I SA/Rz 695/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Piotr Popek / spr./ Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 listopada 2016 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 221 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: O.p.), Dyrektor Izby Skarbowej działający w imieniu Ministra Finansów - po rozpatrzeniu zażalenia M. M. (dalej: wnioskodawczyni/ skarżąca) z dnia 11 maja 2016 r., utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak [...] o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku z dnia 18 stycznia 2016 r., uzupełnionego pismem z dnia 1 marca 2016 r., pismem z dnia 21 marca 2016 r., z dnia 30 marca 2016 r. , z dnia 31 marca 2016 r. oraz pismem z dnia 12 kwietnia 2016 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku VAT aportu nieruchomości zabudowanej kamienicą. Z akt sprawy wynika, że w dniu 21 stycznia 2016 r. wpłynął wniosek, uzupełniony kolejno ww. pismami o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku VAT aportu nieruchomości zabudowanej kamienicą. We wniosku podano, że wnioskodawczyni otrzymała od rodziców nieruchomość zabudowaną kamienicą. Przedmiotową nieruchomość zamierza przeznaczyć do działalności gospodarczej jako przedsiębiorstwo i zostanie ona ujęta w ewidencji środków trwałych i amortyzowana. Wnioskodawczyni dokona wniesienia w/w nieruchomości do spółki z o.o. lub do spółki komandytowej. W związku z powyższym wnioskodawczyni sformułowała następujące pytanie: "Czy wniesienie nieruchomości zabudowanej kamienicą do spółki z o.o. lub do spółki komandytowej jest czynnością korzystającą ze zwolnienia od podatku VAT?". Wniosek ten nie spełniał według organu wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 O.p., w związku z czym pismem nr: [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. na podstawie art. 169 § 1 i § 2 w związku z art. 14h O.p., wezwał wnioskodawczynię do usunięcia braków formalnych, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia. W ww. piśmie wezwano stronę do uzupełnienia wniosku o następujące elementy: - wskazanie w sposób jednoznaczny z ilu geodezyjnie wyodrębnionych działek składa się nieruchomość mająca być przedmiotem interpretacji, - czy wnioskodawca jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym, jeśli tak to z jakiego tytułu i od kiedy? - czy wnioskodawca prowadzi (lub prowadził - kiedy?) działalność gospodarczą, jeśli tak to od kiedy i co jest/było jej przedmiotem? - kiedy, w jakim celu i na jakiej podstawie (spadek, darowizna, inna - jaka?) wnioskodawca otrzymał od rodziców ww. nieruchomość będącą przedmiotem wniosku? - czy czynność dostawy tej nieruchomości na rzecz wnioskodawcy była czynnością podlegającą opodatkowaniu (choćby objętą zwolnieniem od podatku) czy też była to czynność niepodlegająca opodatkowaniu -jeśli tak to na jakiej podstawie? - czy transakcja ta była udokumentowana fakturą VAT i opodatkowana stawką podatku? - czy wnioskodawczyni przy nabyciu ww. nieruchomości przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego? - w jaki sposób nieruchomość ta jest/była przez wnioskodawcę wykorzystywana przez cały okres jej posiadania? - czy ww. nieruchomość w całości lub części (jakiej?) wnioskodawca wykorzystywał na cele prywatne np. mieszkaniowe i w jakim okresie? - czy ww. nieruchomość była wykorzystywana przez wnioskodawcę do prowadzenia działalności gospodarczej -jeśli tak, to w jakim okresie i w jaki sposób nieruchomość ta była związana z prowadzoną przez wnioskodawcę działalnością gospodarczą, czy była wykorzystywana do czynności opodatkowanych czy zwolnionych? - czy przedmiotowa nieruchomość została wpisana przez wnioskodawcę do ewidencji środków trwałych, czy też stanowiła towar handlowy? - kiedy konkretnie zakończono budowę kamienicy będącej przedmiotem wniosku, przez kogo została wybudowana, kiedy oddano ją do użytku? Jaki na moment dostawy (aportu) będzie symbol PKOB ww. budynku (kamienicy)? - czy, a jeśli tak to kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie ww. budynku (kamienicy), dokonane w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: