IV SAB/Gl 18/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Wójta Gminy O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności i że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2) zobowiązuje organ do załatwienia wniosku strony skarżącej w terminie 14 dni, 3) oddala skargę w pozostałym zakresie, 4) zasądza od Wójta Gmina O. na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w kwocie 100,00 zł (słownie: sto złotych). M. P.- dalej strona- 21.11.2018 r. przesłał poprzez ePUAP na adres skrytki Urzędu Gmina O. wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie; Skanu decyzji administracyjnej znak: [...] z dnia [...]r. wskazując adres swojej skrzynki ePUAP. Pismem z dnia 04.12.2018r. nr [...] r. ePUAP Wójt Gminy O. poinformował stronę o wydłużeniu terminu udzielenia odpowiedzi na wniosek do dnia 18.01.2019 r. wskazując na art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej jako podstawę prawną swego działania. Następnie pismem z dnia 23.01.2018 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem WójtA Gminy O. na bezczynność tegoż w zakresie udostępnienia informacji publicznej zawartej we wniosku z 21.11.2018r. W skardze postawiła organowi zarzut naruszenia: I.art.61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (dalej jako UDIP) w zakresie w jakim daje on prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej, poprzez nie udostępnienie zawnioskowanych informacji pomimo istniejącego ustawowego obowiązku, II. art. 13 pkt. 1 UDIP w zakresie w jakim zobowiązuje on do udostępnienia informacji bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od złożenia wniosku, a w przypadku gdy informacja nie może być udostępniona w tym terminie zobowiązuje on organ do udostępnienia informacji w wyznaczonym terminie nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od złożenia wniosku, poprzez nie udostępnienie informacji w terminie. Jednocześnie wniosła o: zobowiązanie Wójta do realizacji wniosku z dnia 21 listopada 2018 r., zasądzenie na rzecz Strony Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie grzywny.  W treści skargi skarżący podniósł, iż wniosek spełniał zarówno podmiotowy, jak i przedmiotowy zakres zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, a prawo każdego obywatela do uzyskania informacji wynika wprost z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, co potwierdza art. 2 ust. 1 UDIP, dlatego też nie ma wątpliwości, iż Wójt jako organ władzy publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zdaniem skarżącego decyzja administracyjna bez wątpienia posiada także walor informacji publicznej, ponieważ zawiera informację o działalności organów władzy publicznej. Poza tym jest to informacja o danych publicznych, a te zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 UDIP stanowią informację publiczną i podlegają udostępnieniu, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministarcyjnym, na poparcie czego przytoczył stosowne wyroki. Zaznaczył także, iż zgodnie z wykładnią prawa zawartą w wyroku NSA o sygn. akt I OSK 285/11, prawo złożenia tej skargi nie wymaga wyczerpania środków zaskarżenia, "Powyższe rozważania prowadzą więc do wniosku, że skoro skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej zmierza do jak najszybszego rozpatrzenia wniosku, a ustawa nie stawia dodatkowych warunków do jej wniesienia, to może być ona wniesiona do sądu administracyjnego bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Dodał, iż w uchwale tej zawarto następującą wykładnię stosowania prawa: "Przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. " Zaś w tezie wyroku NSA z dnia 5 lipca 2012 (sygn. akt II OSK 1031/12) zauważono: "O ile wydanie przez organ administracyjny na dzień orzekania przez Sąd żądanego rozstrzygnięcia sprawy czyni z natury rzeczy niemożliwymi zobowiązanie organu do działania, o tyle nie zwalnia to Sądu z obowiązku zbadania, czy w sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego, a następnie oceny, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz rozważania, czy zachodzą podstawy do wymierzenia organowi grzywny (art. 149 par. 1 i 2 p.p.s.a.). Podjęcie przez organ czynności procesowych powoduje, iż ustaje stan ewentualnej bezczynności organu, co uzasadnia umorzenie postępowania w zakresie skargi na bezczynność organu, ale nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania sądowego dotyczącego skargi strony na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ". Mając na względzie okoliczność że pomimo upływu maksymalnego dwu miesięcznego terminu