VI SA/Wa 2659/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji oddala skargę Uzasadnienia I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej też jako "skarżąca", "strona" lub "spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej też jako "Prezes UKE" lub "organ") z dnia [...] października 2016 r. nr [...] (dalej też jako "Decyzja II"). Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 roku nr [...] (dalej też jako "Decyzja I") umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie zmiany decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 roku (zmienionej kolejnymi decyzjami organu nr [...] z dnia [...] września 2009 r., nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] z dnia [...] września 2012 r., nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. oraz [...] z dnia [...] listopada 2015 r.). Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 dalej też jako "k.p.a.") oraz art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1489 ze zmianami, dalej też jako "Pt"). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: Na mocy decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 roku (zmienionej kolejnymi decyzjami organu) skarżąca uzyskała prawo do dysponowania częstotliwością obejmującą kanały o szerokości 8 MHz, z zakresu 470-790 MHz, przeznaczone do świadczenia audiowizualnych usług medialnych, w tym rozprowadzania programów radiofonicznych lub telewizyjnych na obszarze całego kraju, w radiokomunikacyjnej służbie radiodyfuzyjnej. Pismem z dnia 26 maja 2015 r. Prezes UKE zawiadomił skarżącą o wszczęciu z urzędu, na podstawie art. 155 k.p.a., postępowania w sprawie zmiany Rezerwacji w zakresie dotyczącym zmiany Załącznika nr 2 do Rezerwacji ,,Warunki uzyskania pozwolenia radiowego po 31 maja 2015 r. Rezerwowane częstotliwości oraz obszary" (dalej też jako "Załącznik nr 2"). Z kolei pismem z dnia 27 maja 2015 r. organ wezwał skarżącą do pisemnego przedstawienia, w terminie 5 dni od dnia otrzymania wezwania, wyjaśnień niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj.: oświadczenia, że I. wyraża zgodę na: - zmianę Rezerwacji w sposób wskazany w załączniku nr 1 do pisma z 27 maja 2015 r., - zmianę Załącznika nr 2 w sposób wskazany w załączniku nr 2 do pisma z 27 maja 2015 r. W treści ww. pisma Prezes UKE poinformował I., że propozycja zmian Załącznika nr 2 dotyczy: wskazania w kolumnie "Nr kanału" numeru kanału przypisanego do wykorzystywania na poszczególnych obszarach zgodnie z Zarządzeniem nr 13 Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 22 maja 2015 r. w sprawie planu zagospodarowania częstotliwości dla zakresu 470-790 MHz (Dz. Urz. UKE z 2015 r. poz. 46), zwanym dalej "Planem zagospodarowania"; aktualizacji identyfikatorów terytorialnych gmin (numerów TERYT) poprzez dodanie cyfry 0 przed numerem TERYT dla gmin znajdujących się w poszczególnych, enumeratywnie wymienionych obszarach, aktualizacji identyfikatora terytorialnego gminy, zmiany nazwy opisanych gmin, zmiany nazwy obszaru wykorzystania częstotliwości, czy też usunięciu kolumny "Zasięg zakłóceniowy". W odpowiedzi skarżąca wskazała między innymi, że przedstawione przez Prezesa UKE zmiany wydają się być zbieżne z Planem zagospodarowania, a nadto docenia fakt uwzględnienia w Planie zagospodarowania części uwag zgłoszonych podczas konsultacji społecznych tego dokumentu. Jednocześnie domniemywa, iż Prezes UKE wszczął niniejsze postępowanie w celu dostosowania Rezerwacji do postanowień Planu zagospodarowania, a w rezultacie w celu ograniczenia posiadanych przez I. na mocy Rezerwacji i uprawnień. Stwierdziła, że proponowana zmiana Rezerwacji skutkuje koniecznością reorganizacji sieci nadawczej, w tym również prac technicznych w miejscach lokalizacji nadajników, a dostosowanie pracujących nadajników zajmie do 9 miesięcy. Z uwagi na konieczność reorganizacji sieci skarżąca przeciwna jest nadaniu proponowanej zmianie Rezerwacji klauzuli natychmiastowej wykonalności, jeżeli decyzja miałaby być wydana i doręczona przed dniem 1 marca 2016 r., bowiem uniemożliwiłoby to przeprowadzenie migracji usług świadczonych komercyjnie abonentom. Odnośnie zmiany polegającej na uaktualnieniu przyporządkowania obszarów rezerwacyjnych do aktualnej bazy TERYT nie widzi przeszkód prawnych. Zaznaczyła