II SA/Gl 191/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2017 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozbudowy obiektu budowlanego oddala skargę. Pismem z dnia 14 lutego 2014 r. 2 Stowarzyszenie "B" złożyło wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie nielegalnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej "A" Sp. z o.o. nr [...] w L. przy ulicy [...]. W wyniku przeprowadzonych w dniu [...] r. oględzin obiektu potwierdzono wykonanie na istniejącej wieży stacji robót polegających na wymianie 3 wsporników do montażu anten, domontowanie na nich 3 anten oraz poprowadzenie nowych przewodów do zamontowanej nowej szafy sterującej. Wszystkie wymienione roboty prowadzone były przez inwestora jako montaż urządzeń do 3m na istniejącym obiekcie. W dniu [...] r. wszczęto postępowanie w sprawie rozbudowy przedmiotowej stacji i postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. zobowiązano firmę "A" do przedłożenia wymienionych dokładnie dokumentów, które zostały złożone w dniu 20 czerwca 2016 r. W tak ustalonym stanie faktycznym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją z dnia [...] r., działając na podstawie art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego, postanowił umorzyć jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie rozbudowy stacji bazowej komórkowej "A"- [...] w L. przy ulicy [...]. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż całość żądanej dokumentacji została złożona. M.in. dostarczono zaświadczenie Wójta Gminy L. z dnia [...] r. o zgodności zrealizowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz decyzję Wójta Gminy L. umarzającą postępowanie jako bezprzedmiotowe w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 29 ust. pkt 15 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 maja 2010 r.) wykonanie przedmiotowych robót nie wymaga zgłoszenia. Nadto decyzją nr [...] z dnia [...] r. udzielono "A" pozwolenia na użytkowanie tej stacji bazowej. Wskazując na treść art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, po ustaleniu, iż nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 29 ust. 3 tej ustawy, zdaniem organu nadzoru brak jest obowiązku dokonania w organie administracji architektoniczno- budowlanej zgłoszenia instalacji urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych. Montaż anteny na istniejącym obiekcie nie można zaliczyć do robót budowlanych, o których mowa w art. 3 Prawa budowlanego. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Stowarzyszenie "B". Zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie: - art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie podanie mocy [...] obiektu objętego pozwoleniem na budowę oraz użytkowanie, a tym istniejącym w dniu wydania decyzji przez organ, tym bardziej, że organ podaje, iż doszło do kolejnej zmiany parametrów technicznych w [...] r., - art. 231 Kodeksu karnego poprzez działanie na szkodę Skarbu Państwa poprzez zwolnienie inwestora z bardzo wysokiej opłaty legalizacyjnej oraz umożliwienie mu eksploatacji stacji bazowej niezgodnie z decyzją o pozwoleniu na użytkowanie (wydana została dla obiektu o konkretnych parametrach technicznych anten); - art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż inwestor dokonał montażu instalacji radiokomunikacyjnej w sytuacji, w której już ona istniała a ponadto przepis ten stosowany był w odniesieniu do instalacji oraz konstrukcji instalowanych na obiekcie niepowiązanym technologicznie ze stacją bazową telefonii komórkowej; - art. 3 pkt 6 w związku z art. 3 pkt 7 w związku z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, iż nie mają one zastosowania z uwagi, iż samo pozwolenie na budowę nie było wydane dla konkretnych parametrów technicznych; - art. 7, art. 8, art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez sporządzenie decyzji w sposób niemożliwy do odkodowania z uwagi m.in. na: - brak mocy [...] anten - brak podania maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania dla danej anteny; - brak podania mocy anten radioliniowych; - brak wskazania metody obliczeniowej oraz określenia maksymalnego błędu; - brak podania czy uwzględniono w obliczeniach zjawisko odbić pól elektromagnetycznych od naturalnych przeszkód oraz anteny innego operatora; - brak odniesienia się do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; - oraz brak analizy udowadniającej, iż inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. Mając powyższe na uwadze Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołania Stowarzyszenie podniosło, iż wydana decyzja jest nie do odkodowania, gdyż brak podania mocy [...] obiektu objętego decyzją o pozwoleniu na budowę, a następnie