II SAB/Bk 129/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska (spr.), sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lutego 2019 r. sprawy ze skargi W. F. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Miejskiego Policji w B. w przedmiocie zwrotu kosztów dojazdu oraz kosztów delegacji do miejsca pełnienia służby 1. zobowiązuje Komendanta Miejskiego Policji w B. do załatwienia, w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi, wniosku W. F. z dnia [...] stycznia 2017 roku; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. nie wymierza organowi grzywny. Raportem z dnia [...] stycznia 2017 r. W. F. (dalej: wnioskodawca, skarżący) zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w B. (dalej: organ) o "dokonanie ustaleń w kwestii wypłaty środków pieniężnych związanych z delegacją". Wyjaśnił, że w dniu [...] lutego 2015 r. został oddelegowany do czasowego pełnienia obowiązków w Komisariacie Policji w Ł., jednak nie otrzymał od przełożonych polecenia przejazdu służbowego, które mógłby na bieżąco uzupełniać. Ponosił koszty związane z dojazdem do miejsca pełnienia służby. Aktualnie nie dysponuje datami i czasookresem pełnienia służb w KP w Ł. i nie wie, jak wystąpić o środki pieniężne z tym związane oraz jakie kwoty za poszczególne dni powinien przedstawić w dokumentach. Wyjaśnił, że nie mógł sobie pozwolić na dojeżdżanie PKP lub PKS-em z uwagi na sprawy rodzinne i osobiste. Dojeżdżał własnym samochodem osobowym. W konkluzji wskazał, że "Prosi o informację jak można rozwiązać tę sytuację, gdyż oczekuje wypłaty wspomnianych środków pieniężnych, a zaistniała sytuacja nie wynika z jego niedopatrzenia". Raport wpłynął do organu w dniu [...] stycznia 2017 r. Po uzyskaniu stanowiska radcy prawnego organu odnośnie treści raportu (w piśmie z dnia [...] lutego 2017 r.), organ w piśmie z dnia [...] lutego 2017 r. (przesłanym wnioskodawcy) wskazał, że wnioskodawca był oddelegowany dwoma rozkazami personalnymi do czasowego pełnienia służby w KP w Ł., w sumie na okres 1 lutego 2015 r. – 31 lipca 2015 r. Organ także wyjaśnił wnioskodawcy, że: policjantowi delegowanemu do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości przysługują należności za podróże służbowe zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji; zasady postępowania w takich sprawach reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 października 2002 r. w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia (dalej: rozporządzenie); wskazał o jakie należności może się ubiegać wnioskodawca w swojej sytuacji; wyjaśnił, że należy zwrócić się do Komendanta KP w Ł. z wnioskiem o wyrażenie zgody na środek transportu w postaci własnego samochodu oraz o szczegółowe dane dotyczące dat pełnionych służb, zaś po stosownym rozliczeniu świadczenie zostanie wypłacone. W dniu [...] października 2018 r. W. F. wniósł ponaglenie w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.), w którym wskazał, że organ nie rozpatrzył raportu z dnia [...] stycznia 2017 r. o wypłacenie zwrotu kosztów dojazdu oraz kosztów delegacji, mimo że sprawa – jako nieskomplikowana – powinna być załatwiona bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie jednego miesiąca. Wskazał, że jego pełnomocnik złożył kolejne pismo w tej sprawie, jednakże nadal nie uzyskał wymaganego rozstrzygnięcia. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] po rozpatrzeniu ponaglenia Komendant Wojewódzki Policji w B. stwierdził, że organ nie dopuścił się bezczynności ani nie prowadził przedmiotowego postępowania w sposób przewlekły. Wskazał, że w piśmie z dnia [...] lutego 2017 r. organ ustosunkował się do raportu z dnia [...] stycznia 2017 r. Skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania wywiódł do sądu administracyjnego W. F., który wniósł o zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu w terminie 14 dni od daty doręczenia akt, dokonanie kontroli przewlekłości, zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, orzeczenie że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości. Wskazał, że do dnia złożenia skargi raport z dnia [...] stycznia 2017 r. nie został rozpoznany oraz nie wszczęto postępowania administracyjnego w sprawie. Reprezentujący go pełnomocnik w dniu [...] lutego 2018 r. złożył kolejne pismo, zaś złożone w dniu [...] października 2018 