ustawa o VAT), tj. kiedy nastąpiło oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich: wybudowaniu lub ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej, oraz jaka konkretnie czynność stanowiła to pierwsze zasiedlenie - kto, komu, kiedy i na podstawie jakiej umowy wydał budynek, lub jego części? - czy wnioskodawca ponosił wydatki na ulepszenie ww. budynku w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, które były równe lub wyższe niż 30% jego wartości początkowej? Jeśli tak to kiedy budynek (lub jego część) po jego ulepszeniu równym lub wyższym niż 30% wartości początkowej został oddany do użytkowania? - -czy wnioskodawca w stosunku do tych wydatków miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego? Czy ww. budynek po ulepszeniu przekraczającym 30% wartości początkowej był wykorzystywany przez wnioskodawcę w stanie ulepszonym do czynności opodatkowanych dłużej niż 5 lat? - czy ww. nieruchomość (w całości lub części -jakiej?) była lub jest przedmiotem najmu, dzierżawy albo umowy o podobnym charakterze, jeśli tak, to w jakim okresie (wskazanie co konkretnie było/jest przedmiotem umowy, daty zawarcia umów oraz czy od daty ich zawarcia upłynęło więcej niż 2 lata)? - czy ww. budynek (kamienica) znajduje się na jednej geodezyjnie wyodrębnionej działce czy też budynek znajduje się na kilku odrębnych działkach, ile tych działek jest? - jeśli nieruchomość mająca być przedmiotem sprzedaży składa się z więcej niż 1 geodezyjnie wyodrębnionej działki, i któraś z tych działek nie jest zabudowana przedmiotowym budynkiem (czyli jest niezabudowana) to należy podać jakie jest przeznaczenie tych niezabudowanych działek zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, oraz czy wydano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i jakiej zabudowy dotyczy? - kiedy i w jakim celu wnioskodawca planuje dokonać wniesienia ww. nieruchomości do spółki z o.o. lub spółki komandytowej? - co wnioskodawca otrzyma w zamian za wniesienie nieruchomości do spółki z o.o. lub spółki komandytowej? - czy wnioskodawca będzie udziałowcem spółki z o.o. lub spółki komandytowej, do której planowany jest aport ww. nieruchomości? - czy aport nieruchomości (z opisu sprawy wynika, że wnioskodawca zamierza przeznaczyć nieruchomość na rzecz działalności gospodarczej "jako przedsiębiorstwo") będzie dokonany w takich okolicznościach i w taki sposób, że w istocie będzie to aport przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55' ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.), czy w istocie będzie to aport zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o VAT? Wnioskodawczyni udzieliła odpowiedzi, lecz w ocenie organu wniosek w dalszym ciągu zawierał braki i nie spełniał wymogów o których mowa w art. 14b § 3 O.p. W związku z tym, że nie usunięto wszystkich braków wniosku, Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów w dniu 29 kwietnia 2016 r. wydał postanowienie o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku z dnia 18 stycznia 2016 r. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku VAT aportu nieruchomości zabudowanej kamienicą. W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawczyni stwierdziła, że odpowiedź na wezwanie była pełna i że udzielono jej na wszystkie pytania, wbrew temu co twierdzi organ. Zatem wniosek wraz z uzasadnieniem zawierał wszystkie wymagane prawem elementy pozwalające na wydanie interpretacji indywidualnej i zgodnie z wezwaniem organu. W ocenie wnioskodawczyni, organ podatkowy pozostawiając wniosek bez rozpatrzenia winien wykazać nie tylko fakt, że wnioskodawca w wyznaczonym terminie nie uzupełnił stanu faktycznego w zakresie wynikającym z wezwania wystosowanego do niego na podstawie art. 169 § 1 O.p., a także w szczególności obowiązany jest wykazać, że ten właśnie element stanu faktycznego, o którego wskazanie wnioskodawca był wzywany, jest w świetle konkretnie wskazanych przepisów prawa podatkowego niezbędny do wydania interpretacji indywidualnej i dokonania oceny stanowiska wnioskodawcy. Innymi słowy organ winien wykazać, że brak danego elementu stanu