II GSK 737/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Joanna Zabłocka (spr.) Sędzia del. WSA Cezary Kosterna Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1077/15 w sprawie ze skargi "A. M." Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 3 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia zmiany koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego 1. prostuje zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w ten sposób, że w punkcie I sentencji wyroku wykreśla słowa "zaskarżoną decyzję" i w to miejsce wpisuje słowa "zaskarżone postanowienie"; 2. oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 7 października 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1077/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. M. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 3 lutego 2015 r. nr [....]) w przedmiocie uzgodnienia zmiany koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję; w pkt 2. zasądził od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz A. M. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia 29 sierpnia 2014 r. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej: Przewodniczący KRRiT), w związku z uchwałą Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej: KRRiT) z dnia 26 sierpnia 2014 r., Nr 376/2014 (dalej : Uchwała), wystąpił do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes UKE) z wnioskiem o uzgodnienie w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: k.p.a.) i art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 639 ze. zm., dalej: ustawa o radiofonii i telewizji, u.o.r.i.t.) zmiany koncesji z dnia 27 sierpnia 2008 r., Nr 012/K/2008-R (dalej: Koncesja), udzielonej spółce na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "A.", poprzez zmianę warunków technicznych rozpowszechniania programu, dotyczących stacji nadawczej Z. G. K. W. (105,2 MHz). Do przedmiotowego pisma załączono kopię Uchwały, w której wskazane zostały parametry techniczne podlegające uzgodnieniu. W dniu 9 września 2014 r. Prezes UKE wydał postanowienie Nr DZC-WRT-5153-171/14 (2), w którym uzgodnił parametry techniczne rozpowszechniania w sposób rozsiewczy naziemny programu radiowego pod nazwą "A." z ww. stacji nadawczej: nazwę stacji, lokalizację stacji, częstotliwość, współrzędne geograficzne stacji, wysokość terenu n.p.m. u podstawy masztu, wysokość zawieszenia anteny n.p.t., maksymalną skuteczną moc promieniowaną, charakterystykę promieniowania anteny, polaryzację anteny, maksymalną dewiację częstotliwości oraz system FM. W postanowieniu Prezes UKE, odmiennie niż to zostało wskazane w Uchwale, określił charakterystykę promieniowania anteny tj. poprzez następujące określenie: "kierunkowa - wg załącznika", zamiast: "D - ERP w sektorze 90°-270°/0,2 kW". W uzasadnieniu powyższego Prezes UKE wskazał, że przeprowadzone analizy kompatybilnościowe wykazały, że należy ograniczyć skuteczną moc promieniowaną Stacji nadawczej na azymucie 10° i 50° o 2dB do wartości 1,26 kW oraz w sektorze 20°- 40° do wartości 1,12 kW ze względu na ochronę zasięgu stacji nadawczej L. 105,1 MHz. Prezes UKE, po rozpoznaniu wniosku spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy uchylił postanowienie I instancji i orzekając co do istoty sprawy odmówił uzgodnienia zmiany Koncesji. Podkreślił, że w tym przypadku stało się konieczne wyeliminowanie sytuacji, w której wykorzystywanie przez Stację nadawczą częstotliwości 105,2 MHz mogłoby spowodować wystąpienie szkodliwych zakłóceń na terenie Rzeczpospolitej Polskiej oraz poza jej granicami. W ocenie organu, akceptacja charakterystyki promieniowania anteny na warunkach określonych w Uchwale, tj. kierunkowa z ograniczeniem ERP w sektorze 90°-270° do wartości 0,2 kW, byłaby sprzeczna z wymaganiami określonymi w art. 114 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2014 r., poz. 243 ze zm., dalej: Pt). Organ stwierdził, że