II SA/Kr 84/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej [...] w K. o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 110/16 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz skargi [...] w K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 110/16 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia I. odmówić przywrócenia skarżącej [...] w K. terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania sądowego; II. odrzucić skargę [...] w K. o wznowienie postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 110/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę [...] w K. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 27 listopada 2015 r. [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Wyrok tej jest prawomocny od dnia 23 lutego 2017 r. Pismem z dnia 21 stycznia 2019 r. [...] w K. złożyła skargę o wznowienie postępowania zakończonego powyższym wyrokiem. Skarga była dotknięta brakiem formalnym uniemożliwiającym nadanie jej dalszego biegu, albowiem nie dołączono do niej dokumentu pozwalającego stwierdzić, że osoby, które skargę podpisały, są umocowane do działania w imieniu skarżącej. W wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego z dnia 31 stycznia 2019 r. pełnomocnik z urzędu skarżącej został wezwany do usunięcia przedmiotowego braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone adresatowi w dniu 28 lutego 2019 r. Brak formalny skargi nie został w terminie usunięty. Pełnomocnik skarżącej przedłożył wprawdzie odpis KRS skarżącej, ale z ujawnionych tam danych nie wynika, że osoby, które popisały skargę, są uprawnione do reprezentowania skarżącej. Pismem z dnia 20 marca 2019 r. skarżąca zwróciła się o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi (wykonania zarządzeń referendarza sądowego) oraz przedłożyła uchwałę nr 25/K/10/18 z dnia 18 października 2018 r. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżąca wyjaśniła: "nie z naszej winy nastąpiło doręczenie do nas przesyłki sądu w dniu 19.03.2019r." Skarżąca dołączyła odpis pisma swojego pełnomocnika z dnia 1 marca 2019 r., w którym została poinformowana o treści wezwania sądu oraz o terminie upływającym w dniu 7 marca 2019 r. Pismo pełnomocnika skarżącej zostało nadane w dniu 1 marca 2019 r.; jak wynika z danych udostępnianych przez Pocztę Polską przesyłka była awizowana po raz pierwszy w dniu 5 marca 2019 r., a odebrana w dniu 19 marca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu zgodnie z art. 87 p.p.s.a. wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 zd. 2 p.p.s.a.). Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 zd. 1 p.p.s.a). Jakkolwiek w przedmiotowym wniosku nie sprecyzowano okoliczności tudzież argumentacji świadczącej o złożeniu go w czasie właściwym, należy przyjąć – założywszy że wskazywane przez skarżącą przyczyny uchybienia odnośnego terminu ustały w dniu odebrania przez nią pisma pełnomocnika (19 marca 2019 r.) – iż nie jest on spóźniony. Wniosek podlega zatem rozpoznaniu pod kątem istnienia przesłanki z art. 86 § 1 ab initio p.p.s.a. W ocenie Sądu przesłanka ta nie zachodzi. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Z brakiem winy mamy natomiast do czynienia tylko wówczas, gdy wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. II OZ 333/17, CBOSA). Brak winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 października 2005 r., II SA/Bk 369/05, LEX nr 173671). O braku winy w uchybieniu terminu można zaś mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., LEX nr 55832; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r, l SAB/Wa 78/05, LEX nr 192260, postanowienie NSA z 12 kwietnia 2017 r., sygn. II OZ 385/17, CBOSA). W przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze przede wszystkim czynności pełnomocnika (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 grudnia 2013 r., II SA/Łd 1043/13, CBOSA), choć w okolicznościach konkretnej sprawy nie bez znaczenia mogą być również działania samej strony. Złożony w niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu został uzasadniony twierdzeniem: "nie z naszej winy nastąpiło doręczenie do nas przesyłki sądu w dniu 19.03.2019r.". Twierdzenie to w żaden sposób nie naprowadza na przesłanki z art. 86 p.p.s.a. Przesyłkę sądową zawierającą wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi doręczono prawidłowo pełnomocnikowi skarżącej. Rzeczą pełnomocnika skarżącej było podjęcie stosownych działań w celu terminowego wykonania zarządzenia, choćby przez nawiązanie kontaktu ze skarżącą za pomocą innych środków komunikacji względnie zweryfikowanie aktualnych danych skarżącej w aktach rejestrowych. Z drugiej strony również sama skarżąca, uruchamiając postępowanie sądowe, powinna z własnej inicjatywy nawiązać kontakt ze swoim pełnomocnikiem i przekazać mu niezbędne do prowadzenia sprawy informacje. Należy też zauważyć, że skarżąca odebrała pismo swojego pełnomocnika w dniu 19 marca 2019 r., choć mogła to uczynić już w dniu 5 marca 2019 r., jako że wtedy było ono po nieudanej próbie doręczenia awizowane. W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych przepisów, Sąd orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do skargi o wznowienie postępowania (art. 276 p.p.s.a.). Ponieważ taki przypadek miał miejsce w niniejszej sprawie, Sąd – na podstawie wspomnianych przepisów – orzekł jak w pkt II sentencji postanowienia.