faktycznego (danej informacji) uniemożliwia dokonanie oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji wydanie odpowiadającej wymogom przepisów prawa indywidualnej interpretacji. W sprawie zaś nie wykazano, aby wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie został prawidłowo uzupełniony, w konsekwencji czego nie jest uzasadnione stanowisko organu, że braki wniosku nie pozwoliły organowi na dokonanie jego oceny i wydanie interpretacji indywidualnej. Rozpatrując zażalenie organ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie podkreślając, że żądanie uzyskania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego odnosi się do stanów faktycznych (zdarzeń przyszłych) przedstawionych przez wnioskodawcę, co do których wykładnia znajdujących w nich zastosowanie przepisów podatkowych może rzutować na prawidłowe rozliczenie wnioskodawcy w ramach tego podatku. Instytucja interpretacji ma służyć uzyskaniu przez zainteresowanego informacji odnośnie prawidłowości dokonanej przez niego oceny skutków podatkowych rozważanych (planowanych) przez niego działań albo oceny skutków podatkowych sytuacji, co do której - z uwagi na istniejące okoliczności faktyczne - można stwierdzić, że zajdzie z istotnym stopniem prawdopodobieństwa. Według organu istotne jest, że instytucja interpretacji indywidualnych gwarantuje ochronę prawną w zakresie określonym przepisami Ordynacji podatkowej w przypadku zastosowania się zainteresowanego do wydanej interpretacji. Zatem interpretacja indywidualna nie może stanowić abstrakcyjnego wyjaśnienia przepisów prawnych, lecz jest dokonaniem oceny prawnej stanowiska wnioskującego na tle zindywidualizowanego stanu faktycznego, który jest przedstawiany we wniosku o udzielenie interpretacji. Zapytanie interpretacyjne wnioskodawcy stanowi, więc w istocie rzeczy pytanie o zasadność możliwości subsumcji stanu faktycznego interpretacji pod wskazane w stanowisku wnioskodawcy przepisy prawa, w razie potrzeby objęte klasyfikacyjną wykładnią wnioskodawcy, a następnie organu podatkowego. Zatem, organ może żądać od wnioskodawcy uszczegółowienia opisu stanu taktycznego (zdarzenia przyszłego), jeśli stwierdzi, że jest to niezbędne do dokonania jego prawidłowej kwalifikacji prawnej, bowiem wydając interpretację indywidualną opiera się on tylko i wyłącznie na przedstawionym, przez wnioskodawcę stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym). W rozpatrywanej sprawie wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej z 18 stycznia 2016 r. nie spełniał wymogów formalnych, określonych w art. 14b § 3 O.p., w związku z czym zastosowano wezwanie do usunięcia braków formalnych. Wprawdzie do organu przesłano uzupełnienie wniosku, w którym udzielono odpowiedzi na część pytań zawartych w wezwaniu z dnia 6 kwietnia 2016 r., jednak na część istotnych pytań nie udzielono wyjaśnień w żądanym zakresie. Organ stwierdził, że wbrew twierdzeniom strony, wyjaśnienia zawarte w piśmie będącym odpowiedzią na wezwanie organu do uzupełnienia wniosku, nie pozwalają na ocenę stanowiska wnioskodawcy w kontekście przedstawionego opisu sprawy, a tym samym nie pozwalają na wydanie przez organ interpretacji indywidualnej w zakresie żądania, tj. w zakresie zwolnienia od podatku VAT aportu nieruchomości zabudowanej kamienicą, co znalazło szczegółowe uzasadnienie zarówno w treści postanowienia z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] jak również postanowienia z dnia [...] lipca 2016 r. Organ zaakcentował, że kluczową rolę w rozwiązaniu przedstawionego wyżej problemu odgrywa przepis art. 43 ust. 1 pkt 10 w związku z art. 2 pkt 14 ustawy o VAT. Aby stwierdzić, czy przedmiotowa nieruchomość będzie korzystała ze zwolnienia z podatku VAT w pierwszej kolejności ustalić należy kiedy miało miejsce pierwsze zasiedlenie oraz jaki okres upłynął od pierwszego zasiedlenia do momentu dokonania dostawy nieruchomości. Skoro wnioskodawca (pomimo wyczerpującego pouczenia w wezwaniu jak należy rozumieć pojęcie pierwszego zasiedlenia) nie wskazał terminu pierwszego zasiedlenia i oddania do użytkowania w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o