II GSK 1662/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 23 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Sp z o.o. w W. od postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 czerwca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 218/18 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. Sp z o.o. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w przedmiocie rezerwacji częstotliwości po wznowieniu postępowania postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] listopada 2017 r., w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w przedmiocie rezerwacji częstotliwości po wznowieniu postępowania. W motywach Sąd I instancji wskazał, że powołana decyzja Prezesa UKE została doręczona stronie skarżącej w dniu 28 listopada 2017 r. Spółka P. wniosła skargę na tą decyzję w dni [...] grudnia 2017 r. Pismem z 12 grudnia 2017 r. uczestnik postępowania administracyjnego T-M. P. S.A. złożyła do organu wniosek o uzupełnienie decyzji, co do zawartego w niej rozstrzygnięcia. Prezes UKE postanowieniem z [...] stycznia 2018 r., odmówił uzupełnienia decyzji z [...] listopada 2017 r. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżącej spółki w dniu 19 stycznia 2018 r. Sąd I instancji przywołując treść art. 111 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdził, że wniesiona skarga była przedwczesna. Podniósł, że zaskarżona decyzja Prezesa UKE zawierała prawidłowe pouczenie co do sposobu i terminu wniesienia skargi, jednak straciło ono na aktualności w momencie złożenia przez T-M. P. S.A. w W. wniosku o jej uzupełnienie. Ponieważ postanowienie o odmownie uzupełnienia decyzji nie ma samodzielnego bytu prawnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, zgłoszenie żądania uzupełnienia decyzji przesunęło początek liczenia terminu do wniesienia skargi, który ponownie biegnie od dnia doręczenia postanowienia. Odpis postanowienia Prezesa UKE z [...] stycznia 2018 r. doręczono skarżącej 19 stycznia 2018 r. i od tego dnia zaczął biec dla Spółki termin do wniesienia skargi na decyzję z [...] listopada 2017 r. W tym stanie sprawy, Sąd I instancji uznał, że skarga jako przedwczesna, wniesiona została z naruszenie art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Skargą kasacyjną P. Sp. z o.o. w W. zaskarżyła w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucają mu naruszenie: 1. art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 11 § 1, § 1b i § 2 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjnej (Dz.U. z 2017 r., poz. 1907 ze zm.), poprzez wadliwe odrzucenie skargi spółki na decyzję w związku z nietrafnym uznaniem przez Sąd, że skarga ta została złożona przedwcześnie i z tego powodu jest niedopuszczalna co stanowiło konsekwencję błędnego przyjęcia, że pismo T-M. P. S.A. z dnia 12 grudnia 2017 r. stanowiło wniosek o uzupełnienie decyzji administracyjnej co do rozstrzygnięcia w rozumieniu przepisów k.p.a. i wywołało skutek, o którym mowa w art. 111 § 2 w zw. z § 1b i § 1 k.p.a.; 2. art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pakt 6 i art. 53 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 111 § 2, § 1b i § 1 k.p.a., a także art. 141 § 4 w zw. z art. 163 § 2 w zw. z art. 166 p.p.s.a.. poprzez pominięcie istotnej okoliczności wynikającej z akt sprawy, tj. faktu, iż wniosek T-M. z dnia 12 grudnia 2017 r. miał charakter pozorny oraz "przemilczenia" tej okoliczności w uzasadnieniu postanowienia, z naruszeniem wymogów wynikających z art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. Podnosząc te zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie jednakże z przyczyn innych niż podniesione w jej głównych motywach. Przyczyną odrzucenia skargi strony przez Sąd I instancji było stwierdzenie jej przedwczesnego wniesienia do sądu administracyjnego z uwagi na zaistnienie w toku postępowania administracyjnego okoliczności opisanych w art. 111 k.p.a., skutkiem czego było przesunięcie terminu do wniesienia skargi na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] listopada 2017 r. Podkreślenia wymaga, że odmiennie od stanowiska strony skarżącej prezentowanego w skardze kasacyjnej, prawidłowym było ustalenie przez Sąd I instancji, że podstawą zastosowania w sprawie art. 111 k.p.a., było złożenie przez spółkę T-M. P. wniosku o uzupełnienie wymienionej decyzji Prezesa UKE, co niesprzecznie wynika z treści pisma uczestnika postępowania z dnia 12 grudnia 2017 r. Tym samym zastosowanie miał powołany już przepis art. 111 k.p.a. w odniesieniu do ustalenia terminu, w jakim stronie przysługiwało prawo do wniesienia środka odwoławczego od rozstrzygnięcia organu administracji – skargi do sądu administracyjnego. Przepis art. 111 § 1 k.p.a. stanowi, że strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W § 2 tego przepisu określono natomiast, że w przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. W oparciu o § 2 art. 111 k.p.a., Sąd I instancji, posiłkując się orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przyjął, że: "w przypadku jak w przywołanym przepisie termin biegnie nie od dnia doręczenia pierwotnej decyzji, ale od dnia doręczenia jej odpowiedzi na wniosek o uzupełnienie" Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający przedmiotową sprawę stanowiska tego nie podziela. Przychyla się natomiast do interpretacji art. 111 § 2 k.p.a. zawartej w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 373/10, który stwierdził, że: "Art. 111 § 2 k.p.a. nie jest stricte przesunięciem początku biegu terminu do złożenia środka odwoławczego, lecz niejako jego przedłużeniem o okres, w którym dochodzi do rozpoznania wniosku o uzupełnienie bądź sprostowanie. Przepis art. 111 § 2 k.p.a. nie stanowi lex specialis w stosunku do przepisów regulujących terminy do złożenia środków odwoławczych, bowiem nie wyłącza ich zastosowania na rzecz innej regulacji, ale je uzupełnia. Wniosek o uzupełnienia decyzji oraz skarga, odwołanie czy też powództwo są dla siebie środkami konkurencyjnymi. Złożenie wniosku w trybie art. 111 § 1 k.p.a. służy usunięciu braków nieistotnych, w przeciwieństwie do środków odwoławczych, skargi czy powództwa, które zmierzają do zakwestionowania samej istoty rozstrzygnięcia. Uzupełnienie nieistotnych braków decyzji nie powinno niweczyć możliwości zakwestionowania przez stronę samego rozstrzygnięcia.". Podzielając powyższy pogląd, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że niewadliwe wniesienie przez spółkę P., w terminie wynikającym z daty doręczenia jej decyzji Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2017 r., w sytuacji wniesienia przez uczestnika postępowania żądania uzupełnienia tej decyzji, skargi nie oznaczało jej wniesienia przedwcześnie. Zauważyć również należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje rozbieżność co do rozumienia regulacji zawartej w art. 111 § 2 k.p.a., tj. czy przepis ten należy odczytywać, jako przesunięcie terminu do wniesienia środka odwoławczego, czy też termin ten ulega przedłużeniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. W zakresie sformułowanego w skardze kasacyjnej wniosku w przedmiocie kosztów wskazać należy, że wobec jednoznacznego brzmienia art. 203 pkt 1 p.p.s.a. nie można przyjąć, że na podstawie tego przepisu stronie, która wniosła skargę kasacyjną, należy się od organu zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, również w przypadku, gdy w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej zostało uchylone postanowienie sądu I instancji o odrzuceniu skargi (por. postanowienie NSA z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 478/14). O kosztach postępowania kasacyjnego sąd orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku, ponieważ przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z wyrokiem sądu I instancji oddalającym lub uwzględniającym skargę, co nie ma miejsca w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę lub umarzającego postępowanie sądowoadministracyjne (por. postanowienie z dnia 4 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1934/12).