II SA/Kr 87/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Małgorzata Łoboz SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) SWSA Jacek Bursa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 marca 2019 r. sprawy ze skargi K. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu l instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej K. C. kwotę 100 zł (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania. [...] Ostateczną decyzją z dnia 22 października 2015 r. nr [...] Prezydent Miasta Krakowa ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego pn. "budowa budynku zespołu szkolno - przedszkolnego wraz z zagospodarowaniem terenu (obiekty sportowe, mała architektura, plac zabaw, droga wewnętrzna na teren inwestycji, budowa infrastruktury technicznej oraz przebudowa istniejącego parkingu na osiedlu "Gotyk" w rejonie ul. Ks. Meiera w Krakowie na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. 28 Krowodrza". W dniu 10 lipca 2018 r. wpłynęło do Prezydenta Miasta Krakowa podanie K. C. o wznowienie postępowania zakończonego opisaną wyżej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z dnia 22 października 2015 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla ww. zamierzenia. Jako podstawę żądania wnioskodawczyni wskazała na przepis art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. podając, że bez własnej winy nie brała udziału w części ww. postępowania. Wyjaśniła, że jest właścicielką działki nr [...], która graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji, jednakże w postępowaniu uczestniczyła tylko do czasu wydania przez organ odwoławczy decyzji z dnia 19 czerwca 2015 r. (sygn. [...]) na mocy, której uchylona została poprzednio wydana w sprawie przez organ I instancji decyzja z dnia 16 kwietnia 2015 r. i sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Od tego momentu organ I instancji nie informował jej już o żadnych działaniach w niniejszej spawie, w tym nie doręczył jej nowej decyzji - z dnia 22 października 2015 r. - kończącej ww. postępowanie. O wydaniu tej decyzji wnioskodawczyni dowiedziała się w dniu 5 lipca 2018 r. w Urzędzie Miasta Krakowa. Wskazała, że realizacja inwestycji wiązać się będzie z podłączeniem do gazociągu, a to skutkować będzie ingerencją w jej działce. Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2018 r. znak [...] Prezydent Miasta Krakowa odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z dnia 22 października 2015 r. Jako podstawę odmowy wznowienia postępowania wskazał niedochowanie przez wnioskodawczynię terminu do złożenia wniosku. Organ wyjaśnił, że już wskutek dokonanej przez inwestora w dniu 25 marca 2015 r. korekty wniosku, wyłączającej działkę nr [...] z terenu inwestycji, skarżąca została poinformowana (pismem z dnia 27 marca 2015 r. - doręczonym Stronie w dniu 8 kwietnia 2015), iż nie będzie już informowana pisemnie o dalszych etapach postępowania, lecz poprzez obwieszczenie wywieszane na tablicy ogłoszeń. Zgodnie z tą informacją, organ I instancji zarówno o treści pierwotnej decyzji z dnia 16 kwietnia 2015 r., jak i w ponownym rozpoznaniu sprawy, wskutek uchylenia poprzedniej decyzji przez organ odwoławczy, informował ją w ten sposób o kolejnych czynnościach w sprawie. Tym samym należało przyjąć, że wnioskodawczyni w toku całego postępowania była uznawana za stronę postępowania, a dowiedziała się o ww. decyzji z dnia 22 października 2014 r. - w dniu 6 listopada 2015 r., kiedy to prawnie skutecznie, w trybie obwieszczenia z dnia 23 października 2015 r. została powiadomiona o wydaniu spornej decyzji. Zgłoszony w dniu 10 lipca 2018 r. wniosek o wznowienie postępowania został zatem wniesiony z uchybieniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Zażalenie na to postanowienie wniosła K. C.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia 30 października 2018 r., znak [...] - działając na podstawie art. 149 § 3 i 148 § 2 k.p.a. w zw. z art. 147 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1256 ze zmianami), zwanego dalej "k.p.a." - utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że w orzecznictwie panuje w zasadzie jednolity pogląd, co do tego, że art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja ( tak m.in. NSA w wyroku z dnia 23 listopada 2017 r. I OSK 289/14, wyrok NSA z dnia 18 lipca 2012 r., I OSK 1025/11, LEX nr 1405616; por. też wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 lipca 2012 r., I SA/Wa 2344/11, LEX nr 1225612). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Nie jest konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Wystarczy, jeżeli strona posiadała informację czego dana decyzja dotyczy (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 23 listopada 2017 r. I OSK 289/14, NSA. z dnia 6 maja 2009 r. syng. II OSK 714/08 ). W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że wnioskodawczyni K. C. dowiedziała się o przedmiotowej decyzji, znacznie wcześniej, aniżeli wskazuje to w treści wniosku. Jak słusznie wskazuje organ I instancji, twierdzenia wnioskodawczyni, że datą powzięcia wiadomości o spornej decyzji był 5 lipiec 2018 r., upadają w świetle zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów. Jak wynika z przebiegu postępowania, K. C. dowiedziała się o treści decyzji z dnia 22 października 2015 r. w trybie obwieszczenia, określonego w art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zw. z art. 49 k.p.a. Przepis ten stanowi, że stronom takiego postępowania, innymi niż inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których mają być zlokalizowana inwestycja, nie doręcza się na piśmie zawiadomienia o wszczęciu postępowania, postanowień oraz decyzji kończącej sprawę, lecz komunikuje się w drodze publicznego ogłoszenia poprzez obwieszczenie lub w inny zwyczajowe przyjęty sposób. Przepis ten, w związku z art. 49 k.p.a. wprowadza fikcję prawną, iż dopuszczone tą normą publiczne ogłoszenie decyzji, z upływem czternastu dni od jego dokonania wywiera skutki równoważne z doręczeniem decyzji lub powiadomieniem o niej. W sytuacji prawidłowego zastosowania ww. przepisu art. 53 ustawy adresat takiego ogłoszenia nie może skutecznie podnosić zarzutu, że nie został powiadomiony o tej decyzji (nie wiedział o niej) lub że decyzja ta nie została jemu doręczona. Jak słusznie zauważył organ I instancji, przewidziana w art. 49 fikcja prawna doręczenia decyzji (powiadomienia o niej) rozciąga się na wszystkie przepisy, które z faktem doręczania decyzji (dowiedzenia się o niej) wiążą określone skutki prawne, w tym także na przepis art. 148 §2 k.p.a. (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 19.06.2013 r. sygn. II OSK 447/12, podobnie WSA w Krakowie w wyroku z dnia 13 października 2017 r. sygn. II SA/Kr 1089/17). W przedmiotowym postępowaniu organ I instancji dochował wszelkich wymogów przewidzianych w art. 53 ust. 1 ustawy i art. 49 k.p.a. Po wpłynięciu wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej, do kręgu stron niniejszego postępowania zaliczono inwestora, właścicieli działek objętych granicami terenu inwestycji oraz właścicieli działek bezpośrednio z tym terenem graniczącym - ze względu na oddziaływanie inwestycji. K. C.- właścicielka działki nr [...] objętej wedle pierwotnej treści wniosku terenem inwestycji, wraz z Inwestorem oraz pozostałymi właścicielami nieruchomości, na których planowano inwestycję zaliczona została do grupy osób, które drogą pisemną zawiadamiane powinny być o wszczęciu postępowania, jak i innych czynnościach organu (doręczenie postanowień i decyzji kończącej sprawę). Dowodzi tego m.in. doręczone na piśmie zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 25 lutego 2015 r. (dowód doręczenia: k -267 akt sprawy). Ze względu jednak na dokonaną przez Inwestora w dniu 25 marca 2016 r. korektę wniosku, polegającą na wyłączeniu z zakresu terytorialnego inwestycji działki nr [...], organ I instancji zasadnie wyłączył tę Stronę z powyższej grupy i pismem z dnia 27 marca 2015 r. poinformował K. C., że nie będzie już ona informowana przez organ I instancji o dalszych etapach postępowania w drodze pisemnej, a w innej formie. Odpowiadając na zarzuty zażalenia, w których strona próbuje podważyć prawidłowość dokonanego przez organ rozróżnienia, Kolegium wyjaśniło, że pozostają one bezzasadne. Z treści przepisu art. 53 ust. 1 ustawy wynika wprost, że organ dokonując ustaleń w tym