II SA/Łd 1042/18

Dnia 2 kwietnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2019 roku sprawy ze skargi K. D. i Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1) oddala skargę; 2) przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu M. S., prowadzącemu Kancelarię Radców Prawnych w Ł. przy Al. [...], kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu. AK. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Z. i K. D., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...], znak: [...], ustalającej warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Wójta Gminy S. decyzją z dnia [...], po rozpoznaniu wniosku A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej jako: "inwestor") ustalił warunki i zasady zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na części działki nr 399, położonej w obrębie geodezyjnym Z., gm. S. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1073 ze zm., dalej jako: "u.p.z.p."). Kwestionując powyższą decyzję odwołanie wnieśli Z. i K. D. zarzucając wydanie rozstrzygnięcia z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2096 ze zm., dalej jako: "K.p.a."), bowiem postępowanie przeprowadzono w oparciu o nieaktualną mapę. Mapa nie uwzględnia bowiem zabudowy istniejącej w obecnym stanie na ich działce nr 274 (budynek mieszkalny został rozbudowany). Odległość od anteny jest zatem znacznie mniejsza niż 60 m. Ponadto w dniu 6 kwietnia 2018 roku odwołujący wystąpili do Wójta Gminy S. o ustalenie warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego z poddaszem użytkowym na działce nr 274, co nie zostało przez organ zauważone. Inwestycja będzie kolidować z planami zabudowy działki odwołujących, ponieważ odległość od stacji bazowej wyniesie mniej niż 50 m. W uzasadnieniu decyzji organ nie odniósł się do ich uwag przedstawionych przez odwołujących, którzy obawiają się o swoje życie i zdrowie. Uważają, że skoro inwestycja jest planowana do realizacji na terenie zabudowy mieszkaniowej koniecznym jest sporządzenie raportu środowiskowego. Opierając się na wskazanych zarzutach odwołujący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i przedstawił treść regulacji prawnych wskazując następnie, iż planowane przedsięwzięcie polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z wewnętrzną linią zasilającą, zalicza się do inwestycji celu publicznego. Sięgając do treści § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 71) organ wskazał, iż inwestor w toku postępowania przedstawił analizę w przedmiocie kwalifikacji inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco, jak i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W jej rezultacie stwierdzono, że przedsięwzięcie nie zalicza się do żadnego z ww. i wobec tego nie ma potrzeby uzyskania, przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej, rozstrzygnięcia w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Z powyższego dokumentu wynika, że główne wiązki promieniowania dla poszczególnych anten sektorowych dla tiltu 10°: 1) na azymucie 340° przechodzą na przestrzeni 20 m na wysokości od 59 m n.p.t. (środek elektryczny – wysokość zawieszenia) do 55,1 m n.p.t., natomiast na przestrzeni 70 m na wysokości od 59 m n.p.t. do 45,7 m n.p.t., 2) na azymucie 250° przechodzą w odległości 20 m na wysokości od 59 m n.p.t. (środek elektryczny – wysokość zawieszenia) do 55,5 m n.p.t., natomiast na przestrzeni 70 m na wysokości od 59 m n.p.t. do 46,7 m n.p.t., 3) na azymutach 160° i 70° przechodzą w odległości 20 m na wysokości od 59 m n.p.t. (środek elektryczny – wysokość zawieszenia) odpowiednio do 55,5 m n.p.t. i 55 m n.p.t. Tymczasem, dla tiltu 0° na ww. azymutach wiązka przebiega na stałej wysokości 59 m n.p.t. Wiązka promieniowania na azymutach 340° i 250° uwzględnia zabudowę znajdującą się w kierunku północno-zachodnim (działka nr 350) i w kierunku południowo-zachodnim (działka nr 274). Nieruchomość odwołujących znajduje się na azymucie 250° zatem zarówno w odległości 20 m, jak i 70 m od środka elektrycznego, nie występują miejsca dostępne do ludności, o których mowa w rozporządzeniu (wiązka przebiega na wysokości od 59 m n.p.t. do odpowiednio 55,5 i 46,7 m n.p.t.). Skoro wiązka promieniowania na odcinku 70 m od anteny przebiega na wysokości od 59 m n.p.t. do 46,7 m n.p.t., to w żadnym stopniu nie obejmie ona swoim oddziaływaniem ewentualnej zabudowy znajdującej się