II OSK 1949/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: sędzia del. WSA Piotr Broda sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 899/18 w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 20 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 899/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę J. J. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2018 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. J. Wyrok zaskarżył w całości i zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 133 § 1 P.p.s.a. przez uznanie, że materiał dowodowy zebrany w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na przebudowę był pełny i został prawidłowo zebrany, a zatem był wystarczający do ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że organ administracji nie naruszył prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, podczas gdy Wojewoda Dolnośląski wydając decyzję z dnia [...] października 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu Wrocławskiego z dnia 19 lutego 2018 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce nr A, obręb Pożarzyce, gmina Jordanów Śląski, naruszył w sposób rażący i mający wpływ na wydaną decyzję art. 7 K.p.a., art. 10 K.p.a., art. 77 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a., czyniąc ustalenia faktyczne bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, a w szczególności ustalając w sposób dowolny, że usytuowanie i montaż wyczystki komina w pomieszczeniu kuchennym jest prawidłowe, podczas gdy pomieszczenie to jest w takiej sytuacji zagrożone wydzielaniem się i przenikaniem z zewnątrz substancji szkodliwych dla zdrowia bądź substancji palnych w ilościach mogących stworzyć zagrożenie wybuchem. Nadto, poprzez brak merytorycznej oceny projektu przebudowy budynku mieszkalnego pod kątem, czy jest ona zgodna z warunkami technicznymi budynku oraz z warunkami techniczno-budowlanymi określonymi w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznym jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 147 ust. 1, § 148 ust. 3, § 217pkt 1 ust. 1a, § 326 ust. 2 w zw. z 323) jak również brak oceny czy wskazane w projekcie rozwiązania są zgodne przepisami ustawy prawo budowlane (art. 5 ust. 1); c) art. 141 § 4 P.p.s.a. przez nierozważenie, w sposób jasny i pełny, w uzasadnieniu podnoszonych w skardze kwestii, opierając wyrok wyłącznie na ustaleniach organu pomijając przy tym treść dokumentacji uzyskanej przez skarżącego w toku postępowania sądowego, w tym opinię techniczną mgr. inż. M. K oraz opinię kominiarską z dnia 17 stycznia 2019 r. mającą decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy , d) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Wojewody Dolnośląskiego z [...] października 2018 r. oraz decyzji Starosty Powiatu Wrocławskiego z dnia [...] lutego 2018 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielający pozwolenia na przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce A, obręb P., gmina J., podczas gdy istniały przesłanki do ich uchylenia w całości i w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy lub uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewodzie, e) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku przyczyn, z powodu których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dokumentom złożonym przez skarżącego w toku postępowania, a to: opinii kominiarskiej z dnia 17 stycznia 2019 r. oraz opinii technicznej z dnia 28 lutego 2019 r. wskazującymi jednoznacznie na błędy i naruszenia przepisów zarówno prawa budowlanego, jak i Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznym jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, 2. naruszenie prawa materialnego: a) § 147 ust. 1, § 148 ust. 3, § 217 pkt 1 ust. 1a, § 326 ust. 2 w zw. z 323 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania, bezpośrednio i pośrednio związane z naruszeniem przepisów art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez wadliwe uznanie, że projekt budowlany spełnia warunki techniczno-budowlane określone w w/w rozporządzeniu oraz wskazanych w ustawie prawo budowlane (art. 5 ust. 1), podczas gdy zatwierdzony projekt budowlany narusza przepisy prawa, jak również jego realizacja zakłóci możliwość korzystania przez skarżącego z pomieszczenia kuchni, a w zasadzie uniemożliwi bezpieczne korzystanie z pomieszczenia z uwagi na zagrożenie wydzielaniem i przenikaniem z zewnątrz substancji szkodliwej dla zdrowia bądź substancji palnej, w ilościach mogących stworzyć zagrożenie wybuchem. b) § 147 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2015 poz. 1422, ze zm.) poprzez jego niezastosowanie w toku postępowania o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielający pozwolenia na przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce nr A, obręb P., gmina J.. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z uwagi na zaistnienie okoliczności, o których mowa w art. 182 § 2 P.p.s.a., skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w podstawach skarg kasacyjnych. W pierwszej kolejności rozważyć należy zarzuty proceduralne. Warunkiem skuteczności zarzutu niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego jest brak ustaleń co do okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego. W niniejszej sprawie zarzuty procesowe odnoszą się m.in. do zaprojektowania drzwiczek rewizyjnych komina w ścianie projektowanego lokalu mieszkalnego nr [...], a więc okoliczności istotnej z punktu widzenia art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (w dacie wydania zaskarżonej decyzji: Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.) w związku z § 147 ust. 1 i § 148 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.). Przepisy art. 35 ust. 1 oraz ust. 3-5 Prawa budowlanego określają zakres merytoryczny oceny wniosku o pozwolenie na budowę. Art. 35 ust. 1 wskazuje dopuszczalne ramy oceny projektu budowlanego, stanowiącego podstawowy załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę. Projekt składa się z dwóch części, z projektu zagospodarowania działki lub terenu, jak też z projektu architektoniczno- budowlanego. Zakres badania przez organ każdej z tych części projektu jest zróżnicowany. Pierwsza z nich (art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego) podlega ocenie pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, z wymaganiami ochrony środowiska w szczególności wskazaniami decyzji środowiskowej, jak też przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Natomiast badanie drugiej części projektu budowlanego, tj. projektu architektoniczno-budowlanego, zostało znacznie ograniczone. Organ administracji architektoniczno-budowlanej ocenia go wyłącznie pod kątem zgodności z wymaganiami ochrony środowiska (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Przepis art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego wprowadza zasadę, zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponoszą wyłącznie projektant, oraz w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu – sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączenia do projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Natomiast za naruszenie obowiązujących przepisów oraz zasad wiedzy technicznej lub urbanistycznej projektantowi grozi, w zależności od stopnia zawinienia odpowiedzialność dyscyplinarna (ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów - art. 45 ust. 1 w zw. z art. 41 pkt 1) albo odpowiedzialność zawodowa (art. 45 ust. 2 wskazanej ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. w zw. z art. 95 ustawy Prawo budowlane). Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przepisów przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych stanowi ponadto wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zarówno w przypadku projektu zagospodarowania działki, jak i projektu architektoniczno-budowlanego, organ bada ich kompletność i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, o czym stanowi art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. O ile takie badanie zostanie w sprawie przeprowadzone, przedstawiony projekt zawiera wymagane opinie, uzgodnienia, czy też sprawdzenia konieczne przy udzieleniu pozwolenia na budowę, nie można w tym zakresie mówić o naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 760/16). Podkreślić jednak warto, że granica między formalną a merytoryczną kontrolą projektu budowlanego przez organ, w zakresie zgodności z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi, jest możliwa do ustalenia i rozważenia w zależności od indywidualnych okoliczności faktycznych i prawnych konkretnej sprawy. W konsekwencji determinuje to obowiązki organów w zakresie postępowania wyjaśniającego, co do zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi. W niniejszej sprawie zauważyć trzeba najpierw, że nawet zgodność projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi nie wywołuje automatycznie obowiązku zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W procedurze udzielania pozwolenia na budowę, w ramach badania zgodności projektu budowlanego z prawem, nie można abstrahować od dyspozycji art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Wykonanie drzwiczek rewizyjnych, czyli tzw. wyczystki, stanowi część robót wyczerpujących w niniejszej sprawie pojęcie przebudowy obiektu budowlanego. Co do zasady, spełnienie wymagań określonych w art. 35 ust. 1, skutkuje tym, że w myśl art. 35 ust. 4, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W sytuacji typowej, w której inwestor projektuje wykonanie robót odnoszących się do nieruchomości, co do której ma tytuł do dysponowania nieruchomością, a osoba trzecią, w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9, jest właściciel nieruchomości położonej w obszarze oddziaływania obiektu, najczęściej właściciel