niespełnienie choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 114 ust. 3 Pt powoduje, że nie jest możliwe uzgodnienie warunków technicznych zmiany Koncesji, w konsekwencji właściwym rozstrzygnięciem, wydanym na wniosek Przewodniczącego KRRiT z dnia 29 sierpnia 2014 r. nie powinno być uzgodnienie warunków technicznych rozpowszechniania programu "A.", dotyczących ww. stacji nadawczej (co znalazło wyraz w postanowieniu I instancji z dnia 9 września 2014 r.), lecz odmowa uzgodnienia ww. warunków technicznych rozpowszechniania programu A., dotyczących Stacji nadawczej. Zdaniem organu powyższe skutkuje niemożliwością uzgodnienia warunków technicznych zmiany Koncesji. W ocenie Prezesa UKE oznacza to, że prawidłowym rozstrzygnięciem w postępowaniu uzgodnieniowym, zainicjowanym przez Przewodniczącego KRRiT pismem z dnia 29 sierpnia 2014 r., powinna być odmowa uzgodnienia zmiany Koncesji udzielonej spółce, polegającej na zmianie warunków technicznych Stacji nadawczej, w sposób przewidziany przez KRRiT z uwagi na brak możliwości uzgodnienia zmian w zakresie charakterystyki promieniowania anteny Stacji nadawczej. Prezes UKE uchylił zatem swoje postanowienie z 9 września 2014 r. w całości z uwagi na rażące naruszenie prawa i odmówił uzgodnienia zmiany Koncesji, udzielonej spółce na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "A.", polegającej na zmianie warunków technicznych rozpowszechniania tego programu, ze stacji nadawczej Z. G. K. W. (105,2 MHz). Uchylając zaskarżone postanowienie Sąd I instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie Prezes UKE miał prawo uzgodnić z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji warunki techniczne w sprawie udzielenia koncesji, z zastrzeżeniem parametrów wskazanych w załączniku do postanowienia wydanego w I instancji, odbiegających od ustalonych w ww. uchwale KRRiT, mając na uwadze w szczególności konieczność ochrony innych działających stacji nadawczych w regionie oraz ze względu na możliwość powodowania szkodliwych zakłóceń poza granicami kraju, tj. przesłanek wynikających z art. 114 ust. 3 pkt 4 i 6 Pt. Sąd uznał, że w postanowieniu I instancji Prezes UKE zasadnie stwierdził na podstawie poczynionych ustaleń (analiz kompatybilnościowych), iż w sytuacji kolizji częstotliwości i innych parametrów technicznych ustalanych w wyniku działań koncesyjnych kierowanych do skarżącej w relacji do częstotliwości wykorzystywanych już przez inne stacje nadawcze w tym samym regionie i do ich parametrów technicznych, należy parametry techniczne stacji K. W. dla programu "A." odpowiednio dostosować w taki sposób, by nie dochodziło do wzajemnego zakłócania się stacji nadawczych. Prezes UKE był zatem obowiązany, działając w ramach określonych przepisem art. 34 ust. 1a pkt 3 oraz art. 37 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji, do wydania stosownego postanowienia w celu zapobieżenia skutkom negatywnym wskazanym przez przepis art. 114 ust. 3 Pt. W związku z tymi ustaleniami technicznymi Prezesa UKE oraz wnioskom wyprowadzonym przez specjalistyczny techniczny organ regulacyjny, co do możliwości wzajemnego zakłócania się stacji przy niezmienności parametrów technicznych wynikających z ww. uchwały KRRiT, zdaniem Sądu nie można w tym obszarze zarzucić braku podstaw wynikających z przepisów prawa. Sąd I instancji powołując się na stanowisko NSA przedstawione w wyrokach: z dnia 19 października 2010 r. o sygn. akt II GSK 941/09 oraz z dnia 12 września 2012 r. o sygn. akt II GSK 1631/11, stwierdził, że Prezes UKE, działając w ramach posiadanych kompetencji, był uprawniony w do ustalenia ostatecznych warunków technicznych koncesji, jeżeli takie ustalenie okazało się być konieczne. W konkluzji WSA wskazał, że w przypadku postanowienia z dnia 3 lutego 2015 r. brak było podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa w postanowieniu z dnia 9 września 2014 r., wydanym przez Prezesa UKE