na działce odwołujących w odległości mniejszej niż 60 m, czy 50 m. Im bliżej anteny, tym wiązka promieniowania przebiega wyżej nad poziomem terenu, tym samym nie ma możliwości, aby przechodziła przez budynki przeznaczone na pobyt ludzi, których wysokość w tym obszarze – jak wskazało Kolegium – z dużym prawdopodobieństwem nie przekracza zapewne 10 m. Ponadto z rozkładu przewidywanych w kierunku południowo-zachodnim obszarów pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych wynika, że nie przekroczą one granicy nieruchomości odwołujących (por. graficzna prezentacja poziomu pól elektromagnetycznych stanowiąca uzupełnienie kwalifikacji). Obawy odwołujących wyrażane w kwestii promieniowania anteny, jak i konieczności sporządzenia raportu środowiskowego, organ zatem uznał za niezasadne. Następnie organ cytując treść art. 52 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. wskazał, iż do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej należy załączyć kopię mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, kopię mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000. Z akt sprawy wynika, że inwestor załączył do wniosku wymaganą mapę w skali 1:1.000, poświadczoną za zgodność z oryginałem z treścią materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego na dzień 9 marca 2018 roku. Okoliczności sprawy – zdaniem organu – nie wskazują, że Starosta [...] w okresie do dnia 17 maja 2018 roku (data złożenia wniosku) dokonał aktualizacji naniesień na ww. mapie. Nawet jeżeli taka czynność zostałaby dokonana, w szczególności odnośnie działki nr 274, to w świetle wykazanego powyżej braku oddziaływania anten na zabudowę mieszkaniową istniejącą na tej nieruchomości, okoliczność ta pozostałaby bez wpływu na wynik sprawy. Jak wskazało Kolegium, okoliczność iż odwołujący wystąpili do Wójta Gminy S. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr 274 również nie może skutkować uznaniem decyzji za błędną. Wpływ na przedmiotową decyzję może bowiem mieć jedynie zabudowa faktycznie istniejąca w określonym terenie tworzącym jednostkę urbanistyczną. Zabudowa mająca powstać w przyszłości nie stanowi punktu odniesienia dla ustaleń decyzji lokalizacyjnej. Niewątpliwie, uzasadnienie decyzji narusza art. 107 § 3 K.p.a. skoro nie odnosi się do pisma odwołujących z dnia 11 czerwca 2018 roku, w którym wskazali oni, że sprzeciwiają się realizacji inwestycji w obawie o swoje zdrowie, jak i plany przekazania działki dzieciom. Jednak, zdaniem Kolegium, wskazane uchybienie organu pierwszej instancji pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, a ponadto zostało usunięte w decyzji organu drugiej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedstawiwszy ogólną charakterystykę decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wskazało, iż Wójt Gminy S. na podstawie art. 53 ust. 3 u.p.z.p. dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Wskazana analiza polega na stwierdzeniu zgodności zamierzenia inwestycyjnego z obiektywnym porządkiem prawnym. W konsekwencji organ powinien zbadać ustawodawstwo w zakresie materialnego prawa administracyjnego, aby ustalić unormowania obejmujące obszar planowanej inwestycji oraz unormowania dotyczące charakteru samej inwestycji, ze względu na jej typ. Na podstawie tych regulacji zawartych w ustawie oraz ustawach szczególnych, a także aktów wydanych na ich podstawie, organ ma obowiązek określić warunki i zasady zagospodarowania terenu. Poza tym obowiązek dokonania określonej analizy jest istotnym, a zarazem niezbędnym w sprawie elementem, gdyż decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego indywidualizuje sytuację prawną inwestora, dając mu prawo do wykonania wnioskowanej inwestycji w określonym w decyzji miejscu. Wnioski analizy powinny być zawarte w uzasadnieniu przyszłego rozstrzygnięcia. Bez tych ustaleń prawidłowa ocena, czy planowana inwestycja może być zrealizowana jest niemożliwa. Z przeprowadzonej analizy zawartej w projekcie decyzji wynika, że inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z wewnętrzną linią zasilającą jest przewidziana do realizacji na działce nr 399, położonej w obrębie geodezyjnym Z., gm. S. Właścicielem nieruchomości jest C. S. Otoczenie terenu inwestycji stanowią tereny zabudowy zagrodowej, rolnicze, lasy i drogi wewnętrzne. Teren, na którym znajduje się planowane przedsięwzięcie nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko wymienionych w rozporządzeniu, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w trybie i na zasadach wynikających z ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1405 ze zm.). Teren inwestycji nie jest wyposażony w infrastrukturę techniczną, jednak nie jest ona wymaganym elementem inwestycji. Nieruchomość jest położona poza zasięgiem obszarów chronionych na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Znajduje się w zasięgu Głównego Zbiornika Wód Podziemnych – GZWP nr 326 – Zbiornik C. (E). Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Na działce występują grunty rolne – R klasy V i VI, odpowiednio o powierzchni 2,4728 ha i 2,2229 ha. Na nieruchomości brak jest urządzeń melioracji wodnych. Ponadto znajduje się ona poza strefami wymagającymi ochrony konserwatorskiej oraz terenami górniczymi. Dojazd do nieruchomość odbywa się istniejącym zjazdem z drogi publicznej gminnej (działka nr 248). W tak ustalonym stanie faktycznym, organ pierwszej instancji ustalił parametry dla planowanego przedsięwzięcia zgodnie z wnioskiem inwestora. Decyzja została uzgodniona z Marszałkiem Województwa [...] (uzgodnienie na podstawie art. 53 ust. 5 u.p.z.p.), Starostą [...] (postanowienie z dnia [...]), Dyrektorem Zarządu Zlewni w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (uzgodnienie na podstawie art. 53 ust. 5 u.p.z.p.), Wojewódzkim Sztabem Wojskowym w Ł. (pismo z dnia 26 czerwca 2018 roku) oraz Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego (uzgodnienie na podstawie art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Projekt decyzji sporządziła osoba, o której mowa w art. 50 ust. 4 u.p.z.p. Decyzja zawiera elementy wymagane ustawą, a wskazane w art. 54 u.p.z.p. W skierowanej do sądu administracyjnego skardze Z. i K. D. wskazali, iż Kolegium wydając niekorzystne dla nich rozstrzygnięcie, niedostatecznie uwzględniło argumenty przedstawione w odwołaniu. Poza zarzucanym wadliwym przeprowadzeniem postępowania dowodowego, Wójtowi Gminy skarżący zarzucili naruszenie podstawowych zasad współżycia społecznego, a to za sprawą pominięcia ich próśb w zakresie wnikliwego rozważenia możliwości innej lokalizacji stacji, z uwzględnieniem niewątpliwego interesu skarżących w tej sprawie. Z. D. jest inwalidą III grupy. Gmina S. nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rzeczonego terenu, jak również sąsiedztwa planowanej inwestycji. Poza wieloma innymi działkami, także właściciel tej działki posiada inne działki w pobliżu, lecz w znacznym oddaleniu od posesji skarżących, na których w występujących uwarunkowaniach równie dobrze można lokalizować stację bazową telefonii komórkowej, jednak już bez ewidentnego działania wbrew i ze szkodą dla skarżących. Takiej lokalizacji, oddalonej o kilkaset metrów od posesji skarżących, Ci na pewno by nie kwestionowali. W ocenie skarżących, lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej została ustalona na podstawie zbyt formalistycznie, dowolnie i uznaniowo przeprowadzonego postępowania dowodowego, z rażącym naruszeniem interesu skarżących, skutkującym w przyszłości dla nich (jak i ich dzieci) niepowetowanymi stratami. Działka ta jest jedyną posiadaną przez skarżących działką, która ma dogodne warunki (dojazd, dostęp do infrastruktury technicznej wodociągowej i elektroenergetycznej) pod budowę domu, domów przez ich dzieci. Budowa rzeczonej stacji bazowej zamknie dzieciom skarżących możliwość budowy domu, domów, podczas gdy zarówno skarżących, jak i ich dzieci aktualnie nie stać na kupno działek pod budowę domów w innej równie korzystnej lokalizacji. Owszem, ustalona lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej dla inwestora jest satysfakcjonująca, jednakże dla skarżących i ich dzieci ze wszech miar niesprawiedliwa, krzywdząca i pozbawiająca znacznych dóbr materialnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające prawu. W stanie faktycznym sprawy przedmiotem skargi uczestnika postępowania administracyjnego jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy S. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na części działki nr 399, położonej w obrębie geodezyjnym [...], gm. S. Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy powoływanej już ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z treścią przepisu art. 50 ust. 1 u.p.z.p., inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przy czym, zgodnie z treścią art. 2 pkt 5 u.p.z.p., inwestycjami celu publicznego są działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 121 ze zm., dalej jako: "u.g.n."). Zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n., celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Okoliczność zakwalifikowania planowanego przedsięwzięcia, jako inwestycji celu publicznego nie jest kontestowana przez żadną ze stron, zatem skład orzekający za wystarczające uznał wskazanie, że rzeczona inwestycja ma niewątpliwie takowy charakter. Pojęcie inwestycji celu publicznego oraz ogólna charakterystyka inwestycji tego typu nie jest w sprawie przedmiotem sporu. Tytułem wstępu wskazać również należy, iż stosownie do treści art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W sprawie niniejszej analiza opracowana w toku postępowania przez organ pierwszej instancji na podstawie art. 53 ust. 3 i art. 54 u.p.z.p., wykazała możliwość realizacji planowanej inwestycji. W toku analizy organ ustalił w szczególności, że zamierzenie inwestycyjne jest planowane na terenie gdzie występuje zabudowa zagrodowa, tereny rolnicze, lasy i drogi wewnętrzne. Ponadto, jak stwierdził organ I instancji w treści decyzji, planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zatem na inwestorze nie ciąży obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ustalenia w tym zakresie – zdaniem Wójta Gminy – stanowiły podstawę do stwierdzenia, iż planowana inwestycja jest możliwa do realizacji na terenie wskazanym we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie, bowiem inwestycja spełnia wymagania określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a inwestor przedłożył wymagane przepisami dokumenty. W sprawie sporna jest ocena, czy planowana inwestycja będzie oddziaływać na nieruchomość stanowiącą własność skarżących. Odnosząc się do tego zagadnienia Sąd podziela pogląd organów obu instancji wyrażony w tym zakresie dostrzegając, iż wśród dokumentów złożonych wraz z wnioskiem wszczynającym postępowanie w sprawie jest dokument pt. "Kwalifikacja instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej pod kątem oddziaływania na środowisko". Z tego dokumentu wynika, iż dla 10 anten sektorowych o wypadkowej mocy promieniowania izotopowego w przedziale od 100 do 500 W, dla pochylenia min (0°) i max (10°), nie ma miejsc dostępnych dla ludności w odległości do 20 m od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny (str. 8 ww. dokumentu). Podobnie dla 2 anten sektorowych o wypadkowej mocy promieniowania izotopowego w przedziale od 1.000 do 2.000 W, dla pochylenia min (0°) i max (10°), nie ma miejsc dostępnych dla ludności w odległości do 70 m od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny. We wnioskach tego dokumentu (str. 9) napisano, że miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej promieniowania anten sektorowych. Choć przywołany dokument został sporządzony na zlecenie inwestora to – co należy zaakcentować – przygotowany jest przez specjalistę z zakresu systemów ochrony atmosfery. Organy w obliczu zgromadzonych w aktach dokumentów nie miały podstaw kwestionować treści tego dokumentu. Stąd wniosek, że planowana inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na zabudowę aktualnie znajdującą się na działce skarżących. Okoliczność, iż skarżący planują budowę domu na swojej działce w takiej lokalizacji, iż będzie on zbliżony do planowanej inwestycji, nie może blokować inwestora w realizacji inwestycji. Plany inwestycyjne skarżących należy bowiem rozpatrywać w kategoriach zdarzenia przyszłego i niepewnego. Inwestor ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Utrwalony jest w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, który podziela także skład orzekający, iż sprzeciw społeczny okolicznych mieszkańców towarzyszący zabudowie nie może blokować planów inwestycyjnych, gdy spełnione są wszystkie niezbędne przesłanki warunkujące zabudowę (por. np. wyroki WSA: w Krakowie z dnia 11 grudnia 2013 roku, II SA/Kr 1205/13; w Łodzi z dnia 10 kwietnia 2013 roku, II SA/Łd 8/13; w Lublinie z dnia 18 października 2011 roku, II SA/Lu 604/11 i inne). Wręcz przeciwnie – gdyby przyjąć, że sprzeciw strony skarżącej mógłby wykluczyć lub ograniczyć plany inwestycyjne – wówczas można by przyjąć, że