nieruchomości sąsiedniej, badanie ewentualnego naruszenia interesów osoby trzeciej odnosi się do tej nieruchomości sąsiedniej. Wówczas wola inwestora, przejawiająca się konkretnymi rozwiązaniami projektu budowlanego, zgodna z przepisami, o których mowa w art. 35 ust. 1, jeśli projekt nie prowadzi do naruszenia uzasadnionego naruszenia interesów osób trzecich, powinna być zaaprobowana przez organ. Mamy przecież w przypadku wniosku o pozwolenie na budowę z postępowaniem wnioskowym. Sytuacja faktyczno-prawna jest nieco inna w przypadku wniosku inwestora o pozwolenie na wykonanie robót, które mają być wykonane na nieruchomości stanowiącej współwłasność inwestora i innych osób. Wówczas projekt wykonania określonych robót, które przekraczają zakres zwykłego zarządu nieruchomością, powinien być wyrazem zgodnego współdziałania współwłaścicieli. Jest oczywiste, że koncepcji budowy, czy też przebudowy, zgodnych z przepisami może być wiele, ale inwestor może skutecznie zawnioskować tylko projekt zaaprobowany przez pozostałe osoby dysponujące tytułem prawnym do nieruchomości. Związek woli inwestora oraz innych współwłaścicieli z wymaganiami określonymi w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, jest widoczny jeszcze bardziej, gdy projektowane roboty mają umożliwić podjęcie czynności cywilnoprawnych lub wydanie orzeczenia sądu powszechnego, znoszących dotychczasową współwłasność nieruchomości poprzez jej fizyczny podział – w niniejszej sprawie poprzez ustanowienie odrębnej własności lokali, w miejsce budynku stanowiącego przedmiot współwłasności. W trakcie postępowania o zniesienie współwłasności poprzez ustanowienie odrębnej własności lokali mieszkalnych, może być wydane na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (w dacie wydania postanowienia: Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), postanowienie upoważniające do wykonania robót adaptacyjnych, które to wykonanie uczyni zadość przesłance samodzielności lokali. Postanowienie to daje inwestorowi tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Orzeczenie to nie tylko upoważnia do wykonania określonych robót. Jednocześnie rozpoczyna proces wyodrębniania się trzech przedmiotów praw rzeczowych. Są to dwa lokale mieszkalne oraz nieruchomość wspólna (w jej ramach zaś także wspólne części obiektu budowlanego). W związku z tym, projektowane roboty powinny być ocenione nie tylko z punktu widzenia zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, ale także z punktu widzenia interesu prawnego przyszłych właścicieli wyodrębnionych lokali. Jest w świetle powyższych uwag oczywiste, że w razie sporu współwłaścicieli, co do zasady kwestie cywilnoprawne, poczynając od samego przesądzenia sposobu zniesienia współwłasności polegającego na ustanowieniu odrębnej własności lokali, rozstrzyga orzeczenie sądu powszechnego wydane na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy o własności lokali. Tak stało się w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 21 lipca 2015 r., sygn. akt I Ns [...], Sąd Rejonowy w Strzelinie upoważnił inwestora do następujących robót adaptacyjnych: wykonania w korytarzu na parterze ściany odgradzającej, likwidacji jednego (frontowego) wejścia z zewnątrz i wykonania dwóch oddzielnych wejść, wykonania w korytarzu na piętrze ściany odgradzającej, wykonania w lokalu K. J. schodów strychowych oraz wykonania na strychu ściany dzielącej strych na połowy. Upoważnienie nie obejmowało wprost wykonania tzw. wyczystki w przewodzie kominowym oznaczonym w projekcie technicznym jako komin nr 1, w pomieszczeniu kuchni po stronie skarżącego. Kwestia usytuowania drzwiczek tej wyczystki powinna być zatem rozstrzygnięta przez organ w odniesieniu do zasadniczego celu robót, do których inwestor został upoważniony. W związku z tym, usytuowanie to nie może pozostawać w opozycji do robót, na które sąd powszechny udzielił upoważnienia. Obowiązkiem organów było także wzięcie pod uwagę stanowisk zajętych przez współwłaścicieli nieruchomości, ze szczególnym uwzględnieniem stanowiska współwłaściciela, którego interesu prawnego będzie dotyczyło usytuowanie spornej wyczystki po zakończeniu postępowania o zniesienie współwłasności. Od razu należy podkreślić, że drzwiczki wyczystki zostały zaprojektowane w przewodzie kominowym z którego korzysta skarżący, poprzez podłączenie doń kominka w salonie. Dotychczasowy sposób korzystania z komina nr 1 wskazano w opinii kominiarskiej przedłożonej z projektem budowlanym. Teza kasacji, zgodnie z którą skarżący miałby być, po ustanowieniu odrębnej własności lokali nr [...] i [...], zmuszony do tolerowania urządzenia niezwiązanego z lokalem nr [...], nie odpowiada ustalonemu stanowi faktycznemu. Ustalenie organu o korzystaniu skarżącego, zarówno przed ustanowieniem odrębnej własności lokali, jak i po ewentualnym zniesieniu współwłasności, z komina nr 1 i projektowanej wyczystki, nie zostało podważone. Skarżący nie przedstawił swojego stanowiska co do usytuowania wyczystki, poza żądaniem pozostawienia jej w dawnym korytarzu. To rozwiązanie zaś, jak można w sposób niewątpliwy ustalić na podstawie projektu budowlanego, polegałoby na pozostawieniu w lokalu nr [...] części urządzenia należącego do lokalu nr [...]