V SA/Wa 1818/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Marek Krawczak, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi .... Szpitala ... w R. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia ... września 2018 r. nr ... w przedmiocie odmowy wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na rzecz ... Szpitala ... w R. kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...] Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych ( dalej także jako: Prezes PFRON, organ) odmówił [...] Szpitalowi Wojewódzkiemu Nr[...] im. św. [...] w R. ( dalej jako : strona, skarżąca) wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc grudzień 2017 r. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu [...] stycznia 2018 r. strona przekazała do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego (Wn-D) za okres grudzień 2017 r. Ww. wniosek złożono w terminie, o którym mowa w §4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 czerwca 2016 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 951). Zgodnie z art. 26b. ust. 7 ustawy o rehabilitacji miesięczne dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzenia pracownika w części finansowanej ze środków publicznych. Natomiast zgodnie z art. 26b. ust. 8, przepisu ust. 7 nie stosuje się w przypadku, gdy pracodawca sfinansował wynagrodzenie pracownika: - ze środków publicznych z prowadzonej działalności, o których mowa w art.5 ust. 1 pkt 5, - z dochodów publicznych, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 3, ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077) zwaną dalej "ustawa o finansach publicznych". Pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. znak: [...] strona została poinformowana o prowadzonym postępowaniu sprawdzającym, mającym na celu ustalenie czy wnioskodawca spełnia przesłanki otrzymania miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Wn-D) za okres grudzień 2017 r. oraz na podstawie art. 7 i art. 77 k.p.a., strona została wezwana do przesłania dokumentów dotyczących pracowników , a mianowicie - umów o pracę zawartych z pracownikami niepełnosprawnymi ujętymi w załącznikach INF-D-P do wniosku Wn-D za okres sprawozdawczy grudzień 2017 r - kserokopii orzeczeń o niepełnosprawności pracowników niepełnosprawnych ujętych w załącznikach INF-D-P do wniosku Wn-D za grudzień 2017 r., - list płac oraz potwierdzeń wypłaty wynagrodzeń na rzecz pracowników niepełnosprawnych ujętych w załącznikach INF-D-P do wniosku Wn-D za okres grudzień 2017 r., - deklaracji rozliczeniowych ZUS DRA oraz potwierdzeń zapłaty składek ZUS od wynagrodzeń za okres grudzień 2017 r., - deklaracji PIT 4R ( lub innego dokumentu ustalającego wysokość należnej zaliczki) wraz z potwierdzeniem uiszczenia zaliczki na podatek dochodowy od wynagrodzenia za okres grudzień 2017 r. Strona do pisma nadanego w dniu [...] lutego 2018 r. załączyła dokumenty dotyczące zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych: - umowy o pracę ww. pracowników, -orzeczenia o stopniu niepełnosprawności ww. pracowników, - listy płac oraz potwierdzenia wypłaty wynagrodzenia za grudzień 2017 r. - deklarację rozliczeniową ZUS DRA za styczeń 2018 r. Pismem z dnia [...] lutego 2018 r. strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego mającego na celu ustalenie czy wnioskodawca spełnia kryteria do otrzymania miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za okres grudzień 2017 r. ze środków PFRON. Jednocześnie, została wezwana do złożenia wyjaśnień z jakiego źródła pochodzą środki, które przeznaczane są na wypłatę wynagrodzeń osobom niepełnosprawnym wskazanym w załącznikach INF-D-P za okres grudzień 2017 r. Ponadto organ wezwał stronę do przesłania: - zestawienia przychodów z działalności wytwórczej lub usługowej za okres grudzień 2017 r., z ewentualnym uwzględnieniem nadwyżki z poprzedniego okresu, - potwierdzenia przychodów (tj. faktur lub rachunków) wraz z potwierdzeniami zapłaty przez kontrahentów (np. wyciągi bankowe lub zestawienie operacji na rachunku) stanowiących podstawę do sfinansowania wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych wykazanych w załącznikach INF-D-P za okres grudzień 2017 r. Ww. pismo zostało odebrane w dniu [...] lutego 2018 r. Pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. organ ponownie wezwał stronę do przesłania dokumentów z pisma z dnia [...] lutego 2018 r. Ww. pismo zostało odebrane w dniu [...] kwietnia 2018 r. Pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. Fundusz , działając na podstawie art. 36 § 2 k.p.a. wyznaczył termin zakończenia postępowania na dzień [...] czerwca 2018 r. Ww. pismo zostało odebrane w dniu [...] kwietnia 2018 r. Pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. strona przekazała dokumenty potwierdzające osiągnięte dochody własne za grudzień 2017 r. w postaci faktur i wyciągów bankowych. Z kolei pismem z dnia [...] maja 2018 r. organ zwrócił się z prośbą do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o udzielenie informacji czy strona opłaciła (z uwzględnieniem rozliczeń konta płatnika) terminowo i w całości obowiązkowe składki na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, FP i PGŚP od wynagrodzeń za styczeń 2018 r. w związku z wypłatą wynagrodzeń za grudzień 2017 r. w styczniu 2018 r. Ww. pismo zostało odebrane w dniu [...] maja 2018 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. przekazał informacje, że za okres styczeń 2018 r. Strona opłaciła składki w pełnej wysokości, ale częściowo po obowiązującym terminie. Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. strona przesłała zaświadczenia wydane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych o niezaleganiu w opłacie składek z dnia [...] września 2017 r., z dnia [...] października 2017 r., z dnia [...] listopada 2017 r., z dnia [...] grudnia 2017 r., z dnia [...] stycznia 2018 r. oraz z dnia [...] lutego 2018 r. wraz z wyciągiem bankowym potwierdzającym zapłatę składek. W związku z powyższym organ zauważa, że obowiązujące przepisy ustawy o rehabilitacji i ustawy o finansach publicznych nie wskazują na możliwość sfinansowania przez jednostki budżetowe (państwowe lub samorządowe) wynagrodzeń osobowych pracowników ze środków, które nie byłyby uznane za środki publiczne, bądź też ze zrealizowanych przez te jednostki przychodów publicznych lub dochodów publicznych w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o finansach publicznych - co w konsekwencji wyłącza perspektywę zastosowania art. 26b ust. 8 ustawy o rehabilitacji, zezwalającego na udzielanie dofinansowania do wynagrodzeń. Organ podkreśla ,że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, ze środków publicznych finansuje się wydatki publiczne i rozchody publiczne. W myśl art. 44 ust. 1 ww. ustawy wydatki publiczne mogą być ponoszone wyłącznie na cele i w wysokościach ustalonych w: • ustawie budżetowej, • uchwale budżetowej jednostki samorządu terytorialnego, zwanej dalej "JST", • planie finansowym jednostki sektora finansów publicznych. W planie wydatków budżetu JST wyszczególnia się planowane kwoty, m.in. wydatków bieżących, które obejmują w szczególności wydatki jednostek budżetowych na wynagrodzenia i składki od nich naliczane, zgodnie z art. 211 ust. 1, art. 236 ust. 1 i ust. 3 pkt. 1a ustawy o finansach publicznych. W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o finansach publicznych jednostki budżetowe są jednostkami organizacyjnymi sektora finansów publicznych nieposiadającymi osobowości prawnej, które - zgodnie z tzw. "zasadą finansowania brutto" - pokrywają swoje wydatki bezpośrednio z budżetu państwa lub budżetu JST, a pobrane dochody odprowadzają na rachunek odpowiedniego budżetu. Zgodnie z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji miesięczne dofinansowanie nie przysługuje, jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni. W toku prowadzonego postępowania strona przedstawiła dokumenty świadczące o tym, że finansuje wynagrodzenia zatrudnionych osób niepełnosprawnych z własnych dochodów, nie będących środkami publicznymi. Organ podnosi poza tym ,że analiza zgromadzonej w toku postępowania dokumentacji wykazała, że za okres sprawozdawczy grudzień 2017 r. (okres rozliczeniowy ZUS - styczeń 2018 r.) składki na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, FP i FGŚP dotyczące wynagrodzeń za ww. okres sprawozdawczy opłacone zostały częściowo po terminie, tzn. w dniu [...] marca 2018 r. Zatem wnioskodawcy nie przysługuje miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres grudzień 2017 r., w związku z czym jest zobowiązany do niezwłocznego dokonania korekty wniosku Wn-D wraz z załącznikami INF-D-P za ww. okres sprawozdawczy poprzez złożenie korekty zerującej wartość należnego dofinansowania. Skargę na opisaną wyżej decyzję wniosła strona domagając się: 1) uchylenia decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] września 2018 roku nr [...], 2) zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono Naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 2018 roku Kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. z 2017 roku poz. 1257/ przez zaniechanie zbadania całego materiału dowodowego zebranego w sprawie i przyjęcie, iż skarżący nie uzyskał uprawnienia do wypłaty dofinansowania z uwagi na zaległości w zapłacie składak na ubezpieczenie społecznego i prawa materialnego a to: - art 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych przez błędne przyjęcie, iż miesięczne koszty pracy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów wynikających z odrębnych przepisów przekraczających 14 dni, kiedy koszty te zostały pokryte w terminie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd zauważył co następuje Skarga jest zasadna W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2018 r, poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie sąd uznał, że Prezes PFRON naruszył przepisy prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, jak również przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako zasadna podlega uwzględnieniu w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Przechodząc do merytorycznej analizy sprawy sąd zauważa, że Unia Europejska w sposób szczególny wspiera osoby niepełnosprawne, co znajduje także odzwierciedlenie w preambule rozporządzenia 651/2014. Zgodnie bowiem z motywem 52 i 54 tego rozporządzenia wspieranie (...) pracowników niepełnosprawnych to niezwykle istotne cele polityki gospodarczej i społecznej Unii i jej państw członkowskich. Pewne kategorie pracowników (...) niepełnosprawnych wciąż mają trudności z wejściem na rynek pracy i pozostaniu na nim. W związku z tym organy publiczne mogą stosować środki mające na celu zachęcenie przedsiębiorstw do zwiększenia poziomów zatrudnienia tych kategorii pracowników, zwłaszcza osób młodych. Jako że koszty zatrudnienia stanowią część zwykłych kosztów operacyjnych każdego przedsiębiorstwa, pomoc na zatrudnienie (...) pracowników niepełnosprawnych powinna mieć pozytywny wpływ na poziomy zatrudnienia wspomnianych kategorii pracowników i nie powinna zaledwie umożliwiać przedsiębiorstwom ograniczenie kosztów, które musiałyby ponieść w przypadku nieotrzymania pomocy. Pomoc taka powinna być więc wyłączona z obowiązku zgłoszenia, jeśli istnieje prawdopodobieństwo, że przyczyni się ona do wejścia lub ponownego wejścia tych kategorii pracowników na rynek pracy i pozostania na nim. Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przysługuje pracodawcy po spełnieniu warunków określonych w art. 26a-26c ustawy o rehabilitacji. Przypomnieć należy, że przy stosowaniu przepisu art. 26a ustawy o rehabilitacji (stanowiącym przesłanki nabycia uprawnienia przez pracodawcę) oraz przy jego wykładni należy mieć na uwadze treść przepisów unijnych zezwalających na udzielanie tego rodzaju pomocy przepisami krajowymi. Wykładnia przepisów krajowych powinna być zgodna z wykładnią przepisów unijnych. Zgodnie z art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji środki Funduszu, przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a, art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia 651/2014. Art. 2 pkt 3 rozporządzenia 651/2014 pracownika niepełnosprawnego definiuje jako każdą osobę, która: a) jest uznana za osobę niepełnosprawną na mocy prawa krajowego; lub b) ma długotrwale naruszoną sprawność fizyczną, umysłową, intelektualną lub sensoryczną, co może, w oddziaływaniu z różnymi barierami, utrudniać im pełne i skuteczne uczestnictwo w środowisku pracy na równych zasadach z innymi pracownikami. Zgodnie z treścią art. 2 pkt 10 ustawy o rehabilitacji niepełnosprawność to trwała lub okresowa niezdolność do wypełniania ról społecznych z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu, w szczególności powodująca niezdolność do pracy. Natomiast osobą niepełnosprawną zgodnie z art. 1 ustawy o rehabilitacji jest osoba, której niepełnosprawność została potwierdzona orzeczeniem: 1) o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności lub 2) o całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy na podstawie odrębnych przepisów, lub 3) o niepełnosprawności, wydanym przed ukończeniem 16 roku życia. Art. 33 ust. 1 rozporządzenia 651/2014 stanowi, że pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I. Intensywność pomocy nie przekracza 75 % kosztów kwalifikowalnych art. 33 ust. 5. Mając powyższe przepisy na