VI SA/Wa 1495/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant ref. staż. Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2019 r. sprawy ze skarg: 1. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. 2. T. S. A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie rezerwacji częstotliwości z zakresu [...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz: a/ P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; b/ T.S. A. z siedzibą w W. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Przedmiotem skarg wniesionych przez: T. SA w W. (sygn. akt VI SA/Wa 1504/18) oraz P. sp. z o.o. w W. (sygn. akt VI SA/Wa 1495/18), połączonych następnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (WSA) do wspólnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia i dalszego prowadzenia pod sygn. VI SA/Wa 1495/18 była decyzja Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (wydana po wznowieniu postępowania) z dnia [...] czerwca 2018r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2017r. nr [...], odmawiającą uchylenia decyzji Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2007r. nr [...] w sprawie rezerwacji częstotliwości z zakresu 1710-1730 MHz i 1805-1825 MHz Mając na uwadze wielowątkowy stan faktyczny sprawy oraz wiążący z tym złożony aspekt proceduralny, mający istotny wpływ na wynik sprawy, WSA w Warszawie przedstawia swoje stanowisko w następujący sposób: Prezes UKE w dniu [...] listopada 2018 r. wydał decyzję nr [...] rozstrzygającą spór w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie rezerwacji częstotliwości z zakresu 1710-1730 MHz i 1805-1825 MHz (dalej powoływana, jako: decyzja z [...] listopada 2018 r. lub decyzja pierwszoinstancyjna). Powyższa decyzja została doręczona w dniu 28 listopada 2017r. zarówno spółce T., jak i spółce P.. Pierwszy wniosek T. o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji pierwszoinstancyjnej, opatrzony datą 5 grudnia 2017r., zawierający brak formalny (brak podpisu), został uzupełniony przez stronę w zakreślonym przez organ terminie tj. w dniu 21 grudnia 2017 r. Spółka P. złożyła natomiast, w dniu 28 grudnia 2017 r. za pośrednictwem organu (wpływ do organu 2 stycznia 2018r.) w trybie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej "p.p.s.a.") skargę do WSA w Warszawie, na decyzję pierwszoinstancyjną (skarga ta jest dalej określana, jako: pierwsza skarga P.). Została ona przekazana przez organ tutejszemu Sądowi w terminie, o jakim mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., co nastąpiło w dniu 5 lutego 2018 r. (sprawie nadano wówczas sygnaturę VI SA/Wa 218/18). Należy przy tym zaznaczyć, że ww. pierwsza skarga P. została pierwotnie odrzucona przez WSA w Warszawie, jako przedwczesna (postanowienie WSA z 19 czerwca 2018r. sygn. akt VI SA/Wa 218/18). Jednakże Naczelny Sąd Administracyjny, nie podzielając powyższego poglądu Sądu I instancji wypowiedzianego w ślad za organem, postanowieniem z 23 października 2018 r. sygn. akt II GSK 1662/18 uchylił ww. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 19 czerwca 2018 r. NSA uznał, że niewadliwe wniesienie przez P. skargi, w terminie wynikającym z daty doręczenia jej decyzji pierwszointancyjnej z [...] listopada 2017r. w sytuacji wniesienia przez uczestnika postępowania tj. spółkę T. żądania uzupełnienia tej decyzji nie oznaczało wniesienia jej przedwcześnie. NSA w tym postanowieniu poczynił rozważania w zakresie 111 § 2 k.p.a., stwierdzając, że przychyla się do interpretacji tego przepisu, znajdującej odzwierciedlenie w orzecznictwie tego Sądu, że przepis ten nie jest stricte przesunięciem początku terminu do złożenia środka odwoławczego, lecz niejako jego przedłużeniem o okres, w którym dochodzi do rozpoznania wniosku o uzupełnienie bądź sprostowanie i nie stanowi lex specialis w stosunku do przepisów regulujących terminy do złożenia środków odwoławczych. Nadmienić również należy, że w przywołanej sprawie VI SA/Wa 218/18, w piśmie z 12 lutego 2018r. (wpływ do Sądu 16 lutego 2018 r.) Prezes UKE przedłożył Sądowi w trybie art. 54a § 2 p.p.s.a. informację, że pismem z 1 lutego 2018 r. (wpływ do organu 7 lutego 2018r.) T. