II OZ 409/19

PostanowienieNaczelny Sąd Administracyjny2019-05-14

Skład orzekający: Andrzej Jurkiewicz

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy odrzucenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny z powodu nieprzedłożenia odpisu z KRS, mimo że dane o sposobie reprezentacji spółki znajdowały się w aktach sprawy administracyjnej, stanowi naruszenie prawa do sądu?
Ratio decidendi
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odrzucenie skargi z powodu nieprzedłożenia dokumentu potwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony, gdy dane te znajdowały się już w aktach sprawy administracyjnej, jest zbyt rygorystyczne i narusza konstytucyjną zasadę prawa do sądu. Brak ten nie był istotny w stopniu uniemożliwiającym nadanie skardze dalszego biegu.
Stan faktyczny
Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę spółki z powodu braku formalnego w postaci nieprzedłożenia dokumentu potwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony. Spółka wniosła zażalenie, argumentując, że dane o jej reprezentacji znajdowały się już w aktach postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zażalenie na postanowienie WSA.
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Pełny tekst orzeczenia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Go 38/19 odrzucające skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Postanowieniem z dnia 25 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Go 38/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] października 2018 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku, odrzucił skargę oraz zwrócił Spółce kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Podstawę prawną odrzucenia skargi stanowił przepis art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wniesiona skarga była obarczona brakiem formalnym – brak dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osoby podpisującej skargę do działania w imieniu Spółki, np. odpisu z KRS oraz brakiem fiskalnym – brak wpisu sądowego. W związku z powyższym, na mocy stosownych zarządzeń Spółka została wezwana do usunięcia ww. braków, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Na skutek tych wezwań Spółka w terminie uiściła wpis sądowy od skargi, ale nie przedłożyła wymaganego dokumentu. Dlatego Sąd skargę odrzucił. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca Spółka, domagając się jego uchylenia w całości. Zakwestionowanemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym poprzez odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia braków formalnych, pomimo że dokumentacja, a konkretnie KRS wskazujący zarząd Spółki w osobie M.B. znajduje się w aktach postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu Spółka podniosła, że została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej wykazującego, że osoba podpisująca skargę była uprawniona w chwili dokonywania czynności, np odpisu pełnego z KRS skarżącej Spółki. Brak ten nie został uzupełniony. W ocenie Spółki uznać należy, iż wezwanie Sądu zostało wykonane, gdyż w aktach administracyjnych sprawy znajduje się odpis KRS złożony wraz z zażaleniem i był odpisem aktualnym na dzień złożenia skargi, gdyż osoba tam wskazana była umocowana do reprezentacji na dzień wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do normy art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu – art. 29 p.p.s.a. Przepis ten nie wskazuje, o jaki konkretnie dokument chodzi, jednakże w przypadku spółek kapitałowych przyjmuje się zasadniczo, że jest to dokument pochodzący z Krajowego Rejestru Sądowego (por. postanowienie NSA z 27.04.2007r., sygn. akt II FSK 615/06, publik. LEX nr 340187; zob. uchwała SN z 8.11.2007 r. sygn. akt III CZP 92/07, publik. OSNC z 2008 r. Nr 11, poz. 126). Co do zasady brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentowania strony stanowi brak formalny, którego nieusunięcie prowadzi do odrzucenia skargi - art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przy czym tylko brak istotny, tzn. taki, którego nieusunięcie nie pozwala na nadanie skardze dalszego biegu, prowadzi do jej odrzucenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej konkretnej sprawie nieprzedłożenia przez Spółkę wymaganego dokumentu nie można zakwalifikować jako braku istotnego, którego usunięcie uniemożliwiało nadanie skardze dalszego biegu. Bowiem w aktach administracyjnych sprawy znajduje się Informacja odpowiadająca aktualnemu odpisowi z Rejestru Przedsiębiorców, wg stanu na dzień 16 sierpnia 2018 r., z której wynika sposób reprezentacji Spółki. W aktach sądowoadministracyjnych znajduje się także odpis Informacji wg stanu na dzień 15 lutego 2019 r. tożsamy, w omawianym zakresie, z poprzednio złożoną Informacją. W tej sytuacji odrzucenie skargi z powodu nieprzedłożenia, na wezwanie Sądu, dokumentu z którego wynika sposób reprezentacji Spółki, należy uznać za zbyt rygorystyczne i godzące w konstytucyjną zasadę prawa do sądu (porównaj: postanowienie NSA z 21.06.2013 r. II OSK 1437/13, CBOSA). Mając zatem na uwadze powyższe, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 15.07.2026. · Źródło