, jednolokalowego z wiatą śmietnikową, ogrodzeniem zewnętrznym i utwardzeniem dojść i dojazdu do budynku na działce o nr ew.[...], obr. [...] gm. P. Organ przedstawił zasady postępowania nieważnościowego, a następnie przytoczył art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego i wskazał, że inwestor spełnił wymogi wynikające z ww. przepisów. Dalej, powołując się na treść art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, stwierdził, że analiza ww. dokumentacji nie wykazała, aby doszło do rażącego naruszenia zapisów uchwały Rady Miejskiej w P. z [...] lutego 2013r. Nr [...]w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osady "[...]" (Dz.Urz. Woj. [...]. Z 2001 r. Nr 1147, poz. 2075), dalej plan. Działka inwestycyjna nr ew. [...]położona jest na terenie o symbolu [...] tj. obszar mieszkaniowy. Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 1 planu w odniesieniu do obszarów mieszkaniowych symbol MN ustala się mieszkalnictwo jednorodzinne, wolnostojące jako przeznaczenie podstawowe. Wbrew zatem zarzutom odwołania nie został rażąco naruszony § 8 ust. 1 pkt 1 planu, skoro zezwolono na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego jednolokalowego z wiatą śmietnikową, ogrodzeniem zewnętrznym i utwardzeniem dojść i dojazdu. Organ podniósł, że zgodnie z art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku. Przesądzające znaczenie w zakresie charakteru budynku mieszkalnego jako jednorodzinnego ma okoliczność ilości wydzielenia w nim lokali mieszkalnych. Zdaniem organu, nie chodzi o możliwość takiego wydzielenia, ale o fakt prawnego wydzielenia takiego lokalu jako samodzielnego lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903). Zgodnie zaś z art. 7 tej ustawy odrębną własność lokalu ustanawia się w drodze umowy, a także jednostronnej czynności prawnej właściciela nieruchomości albo orzeczenia sądu znoszącego współwłasność. Jak wynika z ust. 2 ustanowienie odrębnej własności lokalu powinno być dokonane w formie aktu notarialnego. Do powstania tej własności niezbędny jest wpis do księgi wieczystej (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8 maja 2015 r., sygn. akt II SA/GL 1402/14). Jakkolwiek z projektu budowlanego wynika, iż w budynku zaprojektowano 5 pokojów z aneksem kuchennym i 5 łazienek na pierwszej kondygnacji (zob. rys. nr A-01, rzut przyziemia), 6 pokojów z aneksem kuchennym i 6 łazienek na drugiej kondygnacji (zob. rys. nr A-02, rzut 1 piętra) oraz 6 pokojów z aneksem kuchennym i 6 łazienek na drugiej kondygnacji (zob. rys. nr A-03. rzut 2 piętra), to nie stanowią one odrębnych lokali w myśl ustawy o własności lokali, gdyż nie są zespołami izb wydzielonymi trwałymi ścianami w obrębie budynku - nie posiadają drzwi. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Definicja w art. 3 pkt 2a Prawo budowlane nie mówi o przeznaczeniu budynku przez pryzmat ilości mieszkańców, ich koligacji, ilości pomieszczeń w tym kuchni, toalet - odnosi się do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. Zgodnie z tą definicją dopuszcza się wydzielenie lokali i dopiero tu pojawiają się ograniczenia, gdyż dopiero chęć wyodrębnienia lokalu wiąże się z procedurą opisaną w ustawie o własności lokali spełnienie wymogów w ww. zakresie potwierdza stosownym zaświadczeniem starosta (por. wyrok WSA w W-wie z 25 maja 2010r. VII SA/Wa 458/10). Ponadto, kiedy częścią powierzchni Iokalu (pomieszczeniem pomocniczym) jest np. wspólny korytarz, który służy do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych mieszkańców lokalu sąsiedniego, to nie zostały spełnione przesłanki samodzielności lokalu mieszkalnego (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 959/07), a taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie. Organ podkreślił, że w tym postępowaniu nie podlega ocenie sposób użytkowania inwestycji, skoro kwestionowaną decyzją udzielono pozwolenia na budowę. Ewentualna samowolna zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego - na budynek wielorodzinny jak podnoszą odwołujący się - nie podlega ocenie organów administracji architektoniczno- budowlanej, ale organów nadzoru budowlanego. Kwestionowane pozwolenie na budowę nie narusza także: § 8 ust. 2 pkt 1 planu wyznaczającego minimalne wielkości działek (dopuszczalna - 1500 m2, powierzchnia działki o nr ew. [...] - 1500 m2), § 8 ust. 2 pkt 2 określającego nieprzekraczalną linię zabudowy mieszkaniowej (min. 5 m od linii rozgraniczających wszystkich ulic dojazdowych [KUD] i min. 20 m od skraju jezdni drogi zbiorczej [KUZ], projektowana - ok. 12 m od linii rozgraniczających ulicę dojazdową [KUD] i ok. 28,5 m od skraju jezdni drogi zbiorczej [KUZ] (rys. nr A-00), § 8 ust. 2 pkt 3 wyznaczającego nieprzekraczalną wysokość zabudowy (dopuszczalna - 10 m od poziomu terenu do najwyższego punktu budynku, projektowana maksymalna wysokość zabudowy - 9,91 m, zob. rys. A-05, przekrój A-A), § 8 ust. 2 pkt 4 określającego obowiązek utrzymania terenów biologicznie czynnych na każdej działce (określono 75 %, zaprojektowano > 75 %) oraz § 8 ust. 2 pkt 5 zakazującego lokalizowania ogrodzeń w odległości mniejszej niż 6 m od rzeki [...]