II SA/Wr 899/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 marca 2019 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oddala skargę w całości. Wojewoda D. decyzją nr [...], z dnia [...] wydaną podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.), oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. J. od decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...] Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce nr [...], obręb P., gmina J., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na uzasadnienie organ odwoławczy wskazał, że Starosta Powiatu W. opisaną na wstępie decyzją zatwierdził projekt budowlany i udzielił na rzecz K. J. pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Od tego rozstrzygnięcia odwołanie w ustawowym terminie złożył J. J., współwłaściciel działki objętej inwestycją, wskazując, że inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odwołujący się ponadto zakwestionował opinię kominiarską oraz rozwiązania projektowe dotyczące zaprojektowanej na parterze ściany, wyczystki komina oraz otworu drzwiowego, podważając jednocześnie kompetencje projektantów wykonujących projekt. Organ pismami z dnia 5 czerwca 2018 r. wystąpił do: Starosty Powiatu W. (o przekazanie informacji, jak zakończyły się wcześniej prowadzone w niniejszym przedmiocie postępowania) oraz inwestora (w celu udokumentowania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane). Odpowiedzi udzielone zostały odpowiednio pismami z dnia 13 czerwca i 20 czerwca 2018 r. Po przeprowadzeniu analizy całości akt sprawy, organ stwierdził, że przedmiotem inwestycji jest wykonanie następujących robót budo walnych: - likwidacja jednego frontowego wejścia zewnętrznego (wykonanie prac wyburzeniowych, murarskich) wraz z wykonaniem dwóch oddzielnych wejść, - wykonanie na parterze ścianki odgradzającej dwa lokale, - wykonanie ścianki odgradzającej dwa lokale na piętrze, - wykonanie ścianki dzielącej poddasze nieużytkowe, - wykonanie wyczystki w kominie znajdującym się w lokalu nr [...] od strony pomieszczenia kuchni, - roboty wykończeniowe: tynkarskie, stolarskie, - wykonanie prac montażowych: wyłaz dachowy, ławy i stopnie kominiarskie (umożliwiające dostęp do komina). Projektowane roboty budowalne wypełniają definicję przebudowy, zawartą w art. 3 pkt 7a ustawy - Prawo budowlane (przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji). Zaplanowane roboty budowalne w konsekwencji zmierzać mają do wydzielenia dwóch samodzielnych lokali mieszkalnych w jednym z budynków mieszkalnych na działce. Organ wskazuje, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (art. 4 Prawa budowlanego). Przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane stanowi, iż pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W omawianej sprawie inwestor przedłożył wraz z wnioskiem dokumenty określone przepisem art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego tj.: projekt budowlany spełniający wymagania rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1935) oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odnosząc się do zarzutu odwołania, dotyczącego braku prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane organ stwierdza, że oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest skuteczne o tyle, o ile z materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynika wniosek przeciwny. Oświadczenie to stwarza bowiem tylko domniemanie, iż składającemu je przysługuje wymienione prawo. Domniemanie to może być obalone dowodami wskazującymi, iż złożone oświadczenie nie odpowiada rzeczywistości. W przypadku zakwestionowania przez stronę postępowania treści oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne, na inwestorze spoczywa obowiązek udowodnienia legitymowania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wynika z akt sprawy, działka nr [...], obręb P., gmina J., tworzy nieruchomość gruntową zabudowaną, dla której Sąd Rejonowy w S., IV Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą nr [...], a z jej treści wynika, że współwłaścicielami tej nieruchomości jest inwestor, K. J. (udział 1/4), J. J. (udział 1/4) i G. Z. (udział 1/2). Inwestor w wyniku wezwania organu pierwszej instancji, w dniu 7 listopada 2017 r. ponownie złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr [...] w P., wskazując, że prawo to wynika z prawa współwłasności (wcześniej w oświadczeniu wskazywał prawo własności). W sytuacji, gdy jeden z trzech współwłaścicieli nieruchomości sprzeciwia się robotom budowlanym objętym przedmiotowym projektem, powoływanie się inwestora w złożonym oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na prawo współwłasności nie ma racji bytu. Organ podkreśla, że roboty budowlane zmierzające do powstania w budynku dwóch wyodrębnionych lokali są czynnością przekraczającą zarząd zwykły nieruchomością i wymagają zgody wszystkich współwłaścicieli, stosownie do art. 199 Kodeksu cywilnego. W toku postępowania odwoławczego, w odpowiedzi na wezwanie organu do udokumentowania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowalne, inwestor działający przez pełnomocnika, przedłożył stosowne dokumenty, w tym prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w S. Wydział I Cywilny z dnia 21 lipca 2015 r. sygn. akt I Ns 10/15, w sprawie o zniesienie współwłasności - ustanowienia odrębnej własności dwóch lokali mieszkalnych w budynku mieszkalnym w obrębie działki nr [...] w miejscowości P., zgodnie z opinią biegłego sądowego z zakresu budownictwa M. K. z dnia 12 października 2012 r. (kopia tej opinii została również przedłożona organowi odwoławczemu). W postanowieniu tym Sąd m.in. upoważnił inwestora oraz J. J. do wykonania następujących prac: wykonania w korytarzu na parterze ściany odgradzającej, likwidacji jednego (frontowego) wejścia z zewnętrz i wykonanie dwóch oddzielnych wejść, wykonanie w korytarzu na piętrze ściany odgradzającej, wykonanie w lokalu K. J. schodów strychowych oraz wykonanie na strychu ściany dzielącej strych na połowy. Co do zasady to w postanowieniu wstępnym przesądzono o istnieniu uprawnienia inwestora do wykonania określonych tym orzeczeniem robót budowlanych. Dokonując analizy porównawczej zakresu robót budowalnych określonych w postanowieniu sądu oraz opinii biegłego z zakresem planowanych robót budowalnych objętych przedmiotowym projektem należy stwierdzić, że zakresy te są zbieżne. Odnosząc się jednakże do kwestii wskazanej w odwołaniu, a dotyczącej innej długości projektowanej ściany na parterze budynku oznaczonej w projekcie budo walnym (379 cm) i w omawianej opinii biegłego (405 cm), należy organ stwierdza, że zaprojektowana przez projektanta w tym przypadku długość ściany wynika z konieczności zabezpieczenia w omawianym miejscu odpowiedniej (odpowiadającej normom), szerokości korytarza w części przypisanej dla inwestora (w przypadku długości ściany na poziomie 405 cm szerokość ta wynosiłaby jedynie 1,27 m, a w przypadku ściany o długości 379 cm wielkość ta kształtowałaby się na poziomie 1,53 m). Co równie istotne w omawianej opinii biegły podał, że "projekt podziału nie odzwierciedla idealnie wielkości udziałów stron postępowania zapisanych w księdze wieczystej" (str. 5 opinii), wskazując jednocześnie, że "ze względu na wielkość całej nieruchomości będącej współwłasnością stron postępowania do rekompensowania różnic powstałych po zaproponowanym podziale mogą służyć, w opinii wykonawcy, inne części nieruchomości" (str. 6). Już tylko na marginesie należy dodać, że różnica w długości ściany generuje niewielką różnicę powierzchni - rzędu 0,37 m2 [(4,05- 3,79) xl,45]. Niezależnie od powyższego organ zwraca uwagę, że projekt budowlany obejmuje również roboty budowalne, które nie zostały wyszczególnione w przywołanym postanowienia Sądu (wykonanie wyczystki w kominie znajdującym się w lokalu nr [...] A od strony pomieszczenia kuchni, roboty wykończeniowe: tynkarskie, stolarskie, wykonanie prac montażowych: wyłaz dachowy, ławy i stopnie kominiarskie - umożliwiające dostęp do komina). Należy podkreślić, że brak jest podstaw do przyjęcia, że każde wykorzystanie nieruchomości wspólnej na cele budowlane jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu. Tym sam nie ma wymogu, by współwłaściciel zamierzający wykorzystać wspólną nieruchomość na cele budowlane zawsze musiał posiadać zgodę wszystkich współwłaścicieli, a w przypadku jej braku musiał uzyskać zgodę sądu powszechnego. W przypadku bowiem robót budowlanych, których wykonanie nie będzie przekraczało zarządu zwykłego wystarczająca będzie zgoda większości współwłaścicieli. W ocenie organu odwoławczego wzmiankowane