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją pierwszoinstancyjną z dnia [...] listopada 2017r. Obecnie sprawa VI SA/Wa 218/18 jest wpisana pod sygnaturą VI SA/Wa 2264/18 i została rozpoznana przez WSA w Warszawie na rozprawie w dniu 25 lutego 2019 r. tj. równolegle ze sprawą niniejszą. W sprawie tej WSA wydał w dniu 11 marca 2017 r., na podstawie art. 54a § 2 p.p.s.a. postanowienie o przekazaniu Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej pierwszej skargi spółki P. (z 28 grudnia 2017r.) - v. pkt 2 postanowienia z 11 marca 2019r. znajdującego się na k. 152 akt oznaczonych sygn. VI SA/Wa 2264/18). Dalej, zgodnie z kolejnością podejmowanych czynności w sprawie niniejszej, należy wskazać, że spółka T. w dniu 12 grudnia 2017 r. tj. w ostatnim dniu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją pierwszoinstancyjną z [...] listopada 2017r. a przed uzupełnieniem braku formalnego swojego pierwszego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z 5 grudnia 2017r., złożyła do organu wniosek o uzupełnienie decyzji pierwszoinstancyjnej w trybie art. 111 § 1 k.p.a. Wniosek ten został rozstrzygnięty (odmownie) przez organ postanowieniem z [...] stycznia 2018 r. Rozważając wpływ tego postanowienia na dalszy sposób procedowania przez Prezesa UKE, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazuje, że skoro spółka T. w dniu 5 grudnia 2017 r. złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy (brak formalny uzupełniono w terminie), to po rozstrzygnięciu przez Prezesa UKE wniosku T. o uzupełnienie decyzji pierwszoinstancyjnej, organ powinien nadać bieg uprzednio złożonemu wnioskowi o ponowne rozpatrzenie sprawy ( w tym przypadku wnioskowi T. z 5 grudnia 2017 r.), ale oczywiście dopiero po upływie terminu wynikającego z art. 111 § 2 k.p.a. Powyższe stanowisko WSA w zakresie interpretacji art. 111 § 2 k.p.a. jest w pełni zbieżne z przedstawionym wyżej poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym we wspomnianym postanowieniu z 23 października 2018 r. sygn. akt II GSK 1662/1. Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że Sąd rozstrzygając sprawę niniejszą nie mógł zignorować przedstawionego wyżej poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego znanego Sądowi w dacie rozstrzygania, albowiem sprawa o sygnaturze akt VI SA/Wa 2264/ 18 jest ściśle powiązana z niniejszą sprawą, o czym będzie mowa w dalszej części rozważań. Jak podkreśla się w literaturze, istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe (a w wypadkach przewidzianych w ustawie - także inne osoby) muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu. Moc wiążąca prawomocnego orzeczenia oznacza więc, że podmioty wymienione w tym przepisie muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu, zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (B. Dauter, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex/el 2016). Takie zaś ukształtowanie sytuacji procesowej, związane z przyjętą wykładnią art. 111 § 2 k.p.a., ma istotne znaczenie dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji organu z [...] czerwca 2018 r. i przekłada się w zasadniczy sposób zarówno na treść wyroku, jaki zapadł w aktualnie rozpatrywanej sprawie, jak i niezaskarżalnego postanowienia WSA wydanego w dniu 11 czerwca 2019r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2264/18. Ubocznie, jedynie dla porządku, należy dodać, że w dacie sporządzania niniejszego uzasadnienia organ wniósł o sporządzenie uzasadnienia postanowienia z 11 czerwca 2019r. Mając na uwadze powyższe, należy więc wskazać, że sprawie niniejszej, zakończonej decyzją z [...] czerwca 2018 r., organ wyłożył przepis art. 111 § 2 k.p.a. na jeden z możliwych sposobów wyrażanych w orzecznictwie sądów administracyjnych ( a istniała rozbieżność co do rozumienia regulacji zawartej w art. 111 § 2 k.p.a. tj. czy przepis ten należy odczytywać, jako przesunięcie terminu do wniesienia środka odwoławczego, czy też termin ten ulega przedłużeniu, na co zwrócił uwagę NSA we wzmiankowanym postanowieniu z 23 października 2018 r.). Efektem przyjętego przez Prezesa UKE poglądu było uznanie przez ten organ, że termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją pierwszoinstancyjną (z dnia [...] listopada 2017r.) należy liczyć od daty doręczenia postanowienia odmawiającego uzupełnienia decyzji oraz, że uprawnienie to przysługuje stronom tj. spółce T. oraz spółce P., odpowiednio od 18 stycznia 2018 r. i 19 stycznia 