II SA/Go 798/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski (spr.) Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2019 r. sprawy ze skargi E. P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] r., nr [...] . Starosta decyzją z [...] marca 2018 r., nr [...], działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 978 ze zm. – określanej dalej jako u.k.p.) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – określanej dalej jako k.p.a.), odmówił E.P.P. wydania polskiego prawa jazdy kat. A i B. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że 28 lipca 2017 r. E.P.P. złożył wniosek o wydanie polskiego prawa jazdy kategorii A i B. W związku z tym, iż wyżej wymieniony jest obywatelem Niemiec organ podjął czynności mające na celu zbadanie czy wnioskodawca nie posiada niemieckiego krajowego prawa jazdy. Dalej organ podał, iż Federalny Urząd Transportu przesłał pismo z dnia [...] sierpnia 2017 r., z którego wynika, że wnioskodawca kilkakrotnie na okres kilku miesięcy tracił prawo jazdy z uwagi na jazdę pod wpływem środków odurzających oraz alkoholu. Obecnie nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy, gdyż [...] stycznia 2014 r. został on pozbawiony uprawnień do kierowania pojazdami z powodu prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu. Warunkiem odzyskania niemieckiego prawa jazdy jest pozytywny wynik badań lekarsko-psychologicznych przeprowadzonych w Niemczech. Powołując treść art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. organ stwierdził, iż prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą krajowe prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte – w okresie zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia. Wobec ustalenia negatywnej przesłanki wydania wnioskującemu polskiego krajowego prawa jazdy kategorii A i B, tj. cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, Starosta wydał decyzję odmowną. E.P.P. złożył odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie : – art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności polegającego na niewłaściwym, odręcznym tłumaczeniu dokumentu sporządzonego przez administrację niemiecką; – naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. poprzez niewydanie prawa jazdy osobie w stosunku do której nie obowiązuje bezwzględny zakaz prowadzenia pojazdów w Niemczech. Odwołujący przytoczył treść art. 11 ust. 1 u.k.p. i stwierdził, iż spełnił wszystkie określone tym przepisem warunki dla uzyskania prawa. Zarzucił, iż korespondencja z organem niemieckim toczyła się w języku niemieckim i nie została przetłumaczona na język polski przez tłumacza przysięgłego (było to tłumaczenie odręczne i nie wiadomo przez kogo dokonane). W ocenie skarżącego organ I instancji nie dostrzegł, iż z pisma niemieckiej administracji nie wynika bezwzględny zakaz uzyskania przez niego prawa jazdy w Niemczech przez 15 lat. Po tym bowiem czasie odzyska on swoje uprawnienia automatycznie, natomiast jeżeli jego zamiarem jest uzyskanie prawa jazdy przed upływem tego okresu ma on taką możliwość, pod warunkiem pozytywnego wyniku testów lekarsko – psychologicznych. Zatem znajduje się on w sytuacji identycznej do innych obywateli niemieckich, którzy po raz pierwszy ubiegają się o prawo jazdy. Zdaniem odwołującego nie pozostaje on zatem w Niemczech w okresie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. i obecnie może je ponownie nabyć na obowiązujących w Niemczech zasadach ogólnych. Decyzją z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Starosty. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 4 ust. 2 u.k.p., kierowca może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy. Podkreśliło, iż na terytorium RP nie jest uznawane za ważne prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu, jeżeli na terytorium któregokolwiek z tych państw to prawo jazdy zostało zatrzymane lub czasowo albo na stałe cofnięto posiadane uprawnienie do kierowania pojazdem (art. 4 ust. 3 u.k.p.). Kolegium ponadto wyjaśniło, że pozytywne przesłanki wydania prawa jazdy reguluje art. 11 ust. 1 u.k.p., zaś przesłanki negatywne - art. 12 ust. 1 u.k.p. Zgodnie z art. 12 ust. 2a i 2b u.k.p., w celu wydania prawa jazdy właściwy organ wydający prawo jazdy zwraca się do odpowiednich organów innych państw członkowskich UE, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich EFTA o potwierdzenie, że osoba ubiegająca się o uprawnienie nie posiada prawa jazdy wydanego w jednym z tych państw ani nie rozpoczęła procedury wymiany prawa jazdy na krajowe prawo jazdy lub procedury wydania wtórnika polskiego krajowego prawa jazdy. Organ odwoławczy zaznaczył, iż z informacji udzielonej przez Federalny Urząd ds. Ruchu Drogowego, zawartej w piśmie z [...] sierpnia 2017 r., przetłumaczonym przez tłumacza przysięgłego na język polski, wynika, że wnioskodawca nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy. Co więcej występują decyzje w rejestrze zawierającym informacje o wykroczeniach drogowych i zostały one załączone do pisma. Osoba ta może do 17 stycznia 2032 r. w Niemczech uzyskać na nowo prawo do kierowania pojazdami, gdy przedłoży pozytywną opinię medyczno-psychologiczną. Ponadto niemiecki organ wyjaśnił, iż E.P.P. nie przedłożył takiej ekspertyzy i dodał, że centrum interesów życiowych strony znajduje się w [...], a zaświadczenie o wymeldowaniu nie zostało przedłożone. