II SA/Wa 526/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung, Janusz Walawski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 października 2016 r. sprawy ze skargi D.G. oraz J.G. na postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu skargi z uwagi na nieuiszczenie opłaty skarbowej - oddala skargę. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych (dalej jako Generalny Inspektor) postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 261 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2135), utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] orzekające zwrot skargi D. G. i J. G., wobec nieuiszczenia należności tytułem opłaty skarbowej w wyznaczonym dla dokonania tej czynności terminie. Z ustaleń organu wynika, iż do Biura Generalnego Inspektora wpłynęła skarga D. G. i J. G. dotycząca: "(...) usunięcia uchybień polegających na wynoszeniu dokumentów urzędowych, jak również akt sprawy z siedziby Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (...) oraz zbadanie legalności i prawidłowości zarządzenia nr [...] Prezesa SKO z dnia [...] stycznia 2008 r.". Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] Generalny Inspektor odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z ww. skargi D. i J. G. W wyniku rozparzenia zażalenia zainteresowanych, organ Ochrony Danych Osobowych postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. nr [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę wymienionych i wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 2097/14 uchylił zaskarżone postanowienie Generalnego Inspektora z dnia [...] września 2014 r. oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] grudnia 2013 r. Generalny Inspektor pismem z dnia 13 października 2015 r. zwrócił się do pełnomocnika skarżących - r.pr. A. G. – o usunięcie braków formalnych skargi informując, iż przepisy ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 783) wymagają uiszczenia opłaty skarbowej od czynności urzędowej organu Ochrony Danych Osobowych oraz, że w postępowaniu administracyjnym złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa podlega opłacie skarbowej w wysokości 17 zł od każdego pełnomocnictwa. Na podstawie art. 261 § 1 k.p.a. A. G. został wezwany do uiszczenia opłaty skarbowej od skargi w wysokości 10 zł i dwóch opłat skarbowych od pełnomocnictw w wysokości 2 x 17 zł (również przedłożenia dowodu wpłaty), w terminie 7 dnia od dnia doręczenia ww. pisma pod rygorem zwrócenia skargi, zgodnie z art. 261 § 1 i 2 k.p.a. Przedmiotowe pismo zostało doręczone A. G. w dniu 20 października 2015 r. Termin do dokonania ww. czynności upłynął w dniu 27 października 2015 r. W dniu 3 listopada 2015 r. wpłynęło do organu pismo A. G. z dnia 26 października 2015 r., do którego pełnomocnik D. i J. G. załączył potwierdzenia uiszczenia opłat skarbowych od każdego z pełnomocnictw. W piśmie w tym wskazał na niezasadność ich żądania z uwagi na to, że jest synem skarżących. Natomiast pełnomocnik skarżących nie przedstawił dowodu uiszczenia opłaty skarbowej w wysokości 10 zł tytułem wniesienia skargi, jak też nie odniósł się w żaden sposób do tej kwestii w swym piśmie z dnia 26 października 2015 r. Generalny Inspektor postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. orzekł o zwrocie skargi D. i J. G., wobec nieuiszczenia w wyznaczonym terminie należności tytułem opłaty skarbowej. W zażaleniu na postanowienie z dnia [...] listopada 2015 r. pełnomocnik skarżących podniósł zarzut rażącego naruszenia art. 261 § 1 k.p.a., poprzez jego zastosowanie i wydanie postanowienia o zwrocie skargi w sytuacji, gdy opłata skarbowa, do której uiszczenia wzywał organ nie istnieje w polskim porządku prawnym. Podniósł także zarzut naruszenia art. 161 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6 i art. 9 k.p.a., poprzez brak wskazania w piśmie z dnia 13 października 2015 r. podstawy prawnej, która wskazywałaby, iż czynność złożenia skargi do Generalnego Inspektora podlega opłacie skarbowej w wysokości 10 zł, jak też zarzut naruszenia art. 261 § 1 i 4 k.p.a. oraz art. 124 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia konkretnego przepisu prawnego, z którego wynika konkretny i indywidualny obowiązek uiszczenia kwoty 10 zł. Zarzucił również, że w sytuacji gdy organ był w posiadaniu oraz dysponował środkami pieniężnymi należącymi do D. G. i J. G., winien