w I instancji i uchylenia tego postanowienia. Stwierdził, że rozstrzygnięcie podjęte w II instancji przez Prezesa UKE w przedmiocie odmowy uzgodnienia koncesji, będące orzeczeniem na niekorzyść strony skarżącej, naruszało zakaz wyrażony w art. 139 k.p.a. i z tego powodu zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. WSA wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę w II instancji Prezes UKE, uwzględniając przedstawiony pogląd prawny, podda ocenie swoje postanowienie wydane w I instancji pod względem zasadności zgłoszonych przez skarżącą zarzutów co do meritum, w tym odniesie się do wniosku skarżącej dotyczącego możliwości weryfikacji przeprowadzonych przez organ analiz kompatybilnościowych, w wyniku próbnego uruchomienia nadawania programu "A." bez wskazanych ograniczeń skutecznej mocy promieniowania na azymucie 10 i 50 stopni oraz w sektorze 20 - 40 stopni, tj. wg. parametrów wynikających z uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 26 sierpnia 2014 r., Nr 376/2014, gdyż mogłoby to mieć istotne znaczenie dla wyjaśnienia spornej kwestii. Konkludując, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) WSA uchylił zaskarżone postanowienie. Prezes UKE zaskarżył powyższy wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez uzasadnienie rozstrzygnięcia, które nie znajduje swojego odzwierciedlenia w sentencji wyroku, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 139 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uchyleniu postanowienia Prezesa UKE z dnia 3 lutego 2015 r. Nr [...] zwanego dalej "Postanowieniem II", pomimo to, że nie wystąpiło naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności wydanie Postanowienia II nie nastąpiło z naruszeniem zakazu reformationis in peius, 3. art. 37 ust. 3 ustawy radiofonii i telewizji poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że "(...) Prezes UKE miał prawo uzgodnić z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji warunki techniczne w sprawie udzielenia koncesji, z zastrzeżeniem parametrów wskazanych w załączniku do postanowienia wydanego w I instancji, odbiegających od ustalonych w ww. uchwale KRRiT (...) ". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie wskazanym w zarzutach przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw kasacyjnych. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W rozpoznanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej sformułowane zostały w oparciu o obie podstawy kasacyjne. W pierwszej kolejności ustosunkowania się wymagał zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. jako najdalej idący z punktu widzenia konsekwencji procesowych związanych z ewentualnym stwierdzeniem jego zasadności. Skarżący kasacyjnie uzasadniając ten zarzut wskazał, że uzasadnienie dotyczy rozstrzygnięcia, które nie znajduje odzwierciedlenia w treści wyroku, co powiązał z faktem orzeczenia w punkcie 1. wyroku iż Sąd "uchyla zaskarżoną decyzję" podczas, gdy z uzasadnienia wynika, że przedmiotem oceny nie była decyzja, ale postanowienie Prezesa UKE. Zarzut ten jest nieuzasadniony. Powyższe stwierdzenie o uchyleniu decyzji, a nie postanowienia należało potraktować jako oczywistą omyłkę, którą Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i § 3 p.p.s.a. z urzędu sprostował. Nie budzi bowiem wątpliwości, że przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej było postanowienie Prezesa UKE z dnia 3 lutego 2015 r. o wskazanym w sentencji wyroku numerze i postępowanie, które doprowadziło do jego wydania. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia przepisu art. 37 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji. Skarżący kasacyjnie zarzucił, że stanowisko WSA jest wynikiem błędnej wykładni przepisu art. 37 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji. W myśl przepisu art. 37 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji koncesja w zakresie określonym w ust. 1 pkt 3 jest udzielana w porozumieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej, który zajmuje stanowisko, mając na względzie spełnienie warunków określonych w art. 114 ust. 3 Pt. Podkreślenia wymaga, że w obu wydanych w sprawie postanowieniach Prezes UKE uznał, że charakterystyka promieniowania stacji nadawczej określona w Uchwale KRRiT nie mogła zostać przez niego zaakceptowana ponieważ stacja nadawcza z parametrami wskazanymi w Uchwale mogła spowodować kolizję z przyznanymi na rzecz innych podmiotów rezerwacjami częstotliwości, to jest w rozpoznanej sprawie dotyczącymi częstotliwości 105,1 MHz wykorzystywanej przez stację nadawczą w lokalizacji L. Prezes UKE stwierdził, że konieczne było ograniczenie maksymalnej skutecznej mocy promieniowanej Stacji Z. 105,2 MHz na azymucie 10° i 50° o 2dB do wartości 1,26 kW oraz w sektorze 20°- 40° do wartości 1,12 kW ze względu na ochronę zasięgu stacji nadawczej L. 105,1 MHz, co znalazło odzwierciedlenie w treści uzasadnienia postanowienia wydanego w I instancji oraz w treści uzasadnienia postanowienia II instancji. Należy również podkreślić, że postanowienie I instancji nie zostało wydane "z zastrzeżeniem" czy "pod warunkiem". Prezes UKE określił w tym postanowieniu wszystkie wymagane parametry techniczne, z tym, że jeden (charakterystyka promieniowania anteny) został określony w sposób odmienny niż w uchwale KRRiT stanowiącej załącznik do wniosku Przewodniczącego KRRiT o uzgodnienie zmiany koncesji. Problem w rozpoznanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy użyte w art. 37 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji sformułowanie, że koncesja w zakresie określonym w ust. 1 pkt 3 tego artykułu jest udzielana w porozumieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej, który zajmuje stanowisko, mając na względzie spełnienie warunków określonych w art. 114 ust. 3 Pt oznacza, że Prezes UKE może tylko "uzgodnić" czyli zaakceptować przedstawione warunki w przypadku stwierdzenia, że wszystkie są prawidłowe bądź odmówić ich "uzgodnienia" w przypadku stwierdzenia, że chociaż jeden z warunków nie może zostać zaakceptowany, czy też przysługuje mu prawo, a nawet obowiązek określenia w wydawanym postanowieniu, w zakresie przysługujących mu kompetencji, prawidłowych warunków technicznych koncesji. Aby odpowiedzieć na to pytanie należy określić zakres kompetencji organów biorących udział w udzielaniu koncesji, a więc i w jej zmianie. Na podstawie art. 192 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne do zakresu działania Prezesa UKE należy w szczególności gospodarka w zakresie zasobów częstotliwości oraz kontrola spełniania wymagań dotyczących kompatybilności elektromagnetycznej. W ramach przyznanych kompetencji to Prezes UKE działając na podstawie art. 112 ust. 1, 2 i 3 Pt ustala plany zagospodarowania częstotliwości oraz zmiany tych planów (ust. 1), w odniesieniu do częstotliwości przeznaczonych do rozpowszechniania programów radiofonicznych i telewizyjnych Prezes UKE ustala plany zagospodarowania częstotliwości oraz zmiany tych planów, co czyni w uzgodnieniu z Przewodniczącym KRRiT na jego wniosek lub z własnej inicjatyw (ust. 2), a uzgodnienie, o którym mowa w ust. 2, dotyczy liczby i rodzaju planowanych częstotliwości i sieci oraz zasięgu i lokalizacji stacji nadawczych (3). Zgodnie z art. 114 ust. 2 ustawy Pt rezerwacji częstotliwości na cele prowadzenia programów radiofonicznych dokonuje (zmienia lub cofa) Prezes UKE w porozumieniu z Przewodniczącym KRRiT. Przy czym w ust. 3 tego artykułu określone zostały wymagania, które muszą spełniać częstotliwości objęte wnioskiem. Zadania KRRiT i jej Przewodniczącego zostały określone w ustawie o radiofonii i telewizji, gdzie w art. 6 ust. 2 pkt 3 wskazano, że do zadań KRRiT należy podejmowanie, w zakresie przewidzianym ustawą, rozstrzygnięć w sprawach koncesji na rozpowszechnianie programów (..). Natomiast