określonego w art. 13 ust.2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, Wójt Gminy O. pozostaje w stanie tzw. bezczynności w zakresie złożonego wniosku, w ocenie skarżącego zasadnym jest rozważenie że bezczynność organu ma charakter rażącego naruszenia prawa. Wójt Gminy O. w odpowiedzi na skargę z 31.01.2019 r. wniósł o umorzenie postępowania sądowego informując, iż odpowiedź na złożony przez stronę w trybie dostępu do informacji publicznej wniosek została sporządzona w dniu 29.01.2019 roku i przesłana wnioskodawcy. Podniósł iż autor skargi składając wniosek nie określił czego przedmiotowa decyzja dotyczy co wymusiło przedłużenie terminu odpowiedzi wobec konieczności jej zlokalizowania. Po powiadomieniu strony o przedłużeniu terminu do załatwienia wniosku zakreślonym do dnia 18.01.2019 roku została mu udzielona odpowiedź z dnia 29.01.2019 r. przesłana 30.01.2019 r. Nie udzielenie odpowiedzi w terminie do 18.01.2019 r. spowodowane było absencją chorobową pracowników. W ocenie organu wniosek strony nie jest wnioskiem o uzyskanie informacji publicznej co zostało przedstawione w odpowiedzi z 29.01.2019 roku. W czasie rozpoznawania wniosku zlokalizowano w/w decyzję w sprawie , w której wnioskodawca nie jest stroną i co do zasady nie może ona pozyskać jej kopii w trybie Ustawy o dostępie do informacji publicznej o czym została powiadomiona w odpowiedzi z 29.01.2019 r. W ocenie Wójta Gminy O. aktywność skarżącego jest nadużyciem prawa do informacji publicznej.  Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania, w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej samej ustawy. Ponadto dodać należało, że według art. 149 § 1 p.p.s.a., Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, bądź zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, bądź zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, bądź stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może również orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W tym miejscu przyjdzie wyjaśnić, że w orzecznictwie sądowym i doktrynie zgodnie przyjmuje się, że ze stanem bezczynności mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Przez bezczynność należy rozumieć również sytuację, gdy organ niezasadnie uznawszy, iż wniosek nie dotyczy informacji publicznej odmawia wnioskodawcy żądanych informacji. Dodatkowo, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez organy władzy publicznej i samorządów (gospodarczych i zawodowych) oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji (art. 4 u.d.i.p.). Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez przywołane podmioty publiczne lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06 i 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14, CBOS), a o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p., decyduje również kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Przechodząc do merytorycznych rozważań wskazać należy, iż skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczyła bezczynności Wójta Gminy O. w zakresie powyżej zacytowanego wniosku skarżącego z dnia 21.11.2018 r., w zakresie przesłania skanu decyzji z [...]r. nr [...] dotyczącej informacji publicznej, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W świetle przepisów u.d.i.p. Wójta Gminy O. jako organ władzy publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udzielania posiadanych informacji publicznych, a w rezultacie spoczywa na nim obowiązek udostępniania danych mających charakter informacji publicznej. Art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. stanowi, iż zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Przy czym, organami władzy publicznej w rozumieniu powołanego przepisu są też organy samorządu terytorialnego, a więc organy gminy, powiatu i województwa (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 94). Ustawodawca odnosi się do władzy publicznej wskazując na pewne generalne powinności, czy uprawnienia. Natomiast wtedy, gdy chodzi o konkretyzację tych powinności i uprawnień, wskazuje na organy, które mają realizować określone obowiązki i uprawnienia (M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 42 i 44). W prawie administracyjnym przyjmuje się, że organ to wewnętrzna jednostka organizacyjna danego podmiotu prawa wyposażona w uprawnienie do wyrażania woli tego podmiotu. Uprawnienie takie opiera się na obowiązującym prawie, a nie na pełnomocnictwie udzielonym przez ten podmiot (zob. M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2015, s. 47). Jednak ustawodawca nie utożsamił pojęcia "podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej" z pojęciem "organ administracji publicznej" określonym w art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, dalej w skrócie: "k.p.a."), ale rozszerzył krąg podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji tak, aby każdy podmiot publiczny, który taką informację posiada, ją udostępnił. Przepis art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a. zawiera ustawową definicję pojęcia organów jednostek samorządu terytorialnego stanowiąc, że rozumie się przez to organy gminy, powiatu, województwa, związków gmin, związków powiatów, wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę, marszałka województwa oraz kierowników służb, inspekcji i straży działających w imieniu wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty lub marszałka województwa, a ponadto samorządowe kolegia odwoławcze. W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że do ustalenia, czy określony podmiot może być zobowiązany do udzielenia informacji na podstawie przepisów u.d.i.p., konieczne jest zbadanie istnienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, czy adresat wniosku to organ lub podmiot wykonujący zadania publiczne, po drugie, czy w ramach wykonywania powierzonych mu zadań publicznych może on wytwarzać lub pozyskiwać informację publiczną. Jednocześnie omawiany przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie odwołuje się do pojęcia funkcjonariusza publicznego, to jednak uznać należy, że również ten funkcjonariusz jest zobowiązany do udzielania informacji publicznej za pośrednictwem organu, w ramach którego pełni swoją funkcję, lub bezpośrednio, gdy nie ma odpowiedniego zhierarchizowania organizacyjnego (np. wójt, burmistrz, prezydent, funkcjonariusz straży miejskiej, czy wydający decyzję administracyjną pracownik samorządu terytorialnego). Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy zważywszy na użyty w nim zwrot "w szczególności" i prowadzi do wniosku, że wszystko to, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. I tak w art. 6 ust. 4 u.d.i.p. określono, iż udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: 4) danych publicznych, w tym: a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności:– treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, Wójt Gminy O. nie jest organem władzy publicznej, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., ale może być podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. do udzielenia informacji mającej charakter informacji publicznej, będącej w jej posiadaniu, jako podmiot reprezentujący inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Tymczasem, zobowiązany do udzielania informacji publicznej adresat wniosku - Wójt Gminy O. złożonego przez skarżącego, w wymaganym terminie bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. ( art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) nie udzielił. Dopiero w wyniku wniesionej do WSA skargi wydał pismo z 29.01.2019r o odmowie udzielenia informacji z uwagi na nakaz dostępu do wnioskowanego dokumentu jedynie dla stron postępowania administracyjnego wynikający z art. 73 kpa , z której to odmowy skład orzekający w sprawie wnioskuje iż M P. nie stroną postępowania administracyjnego zakończonego decyzją o której skan skarżący wnosi . Stanowisko Wójta Gminy O. jest błędne gdyż zdaniem Sądu należało potraktować wniosek skarżącego jako żądanie do informacji publicznej, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4a u.d.i.p.: danych publicznych, w tym – treści i postaci dokumentów urzędowych, w szczególności – treści aktów administracyjnych. W świetle u.d.i.p. nie budzi bowiem wątpliwości to, że sama decyzja administracyjna jako przejaw woli organu administracyjnego w określonej sprawie, stanowi informację publiczną. Decyzje rozstrzygają sprawy administracyjne i jako akty administracyjne indywidualne bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez organ administracji publicznej stanowią dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4a ustawy (por. wyrok NSA z dnia 11.05.2006 r. sygn. akt II OSK 812/05, LEX nr 236465 wyrok WSA w Warszawie z dnia 20.03.2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 26/12; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 21.11. 