r. ponaglenie do dnia złożenia skargi nie doczekało się załatwienia. Jak stwierdził, nie pozbawia go to możliwości skutecznego skarżenia bezczynności organu, zwłaszcza że skargę wniósł więcej niż 14 dni od dnia otrzymania ponaglenia przez skarżony organ. Zdaniem skarżącego, organ dopuścił się wyjątkowej opieszałości, którą potęguje dodatkowo fakt prostoty i nieskomplikowania sprawy. Powołując się na liczne orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący wskazał, że sąd dokonując kontroli w sprawach o bezczynność i przewlekłość postępowania rozstrzyga spór o legalność braku wydania aktu lub braku podjęcia czynności. Skarga na bezczynność wpłynęła do organu w dniu [...] listopada 2018 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że szczegółowej odpowiedzi na raport z dnia [...] stycznia 2017 r. udzielono w piśmie z dnia [...] lutego 2017 r. Wyjaśnił także, że rozliczenia kosztów z tytułu krajowej podróży służbowej wynikającej z delegowania dokonuje się na podstawie załączonych przez policjanta dokumentów potwierdzających wysokość poniesionych wydatków nieobjętych ryczałtami oraz na podstawie oświadczenia o okolicznościach mających wpływ na prawo do diet, ryczałtów lub zwrotu innych kosztów podróży bądź na ich wysokość. W okresie od udzielenia odpowiedzi na raport policjanta, do komórek/jednostek organizacyjnych organu nie wpłynęła od skarżącego dokumentacja dotycząca zwrotu należności za okres delegowania. Tym samym organ nie mógł dokonać stosownych rozliczeń w tym zakresie i nie pozostawał w zwłoce. W odpowiedzi na wezwanie sądu pełnomocnik organu przy piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. wyjaśnił, że nie odnotowano wpływu pisma pełnomocnika skarżącego z dnia [...] lutego 2018 r., na które wskazano w skardze. Załączył również pismo pracownika organu z dnia [...] stycznia 2019 r. (k. 15), z którego wynika, że w związku z raportem skarżącego nie było prowadzone żadne postępowanie administracyjne, które wymagałoby uzyskania zwrotnego potwierdzenia odbioru udzielonej na raport odpowiedzi, tj. odbioru pisma z dnia [...] lutego 2017 r. (załączono kserokopię wykazu przesyłek z dnia [...] lutego 2017 r.). Przy piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. skarżący przedłożył do akt sądowych skany dwóch pism: wymienionego w skardze na bezczynność pisma z dnia [...] lutego 2018 r. sporządzonego w jego imieniu przez profesjonalnego pełnomocnika oraz pisma Komendanta KP w Ł. z dnia [...] marca 2018 r. stanowiącego odpowiedź na pismo pełnomocnika, jak też przedłożył wydruk formularza polecenia wyjazdu. W piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. pełnomocnik organu wyjaśnił, że organ nie miał wcześniej wiedzy o korespondencji wystosowanej do organu Policji w Ł., jednakże jak wynika z udzielonej przez ten organ odpowiedzi (pismo z dnia [...] marca 2018 r.) Komendant KP w Ł. wyjaśnił skarżącemu tryb postępowania w sprawie rozliczenia kosztów dojazdu, przedstawił szczegółowy harmonogram pełnienia służby, a zatem aby uzyskać zwrot kosztów skarżący mógł złożyć wniosek o wystawienie druku delegacji i po jego wystawieniu wniosek o zwrot kosztów podróży. Do pisma z dnia [...] lutego 2019 r. pełnomocnik organu dołączył dwa rozkazy personalne Komendanta Miejskiego Policji w B.: nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. o delegacji skarżącego do czasowego pełnienia służby na stanowisku policjanta Referatu Prewencji KP w Ł., bez zmiany uposażenia, z dniem [...] lutego 2015 r. oraz nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. o odwołaniu skarżącego ze stanowiska policjanta KP w Ł. z dniem [...] czerwca 2015 r. i delegowaniu na okres [...] lipca 2015 r. – [...] lipca 2015 r. do czasowego pełnienia służby na stanowisku policjanta Zespołu Patrolowo – Interwencyjnego Wydziału Prewencji KP w Ł., bez zmiany uposażenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega uwzględnieniu, zaś organ na dzień wyrokowania pozostaje w bezczynności. Nie ulega dla Sądu wątpliwości, że raport skarżącego z dnia [...] stycznia 2017 r. zawierał wniosek o wypłatę środków pieniężnych związanych z delegacją w okresie [...] lutego 2015 r. – [...] lipca 2015 r. do KP w Ł.. Raport ten oprócz prośby o wyjaśnienie sposobu, w jaki policjant może dochodzić wypłaty wskazanych środków pieniężnych, zawiera również prośbę o ich wypłatę ("oczekuję wypłaty wspomnianych środków pieniężnych"). Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.), dalej: u.P., w razie przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości albo delegowania go do czasowego pełnienia służby, policjantowi przysługują należności za podróże służbowe i przeniesienia. Przepis ten z jednej strony reguluje uprawnienia delegowanego policjanta oraz obowiązki organu w tym zakresie, stanowiąc jednocześnie ustawową podstawę tych uprawnień i obowiązków (w przepisie użyto kategorycznego zwrotu "należności przysługują"), a z drugiej strony nie określa formy prawnej rozstrzygnięcia, jaką powinna przybrać czynność o przyznaniu świadczenia z tytułu delegowania lub czynność stanowiąca odmowę przyznania tego świadczenia. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 9 grudnia 2013 r. o sygnaturze I OPS 4/13, "co do zasady przepisy prawa materialnego powinny określać formę rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, jednakże w praktyce okazuje się, że ustawodawca wyznacza formy władczej konkretyzacji norm prawa materialnego przy pomocy określonych technik legislacyjnych. Przykładowo wprost określa, że rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej następuje w formie decyzji administracyjnej, bądź nie wskazuje formy jej rozstrzygnięcia, a jedynie stwierdza, że w danej sprawie mają zastosowanie przepisy K.p.a., czy też kwestii tej w ogóle nie normuje i nasuwające się w tym zakresie wątpliwości pozostawia orzecznictwu i doktrynie" (uchwała dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako CBOSA). Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w powołanym we wskazanej uchwale NSA wyroku z dnia 14 czerwca 2005 r. o sygnaturze P 18/03, "Nie może zaistnieć sytuacja, że w przepisach ustawy określono właściwość organu administracji publicznej do załatwiania określonej kategorii spraw administracyjnych, a sprawy te nie mogłyby być rozstrzygane tylko dlatego, że ustawodawca nie określił wprost formy rozstrzygnięcia". Zwrócić należy uwagę, że w sprawach dotyczących świadczeń pieniężnych policjantów prezentowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, które Sąd w sprawie niniejszej w całości podziela, zgodnie z którym istnieje potrzeba rozróżnienia czynności wypłaty świadczenia od czynności odmowy jego przyznania albo odmowy wypłaty. O ile wypłata świadczenia następuje w drodze czynności materialno – technicznej, o tyle odmowa wypłaty, a więc negatywne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, powinno przybrać formę decyzji administracyjnej (rozkazu personalnego). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny np. w sprawie I OSK 1934/15, "Taka forma załatwienia sprawy umożliwia kontrolę instancyjną i sądowoadministracyjną, chroni interes społeczny jak i interes strony" (wyrok z dnia 5 stycznia 2017 r., CBOSA). Służy również realizacji konstytucyjnej zasady prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Powyższe jest istotne w sprawie niniejszej, bowiem wskazuje na konieczność formalnego załatwienia raportu z dnia [...] stycznia 2017 r., tj. co do zasady w drodze czynności materialno – technicznej (wypłaty) lub decyzji administracyjnej odmownej, po ewentualnym wezwaniu wnioskodawcy do przedstawienia stosownych dokumentów pod rygorem odmownego załatwienia wniosku lub bez tego wezwania, jeśli organ niezbędnymi dokumentami dysponuje (por. np. wyrok z dnia 27 października 2016 r., II SA/Wa 1012/16, CBOSA). A jeśli tak, to uprawnia sąd administracyjny do kontroli wystąpienia bezczynności lub przewlekłości, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 w związku z punktem 1 oraz 4 P.p.s.a. Kontrolę tę sąd administracyjny sprawuje bowiem wówczas, gdy organ administracji jest zobowiązany do załatwienia sprawy w formie prawem przewidzianej, nie czyni tego w ustawowym terminie, jak też sprawa ma charakter sprawy administracyjnej. Z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.), z bezczynnością w sprawie mamy do czynienia, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1; z przewlekłością zaś mamy do czynienia, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Stosownie do treści art. 35 § 1, 2 i 3 K.