I SA/Łd 525/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Protokolant: Sekretarz sądowy Anna Jaworska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2019 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego jako płatnika oraz określenie należności z tytułu niepobranych i niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2013 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej W. D. jako płatnika oraz określenia należności z tytułu niepobranych i niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2013 r. - i orzekł co do istoty sprawy, zmniejszając wysokość zaliczek i zakres odpowiedzialności skarżącego. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. ustalił, iż w 2013 roku podatnik, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, zawierał z osobami, które w wyniku wypadku poniosły szkody w postaci uszkodzenia pojazdu mechanicznego, umowy cesji wierzytelności z tytułu roszczeń o wypłatę odszkodowań przez towarzystwa ubezpieczeniowe z tytułu umów ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. W wyniku w.w. umów cesji, podatnik wypłacał klientom ustaloną kwotę pieniędzy, która zdaniem organu podatkowego pierwszej instancji stanowiła dla nich przychód z praw majątkowych, od którego W. D. jako płatnik powinien pobierać i odprowadzać zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Powyższe postępowanie zostało zakończone decyzją z dnia 26 kwietnia 2016 r., którą Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. orzekł o odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako płatnika w łącznej kwocie 141.791,00 zł oraz określił wysokość zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od stycznia do grudnia 2013 roku, w łącznej kwocie 145.143,00 zł. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, zalecając aby w ponownie prowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji wyjaśnił wątpliwe kwestie i ustalił zakres odpowiedzialności strony jako płatnika z tytułu niepobranych i nieodprowadzonych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Celem realizacji ww. zaleceń, organ pierwszej instancji wystąpił do wszystkich urzędów skarbowych właściwych według miejsca zamieszkania osób, z którymi podatnik zawarł umowy cesji wierzytelności, o informacje czy osoby te dokonały rozliczenia otrzymanych kwot w zeznaniach podatkowych, jak również wystąpił do osób prowadzących działalność gospodarczą czy uwzględniły otrzymane kwoty w zeznaniu podatkowym lub jego korekcie. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu podatkowym, Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. decyzją z dnia [...] r. orzekł o odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako płatnika w łącznej kwocie 133.417,00 zł oraz określił wysokość niepobranych i niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od stycznia do grudnia 2013 roku, w łącznej kwocie 133.417,00 zł. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. uchylając decyzję organu pierwszej instancji i orzekając co do istoty sprawy w decyzji z dnia [...] r., odwołał się do art. 30 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: O.p.) i stwierdził, że działalność gospodarcza strony nie sprowadza się do wypłaty na rzecz klienta odszkodowania, ale do zapłaty za sprzedaną przez tego klienta wierzytelność, co oznacza, że kwoty wypłacane przez stronę nie korzystają ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), dalej: u.p.d.o.f. W związku z powyższym organ stwierdził, że kwoty wypłacane przez stronę w związku z nabyciem w drodze odpłatnej cesji wierzytelności roszczeń klientów o wypłatę odszkodowań przez towarzystwa ubezpieczeniowe, stanowią u zbywców tych wierzytelności (klientów) przychód z praw majątkowych (art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f.), od których skarżący jako płatnik zobowiązany był odprowadzić zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Organ zgodził się z twierdzeniem, że w sytuacji gdy kwoty wypłacone klientom (cedentom) na podstawie zawartych umów, związane były ze szkodą dotyczącą składników majątku związanych z prowadzoną