powyżej wykonanie robót budowalnych nie przekracza zarządu zwykłego nieruchomością, a drugi z współwłaścicieli, G. Z., nie sprzeciwia się ich realizacji. Zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ;2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Przedłożony projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i legitymujące się przynależnością do właściwej do zakresu uprawnień izby samorządu zawodowego. Projektanci inwestycji złożyli także stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej oraz została sporządzona informacja dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego (odpowiednio str. 3 i str. 15-16 projektu budowlanego). W odpowiedzi na zarzut odwołującego się podważającego kompetencje projektantów wykonujących projekt, należy stwierdzić, że projektanci - mgr inż. arch. M. K. oraz mgr inż. R. G. - dysponują odpowiednimi, wymaganymi uprawnieniami budowalnymi (co potwierdzają odpowiednio decyzja Wojewody D. z dnia [...][...], dotycząca uprawnień do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej oraz decyzja Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] znak [...], dotycząca uprawnień do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej). W odniesieniu do spełnienia wymagań zawartych w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ stwierdził, że teren działki nr [...] w P., gmina J., nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Biorąc pod uwagę charakter inwestycji - przebudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dwa samodzielne lokale mieszkalne - należy stwierdzić, że inwestycja nie wymaga wydania decyzji o warunkach zabudowy w trybie ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1945) Zgodnie z art. 59 ust. 1 tej ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Odpowiednie zastosowanie art. 50 ust. 2 omawianej ustawy oznacza, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest wymagana w przypadku remontu, montażu lub przebudowy, jeżeli nie powodują one zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, jak również w przypadku robót budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Przebudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dwa lokale mieszkalne nie powoduje zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego (nadal będzie to budynek mieszkalny) oraz nie zmienia jego formy architektonicznej (por. wyrok NSA z dnia 15 października 2010 r., II OSK 1569/09, LEX nr 746648). W dalszej kolejności odnosząc się do zbadania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz do kompletności projektu budowlanego i posiadania m.in. wymaganych opinii (art. 35 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 Prawa budowlanego), organ stwierdził: odnosząc do zakwestionowania przez odwołującego się opinii kominiarskiej należy wskazać, że opinia kominiarska z dnia 28 grudnia 2016 r. sporządzona przez uprawnionego mistrza kominiarskiego wydana została w celu ustalenia prawidłowości podłączenia i odnosi się do możliwości wykonania drzwiczek wyczystnych z komina w pomieszczeniu kuchni w lokalu przypadającym dla odwołującego się. Do opinii został załączony szkic, z którego jednoznacznie wynika, którego przewodu kominowego opinia dotyczy. W tej sytuacji brak jest podstaw do jej zakwestionowania. Z tego też względu zarzut odwołania kwestionujący możliwość wykonania drzwiczek wyczystnych do jednego z kominów od strony lokalu przeznaczonego dla J. J. (przy jednoczesnej likwidacji istniejącego), należy uznać za nieuzasadniony. Także nieuzasadniony jest zarzut dotyczący braku dostępności dla odwołującego się drugiego komina, w związku z planowanym wybudowaniem planowanej ściany na parterze w części korytarzowej. Komin ten jest usytuowany w przestrzeni kuchni lokalu przeznaczonego dla J. J., a więc może być potencjalnie dostępna jego wyczystka. Niezależnie od powyższego należy dodać, że kwestia dostępności przewodów kominowych do czyszczenia i okresowej kontroli oraz obowiązku wyposażenia przewodów spalinowych i dymowych, odpowiednio w otwory wycierowe lub rewizyjne, zamykanych szczelnymi drzwiczkami, została przywołana w § 146 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 1422). Należy jednakże zaznaczyć, że organ administracji architektoniczno -budowlanej ma jedynie obowiązek zbadania