przy tym, że aby zająć stanowisko spółka potrzebuje dokonać niezbędnych analiz zaproponowanych kanałów częstotliwości z punktu widzenia dostosowania ich do dostępnych obecnie technologii telewizji mobilnej, w szczególności możliwości odbioru na urządzeniach przenośnych, które zamierza zlecić ekspertom z zakresu technologii łączności radiowych i których czas uzyskania ocenia na okres od 3 do 6 miesięcy. W jej ocenie potrzebuje także informacji od Prezesa UKE w zakresie stanu uzgodnień międzynarodowych proponowanych kanałów. Podkreśliła, że zależy jej na tym, aby ewentualna zmiana decyzji była kompleksowa i uwzględniała zarówno interes spółki, jak i interes społeczny. Pismem z 25 czerwca 2015 r. Prezes UKE przedstawił spółce zmodyfikowany projekt sentencji decyzji zmieniającej Rezerwację oraz wezwał I. do pisemnego przedstawienia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma, wyjaśnień niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj.: oświadczenia, że I. wyraża zgodę na ww. propozycję. W odpowiedzi z 6 lipca 2015 r. skarżąca zaaprobowała, że Prezes UKE odstąpił od zaproponowanej w pierwotnym projekcie klauzuli natychmiastowej wykonalności. Poinformowała, że rozpoczęła prace mające na celu analizę zaproponowanych kanałów częstotliwości z punktu widzenia dostosowania ich do dostępnych obecnie technologii telewizji mobilnej, w szczególności możliwości odbioru na urządzeniach przenośnych i planuje ukończenie ich w deklarowanym terminie. Oczekuje zapewnienia właściwej ochrony praw wynikających z Rezerwacji, w szczególności niezwłocznego przeprowadzenia niezbędnych uzgodnień międzynarodowych pozwalających na świadczenie mobilnych usług DTT w multipleksie 4. Ponadto, wyznaczane przez Prezesa UKE terminy na przedstawienie stanowiska nie pozwalają na odpowiednią analizę proponowanych zmian. Pismem z 2 września 2015 r. spółka zwróciła się do organu o przedstawienie jej przez Prezesa UKE uzgodnień, porozumień lub innych norm międzynarodowych, o których mowa była w wezwaniu Prezesa UKE z 25 czerwca 2015 roku, na które to pismo UKE udzielił odpowiedzi 16 września 2015 r. Z kolei spółka pismem z 21 października 2015 r. zwróciła się o udzielenie dodatkowych wyjaśnień i przekazanie wszelkich porozumień lub uzgodnień, parafowanych lub podpisanych, albo przewidzianych do podpisania lub parafowania w przewidywalnym czasie. Jednocześnie poinformowała Prezesa UKE, że prace mające na celu analizę zaproponowanych kanałów częstotliwości z punktu widzenia dostosowania ich do dostępnych obecnie technologii telewizji mobilnej, w szczególności możliwości odbioru na urządzeniach przenośnych zbliżają się ku końcowi i spółka planuje przedstawić Prezesowi UKE rezultaty przedmiotowej analizy w terminie do końca października 2015 r. Kolejnym pismem z 30 października 2015 r. spółka przedstawiła Prezesowi UKE raport Zakładu Kompatybilności Elektromagnetycznej Instytutu Łączności-Państwowego instytutu Badawczego (dalej też jako "Raport IŁ"). Dnia 27 listopada 2015 r. Prezes UKE wydał decyzję nr [...], w której zmienił rezerwację częstotliwości dokonaną przez Prezesa UKE decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. zmienioną decyzją nr [...] z dnia [...] września 2009 r., decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r, decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. oraz decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. oraz decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r.. poprzez zmianę Załącznika nr 4. Pismem z 15 stycznia 2016 r. nr Prezes UKE przedstawił swoje stanowisko odnośnie Raportu IŁ, wskazując miedzy innymi, że wnioski z Raportu IŁ są nieprawidłowe, gdyż wynikają z błędnych założeń, co w rezultacie powoduje, że uwzględnienie propozycji planu rozdysponowania częstotliwości dla MUX4 zawartego w omawianym raporcie prowadziłoby do nieefektywnego wykorzystania częstotliwości. Następnie Prezes UKE wezwał skarżącą do pisemnego przedstawienia wyjaśnień, w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma, niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. oświadczenia, że wyraża zgodę na proponowaną zmianę w sposób wskazany w załącznikach, przy czym w przypadku nie przedstawienia stanowiska we wskazanym terminie zastrzegł uznanie, iż spółka