przez osoby fizyczne działalnością gospodarczą, na stronie nie ciążyły obowiązki płatnika. Zatem w przypadku osób prowadzących działalność gospodarczą, które uzyskały przychód, a zawarta umowa dotyczyła składnika majątku związanego i wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej, osoby te powinny same uwzględnić i opodatkować uzyskany przychód jako przychód z tej działalności. Organ odwoławczy zauważył, że prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w art. 10 pkt. 8 lit. a-c u.p.d.o.f., stanowią źródło przychodów przewidziane w art. 10 ust. 1 pkt 7 tej ustawy. Definicję przychodu z praw majątkowych określa natomiast art. 18 u.p.d.o.f. Wyliczenie w tym przepisie praw majątkowych, z których przychody podlegają opodatkowaniu, nie ma charakteru wyczerpującego. Świadczy o tym użycie w nim słów "w szczególności". Zastosowanie w tym przypadku przez ustawodawcę w konstrukcji przepisu katalogu otwartego praw majątkowych, nie uprawnia jednak do twierdzenia, że chodzi tutaj wyłącznie o prawa wprost wymienione i prawa do nich podobne. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem zawartym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 2200/14, że w przypadku osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, w związku w wypłatą kwot z tytułu praw majątkowych (art. 18 u.p.d.o.f.), z tytułu wyżej opisanych umów, po stronie płatnika powstaje jedynie obowiązek wynikający z przepisu art. 42a powoływanej ustawy, tj. wystawienia i przekazania podatnikowi i właściwemu urzędowi skarbowemu informacji PIT-8C. Jako bezzasadne organ ocenił również twierdzenie odwołania, że w przypadku kwot wypłacanych przez stronę, nie można mówić o dochodzie, gdyż nie rekompensują one cedentom poniesionych strat. Wypłacone kwoty są świadczeniami z tytułu praw majątkowych i stosownie do powołanych wyżej przepisów - podlegają opodatkowaniu bez pomniejszenia o koszty uzyskania przychodów, a na stronie jako płatniku (o ile nie dotyczyły składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą) ciąży z tego powodu obowiązek poboru i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy w wysokości 18% wypłaconej kwoty. To, że podatnik z uwagi na wysokość swoich dochodów, bądź też formę opodatkowania swoich dochodów nie składa rocznych deklaracji podatkowych, nie zwalnia płatnika z obowiązku poboru i odprowadzenia podatku od wypłacanych świadczeń, taki obowiązek bowiem nakładają na niego wprost przepisy ustaw podatkowych. W toku ponownego rozpatrywania przedmiotowej sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. ustalił, że 7 klientów skarżącego zaliczyło wypłacone kwoty do przychodów z działalności gospodarczej w 2013 r., ponadto 21 osób zapłaciło z ww. tytułu podatek dochodowy. Organ uwzględnił również osoby wskazane przez stronę przy piśmie z dnia 29 maja 2017 r. (wystosowanym po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie), które zgodnie z przedłożonymi dowodami zapłaciły podatek od przychodu wynikającego z zawartych umów cesji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., po analizie akt sprawy jak i argumentacji odwołania, ponownie wystąpił do klientów strony (osób prowadzących działalność gospodarczą) celem ustalenia, czy uwzględniły otrzymane kwoty w zeznaniu podatkowym lub jego korekcie oraz wyjaśnienia, czy pojazd, którego dotyczyła szkoda był majątkiem firmy (np. jako środek trwały) bądź był wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej, a koszty jego eksploatacji w jej ramach rozliczane. Wymienione zapytania skierowano również do wszystkich osób wskazanych przez stronę z imienia i nazwiska w złożonym odwołaniu. W każdym przypadku, w którym organ stwierdził, że zobowiązanie podatkowe wygasło wskutek jego zapłaty przez podatnika, uznano że w chwili obecnej na skarżącym jako płatniku nie ciąży odpowiedzialność za niepobranie i nieodprowadzenie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Nadto, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., mając na uwadze zasadę rozstrzygania wszelkich wątpliwości co do ustaleń stanu faktycznego na korzyść strony