uwadze należy stwierdzić, że aby Strona mogła uzyskać dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych musi spełniać warunki do uzyskania tej pomocy publicznej na ostatni dzień miesięcznego okresu sprawozdawczego. Zatem zmiany w sytuacji podmiotu nie związane z jego działaniem lub zaniechaniem nie mogą mieć wpływu na możliwość uzyskania dofinansowania. Odnosi się to również do korekt deklaracji, które mogą mieć miejsce, ale tylko w sytuacjach niezależnych od pracodawcy. Zgodnie z art. 26a ust. 1a1 pkt 3ustawy o rehabilitacji miesięczne dofinansowanie nie przysługuje jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni. W myśl art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji kwota miesięcznego dofinansowania nie może przekroczyć 90% faktycznie i terminowo poniesionych miesięcznych kosztów płacy, a w przypadku pracodawcy wykonującego działalność gospodarczą, w rozumieniu przepisów o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, zwanego dalej "pracodawcą wykonującym działalność gospodarczą", 75% tych kosztów. Tym samym art. 26a ust. 4 w zakresie intensywności pomocy dla osób prowadzących działalność gospodarczą jest odzwierciedleniem 33 ust. 5 rozporządzenia 651/2014. Koszty płacy oznaczają, zgodnie z art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczone od tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Należy zauważyć, że za terminowo poniesione koszty płacy uznaje się te, które zostały poniesione w terminach wynikających odpowiednio z przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (wynagrodzenie), z ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (należności składkowe) oraz z ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (zaliczki na podatek dochodowy od wypłaconych wynagrodzeń). W sprawie sporna jest kwestia związana z opłaceniem należności składkowych. Zgodnie natomiast z art. 47 ust. 1 usus płatnik składek przesyła w tym samym terminie deklarację rozliczeniową, imienne raporty miesięczne oraz opłaca składki za dany miesiąc, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2a i 2b, nie później niż: 1) do 10 dnia następnego miesiąca - dla osób fizycznych opłacających składkę wyłącznie za siebie; 2) do 5 dnia następnego miesiąca - dla jednostek budżetowych i samorządowych zakładów budżetowych; 3) do 15 dnia następnego miesiąca - dla pozostałych płatników. Sąd w tym miejscu ponownie wskazuje, że przy wykładni przepisów krajowych należy mieć na uwadze treść przepisów unijnych zezwalających na udzielanie tego rodzaju pomocy przepisami krajowymi. Jest to szczególnie istotne przy odkodowaniu normy prawnej wskazanej w powołanym art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji. Zauważyć bowiem należy, że art. 33 ust. 2 rozporządzenia 651/2014 wskazuje, że za koszty kwalifikowalne uznaje się koszty płacy w danym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego. Tym samym przepisy dotyczące dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jednoznacznie wiążą koszty płacy z zatrudnieniem konkretnego pracownika niepełnosprawnego, a nie wszystkich pracowników, w tym pracowników pełnosprawnych. Nieterminowe pokrywanie przez pracodawców miesięcznych kosztów płacy, o którym mowa w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji odnosi się zatem wyłącznie do kosztów płacy pracownika niepełnosprawnego, a nie pracowników ogółem. W wypadku, gdy nie ma żadnych wątpliwości, że koszty płacy osoby niepełnosprawnej zostały pokryte w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, to niepokrywania kosztów płacy osób pełnosprawnych w wymaganych terminach organ nie może oceniać w kontekście art. 26a ust. 1a1 pkt 3 i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji, a jedynie w takim wypadku jest zobowiązany do ustalenia, czy przedsiębiorca nie znajduje się w trudniej sytuacji ekonomicznej wg kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej (art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji). W ocenie Sądu ustawa o rehabilitacji posługując się pojęciem koszty płacy odnosi je do kosztów płacy poniesionych w związku z zatrudnieniem osób niepełnosprawnych a nie pracowników pełnosprawnych. Dlatego też w ocenie sądu Prezes PFRON badając, czy wystąpiła przesłanka z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji powinien był ustalić, czy strona poniosła koszty płacy pracownika niepełnosprawnego z uchybieniem terminów wynikających z odrębnych przepisów. Organ takiego ustalenia