V AT, przedmiotowej kamienicy, a zatem niemożliwe jest ustalenie czy jej aport będzie korzystał ze zwolnienia od podatku VAT i na podstawie, jakich przepisów ustawy o VAT: czy obecnie obowiązującej ustawy o VAT i dokonanych w okresie jej obowiązywania czynności, jak również dokonanych pod rządami ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11 poz. 50 ze zm.) obowiązującej od 5 lipca 1993 r. do 30 kwietnia 2004 r. Organ podkreślił, że bez informacji, kiedy nastąpiło faktycznie pierwsze zasiedlenie w rozumieniu przepisów art. 43 ust. 10 ustawy o VAT, przy jednoczesnym braku informacji, o jakie pytano w wezwaniu z dnia 6 kwietnia 2016 r., organ nie ma możliwości dokonywania własnych ustaleń co do stanu faktycznego, zaś nie ulega wątpliwość, że dokonano wszelkich starań, żeby wyjaśnić opis sprawy przedstawiony przez wnioskodawcę. W sprawie bezsprzecznie nie skonkretyzowano opisu zdarzenia przyszłego w takim zakresie, aby możliwe było udzielenie interpretacji indywidualnej. W takiej sytuacji organ miał podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, co wprost wynika z treści przepisu art. 14g § 1 w związku z art. 14h i art. 169 § 1 O.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżąca wniosła o uchylenie obu postanowień, podnosząc zarzuty naruszenia art. 14b § 3 w zw. z art. 14g § 1 i art. 14h w związku z art. 169 O.p. Podkreśliła w skardze, że wbrew tem co twierdzi organ, udzieliła rzetelnych i zgodnych ze stanem faktycznym odpowiedzi na wszystkie pytania, a zatem wniosek posiadał wszystkie elementy pozwalające na wydanie interpretacji. Skoro organ uznał wniosek po uzupełnieniu za niekompletny, odpowiedzi na pytania nie były wyczerpujące, powinien podać w uzasadnieniu dlaczego brak danej informacji w stanie faktycznym sprawy ma znaczenie dla oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy, w aspekcie skutków wynikających z prawa podatkowego. Skarżąca sformułowała opinię, że opisując stan faktyczny w celu uzyskania interpretacji prawa bierze na siebie odpowiedzialność za jego kompletność i ją będą obciążać ewentualne nieścisłości w sytuacji, jeżeli organy podatkowe ustalą odmienny stan faktyczny od przedstawionego we wniosku, wówczas uzyskana interpretacja nie spełni swojej funkcji ochronnej. Swoje stanowisko skarżąca argumentowała licznymi przykładami orzeczeń sądów administracyjnych w kwestii interpretacji indywidualnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014, poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ono prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest to czy wyjaśnienia złożone przez skarżącą w piśmie uzupełniającym z dnia 12 kwietnia 2016 r. wraz z informacjami przedstawionymi we wniosku pozwalały na wydanie w tej sprawie interpretacji indywidualnej, czy też uzasadniały pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia wobec istnienia istotnych braków wniosku. Na wstępie dalszych rozważań należy wskazać, że postępowanie w sprawie indywidualnych interpretacji uregulowane zostało w Rozdziale 1a Działu II O.p., jednakże na mocy art. 14h O.p. ustawodawca zezwolił na odpowiednie stosowanie w tej procedurze niektórych innych przepisów O.p., w tym art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Zgodnie z przepisem art. 14b § 1 O.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. Wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.). Stosownie zaś do art. 14b § 3 O.p., składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1-2 O.p.). Natomiast w sytuacji, gdy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p., organ wydaje postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, co wynika z art. 14g § 1 i § 3 O.p. w związku z art. 14h O.p., który przewiduje z kolei, że w sprawach dotyczących interpretacji stosuje się odpowiednio wskazane w nim przepisy O.p., w tym m.in. art. 169 § 1 O.p.. Zgodnie zaś z dyspozycją tego ostatniego przepisu, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Interpretacja indywidualna ma charakter jednostkowy i konkretny w odniesieniu do podmiotu, który wystąpił o jej udzielenie. Zatem jak