pozwolenia na użytkowanie i zestawienie ich z istniejącymi w dniu podejmowania decyzji nie pozwala na uznanie, że nie doszło do zmiany parametrów technicznych i użytkowych obiektu budowlanego. Dodało też, iż art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego zawsze stosowany był w odniesieniu do montażu na obiekcie niepowiązanym technologicznie ze stacją bazową (mówi się o montażu na obiekcie a nie w obiekcie). Nadto odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych Stowarzyszenie podniosło, że roboty polegające na wymianie i montażu anten na istniejącym maszcie rurowym należy uznać za rozbudowę istniejącej stacji bazowej. W takich okolicznościach nie może znaleźć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit.b Prawa budowlanego. Nie można bowiem uznać, że chodzi w takich przypadkach tylko i wyłącznie o instalowanie anten sektorowych na istniejącym maszcie, bo z reguły zakres wykonywanych prac jest szerszy (montowanie szafy sterowniczej, wzmacniaczy, okablowania itp.), a nadto dokonując kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia w zakresie ochrony środowiska powinno być uwzględnione zjawisko kumulacji pól elektromagnetycznych. W wyniku rozpoznania złożonego odwołania, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. Nr [...], przywołując w podstawie prawnej art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego: uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji oraz uchylił też postanowienie nr [...] z dnia [...] r. W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał, że zarzuty odwołania przynajmniej częściowo są zasadne. Uznał, że co do zasady sam montaż anten lub zmiana usytuowania i mocy stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi instalację urządzenia, która nie podlega reglamentacji Prawa budowlanego. Jednak w niniejszej sprawie inwestor poza montażem anten dobudował do stacji bazowej kontener wraz z okablowaniem. W związku z tym postępowanie nie może zostać uznane za bezprzedmiotowe, jako że obiekt został przebudowany i w sprawie winien zostać zastosowany tryb przewidziany w art. 51 Prawa budowlanego. Z akt sprawy wynika bowiem, że inwestor dokonywał zmian w przedmiotowej stacji bazowej w zakresie montażu anten sektorowych, okablowania oraz urządzenia sterującego. Zgodnie bowiem z decyzją Starosty [...] z dnia [...] r. Nr [...] projekt budowy na działce nr [...] w L. stacji bazowej przewidywał zaopatrzenie jej w sześć anten sektorowych [...] a tajże antenę radioliniową. W [...] r. domontowano na istniejącej konstrukcji wsporczej pionowy element mocujący (w środkowej części), do którego zamontowana jest antena sektorowa. Montażu dokonano na wszystkich wspornikach, a na poziomie 0.45 m n.p.t. domontowano szafę sterującą [...] wraz z okablowaniem do anten oraz sterownikami [...]. Na dzień podejmowania kwestionowanej decyzji na przedmiotowej stacji bazowej jest 9 anten sektorowych oraz jedna radiolinia, co pod względem ilościowym nie odpowiada projektowi budowlanemu, a dodatkowo inwestor wykonał szafę [...] oraz skrzynkę elektryczną [...]. Do wykonanych robót, w wyniku których inwestor zmienił parametry zrealizowanego przedsięwzięcia, poprzez zmianę urządzeń emitujących pole elektromagnetyczne tj. zamontował dodatkowe anteny sektorowe, zachodzi automatycznie konieczność dokonania ponownej oceny czy przedsięwzięcie jest czy nie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z obowiązującymi przepisami (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 listopada 2010 r. sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zmienione rozporządzeniem z dnia 25 czerwca 2013 r.) w trakcie kwalifikacji stacji bazowych brane są pod uwagę dwa parametry: moc zastępcza promieniowania izotopowo z pojedynczej anteny ([...]) oraz odległość środka elektrycznego anteny wyznaczona od miejsc dostępnych dla ludzie wzdłuż głównej osi promieniowania anteny. W zależności od tej odległości następuje kwalifikacja czy dana stacja bazowa wymaga sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko, czy też nie. W ocenie organu odwoławczego w tym zakresie organ pierwszej instancji dokonał prawidłowego ustalenia, że w miejscach dostępnych dla ludzi nie występują obszary o przekroczonej wartości granicznej promieniowania. Jednak poza wymianą anten, inwestor dokonał dodatkowego montażu wyposażenia elektryczno- przesyłowego wraz z dodatkowym kontenerem. Dokonana przez organ pierwszej instancji kwalifikacja tych robót jako montaż urządzeń na istniejącej stacji bazowej - niewymagająca pozwolenia na budowę, nie jest, zdaniem organu odwoławczego prawidłowa. Wykonane roboty budowlane polegały na instalacji na istniejącym nośniku (maszcie) anten oraz