zakresie, obowiązany jest kierować się zasięgiem terytorialnym wniosku, tj. granicami wniosku określonymi w sprawie przez Inwestora. Fakt, że dla należytego funkcjonowania inwestycji projektowane są (przewidziane w przyszłości) inne prace (np. w zakresie infrastruktury technicznej), nie objęte jednak w toku niniejszego postępowania granicami wniosku powoduje, że okoliczność ta pozostaje bez znaczenia. Wnioskodawczyni nie może też powoływać się na swą niewiedzę, co do formy, w jakiej organ I instancji realizował obowiązek obwieszczenia w trybie art. 53 ust. 1 ustawy. Wszak w zawiadomieniu z dnia 27 marca 2015 r. precyzyjnie określono dwa wybrane sposoby wedle, których organ będzie upubliczniał obwieszczenie - kierowane także do strony. Powołując się na treść przepisu art.53 ust. 1 ustawy, organ I instancji poinformował K. C., że od tej pory, wobec modyfikacji wniosku, w toku postępowania będzie informowana o kolejnych czynnościach organu poprzez obwieszczenie wywieszane na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miasta Krakowa -w siedzibie Wydziału Urbanistyki i Architektury (z podaniem adresu) oraz publikowane na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej. W taki też sposób organ I instancji obwieścił stronie o wydaniu decyzji ustalającej lokalizację dla inwestycji celu publicznego z dnia 16 kwietnia 2015 r. (tak obwieszczenie z dnia 21 kwietnia 2015 r. wraz wykazem stron, do których jest ono kierowane - k. 672 i 674). Skoro zaś strona skutecznie zaskarżyła tę decyzję do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, składając w terminie odwołanie, to nie może teraz skutecznie zasłaniać się nieświadomością co do zmiany sposobu doręczania jej korespondencji i zawiadamiania o czynnościach postępowania przez organ I instancji. Wniesienie odwołania potwierdza, że powyższe obwieszczenie wywołało zamierzony przez ustawodawcę skutek, w postaci zakomunikowania stronie faktu wydania decyzji. W toku dalszego postępowania, prowadzonego wskutek uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w dniu 19 czerwca 2015 r. (decyzja znak: [...]) decyzji z dnia 16 kwietnia 2015 r. organ I instancji również nie dopuścił się uchybienia treści art. 53 ust. 1 ustawy, w zw. z art. 49 k.p.a. Po rozpoznaniu odwołania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie należycie zakomunikował tejże stronie o kolejnych etapach postępowania, korzystając z wyżej wymienianych form upublicznienia obwieszczenia. Wbrew twierdzeniom zażalenia, obwieszczono stronom postępowania w tym K. C., że ponownie prowadzone jest postępowanie w związku z uchyleniem poprzedniej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie oraz, że zgromadzono w sprawie kompletny materiał dowodowy (tak obwieszczenie z dnia 30 września 2015 r. wraz z wykazem Stron zawiadomionych w tej formie - k. 1001 i 1002 akt sprawy). Obwieszczenie to wywieszono na okres czternastu dni na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej oraz na tablicy ogłoszeń ww. urzędu, zaś w dniu 23 października 2015 r. obwieszczono o wydaniu decyzji z dnia 22 października 2015 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - z dokładnym treści rozstrzygnięcia i zakresu zamierzenia, którego ten akt dotyczy. Obwieszczenie to skierowano do wszystkich Stron postępowania, które zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy zostały wyłączone z pisemnej formy doręczania w sprawie, w tym do K. C.. Obok publikacji internetowej obwieszczenie wywieszone zostało także na tablicy Urzędu, na okres 14 dni - do dnia 6 listopada 2016 r., stosownie do treści art. 49 k.p.a. Kolegium wyjaśniło, że okoliczność, iż organ odwoławczy, po rozpoznaniu odwołania K. C. doręczył swą własną decyzję z dnia 19 czerwca 2015 r. stronie odwołującej się w formie pisemnej nie wyłączyła ciążącego w dalszym ciągu na organie I instancji obowiązku stosowania art. 53 ust. 1 ustawy. Skoro K. C. zainicjowała postępowanie odwoławcze odwołaniem w formie pisemnej, to słusznym pozostało doręczenie tej stronie decyzji drugoinstancyjnej także w formie pisemnej, obok opublikowanego i wywieszonego w urzędzie Kolegium stosownego obwieszenia. Reasumując, organ I instancji w zaskarżonym