wskazano wyżej, na podstawie art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej w istocie dotyczy tylko indywidualnej, określonej sprawy danego podmiotu i dla niego wyłącznie, jako adresata wydanej interpretacji, wynik postępowania będzie miał znaczenie prawne – w kontekście ochrony prawnej z tytułu zastosowania się do tej interpretacji. W takiej sytuacji wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przewidywany), to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nie stwarzający żadnych wątpliwości wynikającej z zapytania wnioskodawcy, udzielić jednoznacznej informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Zatem stan faktyczny jak i zdarzenie przyszłe muszą być opisane w sposób konkretny i jednoznaczny, a organ podatkowy nie może ani domniemywać takich czy innych intencji (zamiarów) podatnika, ani za podatnika ustalać stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), uzupełniać go czy oceniać jego zgodność z rzeczywistością. Organ interpretacyjny, na podstawie wyczerpująco przedstawionego zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, winien udzielić odpowiedzi kategorycznej, tj. z interpretacji musi wynikać wyraźna odpowiedź na zadane przez wnioskodawcę pytanie, a stanowisko powinno być poparte jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym. Funkcją przypisaną przez ustawodawcę interpretacji indywidualnej jest bowiem dokonanie wykładni przepisów prawa podatkowego i wskazanie powodów dlaczego taki, a nie inny przepis znajdzie zastosowanie w konkretnie opisanej sytuacji. Interpretacja wydana w indywidualnej sprawie nie może natomiast stanowić ogólnych rozważań nad ewentualnymi konsekwencjami podatkowymi, jakie mogą zaistnieć na gruncie stanu faktycznego zarysowanego ogólnikowo lub w sposób niedomknięty. Podkreślenia wymaga także to, że indywidualna interpretacja podatkowa ma jednocześnie pełnić dwie funkcje - informacyjną oraz gwarancyjną (art. 14k O.p.). Celem ustanowienia przez ustawodawcę prawa do uzyskania interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego było nie tylko zapewnienie podmiotom wymienianym we wskazanym przepisie (podatnikom, płatnikom i inkasentom) poczucia pewności co do prawidłowości stosowania przez nich ściśle wskazanych przepisów podatkowych, stwarzających istotne wątpliwości interpretacyjne, lecz także pewności co do skutków zastosowania się do określonej interpretacji tych przepisów (vide: np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2008 r., sygn. akt I FSK 1239/07). Jak zasadnie stwierdził w wyroku z dnia 27 czerwca 2013 r. (sygn. akt I FSK 864/12) Naczelny Sąd Administracyjny, wydanie interpretacji indywidualnej powinno oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle sytuacji faktograficznej opisanej we wniosku, jak również to, że ów zainteresowany będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. W interesie wnioskodawcy i w zgodzie z funkcjami interpretacji indywidualnej jest przedstawienie wyczerpującego i dokładnego opisu zaistniałych lub przyszłych zdarzeń. W postępowaniu interpretacyjnym stan sprawy przedstawiony we wniosku może mieć charakter hipotetyczny, jednakże musi wskazywać szczegółowo okoliczności faktyczne lub przewidywane sprawy oraz zastosowane doń konkretne przepisy. Interpretacja indywidualna nie może bowiem być wydana w oparciu o stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe, które budzi wątpliwości, bo intencje wnioskodawcy nie są do końca czytelne, nie może ona polegać na dywagowaniu na temat stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego i zawierać wariantowych ujęć problemów. W ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy zachodziły uzasadnione podstawy do wezwania skarżącej do uzupełnienia i sprecyzowania wniosku o interpretację indywidualną w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p. Z przepisów tych wynika bowiem, że możliwe jest żądanie przez organ uzupełnienie braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, także w zakresie elementów wskazanych w art. 14 b § 3 O.p., tj. elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku. W