przebudowie instalacji wewnętrznych stanowiących część obiektu budowlanego, która doprowadziła do zmiany parametrów użytkowych i technicznych istniejącego obiektu z wyłączeniem charakterystycznych parametrów- stanowi więc roboty, o których mowa w art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego i wymagała uzyskania pozwolenia na budowę (w dacie ich wykonania). Stanowisko swoje organ odwoławczy poprał przywołaniem orzeczeń sądów administracyjnych. Uznając jednocześnie, że organ pierwszej instancji błędnie określił przedmiot niniejszego postępowania- jako rozbudowy stacji bazowej telefonii bazowej telefonii komórkowej podczas, gdy w sprawie mamy do czynienia z przebudową powyższego obiektu, co powoduje, że zaskarżona decyzja pierwszej instancji wydana została z naruszeniem prawa. Wskazuje to na konieczność jej uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, zgodnie z zasadą dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Wobec wydania w sprawie postanowienia w oparciu o art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, a nie w trybie przewidzianym w art. 51 tej ustawy, konieczne stało się także uchylenie tego postanowienia. Niezadowolona z powyższego rozstrzygnięcia "A" Spółka z o.o. w W., działając przez pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów, tj.: - - art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego z uwagi na błędne ustalenia faktyczne polegające na uznaniu, iż "A" dokonała dobudowy kontenera z okablowaniem dokonując przebudowy istniejącego obiektu budowalnego, niewyjaśnienie, jakie parametry użytkowe albo techniczne obiektu miałyby ulec zmianie wskutek wykonania tych robót oraz brak właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanej decyzji bez dostatecznego wyjaśnienia przesłanek wydanego rozstrzygnięcia; - art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przedstawionych przez skarżącą w niniejszym postępowaniu i dowolne ustalenie, iż instalacja nowych urządzeń przez Spółkę na istniejącym obiekcie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę; - art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w związku z art. 6 oraz art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie działanie przez organ pierwszej instancji w granicach prawa i w formach wskazanych przez prawo, tj. uznanie, iż zrealizowane przez "A" roboty budowlane wymagały dla swej realizacji uzyskania pozwolenia na budowę, co spowodowało prowadzenie niniejszego postępowania w taki sposób, iż nie pogłębiało to zaufania uczestników postępowania di władzy publicznej; - art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez niezastosowanie w sytuacji, gdy roboty wykonane przez "A" na tej lokalizacji ograniczyły się do zainstalowania urządzeń na istniejącym obiekcie budowalny, których wysokość nie przekroczyła 3m, a więc były zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz dokonania zgłoszenia zamiaru ich wykonania; - art. 3 pkt 7a w związku z art. 28 cytowanej powyżej poprzez zastosowanie w sytuacji, gdy roboty budowlane, których dotyczy przedmiotowe postępowanie nie stanowiły przebudowy obiektu budowlanego, ale jako instalowanie urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym objęte były zwolnieniem od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę Uwzględniając powyższe pełnomocnik Spółki wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu pełnomocnik opisała przebieg dotychczasowego postępowania, a następnie rozwinęła wymienione powyżej zarzuty odwołując się m.in. do orzecznictwa sądów administracyjnych. Potwierdziła, iż wykonane roboty budowlane ograniczyły do instalacji na istniejącym nośniku (maszcie) anten, a organ odwoławczy uznając, iż oprócz wskazanej powyżej instalacji, polegały także na przebudowie instalacji wewnętrznych, stanowiących część obiektu budowlanego, prowadzące do zmiany parametrów użytkowych i technicznych istniejącego obiektu budowlanego nie wyjaśniając na jakiej podstawie dokonał takiej kwalifikacji. Dlatego też decyzja organu drugiej instancji nie odpowiada standardom określonym przez procedurę administracyjną. W zakresie naruszenia prawa materialnego- spór w sprawie koncentruje się wokół zagadnienia czy instalacja anten na istniejącym obiekcie budowlanym, tj. wolnostojącej wieży zlokalizowanej na działce nr [...] w L. stanowiła jego przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego, wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę, jak twierdzi organ wojewódzki w uzasadnieniu swojej decyzji czy też polegała na instalowaniu urządzeń, w tym instalacji radiokomunikacyjnej i urządzeń towarzyszących na wskazanym obiekcie budowlanym w myśl art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit.b