był zaliczyć je na poczet ewentualnej opłaty. Uznając zarzuty zażalenia za niezasadne, Generalny Inspektor wymienionym na wstępie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W motywach przedstawionych w uzasadnieniu postanowienia organ przywołał treść art. 261 § 1 k.p.a. oraz wskazał, iż w związku z nieuiszczeniem przez skarżących należności w stosownej wysokości, tytułem opłat i kosztów postępowania, Generalny Inspektor pismem z dnia 13 października 2015 r. poinformował pełnomocnika skarżących o zasadach i trybie wnoszenia opłaty skarbowej wynikających z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 6, art. 8 ust. 1 i art. 12 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej oraz pkt 53 części I załącznika do niniejszej ustawy - Wykaz przedmiotów opłaty skarbowej, stawki tej opłaty oraz zwolnienia, jak również z § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 września 2007 r. w sprawie zapłaty opłaty skarbowej, w tym o obowiązku przesłania do Biura Generalnego Inspektora dowodu zapłaty należnej opłaty skarbowej i wezwał skarżących do uiszczenia opłaty skarbowej w stosownej wysokości w terminie 7 dni od dnia doręczenia ww. pisma. Generalny Inspektor poinformował również, że w przypadku nieuiszczenia opłaty skarbowej we wskazanym terminie, stosownie do treści art. 261 § 2 k.p.a., skarga zostanie zwrócona skarżącym. Przedmiotowe pismo zostało prawidłowo doręczone A. G. w dniu 20 października 2015 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki listowej znajdujące się w aktach sprawy. Skarżący nie uiścili należności tytułem opłaty skarbowej w wyznaczonym terminie. Z uwagi na upływ terminu wyznaczonego dla uregulowania przez skarżących wymaganej opłaty skarbowej i przedstawienia dowodu jej uiszczenia, wobec braku informacji na temat wywiązania się przez nich z tego obowiązku oraz braku przedstawienia stosownego zaświadczenia stanowiącego podstawę do zwolnienia z uiszczenia opłaty skarbowej, zasadnym stało się wydanie postanowienia o zwrocie podania, co też organ uczynił w dniu [...] listopada 2015 r. Odnosząc się do zarzutu skarżących o braku wskazania podstawy prawnej co do żądania zapłaty należnej opłaty skarbowej Generalny Inspektor wyjaśnił, iż zgodnie z treścią wezwania do uzupełnienia braków formalnych z dnia 13 października 2015 r. organ jednoznacznie wskazał, na jakiej podstawie prawnej oparł swoje żądanie, co do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz poinformował skarżących, że nieuiszczenie stosownej opłaty na podstawie art. 261 § 1 k.p.a. spowoduje zwrot skargi. Podejmowanie czynności urzędowych przez Generalnego Inspektora możliwe jest tylko i wyłącznie po uiszczeniu stosownej opłaty, na podstawie której organ zobowiązany jest do przeanalizowania dokładnie stanu faktycznego sprawy jak i materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy. Nieuiszczenie opłaty stanowi swoistego rodzaju brak woli skarżących co do dalszego prowadzenia postępowania. W myśl natomiast art. 7 pkt 5 ustawy o opłacie skarbowej, zwolnionymi z przedmiotowego obowiązku są w szczególności osoby, które dokonując zgłoszenia lub składając wniosek o dokonanie czynności urzędowej albo wniosek o wydanie zaświadczenia lub zezwolenia (pozwolenia, koncesji) albo składając dokument stwierdzający udzielenie pełnomocnictwa lub prokury albo jego odpis, wypis lub kopię przedstawią zaświadczenie o korzystaniu ze świadczeń pomocy społecznej z powodu ubóstwa (art. 7 pkt 5), co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Odnosząc się do żądania skarżących "przesunięcia" środków należących do D. G. i J. G. znajdujących się w dyspozycji Generalnego Inspektora na rzecz należnej opłaty, organ stwierdził, że nie dysponuje stosownymi kompetencjami do podejmowania tego typu czynności. Funkcją opłaty skarbowej za wydanie stosownej decyzji przez Generalnego Inspektora, jest tak jak sama nazwa wskazuje przedsięwzięcie czynności w celu zbadania dokładnie stanu faktycznego sprawy, przeanalizowanie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz wydanie stosownej decyzji. Środki finansowe jakie zostały zasądzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie mogą zostać zaliczone na poczet zaległej opłaty skarbowej od skargi do Generalnego Inspektora. Organ podniósł ponadto, iż skarżący nie dopełnili powyższej czynności wnosząc zażalenie na postanowienie z dnia [...] listopada 2015 r., jak również nie wykazali, że dysponują zaświadczeniem o korzystaniu ze świadczeń pomocy społecznej z powodu ubóstwa. Postanowienie Generalnego Inspektora z dnia [...] stycznia 2016 r. stało się przedmiotem skargi wniesionej przez D. G. i J. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze pełnomocnik stron zarzucił kwestionowanemu postanowieniu rażące naruszenie prawa procesowego, tj.: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik postępowania, a polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie zwrotu skargi wobec nieuiszczenia w wyznaczonym terminie należności tytułem opłaty skarbowej, w sytuacji gdy z informacji dostępnych na stronach internetowych Generalnego Inspektora wynika, iż przedmiotowa czynność nie jest objęta obowiązkiem opłaty skarbowej, 2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 261 § 4 pkt 1 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik postępowania, a polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia z dnia [...] grudnia 2013 r. w sytuacji, gdy za rozpatrzeniem podania przemawiają względy społeczne oraz ważny interes strony, który należy upatrywać między innymi w tym, że przedmiotowe postępowanie jest prowadzone od czerwca 2013 r. oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził bezczynność organu, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) art. 138 § 1 pkt w zw. z art. 261 § 4 pkt 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy organ był w posiadaniu oraz dysponował środkami pieniężnymi należącymi do D. G. i J. G., które winien był zaliczyć na poczet ewentualnej opłaty, 4) art. 138 § 1 i art. 261 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6 i art. 9 k.p.a., a to poprzez brak wskazania w piśmie z dnia 13 października 2015 r., jak również w postanowieniu z dnia [...] listopada 2015 r. podstawy prawnej, która wskazywałaby, iż czynność złożenia skargi do Generalnego Inspektora podlega opłacie skarbowej w wysokości 10 zł, jednocześnie organ nie wskazał podstawy prawnej żądanej opłaty oraz obowiązku jej uiszczenia, dodatkowo z informacji zamieszczonej na stronie Generalnego Inspektora wynika, iż skarga D. i J. G. skierowana do organu nie została ujęta w szczegółowym spisie czynności podlegających opłacie skarbowej, 5) art. 261 § 1 i art. 124 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez nieodniesienie się do zarzutów zaprezentowanych w zażaleniu z dnia 25 listopada 2015 r., w tym do zarzutu niezastosowania normy wyrażonej w treści przepisu art. 261 § 4 pkt 1 k.p.a. W związku z powyższymi zarzutami strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik stron wskazał, iż postępowanie przed Generalnym Inspektorem zostało zapoczątkowane pismem stron z dnia 6 czerwca 2013 r. (ponad 2 i pół roku od wniesienia niniejszej skargi do Sądu) i wówczas strony nie zostały wezwane do uiszczenia jakichkolwiek opłat. Zatem uznać należy, iż brak było obowiązku uiszczenia opłaty skarbowej, bądź też organ nie znalazł podstaw do jej żądania. Niniejsza sprawa miała swój finał w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie, który również braków fiskalnych postępowania przed organem Ochrony Danych Osobowych nie dostrzegł, brak jest w tej kwestii jakichkolwiek wskazań w treści uzasadnienia orzeczenia z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 2097/14. Nadto organ nie odniósł się do twierdzenia, iż na jego stronie internetowej widnieje wskazanie, że opłatę skarbową w wysokości 10 zł należy uiścić za "dokonanie przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych czynności urzędowej w postaci wydania decyzji o wykreśleniu z rejestru zbiorów danych osobowych". Z wydruku przedmiotowego dokumentu wynika, że inne czynności przed organem, które nie zostały wymienione w przedmiotowym piśmie nie podlegają opłacie skarbowej. Dopiero zaś w zaskarżonym postanowieniu organ wskazał konkretną podstawę prawną. Organ jest w błędzie pisząc, iż już wcześniej była wskazana cała podstawa prawna. Organ pominął także treść art. 261 § 4 pkt 1 k.p.a., z którego wynika, iż organ ma obowiązek przeprowadzić postępowanie nawet przy braku wpłaty opłaty skarbowej jeżeli wymagają tego względy społeczne lub ważny interes prywatny oraz fakt, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 870/14 stwierdził bezczynność organu oraz wskazał, iż miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Dlatego też błędy popełnione przez organ wskazują, iż ma on obowiązek rozpatrzyć przedmiotową sprawę nawet bez wstępnego uiszczenia opłaty skarbowej, jednakże organ dysponował środkami należącymi do D. i J. G., lecz ich nie przekazał, choć mógł. Skarżący wraz ze złożeniem zażalenia uiścili należną opłatę skarbową. Ważne jest również, iż konstrukcja pisma/wezwania do uiszczenia opłaty skarbowej była skonstruowana, aby strona nie zauważyła, iż ma zapłacić 10 zł. Kwota 17 zł została pogrubiona i odpowiednio oznaczona, natomiast kwota 10 zł już nie, co może wskazywać na celowy zabieg organu. Organ również nie wskazał dlaczego nie zastosował art. 264 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach m.in. skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z art. 261 § 1 i 2 k.p.a., jeżeli strona nie wpłaciła należności tytułem opłat i kosztów postępowania, organ administracji publicznej prowadzący postępowanie wyznaczy jej termin do wniesienia tych należności. Termin ten nie może być krótszy niż siedem dni, a dłuższy niż czternaście dni. Jeżeli w wyznaczonym terminie należności nie zostaną uiszczone, podanie podlega zwrotowi lub czynność uzależniona od opłaty zostanie zaniechana. Powołany przepis dotyczy wniesienia należności z tytułu opłat i kosztów. Wprowadza się więc tym samym podział na dwa rodzaje należności: opłaty i koszty. Opłaty są należnościami za czynności urzędowe. Ustalane są one na podstawie przepisów szczególnych. Mogą mieć one stawki stałe lub zmienne. Najbardziej powszechną opłatą jest opłata skarbowa pobierana na podstawie ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 783). Przepisy tej ustawy statuują wymóg uiszczenia opłaty skarbowej (tutaj w wysokości 10 zł – załącznik do ustawy, Wykaz przedmiotu opłaty skarbowej ...., przedmiot opłaty skarbowej pkt 53: "decyzja inna, niż wymieniona w niniejszym załączniku, do której mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego") od czynności urzędowej Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Wynika to z art. 1 ust. 1 pkt 1 a) powołanej ustawy, który stanowi, iż opłacie skarbowej podlega, w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej, dokonanie czynności urzędowej na podstawie zgłoszenia lub na wniosek. Na tle powyższej regulacji, przyjmuje się, że nieuiszczenie wymaganych opłat, w zakresie związanych z tym faktem następstw, w tym także możliwości zastosowania instytucji zwolnienia strony od kosztów postępowania, nie podlega rozważeniu poza postępowaniem administracyjnym, lecz w jego toku. Postanowienie o zwrocie podania (art. 261 § 2 k.p.a.) jest traktowane jako orzeczenie kończące postępowanie w danej instancji (por. Cz. Martysz (w:) G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, t. 2, Warszawa 2005, s. 579). Wyjątek od zasady ponoszenia opłat związanych z postępowaniem ustawodawca przewidział w art. 261 § 4 k.p.a. wskazując, iż organ powinien jednak załatwić podanie mimo nieuiszczenia należności: 1) jeżeli za niezwłocznym załatwieniem przemawiają względy społeczne lub wzgląd na ważny interes strony; 2) jeżeli wniesienie podania stanowi czynność, dla której jest ustanowiony termin zawity; 3) jeżeli podanie wniosła osoba zamieszkała za granicą. Zaznaczyć jednak należy, iż obowiązek rozpatrzenia podania i załatwienia sprawy w tym trybie ma charakter wyjątkowy i przypadki określone w tym przepisie nie powinny podlegać wykładni rozszerzającej, co w szczególności odnieść należy do pkt 1 wyliczenia. Względy społeczne lub ważny interes strony muszą podlegać konkretyzacji. Z akt administracyjnych niniejsze sprawy wynika, iż pismem z dnia 13 października 2015 r. (odebranym w dniu 20 października 2015 r.) pełnomocnik skarżących został prawidłowo pouczony o konieczności wniesienia opłaty skarbowej od czynności urzędowej organu Ochrony Danych Osobowych, jak też wezwany do jej uiszczenia w zakreślonym terminie pod rygorem zwrócenia skargi w przypadku niedopełniania powyższego obowiązku, zgodnie z art. 261 § 2 k.p.a. Siedmiodniowy termin do wniesienia opłaty upłynął bezskutecznie w dniu 27 października 2015 r. Zatem organ wywiązał się ze wszystkich przewidzianych prawem czynności procesowych mających na celu zapewnienie stronom możliwości dokonania wymaganej opłaty, warunkującej prowadzenie postępowania zmierzającego do wyjaśnienia zasadności skargi D. i J. G. Wobec