zarysowanym na wstępie sporze, we wszystkich jego aspektach, przyznać należy rację organowi. Zgodzić wypada się w szczególności z organem, że pomimo formalnemu zadośćuczynieniu przez skarżącą żądaniu uzupełnienia wniosku, przedstawione łącznie okoliczności faktyczne sprawy, nadal nie są wystarczające dla odpowiedzi na pytanie zadane we wniosku oraz do jednoznacznej oceny prawidłowości zaprezentowanego tam stanowiska. W ocenie Sądu, w zaskarżonym postanowieniu organ, w kontekście przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie, a dotyczących warunków zwolnienia podatkowego aportu nieruchomości zabudowanej kamienicą, podał szczegółowo w jakim zakresie skarżąca nie uzupełniła opisu sprawy, to jest jakie okoliczności nie zostały dostatecznie wyjaśnione, aby przesądzić, czy zastosowanie w sprawie znajdzie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, i określone w nim zwolnienie będzie przysługiwać wnioskodawcy. Ostatecznie, mimo, że w tym zakresie organ skierował pytania w wezwaniu z dnia 6 kwietnia 2016 r., skarżąca nie zastosowała się do żądania, formalnie tylko udzielając odpowiedzi na wszystkie pytania, ale była to odpowiedź niekompletna, niepełna, nie naświetlająca tych okoliczności, które organ chciał ustalić, aby móc wiążąco odpowiedzieć na postawione we wniosku interpretacyjnym pytanie i ocenić zasadność stanowiska pytającej. W związku z tym organ był uprawniony do zastosowania sankcji, pod rygorem której wystosował owo żądanie. Wbrew twierdzeniu skarżącej, wyjaśnienia zawarte w piśmie z 12 kwietnia 2016 r. nie pozwalają na ocenę jej stanowiska w kontekście przedstawionego opisu sprawy. Tym samym nie pozwalają na wydanie przez organ interpretacji indywidualnej w zakresie żądania, tj. w zakresie zwolnienia od podatku VAT aportu nieruchomości zabudowanej kamienicą. Zarówno w postanowieniu z [...] kwietnia 2016 r. jak i w postanowieniu z [...] lipca 2016 r. organ szczegółowo wytłumaczył, dlaczego na podstawie informacji podanych przez skarżącą nie da się wydać interpretacji indywidualnej w żądanym przez nią zakresie. W odpowiedzi na pytanie kiedy, w jakim celu i na jakiej podstawie (spadek, darowizna, inna - jaka?) wnioskodawca otrzymał od rodziców ww. nieruchomość będącą przedmiotem wniosku, wskazano jedynie, że "otrzymał od rodziców nieruchomość zabudowaną kamienicą w drodze darowizny." Wnioskodawca w ogóle nie odpowiedział na część pytania dot. ustalenia kiedy ww. nieruchomość zabudowaną kamienicą otrzymał od rodziców. Natomiast w odpowiedzi na pytanie dot. ustalenia kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie ww. budynku, dokonane w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o VAT, tj. kiedy nastąpiło oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich wybudowaniu lub ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej, oraz jaka konkretnie czynność stanowiła to pierwsze zasiedlenie wskazano, że "brak dokładnych informacji kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i oddanie do użytkowania kamienicy, ale było to ok 1910 roku." Z kolei na pytanie "Jaki okres upłynie pomiędzy pierwszym zasiedleniem budynku a jego dostawą (aportem)", odpowiedziano: "Jak wynika z poprzedniej odpowiedzi pierwsze zasiedlenie nastąpiło ok 1910 r., zatem czas jaki upłynie pomiędzy tym pierwszym zasiedleniem a dostawą jest bardzo długi." Nie wskazano ponadto jaka konkretnie czynność /czynności stanowiła to pierwsze zasiedlenie. Dodać w sprawie należ, że przepisy ustawy o VAT w zakresie dostawy budynków, budowli lub ich części odwołują się do konkretnych terminów wybudowania, pierwszego zasiedlenia, okresu pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą, terminu dokonania ulepszenia i okresu wykorzystywania po ulepszeniu, dlatego pytania organu w tych kwestiach były tak istotne. Zgodnie bowiem z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Ponadto stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że: a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów. Według art. 43 ust. 7a ustawy o VAT, warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10a lit. b, nie