uznał, że skarżący nie ponosi odpowiedzialności z tytułu niepobranych i niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w przypadku wszystkich klientów (osób prowadzących w 2013 roku działalność gospodarczą), którzy nie udzielili odpowiedzi organom podatkowym na wysłane do nich wezwania, zasłaniali się brakiem dokumentów lub niepamięcią z uwagi na upływ czasu, bądź stwierdzili, że pojazdy widniejące w zawartych umowach cesji były wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej, ale także oświadczyli, że skorygowali lub skorygują zeznania podatkowe za 2013 rok uwzględniając wypłacone kwoty. Organ odwoławczy zaznaczył, że inaczej ocenił materiał dowodowy, niż zrobił to organ podatkowy pierwszej instancji, uznając, że w przypadku osób prowadzących działalność gospodarczą, co do których zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne wskazanie, że pojazd którego dotyczyła szkoda nie był związany z prowadzoną działalnością gospodarczą - za wypłaty dokonane tym osobom, strona nie ponosi odpowiedzialności jako płatnik. W przypadku natomiast osób, które wyjaśniły, że pojazd, którego dotyczyła szkoda, nie był związany z prowadzoną przez nie działalnością gospodarczą, one zaś nie opodatkowały uzyskanego przychodu, organ uznał, że to na stronie jako płatniku ciążyły obowiązki poboru i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Końcowo organ odwoławczy zauważył, że podkreślając konieczność dokonania wszechstronnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, strona sama takiej oceny unika, przydając przesądzający walor wysłanym do klientów informacjom PIT-8C (kilka lat po uzyskaniu przez nich przychodu i w związku z prowadzonym wobec strony jako płatnika postępowaniem podatkowym) oraz koncentrując się na wybiórczo dobranych dowodach (w zasadzie niektórych oświadczeniach klientów), poprzez dokonywanie ich samodzielnej oceny na swoją korzyść, nie bacząc zaś na pozostałe dowody (m.in. w postaci dokumentacji zgromadzonej przez organy obu instancji). Zdaniem organu odwoławczego taki tok rozumowania nie może prowadzić do rezultatów oczekiwanych przez stronę. Decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez W. D., który wniósł o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, podnosząc zarzuty naruszenia: 1) przepisów prawa materialnego: art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 7, art. 18, art. 31, art. 38 ust. 1, ust. 1a, art. 41 ust. 1, art. 42 ust. 1, ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. 2) przepisów postępowania, tj.: - art. 121 § 1 oraz art. 122 O.p. poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady budowania zaufania do organów podatkowych i błędne ustalenie stanu faktycznego. - art. 210 O.p. w związku z wydaniem decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 27 listopada 2018 r. pełnomocnik skarżącego przedłożył pismo procesowe stanowiące uzupełnienie skargi, z którego wynika, że w trakcie postępowania przed organem podatkowym II instancji, 8 czerwca 2018 r. złożył pismo, w którym wnosił o pozyskanie aktualnych danych z Urzędów Skarbowych o złożonych korektach zeznań rocznych i wpłaconych podatkach. Wniosek ten uzasadniano tym, że w trakcie postępowania odwoławczego do klientów i urzędów skarbowych wysłano informacje podatkowe PIT-8C i to zmienia zasadniczo stan faktyczny. Ponieważ organ podatkowy odmówił, strona pozyskała dodatkowe informacje dotyczące części klientów o złożonych korektach zeznań podatkowych i zapłaconych podatkach w ramach postępowania sądowego przed Sądem Rejonowym w P. II Wydział Karny sygn. akt [...]