nie wyraża zgody na zmianę Rezerwacji we wskazany sposób. Pismem z 22 stycznia 2016 r. spółka przedstawiła odpowiedz na pismo z 15 stycznia 2016 r., w którym zwróciła się do Prezesa UKE o wskazanie powodów, na podstawie których uznał, iż wnioski z przedłożonego Raportu IŁ są nieprawidłowe. Organ pismem z 28 stycznia 2016 r. poinformował spółkę, że podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 15 stycznia 2016 r. odnośnie Raportu IŁ. Prezes UKE wskazał, iż uwzględniając treść pisma strony z 22 stycznia 2016 r., w którym nie wyraziła zgody na zmianę Rezerwacji oraz Załącznika nr 2 w sposób przedstawiony w piśmie organu z 15 stycznia 2016 r. uznał, że nie wyraża ona zgody na zmianę Rezerwacji we wskazany sposób. Pismem z 1 marca 2016 r. skarżąca przedstawiła odpowiedź na pismo z 28 stycznia 2016 r., w którym ponownie wskazała, że przed przedstawieniem stanowiska w sprawie, oczekuje od Prezesa UKE przedstawienia argumentacji o przesłankach odrzucenia oficjalnego Raportu IŁ w przedmiocie analizy możliwości efektywnego świadczenia usług telewizji mobilnej w wyniku zmiany kanałów radiowych oraz przedstawienia modyfikacji planu częstotliwości dla MUX4. Wskazała, że nie może wypowiedzieć się co do całości materiału w sprawie bez merytorycznego odniesienia się Prezesa UKE do raportu IŁ. Zarzuciła uznaniową negację dowodów przedstawionych przez Spółkę, co uniemożliwia jej czynny udział w każdym stadium postępowania. Brak poinformowania o przesłankach nie uwzględnienia wniosków Raportu IŁ skutkuje pozbawieniem strony postępowania administracyjnego prawa do bycia informowaną o wszelkich okolicznościach mających wpływ na rozstrzygnięcie, co skutkuje zdaniem spółki naruszeniem naczelnej zasady praworządności, a także zasad określonych art. 7-10 k.p.a. gdyż nie prowadzi do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie pogłębia zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 roku nr [...] organ umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zmiany decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 roku (zmienionej kolejnymi decyzjami organu). W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku postępowania, mimo wezwań z 27 maja 2015 r., z 25 czerwca 2015 r. i z 15 stycznia 2016 r., skarżąca nie wyraziła zgody na zmianę Rezerwacji zgodną z propozycjami przedstawianymi przez Prezesa UKE. Z uwagi na powyższe, Prezes UKE uznał, że nie wyraziła zgody na zmianę Rezerwacji, co z kolei skutkuje stwierdzeniem, iż wymagana w art. 155 k.p.a. przesłanka zgody strony na zmianę decyzji nie została spełniona. Organ stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki art. 155 K.p.a. niezbędne do dokonania zmiany Rezerwacji w sposób zaproponowany przez Prezesa UKE. Spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 roku, wnosząc o jej uchylenie w całości i wydanie decyzji w sprawie zmiany Rezerwacji zgodnie z wnioskami spółki. Zarzuciła między innymi, że Prezes UKE naruszył art. 7 k.p.a., gdyż nie podjął wnioskowanych przez spółkę czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mimo długiego okresu prowadzonego postępowania i materiału dowodowego przedstawionego przez skarżącą, w szczególności Raportu IŁ. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 roku nr [...]. Organ nie zgodził się z zarzutami spółki. W uzasadnieniu podkreślił, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2016 roku została wydana w oparciu wszechstronną analizę zabranego w sprawie materiału dowodowego, w tym Raportu IŁ. Odwołał się do pisma z 15 stycznia 2016 r. gdzie wskazał nie tylko, że wnioski z Raportu IŁ są nieprawidłowe, gdyż wynikają z błędnych założeń, co w rezultacie powoduje, że uwzględnienie propozycji planu rozdysponowania częstotliwości dla MUX4 zawartego w omawianym raporcie prowadziłoby do nieefektywnego wykorzystania częstotliwości, ale także wyjaśnił, że zgodnie z ogólnym zasadami fizyki propagacja fal radiowych pogarsza się wraz ze wzrostem ich częstotliwości. Zdaniem organu, odniósł się on merytorycznie do treści Raportu IŁ i szczegółowo wyjaśnił swoje stanowisko. W ocenie Prezesa UKE, w trakcie przebiegu postępowania wyczerpująco omówił on fakty, które wziął pod uwagę badając spełnienie przesłanek wskazanych w art. 155 k.p.a., na których oparł swoją