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji wyjaśnił, iż mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny, do momentu przedstawienia przez stronę orzeczenia lekarsko-psychologicznego niemieckie prawo jazdy E.P.P. faktycznie pozostaje zatrzymane, co zdaniem organu oznacza, że prawo jazdy strony jest dalej ważne i pozostaje jedynie cofnięte, a jego odzyskanie możliwe jest po przedstawieniu opinii medyczno- psychologicznej. Wobec powyższego Kolegium uznało rozstrzygnięcie organu I instancji za prawidłowe, wskazując, iż w świetle orzecznictwa prawo jazdy "krajowe" nie oznacza tylko wydanego w Polsce i przez polskie organy, ale również - krajowe prawo jazdy wydane w innym państwie, gdyż są to dokumenty uważane za równorzędne i w tym zakresie przepis art. 4 ust. 2 oraz 12 ust. 1 pkt 4 u.k.p. stanowi realizację założeń art. 41 Konwencji Wiedeńskiej. Przez posiadanie prawa jazdy należy - zdaniem organu - w tym kontekście rozumieć i takie sytuacje, w których prawo jazdy nie jest w danym momencie ważne, ale po spełnieniu przewidzianych prawem okoliczności jego ważność może zostać ponownie przywrócona. Dokument prawa jazdy poświadcza tylko uprawnienia, a zatem ma charakter pochodny od uprawnień. Zdaniem Kolegium z cytowanych przepisów, w tym w szczególności z art. 12 ust. 1 pkt 5 u.p.k. wynika w rozpoznawanej sprawie ponad wszelką wątpliwość ewidentna przeszkoda, wykluczająca możliwość skutecznego ubiegania się przez E.P.P. o wydanie polskiego prawa jazdy w czasie, gdy obowiązuje zatrzymanie (lub cofnięcie) uprawnień do kierowania pojazdami w Niemczech, gdzie wcześniej wnioskodawca takie uprawnienie uzyskał. Pismem z dnia [...] września 2018 r. E.P.P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: 1. art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i odmowę wydania mu krajowego prawa jazdy wobec uznania, że uzyskał on za granicą prawo jazdy, a uprawnienie do kierowania pojazdami zostało mu cofnięte i trwa wobec niego okres cofnięcia uprawnień, a w istocie czas trwania zakazu udzielenia mu nowych uprawnień do kierowania pojazdami ustał i może ubiegać się o wydanie nowego prawa jazdy, co też uczynił składając wniosek do starosty; 2. art. 11 ust 1 u.k.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i odmowę wydania mu krajowego prawa jazdy pomimo spełnienia poprzez niego wszystkich przesłanek uzyskania prawa jazdy; 3. art. 7, art. 8, art. 11, i art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz odmowę wydania prawa jazdy, pomimo spełnienia przez niego wszystkich przesłanek pozytywnych do uzyskania prawa jazdy i braku przesłanek negatywnych; przede wszystkim organ nie wyjaśnił należycie treści decyzji cofającej mu uprawnienia do kierowania pojazdami, treść przepisów prawnych regulujących rodzaj i skutki zastosowania wobec niego środka oraz czasu trwania cofnięcia uprawnień, a także możliwości odzyskania lub nabycia nowych uprawnień przez niego, tym samym nie wyjaśnił należycie istnienia przesłanki negatywnej wydania prawa jazdy w postaci okresu cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami za granicą (art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p.), w tym nienależycie ustalił treść dokumentów dotyczących zastosowanego wobec niego środka w postaci cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, sporządzonych w języku niemieckim, w tym w sposób nieuprawniony pominął zlecenie tłumaczenia na język polski uprawnionemu podmiotowi (tłumaczowi przysięgłemu); 4. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 27 zdanie 1 Konstytucji, art. 4 pkt 2 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (t.j. Dz. U z 2018r. , poz. 931 ze zm.) poprzez zaniechanie dokonania urzędowego tłumaczenia dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy w języku niemieckim, w szczególności przy pomocy tłumacza przysięgłego, a co za tym idzie zaniechania dokonania wszelkich czynności mających na celu ustalenie treści wyżej wymienionych dokumentów w języku polskim, umożliwiającym prawidłowe odczytanie i zrozumienie treści tych dokumentów i informacji; 5. art. 7a k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości w zakresie treści niemieckich norm prawnych dotyczących cofnięcia mu uprawnień do kierowania pojazdami na jego niekorzyść, podczas gdy w razie istnienia wątpliwości co do treści regulacji niemieckich dotyczących decyzji o cofnięciu mu prawa jazdy i czasie trwania tego