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, w ciągu miesiąca jeśli wymagane jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, a w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Należy wskazać, co ma znaczenie w sprawie niniejszej, że pod pojęciem "załatwienia sprawy" należy rozumieć nie tylko wydanie aktu władczego kończącego postępowanie, ale również podjęcie działania stosownie do treści art. 65 § 1 K.p.a. Stosownie do treści tego przepisu, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Oznacza to, że organ administracji pozostaje w bezczynności również wtedy, gdy stwierdzając swą niewłaściwość w sprawie bądź kwestionując swą właściwość, nie podejmuje działań stosownie do unormowań wskazanych w art. 65 § 1 K.p.a. (vide np. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2016 r. w sprawie I OSK 2122/14 oraz wyrok z dnia 22 lutego 2018 r. w sprawie II SAB/Ke 79/17, CBOSA). Bezczynność będzie zatem również zachodzić, gdy organ, do którego podanie wpływa, mimo że jest niewłaściwy, nie dostrzega tej okoliczności i nie przekazuje podania organowi właściwemu na podstawie art. 65 § 1 K.p.a., mimo że taki obowiązek na nim spoczywa. Tymczasem jest to obowiązek organu o charakterze prawnym, proceduralnym, którego niedopełnienie świadczy o wystąpieniu bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: P.p.s.a. W sprawie niniejszej skarżący raportem z dnia [...] stycznia 2017 r. wniósł o wypłatę należności pieniężnych z tytułu delegowania, zaś jedyną reakcją organu (Komendanta Miejskiego Policji w B.) na ten raport było wystosowanie do skarżącego pisma wskazującego na konieczność wystąpienia do Komendanta KP w Ł. o wyrażenie zgody na wykorzystanie samochodu służbowego i o uzyskanie dat konkretnych służb pełnionych w czasie delegacji oraz pouczenie o terminie przedawnienia żądań wypłaty należności pieniężnych na podstawie art. 107 ust. 1 u.P. Zdaniem Sądu, pismo z dnia [...] lutego 2017 r. zawierające powyższe wyjaśnienie, w świetle dotychczas poczynionych przez Sąd wywodów oraz konkluzji co do wymaganego sposobu załatwiania wniosków funkcjonariuszy Policji o wypłatę spornych należności, było niewystarczające. Stanowiło czynność o charakterze faktycznym. Nie stanowiło natomiast formalnego, proceduralnego, wymaganego przepisami prawa sposobu załatwienia raportu. Sposób zaś tego załatwienia (decyzją odmowną, czynnością materialno – techniczną wypłaty lub przekazaniem według właściwości) w sprawie niniejszej zależał (i zależy nadal wobec stwierdzonej bezczynności) od prawidłowego ustalenia właściwości organu. Zgodnie z przepisem § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 października 2002 r. w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia (Dz. U. z 2002 r. nr 191, poz. 1598 ze zm.), rozliczenia kosztów i wypłaty należności z tytułu krajowej podróży służbowej, wynikającej z delegowania, o którym mowa w § 9 pkt 1, dokonuje jednostka organizacyjna Policji, do której policjant został delegowany, jeżeli przełożony właściwy w sprawie delegowania, o którym mowa w art. 36 ust. 2 u.P., nie postanowi inaczej. Należy zatem rozróżnić przełożonego właściwego w sprawie delegowania (w przypadku skarżącego w momencie delegowania był to Komendant Miejski Policji w B., vide załączone przez pełnomocnika organu rozkazy o delegowaniu) – art. 36 ust. 2 u.P. od kierownika jednostki organizacyjnej Policji, do której policjant został delegowany (w sprawie niniejszej był to Komendant KP w Ł.) - § 11 ust. 2 rozporządzenia. Zdaniem Sądu, mając na uwadze znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy, to ten ostatnio wskazany podmiot jest właściwy do rozliczenia delegacji (wydania dyspozycji wypłaty należności, co stanowi czynność materialno - techniczną lub wydania decyzji administracyjnej o odmowie wypłaty). W przypadku skarżącego z rozkazów o delegowaniu nie wynika, aby "przełożony właściwy w sprawie delegowania postanowił inaczej", tzn. aby Komendant Miejski Policji w B. wyznaczył inny podmiot właściwy do wypłaty niż kierownika jednostki odbywania delegacji. Również pełnomocnik organu podczas rozprawy w dniu [...] lutego 2019 r. wskazał, że w jego ocenie koszty delegacji powinien rozliczyć Komendant KP w Ł., z uwagi na treść § 11 ust. 2 rozporządzenia. Na ten przepis powołał się również pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia [...] lutego 2018 r. kierowanym do Komendanta KP w Ł.. W takiej zaś sytuacji organ, do którego