Prawa budowlanego. W ocenie strony skarżącej wykonane roboty budowlane kwalifikują się jako instalacja urządzeń w postaci instalacji radiokomunikacyjnej o wysokości poniżej 3 m na istniejącej budowli, tj. wolnostojącej wieży. Na dowód powyższego odwołała się do licznych orzeczeń sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 12 maja 2017 r. pełnomocnik skarżącej Spółki wnosząc jak w złożonej skardze, podtrzymała jej zarzuty i argumentację. Dodała, że wykonane prawce ograniczyły się do zamontowania anten na istniejącym już obiekcie budowalnym. Prezes Stowarzyszenia "B" wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygniecie. Przekazując sprawę, organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Tak więc przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja kasacyjna, a zatem nie decyzja rozstrzygająca merytorycznie sprawę co do istoty, a jednie przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd bada zatem czy zachodziły przesłanki uprawniające organ do uchylenia rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, czy też materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia reformacyjnego rozstrzygnięcia, bądź zachodziła potrzeba jego uzupełnienia w niewielkim zakresie, a organ odwoławczy mimo to uchylił się od rozstrzygnięcia sprawy, co do jej istoty. Należy przy tym mieć na uwadze, iż decyzja wydana na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego jest dopuszczalna wyjątkowo i stanowi odstępstwo od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Zgodnie z ogólną zasadą postępowania administracyjnego – zasadą dwuinstancyjności – każda sprawa rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji podlega, na skutek złożonego odwołania, ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez organ odwoławczy. Dwukrotne rozpoznanie sprawy oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnego postępowania wyjaśniającego, stąd też organ odwoławczy zobligowany jest do ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej, a nie kontroli decyzji organu pierwszej instancji. Trzeba pamiętać, iż zgodnie z art. 136 Kodeksu organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję, oczywiście wykluczając sytuację, w której zachodziłaby konieczność przeprowadzenie takiego postępowania w znacznej części. Rozpoznając skargę na decyzję kasacyjną opartą o art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego sąd administracyjny zobligowany jest w świetle powyższych uwag do dokonania oceny, czy zaskarżona decyzja nie narusza zasady dwuinstancyjności, czyli czy postępowanie organu pierwszej instancji było faktycznie dotknięte takimi wadami, które skutkować musiały ponownym jego przeprowadzeniem w całości lub w znacznej części. Przenosząc przedstawione powyżej rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy nie sposób zakwestionować stanowiska organu odwoławczego. Nie można bowiem pominąć faktu, iż decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem obowiązujących przepisów procedury administracyjnej, a mianowicie art. 7, art. 77 czy art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, a przeprowadzone przez ten organ postępowanie nie wyjaśniło i nie ustaliło wielu aspektów sprawy. W niniejszej sprawie organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. umarzającą, jako bezprzedmiotowe, postępowanie administracyjne w sprawie rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej "A" – [...] w L. przy ulicy [...]. Organ odwoławczy umorzenie niniejszego postępowania w sprawie robót budowlanych polegających m.in. na wymianie i montażu anten nowych anten uznał za niezasadne. Z ustaleń poczynionych przez organ wynikało, że pierwotnie – na podstawie zatwierdzonego decyzją z dnia [...] r. Starosty [...] projektu budowlanego, stacja bazowa telefonii komórkowej w L. składała się z sześciu anten sektorowych oraz anteny radioliniowej. W [...] r. na istniejącej konstrukcji domontowano pionowy element mocujący (w środkowej części), do którego zamontowano antenę sektorową. Dodatkowo montażu anten dokonano na wszystkich trzech wspornikach na azymutach [...], [...] i [...], a nadto na poziomie 0,45m n.p.t. domontowano szafę sterującą [...] wraz z okablowaniem do anten oraz sterownikami [...]. W rezultacie na dzień podejmowania decyzji na przedmiotowej stacji było 9 anten sektorowych oraz jedna radiolinia. Wobec sześciu anten przewidzianych w zatwierdzonym projekcie budowlanym, nastąpiła niewątpliwie jej rozbudowa. Inwestor dokonał jednak jednocześnie także przebudowy tej stacji, wykonując nową szafę [...] oraz skrzynkę elektryczną [...]