. Skarżący wskazał na uwierzytelnione kopie odpowiedzi Naczelników Urzędów Skarbowych na pytania Sądu, z których jednoznacznie wynika, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji część podatków została zapłacona, a organ podatkowy ich nie uwzględnił. W odpowiedzi pełnomocnik Dyrektora Izby Administracji Skarbowej przedłożył swoje stanowisko z 22 listopada 2018 r., z którego wynika m. in., że pisma kierowane do organów przez Sąd Rejonowy w P. i odpowiedzi udzielone przez urzędy skarbowe datowane są już po wydaniu zaskarżonej decyzji i ich treść nie mogła być znana organowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawową kwestią dla rozstrzygnięcia sprawy jest dokonanie oceny do jakiego źródła przychodów należy zaliczyć kwoty otrzymywane przez klientów skarżącego z tytułu cesji wierzytelności dotyczących roszczeń o wypłatę odszkodowań. Zdaniem organów podatkowych jest to źródło, o jakim mowa w 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f., tj. kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c. Zdaniem skarżącego natomiast są to przychody z innych źródeł (art. 20 u.p.d.o.f.). W tym zakresie Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych. W przypadku przychodów z obrotu wierzytelnościami, można je kwalifikować do źródła z pozarolniczej działalności gospodarczej lub z kapitałów pieniężnych i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy trafnie ocenił, że w sytuacji gdy kwoty wypłacone klientom skarżącego były związane ze szkodą dotyczącą składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, na stronie nie ciążyły obowiązki płatnika. Przedmiot sprawy został zatem zawężony wyłącznie do przychodów uzyskanych przez klientów nieprowadzących działalności gospodarczej w tym zakresie. Zgodnie z art. 18 u.p.d.o.f. za przychód z praw majątkowych uważa się w szczególności przychody z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, praw do projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw. Jak wskazują A. Bartosiewicz i R. Kubacki – autorzy Komentarza do art.10, art.18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,(Lex, stan prawny na 1 lutego 2015 r.) - przepisy prawa podatkowego oraz prawa cywilnego nie definiują pojęcia prawa majątkowego. Podobnie brak również definicji majątku. Przez "prawa" należy rozumieć tutaj prawa podmiotowe. Mogą one występować w trzech postaciach: roszczeń, uprawnień kształtujących i zarzutów. Jednym z podziałów praw podmiotowych, jaki jest dokonywany w doktrynie, jest podział na prawa majątkowe i prawa niemajątkowe. Podstawą dokonania tego podziału jest interes, jaki one realizują. Prawa majątkowe związane są bowiem z interesem ekonomicznym danego podmiotu. W doktrynie wyróżnia się następujące rodzaje praw majątkowych: 1) prawa rzeczowe (np. prawo własności, prawo wieczystego użytkowania, ograniczone prawa rzeczowe); 2) wierzytelności (wynikające ze stosunków zobowiązaniowych) opiewające na świadczenia majątkowe (np. wierzytelność z tytułu umowy sprzedaży); 3) prawa majątkowo-rodzinne (np. prawo do emerytury po zmarłym itp.); 4) prawa własności intelektualnej (np. prawo autorskie, prawa pokrewne itd.); 5) niektóre prawa wynikające ze stosunków publicznoprawnych (np. prawo do ulgi celnej). W omawianej sprawie mamy do czynienia z tą drugą postacią, tj. wierzytelnościami wynikającymi ze stosunków zobowiązaniowych (z tytułu roszczeń o wypłatę odszkodowań), odpłatnie zbytymi skarżącemu. Organ prawidłowo zwrócił uwagę, że ustawodawca, wskazując, jakiego rodzaju przychody uważa za przychód z praw majątkowych, posługuje się zwrotem "w szczególności". Oznacza to, że katalog praw majątkowych - zawarty w art. 18 u.p.d.o.f. - ma charakter otwarty. Wyliczenie praw majątkowych (obejmujące wyłącznie prawa własności intelektualnej) ma zatem jedynie charakter przykładowy, co oznacza, że możliwe jest zaliczenie do tego katalogu również innych praw, nigdzie w ustawie niewymienionych. Prawo majątkowe będzie źródłem przychodów przede wszystkim w przypadku jego odpłatnego przeniesienia na inną osobę. Przychodem natomiast będzie zazwyczaj kwota otrzymywana przez podatnika przenoszącego prawo na inną osobę tytułem wynagrodzenia za przeniesienie tego prawa. Ponieważ skarżący prowadził działalność gospodarczą, zatem dokonując transakcji, o których mowa w art. 18 u.p.d.o.f., obowiązany był jako płatnik pobierać zaliczki na podatek dochodowy. Zgodnie bowiem z art. 41 ust. 1 u.p.d.o.f., osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. Powyższe oznacza, że zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego co do zasady należy uznać za