wpłynął raport o wypłatę należności pieniężnych z tytułu delegowania (Komendant Miejski Policji w B.), powinien – przy zastosowaniu art. 65 § 1 K.p.a. – przekazać raport właściwemu organowi (Komendantowi KP w Ł.). Tak się jednak nie stało od dnia wpływu raportu ([...] stycznia 2017 r.) aż do dnia wyrokowania przez Sąd w sprawie niniejszej. W konsekwencji, zdaniem Sądu, Komendant Miejski Policji w B. pozostaje w bezczynności polegającej na niezałatwieniu wniosku (raportu) skarżącego z dnia [...] stycznia 2017 r., która to bezczynność przejawia się w nienadaniu formalnego biegu wnioskowi w trybie art. 65 § 1 K.p.a. i niepodjęcia wobec niego czynności prawnych, proceduralnych, które były wymagane. Dlatego w punkcie 1 wyroku wydanego w sprawie niniejszej uwzględniono skargę poprzez zobowiązanie organu do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2017 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi, o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a. Konsekwencją powyższego było rozstrzygnięcie w punkcie 2 wyroku, w którym sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Zdaniem Sądu, rozstrzygnięcie o bezczynności organu w sposób wyżej wskazany wyczerpuje ("konsumuje") rozpoznanie skargi zarzucającej jednocześnie bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Zdaniem Sądu, stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (w punkcie 3 wyroku orzeczono na podstawie art. 149 §1a P.p.s.a.). Oceniając charakter bezczynności Sąd miał na uwadze przede wszystkim to, że organ ustosunkował się do raportu z dnia [...] stycznia 2017 r. oraz uczynił to niezwłocznie, bo już w piśmie z dnia [...] lutego 2017 r. We wskazanym piśmie, choć błędnie nie potraktował raportu jako formalnego wniosku o podjęcie czynności (wszczęcie postępowania) w sprawie wypłaty należności pieniężnych z tytułu delegowania, to jednak wskazał wnioskodawcy w jaki sposób może się on zachować, aby tę wypłatę uzyskać. Informacja ta, mimo że nie stanowiła formalnego załatwienia wniosku jak organ powinien to prawidłowo uczynić (co Sąd wyżej wyjaśnił), to jednak była konkretna, z powołaniem się na przepisy prawa regulujące sporną kwestię, ze wskazaniem jakie dokumenty należy złożyć i u jakiego podmiotu skarżący mógłby te dokumenty uzyskać. Okoliczności udzielenia tej odpowiedzi (niezwłocznie) oraz jej charakter wskazują, że organ nie działał ze złą wolą, a wręcz przeciwnie, podjął niezwłoczną próbę załatwienia wniosku w sposób, który uznawał w tamtym czasie za wystarczający. Zwrócić należy uwagę, że skarżący, mimo braku formalnego załatwienia jego wniosku (raportu) – dopiero w październiku 2018 r. (ponad półtora roku później) skierował do organu ponaglenie. Zdaniem Sądu, który w każdej konkretnej sprawie ocenia charakter bezczynności z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności danego przypadku, powyższa, choć długotrwała bezczynność, nie miała charakteru rażącego. Działania organu nie noszą znamion działania zamierzonego lub nieuzasadnionego racjonalnie, nie wynika z nich celowe, świadome czy wynikające ze złej woli unikanie podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Powyższe okoliczności uzasadniały odstąpienie od wymierzenia grzywny, której wymierzenia skarżący domagał się w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Celem grzywny jest oddziaływanie mobilizujące i prewencyjne na organ. W przypadku, gdy sąd zobowiązuje pozostający w bezczynności organ do załatwienia sprawy, grzywna jest środkiem mającym dodatkowo wzmocnić to zobowiązanie, stanowiąc jednocześnie karę za szczególnie naganny przypadek zwłoki. Zdaniem sądu, z taką szczególnie naganną sytuacją nie mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Z akt sprawy obrazujących zachowanie organu nie wynika aby celowo unikał załatwienia wniosku, zaś wydany wyrok zobowiązujący stanowi dla organu wystarczającą podstawę i jednocześnie wskazówkę do działania mającego na celu prawidłowe, zgodne z prawem potraktowanie raportu skarżącego. Brak było zatem podstaw do wymierzenia grzywny. Dlatego w tym zakresie Sąd orzekł jak w punkcie 4 wyroku na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. Sąd nie orzekał o kosztach postępowania, mimo wniosku złożonego w skardze, bowiem skarżący korzystał z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. "d" P.p.s.a.