organem właściwym w sprawach koncesji na podstawie art. 33 ust. 2 i 3 tej ustawy jest Przewodniczący Krajowej Rady, który podejmuje decyzję w sprawie koncesji na podstawie uchwały Krajowej Rady. W zakresie roli jaką pełnią w procesie przyznawania i zmiany koncesji Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, Naczelny Sąd Administracyjny za prawidłowe i aktualne uznaje przywołane przez Sąd I instancji stanowisko NSA, przedstawione w wyroku z dnia 19 października 2010 r. o sygn. akt II GSK 941/09 (publ. CBOSA; http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym Sąd ten stwierdził, że przy takim ukształtowaniu kompetencji i procedur nie ma wątpliwości, że zagadnienia techniczne związane z rezerwacją częstotliwości należą do Prezesa UKE, jako gospodarza częstotliwości. To ten organ decyduje "co" jest do podziału. Zagadnienia związane z wyborem koncesjonariusza i udzieleniem mu koncesji, na warunkach technicznych określonych przez Prezesa UKE, należą do Przewodniczącego KRRiT. To ten organ decyduje, "kto" otrzyma przeznaczoną do zagospodarowania częstotliwość (czyli to, co Prezes UKE przeznaczył do podziału). Żaden ze wskazanych organów nie ma "przewagi" w procesie koncesyjnym, gdyż każdy działa w granicach swoich kompetencji. W tym stanie rzeczy postanowienie Prezesa UKE wydane w trybie art. 106 § 5 k.p.a. i na podstawie art. 37 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji, nie jest tylko opinią, z którą powinien się zapoznać Przewodniczący KRRiT przed wydaniem decyzji koncesyjnej, jest natomiast wiążącym uzgodnieniem, co do warunków technicznych koncesji, które Przewodniczący KRRiT musi uwzględnić w treści decyzji koncesyjnej. W ocenie NSA w składzie orzekającym w rozpoznanej sprawie, ponieważ sprawy dotyczące częstotliwości należą do kompetencji Prezesa UKE, to brak jest podstaw do uznania, że w procesie wydawania decyzji dotyczącej przyznania, lub - jak w rozpoznanej sprawie - zmiany koncesji przysługuje mu wyłącznie prawo zaakceptowania bądź odmowy zaakceptowania zaproponowanych w uchwale KRRiT i przedstawionych do "uzgodnienia" przez jej Przewodniczącego warunków koncesji w zakresie należącym do kompetencji Prezesa UKE. Podstawy takiej nie daje brzmienie przepisu art. 37 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji, który wskazuje, że koncesja w zakresie wskazanych parametrów technicznych udzielana jest "w porozumieniu" z Prezesem UKE. Porozumienie oznacza tu, że każdy z organów biorących udział w procesie koncesyjnym określa warunki koncesji w zakresie przysługujących mu kompetencji. Porozumienie w zakresie dotyczącym warunków technicznych oznacza zatem, że ich ustalenie należy do Prezesa UKE, który w ramach swoich kompetencji zaakceptuje przedstawione mu przez Przewodniczącego KRRiT warunki techniczne, jeżeli uzna je za prawidłowe lub określi je odmiennie w przypadku stwierdzenia, że przedstawione warunki techniczne zostały ustalone nieprawidłowo. Za przyjęciem takiej wykładni przepisu art. 37 ust. 3 u.o.r.i.t. przemawia i to, że odmienna wykładnia powodowałaby, iż w przypadku stwierdzenia braku możliwości zaakceptowania któregokolwiek warunku, Prezes UKE odmawiałby "uzgodnienia", w konsekwencji czego Przewodniczący KRRiT nie mógłby udzielić koncesji ani dokonać jej zmiany, KRRiT musiałaby podjąć nową uchwałę określającą nowe warunki techniczne, które co istotne, musiałyby zostać ustalone przez Prezesa UKE jako organ, do którego kompetencji należą kwestie związane z częstotliwościami. Taka wykładnia przepisu art. 37 ust. 3 u.o.r.i.t. jest nie do pogodzenia z zasadą racjonalnego ustawodawcy. Wobec uznania, że postanowienie II instancji zostało wydane z naruszeniem art. 37 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji odnoszenie się do zarzutu naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 139 k.p.a. jest bezprzedmiotowe. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.