postanowieniu zasadnie uznał, że K. C. została prawidłowo poinformowana w drodze obwieszczenia z dnia 23 października 2015 r. o wydaniu spornej decyzji z dnia 22 października 2015 r. o ustaleniu lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego. Należało wiec uznać, że dzień 6 listopada 2015 r. (data upływu 14 dniowego terminu, na jaki to obwieszczenie zostało wywieszone w siedzibie urzędu), jest dniem dowiedzenia się przez Wnioskodawczynię o decyzji, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania. Jest to data miarodajna dla zbadania terminowości rozpatrywanego obecnie wniosku. Jak wynika z akt sprawy wniosek K. C. o wznowienie postępowania wpłynął do organu I instancji w dniu 10 lipca 2018 r., a wiec został wniesiony z naruszeniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., a który upłynął w dniu 6 grudnia 2015 r. Opisane wyżej postanowienie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. C., zarzucając mu naruszenie 1. art. 53 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 148 § 2 k.p.a. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dokonanie obwieszczenia o wydaniu decyzji przez umieszczenie informacji na tablicy ogłoszeń stronie internetowej jest równoznaczne z powzięciem przez nią wiedzy o rozstrzygnięciu decyzji, a co miało wpływ na błędne ustalenie przez organ adm. terminu dla mnie na złożenie wniosku o wznowienie postępowania; 2. art. 53 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie, że doszło do zrealizowania przesłanek wskazanych w tym przepisie, pomimo braku zawiadomienia skarżącej w sposób zwyczajowo przyjęty o wydaniu decyzji kończącej postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (w sprawie budowy budynku zespołu szkolno-przedszkolnego wraz z zagospodarowaniem terenu w rejonie ul. Ks. Meiera w Krakowie, obręb 28 Krowodrza) i wydaniu kolejnej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (decyzja nr AU- [...]); 3. art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. przez stwierdzenie, że na należącej do skarżącej nieruchomości obejmującej działkę ewid. nr [...] nie będzie lokalizowana inwestycja celu publicznego, podczas gdy z całokształtu dokumentacji przedłożonej przez inwestora w toku niniejszego postępowania wynika, że przedmiotowa inwestycja obejmie również należącą do niej działkę ewid. nr [...], a co miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, gdyż spowodowało odmowę wznowienia postępowania - podczas gdy skarżąca bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a zatem istniała podstawa do wznowienia postępowania. Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, jak również poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie na moją rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi K. C. podkreśliła, że teren na którym ma być prowadzona w/w inwestycja graniczy bezpośrednio z jej działką ewid. nr [...] obręb 28 Krowodrza. Ponadto gazociąg średniego ciśnienia biegnący wzdłuż al. 29-listopada na tym odcinku przebiega również przez jej działkę. Dysponent sieci gazowej odsyła inwestora przedmiotowej inwestycji do podłączenia z gazociągiem znajdującym się na tej działce. Podobnie w zakresie ciepłociągu dla tej inwestycji są plany podłączania się poprzez nieruchomość należącą do skarżącej. W konsekwencji przedmiotowa inwestycja nie tylko graniczy z jej nieruchomością, ale bezpośrednio w nią ingeruje. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga jest uzasadniona. W niniejszej sprawie spór skoncentrował się na tej okoliczności, czy skarżąca zachowała miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, jednak w pierwszej kolejności rozważyć należy, czy organ słusznie przyjął, że skarżąca powinna być zawiadamiana jedynie poprzez obwieszczenia, tj. w trybie art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm.) w zw. z art. 49 Kpa. Zgodnie przepisem art. 53 ust. 1, o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Pierwotny wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego obejmował działkę skarżącej nr [...] obr. 28, na której zlokalizowany jest gazociąg średniego ciśnienia. Zgodnie z przedłożonym do akt oświadczeniem z dnia 28.01.2015 r. o warunkach przyłączenia do sieci gazowej wydanym przez Polską Spółkę Gazownictwa, istnieje możliwość "przyłączenia obiektu: budynek użyteczności publicznej Zespół Szkolno - Przedszkolny położonego w miejscowości Kraków, Al. 29 Listopada, do istniejącego gazociągu średniego ciśnienia, zlokalizowanego na Al. 29 Listopada, dz. [...]