z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym z wymaganiami rozporządzenia, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego), lecz w tym aspekcie nie bada zgodności rozwiązań projektowych zawartych w części architektoniczno-budowlanej projektu. W tym m.in. zakresie projektant (a także sprawdzający, jeżeli taki obowiązek wynika z przepisów), składa oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego). Jak wskazano, takie oświadczenie przez projektantów zostało złożone. Projekt budowlany należy zatem ocenić jako prawidłowy i kompletny z punktu wymagań stawianych przez przepisy Prawa budowlanego. Spełnione tym samym zostały wszystkie przesłanki do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku z tym oraz biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy, należy stwierdzić, iż zgodnie z przepisem art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W skardze na ostateczną decyzję w sprawie J. J. zastępowany przez pełnomocnika, skarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa procesowego w szczególności: - przepisu art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., a to brak wyczerpującego zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego w sprawie poprzez pominięcie istotnych okoliczności w sprawie , w tym, m.in. faktu, iż montaż wyczystki komina w pomieszczeniu kuchni naruszy jakość powietrza, a także faktu, iż pomieszczenie to będzie narażone na wydzielanie i przenikanie z zewnątrz substancji szkodliwych dla zdrowia, bądź cii palnej ,w ilościach mogących stworzyć zagrożenie wybuchem. Nadto poprzez uznanie, że pozwolenie na budowę jest zgodne z interesem skarżącego (art. 7 k.p.a.) przepisu art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów odwoławczych, zaniechanie przeprowadzenia należytego postępowania wyjaśniającego oraz niepełne i nieprzekonywujące uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w tym w szczególności w zakresie bezpieczeństwa wykonania wyczystki w pomieszczeniu kuchni, art. 15 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie i nierzetelne rozpoznanie sprawy w II instancji, art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i niezasadne przyjęcie, że zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę K. J. obejmującą przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce [...] obręb P. objętej zaskarżoną decyzją jest zgodna z zasadami współżycia społecznego oraz nie zakłóci możliwości korzystania z pomieszczenia kuchni, podczas gdy usytuowanie wyczystki w nowym miejscu spowoduje zakłócenie możliwości korzystania z kuchni, a w zasadzie uniemożliwi bezpieczne korzystanie skarżącemu z tego pomieszczenia, z uwagi na fakt, iż pomieszczenie to będzie zagrożone wydzielaniem lub przenikaniem z zewnątrz substancji szkodliwej dla zdrowia bądź substancji palnej, w ilościach mogących stworzyć zagrożenie wybuchem. Jednocześnie skarżący podnosi, iż organ decyzję wydał na podstawie dokumentacji niezgodnej ze stanem rzeczywistym, w tym projekt zawiera błędy w miarach, w tym pominięciem grubości ściany nośnej (0,7 m), w której maiłaby zostać skonana wyczystka kominowa. Naruszenie prawa materialnego, a to § 147. 1. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2015 poz. 1422, ze zm.) poprzez jego niezastosowanie w toku postępowania o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielający pozwolenia na przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce nr [...] obręb Ż. gmina J. Jednocześnie strona, na podstawie art. 106 ppsa wnosi o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z pisma z dnia 15 listopada 2018r. uprawnionego mistrza kominiarskiego na okoliczność jego treści, w tym w szczególności niezalecania z przyczyn technicznych oraz bezpieczeństwa wykonania wy czystki kominowej zgodnie z zaskarżoną decyzją, trzech zdjęć na okoliczność wskazanego umieszczenia wyczystki kominowej w pomieszczeniu kuchni skarżącego, w tym miejsca jej usytuowania. Wskazując na powyższe zarzuty strona skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody D. jak i poprzedzającej jej decyzji Starosty Powiatu W., zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W motywach skargi pełnomocnik podnosi, że z decyzją wojewody nie zgadza się skarżący, albowiem jest ona niezasadna. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ przyjął bezkrytycznie, że złożony przez współwłaściciela K. J. projekt budowlany mający na celu przebudowę budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce m.in. J. J. jest prawidłowy, skoro sporządzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia i nie ustosunkował się do nich w odwołaniu z dnia 12 marca 2018 r., złożonego przez skarżącego. Wówczas to skarżący wskazywał już, iż opinia kominiarska o nr 061385 jest nieważna z uwagi na upływ czasu. Nadto, iż przewiduje rozwiązania umieszczenia wyczystki kominowej w pomieszczeniu kuchennym (za zabudową kuchenną, w murze, którego grubość przekracza 0,7m.). Istotną okolicznością było i to, że kominiarz sporządzający opinię nie r pomieszczenia skarżącego, stąd też wydana opinia ta jest wadliwa, nie poprzedzona , a także prawidłowym sprawdzeniem pomieszczeń, w których są zlokalizowane przewody kominowe oraz wentylacyjne, stąd też nie jest dostosowana do warunków jakie ją w budynku. Równocześnie skarżący wskazuje, iż przedłożony projekt nie porusza szczególnie istotnej kwestii związanej wymogiem określonym w § 147. 1. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2015 poz. 1422, ze zm.), a mianowicie, iż montaż wyczystki komina pogorszy jakość powietrza w pomieszczeniu kuchni skarżącego. Zgodnie z przywołanym przepisem, wentylacja i klimatyzacja powinny zapewniać odpowiednią jakość środowiska wewnętrznego, w tym wielkość wymiany powietrza, jego " ść. temperaturę, wilgotność względną, prędkość ruchu w pomieszczeniu, przy a Aaniu przepisów odrębnych i wymagań Polskich Norm dotyczących wentylacji, a także _r Wniosek o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego t. j. przeprowadzenie dowodu z pisma z dnia 15 listopada 2018 r. oraz zdjęć pomieszczenia kuchni, w którym została przewidziana wyczystka kominowa uzasadniam faktem, iż są to dowody niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w niniejszej sprawie, a jednocześnie e spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Sądy administracyjne zostały powołane do badania zaskarżonych do niego orzeczeń organów administracji państwowej z punktu widzenia ich zgodności z prawem. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2018 r., poz.1302 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Wojewody D. nr [...], wydaną podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, przedmiotem której było zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w zabudowie bliźniaczej, na działce [...], obręb P., jednostka ewidencyjna J. Organ pierwszej instancji, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, dokonaniu analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, uzyskaniu stanowiska konserwatora zabytków, a także wezwania tegoż inwestora do uzupełnienia wniosku (postanowienie z dnia 8 stycznia 2018 r.) zatwierdził przedłożony projekt. Rozpoznając odwołanie od pierwszoinstancyjnej decyzji organ odwoławczy podzielił argumenty powiatowego inspektora i utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie, co poskutkowało wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Badając legalność zaskarżonych decyzji sąd uznał, że odpowiadają one prawu. Wbrew zarzutom skargi organy dokonały prawidłowej analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego. Należy bowiem wskazać, że projekt ten (poprzedzony prawomocnym postanowieniem wstępnym sądu powszechnego w sprawie I NS 10/15, upoważniającym K. J. do wykonania prac budowlanych, zgodnie z opinią biegłego M. K.), dotyczy "przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, w zakresie likwidacji jednego frontowego wejścia zewnętrznego i wykonanie dwóch oddzielnych; wykonanie na parterze ścianki odgradzającej dwa lokale, wykonanie na piętrze ścianki odgradzającej dwa lokale, wykonanie ścianki dzielącej poddasze nieużytkowe, wykonanie wyczystki w kominie znajdującym się w lokalu nr [...] od strony pomieszczenia kuchni; roboty wykończeniowe: tynkarskie, stolarskie; wykonanie prac montażowych – wyłaz dachowy, ławy i stopni kominiarskich (umożliwiających dostęp do komina). Z treści zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że osoby, które go opracowały posiadają odpowiednie kwalifikacje, potwierdzone dokumentami, nadto oświadczyły, na podstawie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego w dniu 14 lipca 2017 r. (k. 3 projektu), że "projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej". Zdaniem sądu trafności oceny przedłożonego projektu nie podważa przedłożona przez pełnomocnika skarżącego, na rozprawie przed sądem "opinia techniczna", sporządzona przez mgra inż. M. K. Autor tej opinii w p. 2 zatytułowanym "Przedmiot i cel opracowania", pochodzącego z 28 lutego 2019 r. wskazuje, że "przedmiotem opinii jest opracowanie pod nazwą "Projekt budowlany przebudowy budynku mieszkalnego......