nietrafne. W odniesieniu do zarzutów dotyczących postępowania, Sąd również nie dopatrzył się naruszenia prawa. Należy wskazać bowiem, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wystąpił do wszystkich urzędów skarbowych właściwych według miejsca zamieszkania osób, z którymi skarżący zawarł umowy cesji przedmiotowych wierzytelności, o informacje czy osoby te dokonały rozliczenia otrzymanych kwot w zeznaniach podatkowych, oraz które z tych osób prowadziły działalność gospodarczą i w jakim zakresie. Po uzyskaniu wskazanych informacji organ podatkowy pierwszej instancji wystąpił do wszystkich klientów skarżącego prowadzących działalność gospodarczą, o udzielenie odpowiedzi, czy rozliczyli uzyskany przychód w zeznaniach podatkowych bądź ich korektach. W postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. ponownie wystąpił do klientów skarżącego - osób prowadzących działalność gospodarczą. Ostatecznie organ doszedł do przekonania, że w odniesieniu do klientów skarżącego prowadzących działalność gospodarczą, gdy szkody dotyczyły składników majątku związanych z tą działalnością - na stronie nie ciążyły obowiązki płatnika. Ponadto, w każdym przypadku, w którym organ stwierdził, że zobowiązanie podatkowe wygasło wskutek jego zapłaty przez podatnika, organ prawidłowo przyjął, że w chwili obecnej na skarżącym jako płatniku nie ciąży już odpowiedzialność za niepobranie i nieodprowadzenie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyłączył również odpowiedzialność skarżącego w odniesieniu do wszystkich jego klientów, którzy nie udzielili odpowiedzi organom podatkowym na wysłane do nich wezwania, zasłaniali się brakiem dokumentów lub niepamięcią z uwagi na upływ czasu, bądź stwierdzili, że pojazdy widniejące w umowach cesji były wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej, a także oświadczyli, że skorygowali lub skorygują zeznania podatkowe za 2013 rok, uwzględniając wypłacone kwoty. Organ wezwał skarżącego do udzielenia wyjaśnień oraz przekazania dokumentacji źródłowej dotyczącej cedentów wierzytelności z tytułu roszczeń o wypłatę odszkodowań (pismo z dnia 20 września 2017 r.). W odpowiedzi, pismem z dnia 27 października 2017 r. skarżący wniósł o przesłuchanie 556 świadków, nie przekazując jednocześnie żadnych nowych dowodów mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W tych okolicznościach – zdaniem Sądu – Dyrektor Izby Administracji Skarbowej miał podstawę do uznania, że wniosek ten stanowił wyłącznie próbę obciążenia organów podatkowych nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów korzystnych dla skarżącego, jednocześnie zwalniając go z ciężaru udowodnienia prezentowanych twierdzeń, których udowodnienie powinno spoczywać na osobie, która z nich wywodzi skutki prawne. Zgodnie z art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W myśl tego przepisu organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu wnioskowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody. Skuteczne podważenie ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy nie polega na przedstawieniu własnych opinii co do konieczności powzięcia przez te organy określonych działań, czy wyrażeniu własnego zdania na temat sposobu oceny konkretnych dowodów, tylko na wykazaniu - przy wzięciu pod uwagę wszystkich zebranych dowodów - że gdyby nie doszło do zarzucanych przez stronę uchybień, najprawdopodobniej organy rozstrzygnęłyby sprawę zupełnie inaczej, niż w zakwestionowany przez nią sposób (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2018 r., I FSK 1253/16, LEX nr 2506352). Nie budzi zastrzeżeń Sądu także ocena pisma pełnomocnika skarżącego z dnia 21 maja 2018 r., złożonego po zapoznaniu się z aktami sprawy. Pismo to zawiera 14-stronicową tabelkę imion i nazwisk kilkuset klientów (każda ze stron, z wyjątkiem ostatniej, wymienia ponad 40 osób), którym w październiku 2017 r. doręczono informacje podatkowe PIT-8C za rok 2013 oraz stwierdzenie, że większość z nich złożyła korekty zeznań za rok 2013 i wpłaciła podatek. W zaskarżonej decyzji organ zasadnie akcentuje, że dowód w tym zakresie został