2018 r. (v. str. 13 zaskarżonej decyzji). W efekcie Prezes UKE uznał, że należy procedować drugi wniosek ponowne rozpatrzenie sprawy złożony przez spółkę T. w dniu 1 lutego 2018 r. a więc w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia z [...] stycznia 2018r. Mając natomiast na uwadze, że spółka P. złożyła do Sądu, w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. z zachowaniem terminu do jej wniesienia, za pośrednictwem organu, drugą skargę na decyzję z [...] listopada 2017r. Prezes UKE zakwalifikował tę skargę (z 12 lutego 2018r. wniesioną jak podaje P. " z ostrożności procesowej"), jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W konsekwencji, procedując w administracyjnym toku instancji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy spółki T. i ww. skargę spółki P., organ wydał w dniu [...] czerwca 2018r. decyzję nr [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję z [...] listopada 2017r., która jest poddana kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie. Tymczasem, uwzględniając chronologię zdarzeń zaistniałych w sprawie oraz wyrażony na tle art. 111 § 2 k.p.a. pogląd NSA zawarty w postanowieniu tego Sądu z dnia 23 października 2018 r. a w konsekwencji uznanie przez ten Sąd, że pierwsza skarga P. z dnia 28 grudnia 2017r. złożona w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a., za pośrednictwem organu, nie została wniesiona do Sądu przedwcześnie - konieczne jest rozstrzygnięcie dwóch zagadnień. Po pierwsze- jak potraktować pierwszą skargę P.w aspekcie istnienia na dzień wpłynięcia tej skargi do tutejszego Sądu zarówno pierwszego wniosku T. z 5 grudnia 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z [...] listopada 2017r. i konieczności jego rozpoznania w administracyjnym toku instancji. Po drugie, należy rozważyć kwestię i sposób procedowania również w aspekcie drugiego wniosku T. z 1 lutego 2018r. oraz drugiej skargi spółki P. z 12 lutego 2018 r. w sytuacji, gdy została wydana decyzja kończąca postępowanie administracyjne w sprawie (decyzja z [...] czerwca 2018r.) i obydwie ww. spółki wniosły na nią skargi do sądu. Odnosząc się do opisanych wyżej, węzłowych problemów powstałych na gruncie rozpoznawanej sprawy, WSA w Warszawie stwierdza, że po pierwsze: w sprawie sygn. VI SA/Wa 2264/18 powiązanej ze sprawą niniejszą, Sąd nie znalazł prawnych argumentów mogących spowodować, że sprawa ta, z pierwszej skargi spółki P. na decyzję z [...] listopada 2017r., mogłaby na chwilę obecną zostać rozstrzygnięta merytorycznie przez Sąd. W tej sytuacji WSA, w składzie obecnym uznał, że jedynym rozwiązaniem w świetle zarysowanej sytuacji proceduralnej, jest przekazanie Prezesowi UKE, skargi spółki P. z 28 grudnia 2017 r. na podstawie art. 54 a § 2 p.p.s.a. Tak też uczyniono, w dniu 11 marca 2019 r. tj. w dniu wyrokowania w sprawie niniejszej. Mianowicie Sąd, po rozpoznaniu sprawy sygn. akt VI SA/Wa 2264/18 ze skargi spółki P. na decyzję pierwszoinstancyjną, wydał postanowienie nie podlegające zaskarżeniu którym: otworzył zamkniętą rozprawę i przekazał pierwszą skargę P. organowi, w istocie nakazując Prezesowi UKE zakwalifikowanie tej skargi, jako wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy od decyzji z [...] listopada 2017 r. oraz podjęcie dalszego procedowania w zakresie tego wniosku w administracyjnym toku instancji. Innymi słowy, w ocenie WSA, Prezes UKE powinien w niniejszej sprawie procedować w zakresie wniosku spółki T. z 5 grudnia 2017 r o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz pierwszej skargi P. z dnia 28 grudnia 2017r. złożonej w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a, której nie należało przekazywać do Sądu w dniu 5 lutego 2018r., ale potraktować ją, jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie bowiem z art. 54a § 1 p.p.s.a: Jeżeli przed przekazaniem sądowi skargi jednej ze stron postępowania administracyjnego, inna strona tego postępowania zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, przepisów art. 54 § 2-4 nie stosuje się. Organ rozpoznaje tę skargę jak wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o czym niezwłocznie zawiadamia stronę wnoszącą skargę. Co prawda wzmiankowany wniosek spółki T. wpłynął do organu wcześniej niż ww. pierwsza skarga spółki P., jednakże - w ocenie WSA - prawidłowa