cofnięcia organ winien je tłumaczyć na jego korzyść, tzn. uznać, że decyzja o cofnięciu uprawnień w stosunku do niego wygasa i w dniu złożenia wniosku, dopuszczalne jest wydanie mu nowego prawa jazdy; organ całkowicie pominął ustalenie znaczenia wskazanego w informacji z Federalnego Urzędu Transportu okresu, na który prawo jazdy został cofnięte i jednocześnie organ nie wyjaśnił wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, okoliczności braku uzyskania niemieckich uprawnień do kierowania pojazdami przez niego; 6. naruszenie art. 84 § 1 k.p.a. poprzez rezygnację ze zwrócenia się do biegłego z zakresu niemieckiego prawa karnego w sytuacji, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne konieczne do ustalenia, jakiego rodzaju decyzje dot. prawa jazdy zostały wydane wobec niego w oparciu o przepis niemieckiego Kodeksu karnego i niemieckiego Kodeksu postępowania karnego i jaki jest czas obowiązywania tych decyzji, a co za tym idzie, czy zachodzą przesłania, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p.; 7. art. 12 ust. 2a w zw. z ust. 2b u.k.p. poprzez zwrócenie się w celu wydania prawa jazdy do organów niemieckich o potwierdzenie, że ubiegający się o uprawnienie nie posiada prawa jazdy wydanego w tym państwie ani nie rozpoczął procedury wymiany prawa jazdy na krajowe prawo jazdy lub procedury wydania wtórnika polskiego krajowego prawa jazdy z pominięciem drogi teletransmisji przy użyciu Europejskiej Sieci Praw Jazdy, podczas gdy powyższe przepisy stanowią, iż jest to wyłączna droga pozyskania wyżej wymienionej informacji. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zobowiązanie Starosty do wydania mu krajowego prawa jazdy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Staroście, gdyż decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny jest do wyjaśnienia zakres spraw - istnienie przesłanki negatywnej z art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazało, że zgodnie z art. 11 ust. 4 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim. Państwo członkowskie może także odmówić wydania prawa jazdy osobie ubiegającej się o prawo jazdy, której prawo jazdy zostało w innym państwie członkowskim unieważnione. Odzwierciedleniem przytoczonych regulacji dyrektywy są m. in. postanowienia zawarte w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.- określanej dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty w sprawie odmowy wydania skarżącemu prawa jazdy kat. A i B. Zasady wydawania prawa jazdy regulują przepisy u.k.p., a podstawę odmowy wydania prawa jazdy w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 12 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, zgodnie z którym, prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte – w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia. W ocenie Sądu dokonane przez organy ustalenie, że zostały spełnione wskazane w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. przesłanki odmowy wydania skarżącemu polskiego prawa jazdy było przedwczesne z powodu niewyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla tej kwalifikacji prawnej. Przepisy art. 7 , art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji publicznej jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Na organach administracji spoczywa nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia, ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. Wymóg zawarcia w uzasadnieniu wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia należy rozumieć w ten sposób, że uzasadnienie musi pozwalać na skontrolowanie przez sąd, czy orzekający organ nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów. Zważyć również trzeba, że z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. wywodzi się, że podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy wymaga w pierwszym rzędzie rozważenia, jakie fakty mają w sprawie znaczenie. O tym decyduje zaś norma prawa materialnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski, K.p.a. Komentarz, Warszawa 2006, s. 69, wyrok NSA z dnia 2 marca 2017 r., sygn. akt I GSK 1855/15). Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zważyć trzeba, że ocena zastosowania przepisów prawa materialnego wymaga uprzedniego stwierdzenia, że stan faktyczny został ustalony prawidłowo, po wszechstronnym rozpatrzeniu materiału dowodowego zebranego w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2017 r., II GSK 2740/15). Rozważania w przedmiocie zastosowania określonego przepisu prawa materialnego mają uzasadnienie dopiero na tym etapie stosowania prawa, na którym nie ma już żadnych wątpliwości, co do stanu faktycznego. W orzecznictwie podkreśla się, iż wynikający z treści art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. zakres ustaleń organu obejmuje badanie, czy wnioskodawca uzyskał prawo jazdy za granicą, czy to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami cofnięte, za istotny przyjmując okres, na który prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie cofnięto, albowiem tylko w tym okresie ukonstytuowany analizowanym przepisem zakaz wydania prawa jazdy może obowiązywać (por. wyrok NSA z dnia 7 września 2016 r., I OSK 718/16). Organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie na piśmie Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2017 r. oraz nadesłanych przy nim załączników. W aktach znajdują się wprawdzie - wbrew zarzutom skargi - tłumaczenia tych dokumentów dokonane przez tłumacza przysięgłego, jednakże w odniesieniu do tłumaczenia pisma z dnia [...] sierpnia 2017 r. jest ono niepełne, ograniczone jest ono jedynie do pierwszej strony, kończy się bowiem na zdaniu "Wydanie polskiego prawa jazdy byłoby w naszym przekonaniu wykroczeniem przeciwko dyrektywie 2006/126/WE". Natomiast oryginał tego pisma zawiera niewątpliwie również drugą stronę, na której znajduje się m.in. podpis osoby je sporządzającej . Ponadto Sądowi z urzędu jest wiadome z licznych spraw rozpoznawanych ze skarg obywateli na Niemiec na odmowy wydania prawa jazdy w identycznych lub zbliżonych stan faktycznych i prawnych ( por. np. sprawa o sygn. akt II SA/Go 716/18), iż sporządzone przez tłumaczy przysięgłych tłumaczenia informacji dla Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego się różnią w zakresie zwrotu "Tilgungs-Datum". W jednych tłumaczeniach określany jest on tłumaczony jako "data zatarcia", zaś w drugich jako "data umorzenia". W związku z tym nie można w istocie ocenić, jakie jest dokładne znaczenie tego zwrotu. Jest to o tyle istotne, że z materiału dowodowego nie wynika w sposób jednoznaczny, że do tych konkretnych dat (umorzenia, zatarcia) nastąpiło terminowe cofnięcie skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. Takiej informacji nie zawiera pismo Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego z [...] lipca 2017 r., w którym wskazano jedynie, że skarżący nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy oraz "należy uwzględnić jeszcze tą decyzję w zakresie nowego wydania prawa jazdy w Niemczech do upływu 17 stycznia 2032 r.", a "obligatoryjnym warunkiem do wydania na nowo prawa jazdy w Niemczech byłoby przedłożenie ekspertyzy medyczno-psychologicznej". W tej sytuacji przedwczesne było przyjęcie, że wskazane w rubryce "TilgungsDatum" terminy są terminami, do których skarżący pozostaje w Niemczech w okresie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. W ocenie Sądu z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika jednoznacznie jakie konkretnie środki prawne zastosowane przez organy niemieckie obowiązują skarżącego i do jakiego czasu zostały one zastosowane. Należy również wyjaśnić znaczenie pojęć prawnych pojawiających się w pismach niemieckiego organu. Nie może zarazem budzić wątpliwości, że ustalenie treści prawa obcego jest elementem stanu faktycznego. Organ może w sprawie, w której pojawia się problem znaczenia dla rozstrzygnięcia danej sprawy znajomości prawa obcego, zwrócić się o stosowną informację do Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego. Ponadto na podstawie akt administracyjnych nie można w sposób jednoznaczny ustalić, czy pozyskanie powyższych informacji nastąpiło za pośrednictwem Europejskiej Sieci Praw Jazdy (RESPER), stosownie do art. 12 ust. 2a i 2 b u.k.p., choć niewątpliwie na terytorium Niemiec organem kontaktowym w ramach systemu EUCARIS, który zapewnia łączność z siecią RESPER jest wspomniany Federalny Urząd ds. Transportu Drogowego (Kraftfahrt-Bundesamt, KBA), zarządzający Centralnym Rejestrem Pojazdów (ZFZR), Centralnym Rejestrem Prawa Jazdy (ZFER), Rejestrem Sprawności Kierowcy (FAER) (por. www.eucaris.net/countries/federal-republic-of -germany). Okoliczności powyższe wymagały zdaniem Sądu dokładniejszego wyjaśnienia stanu sprawy, tak by jasne było czy zastosowane wobec skarżącego środki prawne obowiązują nadal i czy mogą one zostać uznane za odpowiadające normie prawnej zawartej w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., tzn. czy prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte. Z powyższych względów Sąd uznał, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy wobec istotnych braków dowodowych doszło do naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), co skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Z uwagi na konieczność znacznego uzupełnienia postępowania dowodowego z wykorzystaniem dokumentów i prawa obcego należało również uchylić decyzję organu I instancji (art. 135 p.p.s.a.). Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku. Zadaniem organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie dokładne i wyczerpujące ustalenie aktualnego stanu faktycznego sprawy z wykorzystaniem dokumentów źródłowych oraz zweryfikowanie wyżej wskazanych wątpliwości dotyczących informacji organów niemieckich.