już przeprowadzony w ramach dotychczasowego postępowania. Należy zauważyć przy tym, że w piśmie z 21 maja 2018 r. pełnomocnik strony nie wskazał którzy konkretnie z klientów (wymienionych w tabelce) złożyli takie korekty. Sąd rozumie i akceptuje argument pełnomocnika, że strona nie ma dostępu do systemu informacji podatkowej, a zatem i możliwości pozyskania z niego danych o korektach zeznań złożonych przez klientów. Skoro jednak pełnomocnik składa wniosek o ponowne przeprowadzenie dowodu, to znaczy, że z innych źródeł ma pewną wiedzę, że konkretni klienci złożyli korekty zeznań. Gdyby pójść za tokiem rozumowania strony skarżącej, organ do dnia przedawnienia zobowiązania nie mógłby wydać decyzji, mając na względzie okoliczność, że każdej chwili któryś z klientów wymienionych w 14-stronicowej tabeli (kilkaset osób) może złożyć korektę zeznania, co należy permanentnie sprawdzać, zaś po tej dacie organ nie mógłby wydać decyzji z powodu przedawnienia. Natomiast ustosunkowując się do pisma złożonego na rozprawie w dniu 27 listopada 2018 r., należy zauważyć, że większość z imion i nazwisk osób wymienionych w materiałach stanowiących uzupełnienie skargi, dotyczy zobowiązania za 2014 r., zaś 3 osoby związane z 2013 r. (R. B., J. L. i W. K.i) zostały uwzględnione w decyzji organu I instancji za 2013 r. Ponadto, Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z dnia 11 lipca 2012 r., II FSK 2670/10, że zbadanie okoliczności związanych z zapłatą podatku przez podatników nie było istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a tylko tego rodzaju fakty (zgodnie z art. 122 O.p.) organ podatkowy ma obowiązek ustalić. Zgodnie z art. 30 § 4 O.p., organ ma obowiązek wydania decyzji o odpowiedzialności płatnika określającej wysokość niepobranego lub pobranego i niewpłaconego podatku, gdy stwierdzi, że płatnik nie wykonał obowiązków, o których mowa w art. 8 O.p., to jest nie obliczył podatku, nie pobrał go i nie wpłacił we właściwym terminie organowi podatkowemu. Skoro ustawodawca jednoznacznie uzależnia wydanie decyzji o odpowiedzialności płatnika od stwierdzenia niewykonania obowiązków przez płatnika i zakresu niewykonania tych obowiązków, to tylko te okoliczności muszą być zbadane w postępowaniu podatkowym. Ustalenie, czy podatnicy, od których płatnik miał pobrać podatek, zapłacili ten podatek w prawidłowej wysokości jest istotne dopiero na etapie wykonania decyzji o odpowiedzialności płatnika, a nie na etapie orzekania o niej. W tej sprawie fakt nieobliczenia, niepobrania i niewpłacenia zaliczek na podatek przez skarżącego jako płatnika został wykazany, a stan faktyczny ustalony przez organy podatkowe i przyjęty za podstawę orzekania jest zupełny dla potrzeb rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów przeprowadzony w zaskarżonej decyzji nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów, określonej w art. 191 O.p. Świadczy o tym obszerna, wielowątkowa analiza dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która pozwala stwierdzić, iż rozumowanie organu uwzględnia obowiązujące reguły postępowania podatkowego, a przy tym pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. W tej sytuacji Sąd nie dopatrzył się naruszenia zasad ogólnych postępowania podatkowego wyrażonych w przepisach wymienionych w skardze: art. 121 (zasada zaufania do organów podatkowych), art. 122 (prawdy obiektywnej), art. 187 § 1 (zupełności postępowania podatkowego), art. 191 (swobodnej oceny dowodów). W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi z art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 O.p., wskazuje bowiem fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, którym organ dał wiarę, oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności; wskazuje również podstawę prawną wraz z jej wyjaśnieniem i przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest na tyle czytelne i wyczerpujące, że nie ma wątpliwości jakich ustaleń faktycznych dokonały organy podatkowe obu instancji i na jakich dowodach oparły swoje rozstrzygnięcia. Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji. Ake.