. Nie został zatem rażąco naruszony art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Zdaniem organu zostały spełnione również wymogi wynikające z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, bowiem analiza projektu zagospodarowania terenu nie wykazała, aby rozwiązania projektowe uchybiały rażąco przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) określone w: § 12 ust. 1, budynek został usytuowany ścianami z otworami okiennymi w odległości od granic działek budowlanych: o nr ew. [...]- 4,02 m, nr ew. [...]- 4,03 m (zob. rys. A-00); w § 19 ust. 1 pkt 1 dwa miejsca postojowe znajdują się 13 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi; § 23 ust 1 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. zgodnie z którym odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1 i 3, wiata śmietnikowa znajduje się w odległości 10.02 m. od okien i drzwi projektowanego budynku oraz 8,17 m od granicy działki o nr ew. [...] i ok. 17,5 m od granicy działki o nr ew. [...] (zob. rys. A-00). Tym samym nie doszło do rażącego na ruszenia ww. przepisu. Dalej stwierdził, że nie został również naruszony art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, skoro projekt budowlany jest kompletny i sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Podobnie ocenił spełnienie wymogów z art. 35 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy. Zdaniem organu II instancji na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a., zdaniem skarżących, wynikający z pominięcia treści ogłoszeń internetowych inwestora, skoro badaniu podlega inwestycja w jej projektowanym (czy zrealizowanym) kształcie. Bez znaczenia pozostaje zatem późniejsza zmiana sposobu użytkowania obiektu. Podsumowując organ stwierdził, że nie wystąpiły również pozostałe przesłanki wymienione w art. 156 § 1 kpa. Skargę na powyższą decyzję złożyli K. i G. M. zarzucając naruszenie przepisów: 1. postępowania administracyjnego tj. art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy i przyjęcie, że decyzja Starosty P. z dnia [...] lutego 2013 r. nie naruszała rażąco przepisów obowiązujących w dacie jej wydania oraz nie jest dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa, co skutkowało wydaniem decyzji odmawiającej stwierdzenia jej nieważności, 2. art. 7, 8 i 80 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych sprawy zarówno przez organ I jak i II instancji, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a do czego organ był zobligowany, 3. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawo budowlane poprzez błędne ustalenie, iż projekt budowlany obejmuje budowę budynku jednorodzinnego jednolokalowego i jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co skutkowało wydaniem decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę, a projekt budowlany budzi uzasadnione wątpliwości, iż jest to projekt budowy budynku jednorodzinnego jednolokalowego, 4. art. 6 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 i § 8 planu przez wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. pomimo, iż jest ona sprzeczna z miejscowym planem. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, podnosząc, że zgodnie z opisanym planem działka o nr ew. [...] znajduje się w obszarze przeznaczonym wyłącznie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Natomiast, projekt budynku stanowiący załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę budynku jednorodzinnego jednolokalowego w oparciu o zasady logicznego myślenia oraz doświadczenia życiowego nie tylko budzi uzasadnione wątpliwości, czy jest to budynek jednorodzinny jednolokalowy, a wręcz potwierdza, że jest to budynek wielolokalowy składający się z 17 mieszkań. Fakt, iż w rzeczywistości zamiarem inwestora było wybudowanie budynku wielorodzinnego wielolokalowego potwierdzają ogłoszenia inwestora na stronach internetowych [...].[...]oraz[...]. Zgodnie z ich treścią decyzja obejmuje jeden z czterech planowanych budynków wielorodzinnych, tj. "architektura budynków przypomina bryłę domu jednorodzinnego. W każdym budynku zaś będzie po 17 mieszkań 2 - pokojowych od 33 m2 do 36 m2do każdego mieszkania przypisany ogródek do wyłącznego korzystania (parter) lub balkon (piętro), co ewidentnie potwierdza, iż zaskarżona decyzja obejmująca budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego jednolokalowego została wydana na podstawie projektu budowlanego obejmującego budynek wielorodzinny wielolokalowy, co stanowi obejście prawa w zakresie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a tym samym stanowi wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący podkreślili, iż obowiązkiem organu było dokonanie wnikliwej weryfikacji projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z prawem, w tym planem. Już sam fakt, iż z projektu budowalnego zatytułowanego projekt budynku jednorodzinnego jednolokalowego wynika, że w budynku zaprojektowano 17 pokoi z aneksami kuchennymi oraz 17 łazienkami winno wzbudzić uzasadnione wątpliwości. Powoływanie się przez organ na fakt, iż lokale nie zostały wyodrębnione zgodnie z ustawą o własności lokali, bowiem nie posiadają drzwi nie przesądza, że budynek jest budynkiem jednorodzinnym jednolokalowym. Owszem żaden przepis prawa nie ogranicza ilości łazienek i kuchni w projektowanym budynku, niemniej fakt, iż budynek ma posiadać 17 kuchni i 17 łazienek winno wzbudzić wątpliwości, co do prawdziwości twierdzeń inwestora i zgodności z przepisami prawa wniosku. W takim stanie rzeczy organ zobligowany był do podjęcia, co najmniej czynności wyjaśniających w zakresie rzeczywistych intencji inwestora, a nie opieraniu swojej decyzji na sprawdzeniu ilościowym i oznaczeniu złożonych dokumentów. Zdaniem skarżącej, objęta wnioskiem decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią prawa i nie może być akceptowana przez organ praworządnego państwa, dlatego tak wydana decyzja pociąga za sobą skutki niemożliwe do zaakceptowania, a tym samym dające podstawę do wzruszenia decyzji w trybie nadzwyczajnym. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 26 marca 2013 r. II GSK. 2419/2011 rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi zatem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Również w wyroku NSA z dnia 6 lutego 1995r. II SA 1531/94 wskazano, że rażące naruszenie prawa o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, a przy tym takie które koliduje z zasadą praworządności działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Organ naruszył podstawowe zasady postępowania administracyjnego wymienione w art. 8 kpa, art. 7 kpa, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaważył co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z dnia [...] lutego 2013r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, jednolokalowego z wiatą śmietnikową, ogrodzeniem zewnętrznym i utwardzeniem dojść i dojazdu na działce o nr ew. [...]. W pierwszej kolejności podkreślić zatem trzeba, że skuteczność zarzutów przedstawionych w oparciu o art. 156 § 1 k.p.a. uzależnione jest od wykazania szczególnej, kwalifikowanej wadliwości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Stwierdzenie nieważności decyzji jest bowiem jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji. Celem tego postępowania jest wyłącznie ustalenie, czy decyzja dotknięta jest którąś z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Podkreślenia przy tym wymaga, że w toku postępowania nieważnościowego organ nie przeprowadza ponownie postępowania wyjaśniającego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, tak jak ma to miejsce w postępowaniu zwyczajnym. Kontrola organu orzekającego w trybie art. 156 § 1 k.p.a. polega wyłącznie na ocenie stanu prawnego i faktycznego ustalonego na podstawie materiału dowodowego istniejącego w dacie wydania decyzji wydanej w ( postępowaniu zwyczajnym. Ugruntowane i jednolite jest stanowisko przyjmowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, że rażące naruszenie prawa - o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa oraz gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Wskazuje się konsekwentnie na trzy przesłanki niezbędne do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa: oczywiste, rzucające się w oczy naruszenie prawa, bez potrzeby dokonywania wykładni naruszonego przepisu, proste zestawienie treści przepisu z treścią aktu (decyzji, postanowienia) organu wskazujące na ich sprzeczność (niezgodność) oraz skutki wydania takiego aktu nie mogą być zaakceptowane z punktu widzenia zasady praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa, które należy chronić nawet kosztem usunięcia decyzji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 2226/10 LEX nr 824448, z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1614/09 LEX nr 746680, z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 170/10 LEX nr 672887, z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 513/09 LEX nr 597659). W kontekście przedstawionych wyżej rozważań, jako błędne należało ocenić stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazujące, że badana w tej sprawie decyzja Starosty P. z dnia [...] lutego 2013r. nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Zaznaczyć należy, że - w świetle art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego -obowiązkiem organu architektoniczno - budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę jest zbadanie zgodności m.in. projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W rozpoznawanej sprawie kontrolowana w trybie stwierdzenia nieważności decyzja o pozwoleniu na budowę winna być zatem zgodna z zapisami uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] lutego 2013r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osady "[...]" (Dz.Urz. Woj. [...]