wykładnia art. 54a § 1 p.p.s.a. powinna uwzględniać również taką (nieprzewidzianą wprost w tym przepisie) sytuację, kiedy do organu wpłynie, jako pierwszy, wniosek jednego podmiotu o ponowne rozpatrzenie sprawy, a później, lecz w terminie do złożenia skargi w trybie art.52 § 3 p.p.s.a., wniesie skargę inny uczestnik tego postępowania administracyjnego. Nadto mając na uwadze, że przepis art. 54 a § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. wyłącza stosowanie przepisów art. 54 § 2 -4 tej ustawy należy uznać, że inny sposób wyłożenia art. 54a § 1 p.p.s.a. nie uwzględniałby uznanego przez ustawodawcę pierwszeństwa administracyjnego trybu weryfikacji decyzji. Należy bowiem zauważyć, na co zwraca uwagę doktryna, że w sytuacji o jakiej mowa w art. 54a § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. organ nie ma możliwości zastosowania autokorekty rozstrzygnięcia, kojarzonej z konstrukcją remonstracji , będącej przecież składnikiem postępowania sądowoadministracyjnego (art. 54 § 3 p.p.s.a.) - v. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. naukową Zbigniewa Kmieciaka i Wojciecha Chróścielewskiego, Wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2019 str. 726- 727). Należy podkreślić, że na dzień przekazania do Sądu pierwszej skargi P. (tj. 5 lutego 2018 r.) organ miał wiedzę, zarówno o tym, że wniosek T. z 5 grudnia 2017r. o ponowne rozpatrzenie sprawy nie był obarczony brakiem formalnym a także, że w dniu 15 stycznia 2018r. odmownie rozstrzygnął wniosek T. o uzupełnienie decyzji pierwszoinstancyjnej (z [...] listopada 2017r.). Tym samym, organ nie powinien był angażować sąd administracyjny i przekazywać do WSA w Warszawie pierwszej skargi P. (sprawa obecnie pod sygnaturą VI SA/Wa 2264/18). Co prawda organowi nie można postawić formalnego zarzutu, że przekazał tę skargę do Sądu dopiero w dniu 5 lutego 2018 r. a to ze względu na to, że – biorąc pod uwagę datę złożenia pierwszej skargi spółki P. - Prezes UKE zachował 30 dniowy termin, o jakim mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. To jednak, zdaniem WSA, nie sanuje wadliwego działania organu, gdyż – jak już powiedziano – Prezes UKE nie powinien tej skargi przekazywać do Sądu w ogóle, lecz procedować w administracyjnym toku instancji w zakresie tej skargi oraz wniosku spółki T. z 5 grudnia 2017 r. Z tego też względu, o czym już była mowa, w przywołanej sprawie sygn. akt VI SA/Wa 2264/18, toczącej się równolegle ze sprawą niniejszą, WSA na podstawie art. 54a § 2 p.p.s.a. przekazał organowi pierwszą skargę P. postanowieniem z dnia 11 marca 2019 r. W ocenie Sądu, zaistniały stosunek konkurencji między pierwszą skargą P. na decyzję pierwszoinstancyjną z [...] listopada 2017 r. oraz drugą skargą spółki P. z 12 lutego 2018 r. (na decyzję z [...] listopada 2017 r., złożoną przez P., jak podaje" z ostrożności procesowej"). zakwalifikowaną przez organ, jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, powstały na skutek działań zarówno organu, jak i wymienionych uczestników postępowania tj. spółki T. i spółki P., musiał prowadzić do wydania przez WSA w Warszawie opisanego wyżej postanowienia z 11 marca 2019r. w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 2264/18 oraz uchylenia zaskarżonej decyzji z [...] czerwca 2018 r. z powodu naruszenia art. 127 § 3 k.p.a. w powiązaniu z art. 127a) k.p.a w zw. z art. 54a §1 p.p.s.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Należy bowiem zauważyć, że ocena prawna decyzji z [...] czerwca 2018r., w świetle art. 134 p.p.s.a. obejmowałaby również ocenę decyzji ją poprzedzającej (tu: decyzji z [...] listopada 2017 r.). Jednakże, jak już powiedziano, ze względu na przedstawione okoliczności faktyczne i prawne, na obecnym etapie sprawy za przedwczesne należy uznać rozważania WSA w Warszawie, odnośnie prawidłowości decyzji z [...] czerwca 2018r. w zakresie dotyczącym meritum tj. kwestii prawidłowości rozstrzygnięcia organu w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie rezerwacji częstotliwości z zakresu 1710-1730 MHz i 1805-1825 MHz, gdyż organ ma ponownie wydać decyzję drugoinstancyjną. Jak już bowiem wyjaśniono, pierwsza skarga do Sądu spółki P. z 28 grudnia 2017r. na decyzję pierwszoinstancyjną, stanowiąca - ze względu na zaistniały stan faktyczny (proceduralny) - wniosek tego