(zatwierdzonego zaskarżonymi decyzjami- przyp. sądu). Zatem taki dowód nie może stanowić podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych do sądu orzeczeń. Przede wszystkim zaznaczyć należy, że, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 stycznia 2018 r., (I OSK 3271/15), "zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, a więc sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W drodze wyjątku, zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów. Nie jest natomiast jego rolą uzupełnianie materiału dowodowego". Dalej trzeba powiedzieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych taka ekspertyza (złożona po wydaniu ostatecznej decyzji – przyp. sądu) może być jedynie uznana za pogląd strony na zgromadzone w postępowaniu administracyjnym dowody (w tym przypadku projekt budowlany), poparte wypowiedzią opiniującego (por. wyrok II OSK 760/16). Co istotne, Sąd administracyjny, kontrolując zgodność z prawem postępowania administracyjnego i wydanej w jego wyniku ostatecznej decyzji administracyjnej, nie ma w świetle obowiązujących przepisów ani obowiązku, ani nawet uprawnienia, aby odnosić się do zdarzeń późniejszych i uwzględniać dokumenty powstałe po wydaniu zaskarżonej decyzji (por. II OSK 2100/16). Powracając zatem do przedłożonej ekspertyzy i opinii kominiarskiej, zdaniem sądu, dokumenty te jako wytworzone po wydaniu ostatecznej decyzji w sprawie nie mają znaczenia dla oceny legalności, zaskarżonych do sądu decyzji. Zgłoszone do sądu dowody należy zatem uznać za spóźnione; a o ile skarżący chciał z ich przedłożeniem osiągnąć skutek prawny, winien był przedłożyć je w toku postępowania administracyjnego. Okoliczność ta wynika z faktu, że sąd administracyjny nie jest sądem merytorycznym, a jedynie kontrolującym działanie organów administracji publicznej. Zdaniem sądu pozostałe zarzuty skargi także są niezasadne. Organ odwoławczy, wbrew zarzutom skargi, odniósł się do zarzutów, zawartych przez skarżącego w odwołaniu i z przytoczonych wyżej motywów decyzji wynika, że szczegółowo omówił je w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, odnosząc się wszystkich. Nie sposób zatem uznać za zasadny zarzutu, że organy, w toku postepowania dopuściły się naruszeń przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść orzeczenia, a tyko w takim przypadku sąd administracyjny byłby uprawniony do uchylenia zaskarżonych do niego decyzji. Jeśli chodzi o umieszczenie wyczystki komina w kuchni, to trzeba wskazać, że uprawniony mistrz kominiarski (opiniodawca) w dniu 28 grudnia 2016 r. (k. 4 projektu budowlanego) w swojej opinii wskazał na możliwość umieszczenia tych drzwiczek w pomieszczeniu kuchni. Tym samym należy uznać, że twierdzenia strony o zagrożeniach w zakresie wyziewów szkodliwych nie znajdują oparcia w zgromadzonym, w toku postępowania przed organami, postępowaniu dowodowym. Nie znajdują zatem oparcia w materiale sprawy. Również trudno zgodzić się z zarzutem skargi, że za skarżone orzeczenie narusza zasady współżycia społecznego. Odmiennie niż w postępowaniu cywilnym ani w postepowaniu administracyjnym, ani w postpowaniu sądowoadministracyjnym ustawodawca nie przewiduje zastosowania zasad współżycia społecznego. Na koniec można jeszcze dodać, że niezrozumiały pozostaje także zarzut, że przyjęte rozwiązania uniemożliwią mieszkańcom dostęp do pokoi 1 i 2 na piętrze. Analiza rysunku A-3 projektu (k. 20) wskazuje, że nowoprojektowana scinka na piętrze nie likwiduje żadnego otworu drzwiowego w lokalu 1A, natomiast projektant wskazał na "projektowane drzwi 90x200 otwór- przejście wskazany na szkicu inwentaryzacyjnym wykonanym do opinii zniesienia współwłasności". Reasumując, wobec bezzasadności skargi podlegała ona oddaleniu, stosownie do treści art. 151 ppsa.