stosuje się, jeżeli budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat. Przez pierwsze zasiedlenie zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy o VAT rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich: a) wybudowaniu lub a) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Natomiast zgodnie z art. 29a ust. 8 ustawy o VAT w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Z powyższego jednoznacznie wynika, że co do zasady, grunt będący przedmiotem zbycia podlega opodatkowaniu według takiej stawki podatku od towarów i usług, jaką opodatkowane są budynki i budowle na nim posadowione. Oznacza to, że w sytuacji, gdy budynki, budowle lub ich części korzystają ze zwolnienia od podatku VAT, również sprzedaż gruntu korzysta ze zwolnienia od podatku. Dlatego dla rozstrzygnięcia, czy planowany aport nieruchomości zabudowanej kamienicą będzie korzystał ze zwolnienia od podatku VAT, konieczne jest posiadanie przez organ wydający interpretację jednoznacznych i kompletnych informacji, stanowiących odpowiedzi na ww. zadane w wezwaniu pytania, zmierzające do ustalenia istotnych okoliczności stanu faktycznego, a w pierwszym rzędzie do ustalenia czy i kiedy doszło do pierwszego zasiedlenia ww. nieruchomości w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Tymczasem skarżąca w piśmie z 12 kwietnia 2016 r. nie udzieliła odpowiedzi na ww. pytania w żądanym zakresie, co nie budzi wątpliwości, wbrew twierdzeniom skarżącej. W związku zaś z brakiem wyczerpującego przestawienia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, nie było możliwe wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie korzystania ze zwolnienia od podatku VAT. Dodać należy, że w sprawie nie było konieczności ponownego wzywania skarżącej w trybie art. 169 O.p. do uzupełnienia wniosku, w celu ostatecznego rozwiania wątpliwości. Treść pytań zawarta w wezwaniu z dnia 6 kwietnia 2016 r. była jasna i zrozumiała, co można wywnioskować z odpowiedzi skarżącej z dnia 12 kwietnia 2016 r., w której skarżąca nie twierdziła, że nie rozumie treści pytań, a jedynie że nie dysponuje szczegółowymi informacjami w zakresie o jaki organ pytał. Taki sposób udzielenia odpowiedzi czynił bezcelowym kierowanie kolejnych wezwań o uzupełnienie wniosku. Słuszność należy przyznać organowi, że tylko pełna informacji co do okoliczności związanych z przedmiotową nieruchomością, a istotnych według organu dla pełnej i rzetelnej oceny konsekwencji prawnopodatkowych, pozwala na wypowiedzenie się organu w kwestiach poruszonych we wniosku i wydanie interpretacji indywidualnej, i nic nie zwalnia skarżącej od obowiązku wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego. Wynikający z art. 14b § 3 O.p. wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny, to taki, w którym możliwe jest wydanie bez jakichkolwiek uzasadnionych wątpliwości zgodnej z prawem indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (por. wyrok NSA z 11 lutego 2014r., sygn. akt II FSK 438/12). Reasumując, brak wyczerpujących odpowiedzi na ww. pytania organu uniemożliwia odpowiedź, czy dostawa ta będzie korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 lub 10a ustawy o VAT. Oceniając zaś zaskarżone postanowienia pod kątem zachowania przepisów kreujących ogólne zasady postępowania podatkowego, z uwzględnieniem specyfiki postępowania interpretacyjnego, Sąd nie dopatrzył się ich uchybienia, gdyż nie stanowi o tym przyjęcie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez wnioskodawcę w sytuacji, gdy organ prawidłowo ocenił wniosek o udzielenie interpretacji oraz wskazał i wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną. W ocenie Sądu uzasadnienie zawarte w zaskarżonym postanowieniu jest logiczne i spójne, zawiera wszystkie elementy określone przepisami, jak również wyjaśnienie podstawy prawnej i przyczyn, na podstawie których w niniejszej sprawie pozostawiono wniosek bez rozpatrzenia. Z tych wszystkich względów zarzuty naruszenia przepisów wskazanych w skardze należy uznać za niezasadne. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę jako w całości niezasadną.