doszło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa własności, ale prawa przysługującego inwestorowi, a nie stronie skarżącej. Uzasadnieniem dla naruszeń w toku postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest sprzeciw strony skarżącej wobec planów budowlanych inwestora. Podsumowując powyższe uwagi skład orzekający w pełni podziela stanowisko organów obu instancji odnoszące się do możliwości realizacji planowanej inwestycji. Szczegółowe techniczne rozwiązania będą przedmiotem analizy na kolejnym etapie postępowania, czyli w postępowaniu prowadzonym przez organ administracji architektoniczno – budowlanej. Rekapitulując, ustalony w sprawie przez organ stan faktyczny i prawny terenu, na którym planuje się realizację inwestycji nie nasuwa wątpliwości składu orzekającego, co czyni ewentualny zarzut skargi w tym zakresie nieuzasadnionym. Uzupełniając powyższe uwagi dostrzec wypada, że w sprawie spełnione zostały wszystkie wymagania formalne niezbędne do wydania decyzji pozytywnej dla inwestora. Po pierwsze, zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora zaś i właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Te wymogi zostały przez organy zachowane (obwieszczenie o wszczęciu postępowania z dnia 28 maja 2018 roku i obwieszczenie o wydaniu decyzji z dnia [...]) oraz odpowiednie pisma skierowane do inwestora i uczestników postępowania. Po drugie, przed wydaniem decyzji organ pozyskał wszystkie wymagane uzgodnienia odpowiednich organów. Po trzecie, stosownie do treści art. 54 u.p.z.p. decyzja organu pierwszej instancji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa rodzaj inwestycji; warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich oraz ochrony na podstawie przepisów odrębnych. Załącznikiem do decyzji jest także mapa zawierająca linie rozgraniczające teren inwestycji. W końcu, zasygnalizować jedynie należy, że zgodnie z art. 50 ust. 1 zdanie II u.p.z.p., w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego należy uwzględnić warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., czyli okoliczność ewentualnego uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Ten warunek nie zachodzi w tej sprawie, ponieważ teren inwestycji obejmuje grunty rolne klasy V i VI odpowiednio o powierzchni 2,4728 ha i 2,2229 ha. Grunty tej klasy bowiem nie są objęte ochroną przewidzianą w szczególności w art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1161 ze zm.). Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze skład orzekający uznał, ze nie zasługują one na uwzględnienie. Przede wszystkim, wbrew argumentom skargi, Sąd nie dostrzegł naruszenia zasady praworządności, swobodnej oceny dowodów, czy zasady prawdy materialnej. Ustalenia organów obu instancji znajdują swoje potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych, a wnioski organów oparte na tych ustaleniach nie naruszają zasad swobodnej oceny dowodów. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2013 roku (sygn. akt: II SA/Kr 1576/12; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl ), iż żaden przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, po której taka inwestycja będzie przebiegać. Żaden z organów nie naruszył powołanej w skardze zasady współżycia społecznego, bowiem takowa w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest wyznacznikiem działań organu ograniczających zamiary inwestycyjne wnioskującego o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie ma również możliwości analizowania różnych wariantów przebiegu danej inwestycji (przesunięcie inwestycji, ulokowanie jej na innej działce), skoro takiej możliwości nie zawiera wniosek inwestora. Ustalanie inwestycji celu publicznego nie polega na analizowaniu różnych wariantów przedkładanych przez uczestników tego postępowania nie będących inwestorami. Organ orzekając w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma uprawnień do oceny celowości realizacji inwestycji, ani do modyfikowania treści wniosku inwestora (w zakresie zmiany lokalizacji inwestycji). Podobnie, przyjmując że organ I instancji nie odniósł się do pisma skarżących niewątpliwie naruszył art. 107 § 3 K.p.a., ale – zdaniem Sądu – uchybienie w tym zakresie nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Konkludując powyższe rozważania Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm.), Sąd orzekł o oddaleniu skargi w całości. M.K.