2012 r., sygn. akt II SAB/Go 41/12). Zwrócić należy ponadto uwagę na to, że decyzja jako akt administracyjny i jednocześnie dokument urzędowy, stanowi informację publiczną również wtedy, gdy zawiera rozstrzygnięcie dotyczące podmiotów innych niż władze publiczne. Wynika to wprost z przepisów nie wprowadzających ograniczeń co do rodzajów aktów administracyjnych stanowiących informację publiczną i nie budzi kontrowersji w orzecznictwie (por wyrok WSA w w Krakowie z dnia 28.03.2011 r., II SAB/Kr 13/11, LEX nr 994243). W konsekwencji powyższego błędny jest pogląd Wójta, iż wniosek strony nie dotyczy informacji publicznej . W odniesieniu do uwagi Wójta, iż brak jest możliwości dostępu do przedmiotowej decyzji z uwagi na zasady udostępniania akt jedynie stronom postępowania administracyjnego (art.73 kpa), co jak zdaje się wynikać z treści pisma z 29.01.2019r. w ocenie Wójta w odniesieniu do strony zachodzi, to zauważyć należy, iż wskazany przez organ przepis dotyczy toku postępowania administracyjnego. Jednak w oparciu o akta administracyjne przedłożone do skargi skład orzekający nie może skontrolować w jakiej fazie jest postępowanie administracyjne w przedmiocie, którego strona domaga się skanu decyzji administracyjnej o nr [...] z [...]r. Nadto należy zauważyć, iż w sytuacji zakończenia toku postępowania administracyjnego decyzją ostateczną zastosowanie znajduje wprost regulacja art. 6 ust. 4 pkt 1 lit.a u.d.i.p,. która obejmuje sytuacje gdy z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej znajdującej się w aktach sprawy administracyjnej wystąpi osoba niebędąca stroną postępowania, zatem nie dysponująca odrębnym trybem dostępu do tych akt na podstawie art. 1 ust. 2 u.d.i.p. (wyrok NSA z dnia 28 października 2009 r., I OSK 545/09, LEX nr 573286, postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2012 r., I OSK 790/12, LEX nr 1295815). Skoro zatem treść decyzji administracyjnej - jako aktu administracyjnego - stanowi informację publiczną, Wójt Gminy O. powinien był rozpoznać wniosek strony z dnia 21.11.2018. r. i załatwić go w jeden z przewidzianych w u.d.i.p. sposobów, z wyłączeniem odmowy udzielenia wnioskowanej informacji publicznej z powodu uznania przez organ, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Organ powinien był w szczególności albo udzielić informacji, co jest czynnością materialno-techniczną, albo decyzją administracyjną odmówić udostępnienia informacji, jeżeli stwierdziłby zaistnienie którejkolwiek z okoliczności, o jakiej mowa w art. 5 u.d.i.p. Jeżeli organ ten uzna, że istnieją podstawy do udzielenia informacji w pełnym zakresie i w sposób wskazany przez skarżącego, powinien udostępnić żądaną informację (art. 14 ust. 1 ud.i.p). Jeżeli informacja nie może być udostępniona w sposób i w formie wskazanej we wniosku, zastosowanie mieć będzie art. 14 ust. 2 ud.i.p. W przypadku uznania, że zachodzą podstawy do ochrony prywatności organ rozważy, czy i w jakim zakresie powinna nastąpić odmowa udostępnienia informacji w formie decyzji (art. 16 ust. 1 ud.i.p). Niewątpliwie bowiem zdaniem składu orzekającego w sprawie miała miejsce bezczynność wyrażająca się sytuacją, gdy organ niezasadnie uznawszy, iż wniosek nie dotyczy informacji publicznej odmówił wnioskodawcy żądanych informacji. W świetle powyższych okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, zobowiązując Wójta Gminy O. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 21.11.2018 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rozpoznając sprawę w tym ostatnim zakresie Sąd doszedł do przekonania, że organ nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Bezsporne jest, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. W przedmiotowej sprawie nie sposób dopatrzeć się ze strony organu lekceważenia skarżącej, czy też celowego przedłużania postępowania. Organ wprawdzie wadliwie odmówił pismem z dnia 29.01.2019 r. udostępnienia żądanej informacji pozostając w błędnym przekonaniu, że objęta wnioskiem strony decyzja nie jest informacją publiczną, ale takie działania organu nie wynikały z rażącej przewlekłości, ale z odmiennej oceny przez organ charakteru wniosku o udostępnienie informacji. Ponadto nie dotrzymując terminów o jakich mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p Wójt powiadomił w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację. Dlatego na podstawie art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Z tych samych powodów nie było podstaw do uwzględnienia żądania skargi w zakresie wymierzenia grzywny organowi. Wobec tego, w tej części skargę należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a. o czym orzeczono w pkt 3. Orzeczenie o kosztach postępowania, zapadło na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz art. 250 p.p.s.a. Na koszty te składają się wpis sądowy (100 zł).