powyższego Generalny Inspektor był obowiązany wydać postanowienie o zwrocie podania (skargi), zgodnie z art. 261 § 2 i 3 k.p.a., co też, w ocenie Sądu, prawidłowo uczynił. Organ administracyjny nie ma bowiem możliwości elastycznego wyboru między zwrotem podania a zaniechaniem czynności. Zawsze gdy zostanie wniesione podanie bez uiszczenia należności, a wezwanie okaże się bezskuteczne, konieczne jest wydanie postanowienia o zwrocie podania bez rozpoznania. Nawiązując do zarzutu skargi wskazującego, iż organ nie wezwał stron do uiszczenia opłaty skarbowej w czasie, kiedy wniesiono skargę wszczynającą postępowanie przed Generalnym Inspektorem, podnieść należy, iż organ postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. odmówił wszczęcia postępowania z powodu niedopuszczalności rozpoznania sprawy stanowiącej przedmiot żądania. Sokoro, w ocenie organu, niedopuszczalne było wszczęcie i prowadzenie postępowania z wniosku (skargi) D. i J. G., to nie było podstaw do żądania opłaty skarbowej od czynności prowadzących do wydania decyzji w oparciu o przepisy k.p.a. Ta ocena, jak wynika z wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 2097/14, okazała się błędna i dlatego opłata skarbowa stała się wymagalna dopiero z momentem uprawomocnienia się wyroku uchylającego postanowienia Generalnego Inspektora w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku ww. Odnosząc się do zarzutu skargi mówiącego o niezastosowaniu przez organ art. 261 § 4 k.p.a. w sytuacji, gdy za rozpatrzeniem podania przemawiały względy społeczne oraz ważny interes strony, który należy upatrywać w tym, że postępowanie przed Generalnym Inspektorem było prowadzone od czerwca 2013 r. i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 870/14 orzekł o rażącej bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku inicjującego postępowanie, stwierdzić należy, iż zarzut ten jest bezzasadny. Strona skarżąca nie dostrzega, iż zwolnienie z opłaty skarbowej (art. 267 k.p.a.) lub rozpoznanie sprawy bez żądania jej uiszczenia (art. 261 § 4 k.p.a.) nie stanowi zadośćuczynienia za przewlekłe prowadzenie postępowania. Temu celowi służy obecnie choćby instytucja przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej z art. 149 § 2 p.p.s.a., nie zaś rozpoznanie sprawy z pomięciem opłaty skarbowej. Nie można także w kategoriach względów społecznych postrzegać niezasadnego (uszczuplającego wpływy budżetowe) odstąpienia od żądania opłaty skarbowej, tym bardziej, że pracownik organu administracji, który z winy umyślnej lub nieumyślnej uszczupli dochody budżetowe, ponosi odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansowej. Mając zatem na względzie okoliczności sprawy niniejszej należy stwierdzić, że skarżący nie wykazali w przekonujący sposób, aby w sprawie występowały szczególne względy społeczne lub szczególnie ważny interes strony, które to przesłanki pozwoliłyby na pozytywne załatwienie wniosku skarżących lub też występowała przesłanka niewątpliwej niemożności poniesienia opłat, zawarta w art. 267 k.p.a. Nie jest zrozumiały zarzuty niewskazania w wezwaniu stron do uiszczenia opłaty wyczerpującej podstawy prawnej żądania, nieczytelność kwoty 10 zł opłaty skarbowej, poprzez celowe zmniejszenie czcionki w piśmie wzywającym organu, jak też brak informacji o konieczności uiszczania przedmiotowej opłaty i jej wysokości od spraw prowadzonych przez Generalnego Inspektora na wniosek osób fizycznych na stronie internetowej tego organu, skoro wezwanie zawierało wszystkie wymagane art. 261 § 1 i 2 k.p.a. informacje oraz zostało skierowane do zawodowego pełnomocnika stron – radcy prawnego. Całkowicie chybiony jest też zarzut, że Generalny Inspektor dysponując środkami finansowymi należnymi stronom – kwotami zasądzonymi od organu na rzecz skarżących tytułem poniesionych kosztów postępowania sądowego – powinien z tych środków dokonać opłaty skarbowej. Po pierwsze, wskazany organ nie jest dysponentem środków pieniężnych należnych skarżących (pomijając nawet fakt, iż do organu taki wniosek nie wpłynął) i nie może nimi swobodnie dysponować. Po wtóre jest związany prawomocnym wyrokiem sądowym obligującym go bezwzględnie do zwrotu skarżącym zasądzonych kosztów postępowania. W tej sytuacji skarga na zaskarżone postanowienie Generalnego Inspektora z dnia [...] stycznia 2016 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.