. W wyniku wykonanych robót budowlanych inwestor zmienił parametry zrealizowanego przedsięwzięcia, poprzez zmianę urządzeń emitujących pole elektromagnetyczne – tj. zamontował dodatkowe anteny sektorowe. Zasadnie zatem organ odwoławczy podniósł, iż w takich okolicznościach zachodzi automatycznie konieczność dokonania ponownej oceny czy przedsięwzięcie jest czy nie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1598/09). W tym zakresie organ pierwszej instancji zgromadził niezbędny materiał dowodowy - w tym m.in dokument pn. "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej" sporządzony przez K. F. Dołączono także sprawozdania z pomiarów pól elektromagnetycznych wykonanych przez inwestora zgodnie z art. 122a ustawy Prawo ochrony środowiska. Z pomiarów oraz załączonej "Analizy..." wynika, że w miejscach dostępnych dla ludności nie występują obszary o przekroczonej wartości granicznej promieniowania. Jednak, jak zasadnie podniósł organ odwoławczy, w [...] r. na przedmiotowej stacji dokonano także montażu dodatkowego wyposażenia elektryczno- przesyłowego wraz z dodatkowym kontenerem. Tym samym w ocenie organu odwoławczego doszło nie tylko do montażu na istniejącym maszcie nowych anten, ale także, na przebudowie instalacji wewnętrznych stanowiących część obiektu budowalnego. W rezultacie prace te doprowadziły do zmiany parametrów użytkowych i technicznych istniejącego obiektu i z takim stanowiskiem organu odwoławczego należy się zgodzić. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane – przebudowa to wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowalnego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość, ilość kondygnacji. Zgodnie z orzecznictwem roboty budowlane polegające na wymianie i montażu anten nowego typu na istniejącym maszcie rurowym są rozbudową. "Rozbudowa istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej polegająca na wymianie niektórych jej elementów, które nie są identyczne z dotychczasowymi i będą wytwarzać promieniowanie o dużo większej mocy – stanowi nowe przedsięwzięcie, wobec czego należy badać, czy jest ono zgodne z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie ma przy tym znaczenia, że nowe anteny umieszczone są na istniejącym już maszcie" (tu wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1036/07 czy z dnia 19 lipca 2012 roku, sygn. akt II OSK 630/11). W niniejszym przypadku wobec ustalenia w postępowaniu zwiększenia ilości anten, domontowania na istniejącej konstrukcji wsporczej dodatkowego pionowego elementu, ale także dobudowy dodatkowej szafy sterującej wraz z okablowaniem nie sposób uznać, że wykonane roboty budowlane wypełniają hipotezę art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, zastosowaną w sprawie przez organ pierwszej instancji. Nie można zgodzić się z dokonaną przez stronę kwalifikacją wykonanych robót, jako instalacji urządzeń na istniejącej stacji bazowej, nie wymagającej ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Uwzględniając zaś wykonane w 2014 r. roboty budowlane, które polegały także na wykonaniu dodatkowego kontenera, kwestia ta powinna podlegać ocenie w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Niezależnie od powyższego zgodzić się także przyjdzie z koniecznością dokładnego odniesienia się przez organ pierwszej instancji do zarzutów Stowarzyszenia "B" zawartych w złożonym odwołaniu. Podzielić trzeba bowiem stanowisko, że w niniejszej sprawie poza kontrolą organów nadzoru budowlanego zostały m.in. kwestie - podania mocy [...] anten, maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania dla danej anteny, ustalenia jaka na danym terenie może być dopuszczalna maksymalna wysokość zabudowy z jednoczesnym udowodnieniem, że osie głównych wiązek promieniowania wystąpią na wysokościach niemożliwych do zabudowy, podania mocy anten radioliniowych wraz z określeniem czy wejdą w supozycję z antenami sektorowymi, podania metody obliczeniowej oraz maksymalnego błędu itp. Pominięto także analizę w zakresie wykazania i udowodnienia, iż inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. Zasadnie zatem podkreślił organ odwoławczy, że dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy niezbędne jest uzupełnienie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Skoro zaś przedmiotowe postępowanie nie mogło ono być uzupełnione przez organ odwoławczy bez zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania i zachodziła konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przynajmniej w znacznej części, to organ odwoławczy zobligowany był na mocy art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego wydać decyzję uchylającą rozstrzygniecie organu pierwszej instancji i przekazać sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) oddalił skargę.