w sprawie jednak nie dokonał i nie przedstawił w zaskarżonej decyzji, czym - w ocenie sądu - naruszył art. 7 k.p.a. i art. 77 w zw. z art. 11 k.p.a. Podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes obywateli. Postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w ocenie sądu stanowiło przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo trzeba wskazać, że istotnie z przepisów ustawy o rehabilitacji wynika, że funkcjonujący system wsparcia zatrudnienia osób niepełnosprawnych w formie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych uznaje koszty płacy jako całość i niema możliwości wnioskowania o dofinansowanie jedynie do części tych kosztów. Taka konstrukcja systemu wsparcia zatrudnienia osób niepełnosprawnych (a nie wszystkich pracowników) ma na celu ochronę tych pracowników. Poniesienie przez pracodawcę kosztów płacy związanych z wypłatą wynagrodzenia wiąże się ściśle również z poniesieniem pozostałych kosztów płacy, tj. m.in, kosztów ubezpieczenia społecznego, ubezpieczenia zdrowotnego, składek na Fundusz Pracy i FGŚP. W związku z powyższym wystarczającym jest, aby pracodawca nie poniósł któregokolwiek z ww. kosztów płacy np. w zakresie składek na ubezpieczenia zdrowotne pracowników niepełnosprawnych, aby stwierdzić, że dofinansowanie nie przysługuje. Sąd zauważa, że w przedmiotowej sprawie organ zwracał się do oddziału ZUS o udzielenie informacji czy strona terminowo i w całości opłaciła składki na ubezpieczenia społeczne za sporny miesiąc. ZUS w odpowiedzi na zapytania informował, że strona za wskazany miesiąc nie opłaciła w całości należności składkowych w wymaganym terminie (ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych świadczeń Pracowniczych). Sąd stwierdza, że istotnie dowód przedstawiony przez ZUS ma walor dokumentu urzędowego, jednakże jak każdy dowód podlega ocenie przez gospodarza postępowania, w tym wypadku przez Prezesa PFRON i w wypadku, gdy treść dowodu w sposób niepełny odzwierciedla stan faktyczny, albo też temu dowodowi przeczą inne dowody, także z dokumentów (np. przedstawione przez stronę), to organ winien dokonać ich oceny i ewentualnie wyjaśnić powody rozbieżności oraz je przedstawić w decyzji. Organ natomiast rozpoznając sprawę dokumenty te zupełnie pominął i oparł się jedynie na własnych informacjach od ZUS. Prezes PFRON również nie odniósł się do twierdzeń Skarżącego, że dokumentacja finansowa Skarżącego wskazuje, iż środki pieniężne były przelewane do ZUS z zachowaniem terminów. W związku z powyższym Sąd stwierdza, że skoro pracodawca uzyskuje dofinansowanie do wynagrodzenia konkretnego pracownika niepełnosprawnego, to w decyzji organ winien odnosić wszelkie nieprawidłowości, które ustalił do tego konkretnego pracownika niepełnosprawnego, a nie globalnie w sposób uniemożliwiający kontrolę ze strony sądu (a także uniemożliwiający polemikę ze strony szpitala). W zaskarżonej decyzji tego zabrakło. Zabrakło konkretnych danych odnoszących się do konkretnych niepełnosprawnych pracowników, którym wg organu Skarżący (pracodawca) nie pokrył kosztów płacy (należności składkowych) we wskazanych w przepisach terminie. Innymi słowy organ winien uzyskać dowód i go przedstawić w decyzji wskazujący, że koszty płacy za osoby niepełnosprawne zostały poniesione po wymaganym terminie. Dowodem takim powinna być informacja o niedopłacie za sporne miesiące na indywidualnym koncie ZUS każdej z niepełnosprawnych osób, co istotne wskazanych w zaskarżonej decyzji. Organ także, zgodnie z obowiązującym zasadami prowadzenia postępowania i uzasadniania decyzji powinien odnieść się do wyjaśnień Skarżącego i przedstawianych przez niego dowodów, które w ocenie Strony prowadzą do zupełnie odmiennych ustaleń. Mając powyższe na względzie w ocenie sądu w sprawie organ naruszył przepisy materialne (ar. 2 ust. 4a w zw. z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji), gdyż dokonał nieprawidłowej wykładni pojęcia koszty płacy, a także naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę, organ weźmie pod uwagę powyższe. Ustali i jeżeli taki fakt będzie miał miejsce przedstawi w zaskarżonej decyzji informację o niedopłacie za sporny miesiąc na indywidualnym koncie ZUS każdej z niepełnosprawnych osób. Odniesie się także do stawianych przez stronę zarzutów i przywoływanych w skardze dokumentów. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach sąd orzekł opierając się na treści art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.