. Z 2001 r. Nr 1147, poz. 2075). Powyższego obowiązku nie wyłącza to, że rzeczą projektanta jest opracowanie projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami. Z uwagi na ustalenia planu miejscowego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, konieczne było zatem zbadanie w postępowaniu zwyczajnym, czy obiekt budowlany - objęty wnioskiem inwestora dotyczącym budynku jednorodzinnego, jednolokalowego - jest w istocie budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, o którym mowa art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego - to jest budynkiem, w którym wydzielono nie więcej niż 2 lokale mieszkalne albo 1 lokal mieszkalny i lokal użytkowy o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku - jak również budynkiem, w którym wydzielono tylko jeden lokal. Miało to kluczowe znaczenie dla prawidłowości rozstrzygnięcia, skoro działka inwestycyjna nr ew. [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem [...] tj. na obszarze mieszkaniowym, a stosownie do § 8 ust. 1 pkt 1 planu dla tego rodzaju obszarów ustala się mieszkalnictwo jednorodzinne, wolnostojące jako przeznaczenie podstawowe. Zdaniem Sądu, kwalifikacja prawna danej inwestycji musi znajdować oparcie w rzeczywistych rozwiązaniach funkcjonalnych przyjętych w projekcie, a nie tylko w nazewnictwie. Organ wydający pozwolenie budowlane w ramach przysługujących mu kompetencji kontrolnych, w granicach określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, zobligowany jest zatem również do przeprowadzenia kontroli w zakresie rzeczywistych intencji inwestora wynikających z rozwiązań projektowych i oceny prawidłowości kwalifikacji inwestycji dokonanej przez projektanta. Taka kontrola organu architektoniczno - budowlanego nie ingeruje w merytoryczne rozwiązania projektu, a jedynie te rozwiązania prawnie kwalifikuje. W konsekwencji okoliczności te - w powyższym kontekście - winny być poddane ocenie również w postępowaniu nadzwyczajnym. Mając na względzie powyższe oraz definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego (art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego) - należy zgodzić się ze stanowiskiem skarżących, że realizacja spornego budynku w zaproponowanym przez inwestora kształcie umożliwia wydzielenie w nim 5 lokali z aneksem kuchennym i łazienką na pierwszej kondygnacji (rys. nr A-01, rzut przyziemia), 6 lokali z aneksem kuchennym i łazienką na drugiej kondygnacji (zob. rys. nr A-02, rzut 1 piętra), 6 pokojów z aneksem kuchennym i łazienką na drugiej kondygnacji (zob. rys. nr A-03. rzut 2 piętra), czyli w sumie 17 lokali. Lokale te wystarczy odpowiednio przystosować, na przykład poprzez wstawienie drzwi, aby wydzielić je jako samodzielne lokale mieszkalne, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. Organ nie musi wykazywać, że dany lokal posiada odrębne wymagane instalacje wewnętrzne (wodno-kanalizacyjną, elektryczną, grzewczą itd.), a jedynie to, czy ( w świetle rozwiązań projektowych założenie takich instalacji dla wydzielenia "odrębnego" lokalu jest możliwe. Tym samym organ w postępowaniu zwyczajnym nie mógł analizować wyłącznie stanu projektowanego, z jednoczesnym pominięciem ilości możliwych do wyodrębnienia lokali mieszkalnych bez zmiany projektu. Zdaniem Sądu, w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy, pomimo prawnych uwarunkowań postępowania nieważnościowego, tylko tak przeprowadzona analiza decyzji Starosty P. z dnia [...] lutego 2013r. stanowiła skuteczną kontrolę zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującym w dacie jej wydania planem miejscowym, w rozumieniu w szczególności art. 156 § 1 pkt 2 kpa.. W konsekwencji Sąd - w składzie orzekającym w niniejszej sprawie - nie podzielił argumentacji organów, że badana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie skutkuje rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, tylko z tego względu, że 17 lokali z aneksami kuchennymi i łazienkami nie stanowią odrębnych lokali w myśl ustawy o własności lokali, gdyż nie są zespołami izb wydzielonymi trwałymi ścianami w obrębie budynku i nie posiadają drzwi. Zdaniem Sądu przedmiotowy obiekt budowlany nie mógł powstać na terenie, na którym ustawodawca miejscowy przewidział wyłącznie zabudowę jednorodzinną. Decyzja Starosty P. z dnia [...] lutego 2013r. została wydana, pomimo jednoznacznej i oczywistej sprzeczności założeń projektu budowlanego z wyżej wymienionymi zapisami planu miejscowego nie może być zatem akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Rzeczywiste intencje inwestora potwierdzają ogłoszenia zawarte na stronach internetowych znajdujące się w aktach sprawy. Rzeczą organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem argumentacji Sądu. Z podanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.