. Brak merytorycznego stanowiska skarżącego, w zakresie usytuowania drzwiczek wyczystki po jego stronie, należy ocenić pamiętając o szczególnych uwarunkowaniach omawianego postępowania administracyjnego, w tym kontekstu wnioskowego tego postępowania, a także cywilnoprawnej genezie robót (upoważnienie dla robót umożliwiających ustanowienie odrębnej własności lokali) oraz ewentualnym skutku robót, tj. wyodrębnienia tytułów prawnych do poszczególnych części obiektu budowlanego. Przedstawione okoliczności wskazują na to, że organ administracji architektoniczno-budowlanej był uprawniony do wyrażenia zgody na rozwiązanie projektowe (usytuowanie wyczystki) nie tylko zgodne z prawem, ale także zgodne z wiążącym co do zasady (podziałem obiektu na dwa lokale mieszkalne) orzeczeniem sądu powszechnego. Nie odmawiając skarżącemu prawa do wypowiedzi w zakresie robót niebędących bezpośrednio przedmiotem upoważnienia sądu, ale jednak stanowiących konsekwencję upoważnienia, wskazać trzeba, że z możliwości tej skarżący nie skorzystał. Nie było zaś możliwe, właśnie z uwagi na uwarunkowania własnościowe, przyjęcie rozwiązania obciążającego inwestora. Zarzuty procesowe naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, 10, 77 oraz 80 K.p.a. odnoszące się do usytuowania drzwiczek wyczystki są zatem bezpodstawne. Powyższe rozważania pozwalają na przyjęcie, że nie doszło w omawianym zakresie do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Dodać warto, że własnej koncepcji merytorycznej, co do usytuowania wyczystki w lokalu nr [...] skarżący nie przedstawił także w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przedłożone przezeń dowody opierają się na naruszeniu bliżej nieokreślonych przepisów prawa (ocena kominiarska) oraz naruszeniu własności. Pomijając kwestie proceduralne związane z dopuszczalnością tych dowodów, szczegółowo omówione przez Sąd pierwszej instancji na tle art. 106 § 3 P.p.s.a., zauważyć można, że z dowodów tych nie wynika, w zakresie usytuowania wyczystki, alternatywa dla rozwiązania przyjętego w projekcie budowlanym, zgodna z orzeczeniem o upoważnieniu dla robót umożliwiających następnie ustanowienie odrębnej własności lokali. W efekcie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nierozważenie, w sposób jasny i pełny, w uzasadnieniu podniesionych w skardze kwestii, z pominięciem dokumentacji złożonej przez skarżącego w toku postepowania sądowego. Skonstatować w odniesieniu do tak sformułowanego zarzutu można jeszcze, że z powołaniem się na art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać merytorycznej prawidłowości wyroku. To zaś, czy sporna kwestia materialna została rozważona prawidłowo, jest zagadnieniem z zakresu wykładni i zastosowania prawa, a nie formalnej kompletności uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Zarzuty procesowe i materialne odnoszące się do zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, w zakresie usytuowania wyczystki i ścian odgradzających lokale (na piętrze i na poddaszu) nie są skuteczne, w świetle wskazanych przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego, a co za tym idzie zakresu kontroli projektu budowlanego, przedstawionego we wstępnej części niniejszych rozważań. Przypomnieć jedynie raz jeszcze wypada, że projekt architektoniczno-budowlany spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Inwestor przedstawił kompletny projekt budowlany. Projekt ten, co już wyżej zauważono, zawiera oświadczenie projektanta i sprawdzającego projekt pod względem zgodności z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego). Skarżący nie podważył skutecznie ustaleń rezultatów postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w postępowaniu administracyjnym. Niezależnie od procesowych aspektów przedłożenia przez skarżącego opinii (ocen) dopiero w postępowaniu sądowym, podkreślić należy, że przedstawione przez skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokumenty także nie dają podstaw do formułowania wątpliwości co do deklarowanej w oświadczeniach, projektanta i sprawdzającego, zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z obowiązującymi przepisami. Zarzuty naruszenia § 147 ust. 1, § 148 ust. 3, § 217 ust. 1 pkt 1 lit. a, § 326 ust. 2 w związku z § 323 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie są więc bezpodstawne. Odnosząc się do kolejnego zagadnienia procesowego podniesionego w kasacji, można stwierdzić, że skoro nie było podstaw do uwzględnienia odwołania, to nie jest zasadny zarzut bezpodstawnego, zdaniem skarżącego, zaaprobowania przez Sąd naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.