podmiotu o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji organu z [...] listopada 2017r. powinna być rozpoznana przez Prezesa UKE razem z wnioskiem złożonym 5 grudnia 2017r. przez T. o ponowne rozpatrzenie sprawy od ww. decyzji z [...] listopada 2017r. Natomiast ponowna decyzja drugoinstancyjna wydana przez organ w rezultacie przeprowadzonego postępowania odwoławczego, w razie ewentualnego jej zaskarżenia przez uprawnione podmioty, będzie przedmiotem oceny w nowym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Rozważając natomiast drugi z zaistniałych węzłowych problemów tj. kwestię i sposób procedowania organu w aspekcie drugiego wniosku T. z 1 lutego 2018r. o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz drugiej skargi spółki P. z 12 lutego 2018 r., zakwalifikowanej przez organ jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w sytuacji, gdy została wydana decyzja kończąca postępowanie administracyjne w sprawie (decyzja z [...] czerwca 2018r.) i obydwie ww. spółki wniosły na nią skargi do sądu należy stwierdzić, że na obecnym etapie sprawy nie można uznać, że powyższe środki zaskarżenia są aktualne w sensie odrębnych środków odwoławczych. Gdy chodzi o wniosek T. z 1 lutego 2018r. to motywy niniejszego wyroku nie pozostawiają żadnych wątpliwości, że wniosek ten nie powinien być zakwalifikowany, jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Należy bowiem zauważyć, o czym już była mowa, że wniosek ten był następstwem przyjętego przez organ sposobu obliczania terminu z art. 111 § 2 k.p.a., który to sposób nie został zaakceptowany zarówno przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę a wcześniej przez Naczelny Sąd Administracyjny w opisanym wyżej postanowieniu z 23 października 2018 r. Jednakże, według WSA, stanowisko T. zawarte w tym "wniosku" powinno zostać potraktowane i rozważone przez Prezesa UKE w czasie powtórnego procedowania w tej sprawie, jako dodatkowe argumenty T. na poparcie swojego stanowiska zawartego we wniosku tego podmiotu z 5 grudnia 2017r. o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z [...] listopada 2017r. Tak samo należy ocenić skargę spółki P. z 12 lutego 2018r. potraktowaną przez Prezesa UKE " z urzędu", jako wniosek tego podmiotu o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z [...] listopada 2017r. Zakwalifikowanie przez organ tej skargi, wniesionej, jak podaje w niej spółka P., z "ostrożności procesowej", jako wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z [...] listopada 2017r. również nastąpiło ze względu na przyjętą w tej sprawie koncepcję organu w zakresie sposobu obliczania terminu z art. 111 § 2 k.p.a. Należy przy tym zauważyć, że zarzuty tej "skargi" są zbieżne z zarzutami podniesionymi przez spółkę P. w pierwszej skardze spółki P. z dnia [...] grudnia 2017r. złożonej w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a i obecnie przekazanej przez Sąd Prezesowi UKE na podstawie art. 54 a § 2 p.p.s.a. na mocy postanowienia tutejszego Sądu z 11 czerwca 2019 r. w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 2264/18 celem dalszego procedowania wespół z wnioskiem spółki T. z 5 grudnia 2017r., co zostało szczegółowo opisane we wcześniejszych rozważaniach. Tym samym należy uznać, że na skutek niniejszego wyroku spółka P. nie dozna uszczerbku w zakresie obrony swoich praw, co ma znaczenie w zaistniałej sytuacji, gdyż – jak już powiedziano - strona nie złożyła wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z [...] listopada 2017r. a jej skarga do Sądu na decyzję pierwszoinstancyjną została tak zakwalifikowana przez organ ze względu na art. 54a p.p.s.a. oraz z uwagi na przyjęty przez Prezesa UKE, jak już powiedziano, nietrafny pogląd w zakresie sposobu obliczania terminu z art. 111 § 2 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, należało orzec o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. O kosztach postępowania w wysokości 697 zł należnych od organu na rzecz T. oraz na rzecz P. orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust.1 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U. 2018, poz. 265). Na koszty te składały się: wpis od skargi - 200 zł; opłata skarbowa od pełnomocnictwa - 17 zł; oraz 480 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej spółki będącego radcą prawnym.