II OSK 1295/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak, po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 77/19 w przedmiocie odrzucenia skargi T. Z. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z 10 marca 2017 r. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 lutego 2019 r., sygn. akt II SAB/Wa 77/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T. Z. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z 10 marca 2017 r. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że skarżący pismem z 10 marca 2017 r. skierowanym do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej aktu odwołującego skarżącego z dniem 28 lutego 2017 r. ze stanowiska Dyrektora Muzeum L. Pismem z 12 kwietnia 2017 r. organ poinformował skarżącego, że w akcie odwołania z dnia 28 lutego 2017 r. zawarto informację o możliwości wniesienia pozwu do Sądu Pracy. Skarżący pismem z 11 stycznia 2019 r. wniósł skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Wskazał, że polega ona na niepodjęciu żadnych czynności w przedmiocie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wywiódł, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wykonuje zadania organu państwa na wielu płaszczyznach. Jest on między innymi organem administracji, realizującym zadania władcze państwa, orzekając w zakresie swoich kompetencji w drodze decyzji administracyjnej lub innych przewidzianych prawem aktów. Wykonuje jednak równocześnie zadania w innych sferach, np. zatrudniania osób, czy mianowania bądź odwoływania z zajmowanych stanowisk w jednostkach mu podległych. W danym zakresie, gdy prawodawca przewidział stosowną drogę kontroli jego działań przez sądy powszechne, droga przed sądem administracyjnym jest zamknięta. Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 155 ze zm. - dalej k.p.c.) sprawy z zakresu prawa pracy są sprawami cywilnymi, do których rozpoznania, stosownie do art. 2 tego Kodeksu powołane są sądy powszechne, chyba że przepisy szczególne przekazują je do właściwości innych organów. Jednocześnie, sprawami z zakresu prawa pracy, które objęte są właściwością (kognicją) sądów powszechnych, są sprawy, o roszczenia ze stosunku pracy lub z nim związane (art. 476 § 1 pkt 1 k.p.c.). Przepisy ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz.U. z 2018 r. poz. 1983) stanowią, że dyrektor instytucji kultury jest powoływany i odwoływany za zgodą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Ponadto art. 15 ust. 7 niniejszej ustawy wskazuje, że w sprawach dotyczących powoływania i odwoływania dyrektora instytucji kultury w zakresie nieuregulowanym w ustawie mają zastosowanie przepisy Kodeksu pracy. Oznacza to, że w omawianym zakresie organ wykonuje nadane mu przez ustawę kompetencje pracodawcy. Z uwagi na to, Sąd pierwszej instancji uznał, że nie jest właściwy do rozpatrywania skargi na bezczynność w rozpatrzeniu niniejszego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, bowiem sam akt odwołania skarżącego z zajmowanego stanowiska nie może być klasyfikowany jako akt lub czynność wymienione w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę. W skardze kasacyjnej T. Z. zaskarżył powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: Na podstawie art. 173 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez przyjęcie, że pismo organu z dnia 28 lutego 2017 r., nie stanowi czynności organu administracji publicznej podlegającej kontroli w trybie administracyjnym i wskutek tego odrzucenie skargi jako wniesionej w sprawie nienależącej do właściwości sądów administracyjnych, a zatem niedopuszczalnej, podczas gdy akty powołania i odwołania organu, mimo że wywołują skutki prawne z zakresu prawa pracy, są podejmowane w wykonywaniu obowiązkowych zadań administracji publicznej i jako takie powinny być poddane kontroli w trybie administracyjnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Przedmiotem skargi była bezczynność nierozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Złożenie takiego środka zaskarżenia nie pozostawia wątpliwości. W aktach sprawy jest przedstawiony wniosek z określeniem podstawy wniesienia: art. 127 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego oraz z zawartym żądaniem "wnoszę o ponowne rozpoznanie sprawy znak ... dotyczącej decyzji odwołującej z dniem 28 lutego 2017 roku Pana T. Z. ze stanowiska Dyrektora Muzeum L.". Złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uruchamia procedurę uregulowaną przepisami kodeksu postępowania administracyjnego Rozdział 10 "Odwołania" Dział II. Postępowanie odwoławcze obejmuje trzy stadia w tym stadium wstępne, którego przedmiotem jest ustalenie dopuszczalności wniesienia odwołania, a w przypadku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dopuszczalności tego wniosku. Organ właściwy do rozpoznania sprawy obowiązany jest podjąć czynności procesowe ustalenia dopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W razie ustalenia, że wniosek nie jest dopuszczalny, wydać postanowienie. Postanowienie o niedopuszczalności jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. Na postanowienie to nie służy zażalenie, ale jako kończące postępowanie w sprawie jest zaskarżalne skargą do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) W razie bezczynności podjęcia rozpoznania wniosku w tym bezczynności w ustaleniu jego dopuszczalności służy na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga do sądu administracyjnego. Sąd nie rozpoznał sprawy będącej przedmiotem zaskarżenia. Tym samym zasadny jest zarzut naruszenia art. 3 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego względu, że skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 185 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. ----------------------- 3