." Skarżąca pismem z dnia 12 marca 2015 r. oświadczyła, że nie wyraża zgody na włączenie w jakiejkolwiek formie terenu jej działki do obszaru planowanej inwestycji. Pełnomocnik inwestora 25 marca 2015r. ograniczył zakres inwestycji w ten sposób, że wyłączył z zakresu inwestycji przyłącze gazociągu i w związku z tym wyłączył z zakresu inwestycji działkę [...] obr. 28. Wobec powyższego organ poinformował skarżącą, że od tej pory zawiadamiana będzie o czynnościach i aktach podejmowanych w toczącym się postępowaniu w drodze obwieszczeń. Rzecz jednak w tym, że w załączniku nr 1 do decyzji, w pkt. II.3. lit. b (warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej) tiret drugie, ustalono, że: "zapotrzebowanie na gaz - można rozwiązać w oparciu o gazociąg średniego ciśnienia biegnącego wzdłuż Al. 29 Listopada, na warunkach określonych przez dysponenta sieci". Jak wyżej wskazano, warunki określone przez dysponenta sieci wskazują na możliwość wykonania przyłączenia na działce stanowiącej własność skarżącej. Innymi słowy, w świetle treści zaskarżonej decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego, na działce skarżącej zlokalizowana będzie inwestycja celu publicznego, zatem powinna być ona zawiadamiana na piśmie o wszczęciu postępowania w sprawie oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, czego organ nie uczynił, a skoro tak, to nie otwarł się jeszcze dla skarżącej termin do wniesienia odwołania. Niezależnie od powyższego wskazać należy – choć już tylko na marginesie, wobec ustaleń jak wyżej, że Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela poglądu zaprezentowanego przez organ, że momentem dowiedzenia się przez skarżącą o wydaniu decyzji był 6 listopada 2015 r., kiedy to prawnie skutecznie, w trybie obwieszczenia z dnia 23 października 2015 r. została powiadomiona o wydaniu spornej decyzji. Przepis art. 49 k.p.a. jest uregulowaniem szczególnym, w odniesieniu do zasady ustanowionej w art. 39 k.p.a. Nie oznacza to jednak, że obejmuje swoim działaniem skutki inne, niż te które wiążą się z doręczeniem decyzji stronie. Doręczenie ma bezpośredni wpływ np. na związanie organu decyzją (art. 110 k.p.a.), czy też termin wniesienia odwołania (art. 129 § 2 k.p.a.). Z przepisów tych wprost wynika, że zdarzeniem istotnym jest doręczenie decyzji. Natomiast w hipotezie art. 148 § 2 k.p.a. nie ma mowy o doręczeniu decyzji lub zawiadomieniu strony o decyzji, w rozumieniu art. 49 k.p.a. Wprowadzone przepisem art. 49 k.p.a. rozwiązanie w postaci "fikcji doręczenia" nie może być więc uznawane za tożsame z dowiedzeniem się przez stronę o decyzji, w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. Z upływem tego terminu organ może uznać, że decyzja została doręczona bądź, że strony zostały zawiadomione o czynnościach organu. Natomiast późniejszy ewentualny wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. zobowiązuje właściwy organ do dokonania oceny, czy w danej, konkretnej sprawie administracyjnej, upływ terminu z art. 49 k.p.a. spowodował skutek nie tylko w postaci doręczenia decyzji, ale również dowiedzenia się o niej przez podmiot występujący z podaniem o wznowienie postępowania. (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 marca 2018 r. sygn. II OSK 481/18; w wyroku z dnia 12 stycznia 2018 r. sygn. II OSK 791/16; z dnia 21 listopada 2017 r. sygn. II OSK 145/17). Przeciwne rozumienie tego przepisu prowadziłoby do wniosku, że strona ma 14 dni na złożenie dowołania od decyzji i tylko 16 dni więcej na złożenie wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt. 4 Kpa. Taka interpretacja nie wynika z żadnego obowiązującego przepisu prawa. Wobec powyższego zaskarżone postanowienie zostało uchylone na zasadzie art. 145 pkt. 1 lit. c p.p.s.a., zaś postanowienie organu i Instancji zostało uchylone na zasadzie art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.