decyzję. Na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2016 r. nr [...] skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności: brak przeprowadzenia przez Prezesa UKE jakiegokolwiek postępowania dowodowego celem weryfikacji wniosków wynikających z przedłożonego przez skarżącą raportu Instytutu Łączności w celu ustalenia treści zmiany Rezerwacji, a w to miejsce lakoniczne i skrótowe odrzucenie wyników tego raportu i w konsekwencji brak weryfikacji przez Prezesa UKE możliwości zmiany Rezerwacji w sposób umożliwiający efektywne świadczenie przez Skarżącą usług telewizji mobilnej, a więc w sposób uwzględniający słuszny interes Skarżącej, wadliwe ustalenie, że skarżąca nie wyraziła zgody na zmianę Rezerwacji, podczas gdy znajdujący się w aktach materiał dowodowy wskazuje, że skarżąca była zainteresowana zmianą Rezerwacji, przy czym jej aktywność zmierzała w kierunku takiego ukształtowania tej zmiany, aby możliwe było efektywne świadczenie przez skarżącą usług telewizji mobilnej, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uzasadnienie Decyzji II w sposób, który nie pozwala na ocenę przesłanek, którymi organ kierował się przy rozstrzyganiu sprawy oraz nie odniesienie się w żadnym zakresie do argumentacji prezentowanej przez skarżącą w toku postępowania oraz brak przedstawienia merytorycznych argumentów uzasadniających odrzucenie wniosków wynikających z raportu Instytutu Łączności, co prowadziło do naruszenia wynikającej z art. 11 k.p.a. zasady przekonywania oraz zasady zaufania określonej w art. 8 k.p.a., art. 105 § 1 w zw. z art. 155 k.p.a. poprzez bezpodstawne umorzenie postępowania z uwagi na jego rzekomą bezprzedmiotowość przejawiającą się w braku zgody skarżącej na dokonanie zmiany Rezerwacji, podczas gdy w toku postępowania Skarżąca: nie wskazywała, iż nie wyraża zgody na zmianę Rezerwacja, a ponadto: wyraźnie informowała Prezesa UKE, iż wnioskuje o zmianę Rezerwacji, przy czym zmiana ta powinna umożliwiać Skarżącej świadczenie usług telewizji mobilnej, a więc powinna uwzględniać wnioski wynikające z przedłożonego przez Skarżącą raportu Instytutu Łączności. Mając powyższe zarzuty na uwadze, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 roku oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżąca podkreśliła, że była zainteresowana zmianą Rezerwacji. Z tych względów właśnie podjęła ona działania w celu reorganizacji sieci nadawczej, jak i zleciła opracowanie specjalistycznej analizy w zakresie możliwości efektywnego wykorzystania częstotliwości w celu świadczenia usług telewizji mobilnej (czyli raport Instytutu Łączności przygotowany na zlecenie skarżącej). Wydaje się być oczywiste, iż gdyby skarżąca nie była zainteresowana zmianą Rezerwacji, działań powyższych by nie podejmowała. Jednakże zmiana Rezerwacji, która w ocenie skarżącej była zasadna, powinna obrać taki kierunek, który umożliwi efektywne wykorzystanie częstotliwości w celu świadczenia usługi telewizji mobilnej. Sposób takiego efektywnego wykorzystania wynikał z kolei z wniosków raportu Instytutu Łączności. Dlatego tez o uwzględnienie tego raportu przy orzekaniu skarżąca konsekwentnie wnosiła. Zdaniem skarżącej, jej postulaty o uwzględnienie w sprawie wyników raportu Instytutu Łączności były tym bardziej uzasadnione, iż wskazywały one na najbardziej efektywny sposób wykorzystania częstotliwości w celu świadczenia usług telewizji mobilnej. Uwzględnienie raportu Instytutu Łączności byłoby działaniem istotnym z punktu widzenia słusznego interesu skarżącej, która tego typu usługi na podstawie Rezerwacji świadczy. Przepis art. 155 k.p.a., który stanowił podstawę prowadzenia postępowania przez Prezesa UKE, wprost odwołuje się natomiast właśnie do słusznego interesu strony, jako jednej z przesłanek dokonania zmiany decyzji ostatecznej. Co więcej, skoro uwzględnienie wniosków raportu Instytutu Łączności prowadziłoby do efektywnego wykorzystania częstotliwości, to wiąże się to z kolei także z inną przesłanką określoną w art. 155 k.p.a., tj. przesłanką interesu społecznego. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Zaznaczył, że zgoda skarżącej, na którą powołuje się w skardze, nie odnosiła się jednakże do przedstawionej przez Prezesa UKE propozycji zmiany Rezerwacji, ale miała charakter potencjalny, warunkowy i odnosiła się do bliżej nieokreślonego rozstrzygnięcia. Nie jest to więc zgoda w rozumieniu art. 155 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 roku, poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2017 roku, poz.1369, zwaną dalej "p.p.s.a."). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W niniejszym postępowaniu przedmiotem kontroli jest decyzja Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2016 r. nr [...], utrzymująca w mocy wcześniejszą decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 roku nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie zmiany decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 roku. Decyzja ta zapadła w ramach postępowania wszczętego przez organ z urzędu na podstawie art. 155 k.p.a. Zgodnie z powyższym przepisem decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Przepis art. 155 k.p.a. ma więc zastosowanie do decyzji ostatecznych, czyli podlegających wykonaniu i nie zawiera ograniczeń czasowych co do jego zastosowania. W orzecznictwie wskazuje się jedynie, że utrata mocy obowiązującej decyzji powoduje, że nie może być ona zmieniona lub uchylona w trybie art. 155 k.p.a., gdyż nie ma przedmiotu zmiany lub uchylenia (np. wyroki NSA z dnia 22 września 2009 r., II OSK 1431/08; z dnia 17 września 2009 r., II OSK 1406/08, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zgodnie zaś ze stanowiskiem NSA wyrażonym w wyroku z dnia 16 października 2014r. sygn. akt II OSK 952/ 13, przepis ten może mieć zastosowanie do decyzji w części wykonanych. Z jego treści nie wynikają bowiem żadne ograniczenia w tym zakresie. Ponadto - jak wskazuje się w orzecznictwie - art. 155 k.p.a. ma zastosowanie do takich jedynie decyzji, które nie posiadają wad kwalifikowanych, nie zostały jeszcze "skonsumowane", tj. których cel nie został jeszcze całkowicie zrealizowany, oraz przy wydawaniu których organ dysponował (zgodnie z normą prawną) pewnym luzem decyzyjnym. Innymi słowy chodzi tu o sytuacje, w których wydane decyzje administracyjne zawierają rozstrzygnięcia w pewnym zakresie "plastyczne", a ich ewentualna zmiana (w granicach przewidzianych przepisami prawa materialnego) nie zmieni istoty stosunku prawnego wykreowanego decyzją zmienianą (wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2007 r., I GSK 319/06, LEX nr 515242, wyrok NSA z dnia 27 września 2012 r. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w ocenie organu nie została spełniona przesłanka wyrażenia zgody przez stronę na zmianę decyzji, bo zdaniem Prezesa UKE w trakcie postępowania skarżąca nie wyraziła zgody na zmianę Rezerwacji w zaproponowany przez niego sposób. Natomiast skarżąca wskazuje na przedwczesność przyjęcia takiego założenia, wywodząc, że była zainteresowana zmianą rezerwacji, przy czym jej aktywność zmierzała w kierunku takiego ukształtowania tej zmiany, aby możliwe było efektywne świadczenie przez nią usług telewizji mobilnej. Celem skarżącej jest zatem kontynuacja postępowania aż do etapu wypracowywania w jego toku akceptowalnego przez nią rozwiązania. Organ z kolei podkreślał, że oprócz interesu strony musi mieć na względzie interes społeczny i przedłożył takie propozycje zmiany, które jego w ocenie są z nim zgodne. Zdaniem Sądu, stanowisko organu należy uznać za prawidłowe. Otóż z regulacji instytucji zmiany decyzji uregulowanej w art. 155 k.p.a. wynika, że dla zmiany lub uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawo, niezbędne jest spełnienie następujących przesłanek: 1) istnienie decyzji ostatecznej, 2) za jej uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, 3) zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji, 4) brak przeciwwskazań w przepisach ustaw szczególnych. Z redakcji omawianego przepisu wynika także, że decyzja wydawana w tym trybie ma charakter uznaniowy, wobec czego jej uchylenie lub zmiana pozostawiona jest uznaniu organu administracyjnego, przy czym w orzecznictwie podkreśla się, że wzruszenie decyzji w tym trybie "musi być podyktowane względami celowości mieszczącymi się w założeniach interesu strony" (zob. NSA z dnia 28 listopada 1994 r., III SA 739/94, Fiskus 1995, nr 9, s. 15). Dodać też należy, że przedmiotem takiego postępowania nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej, przy uwzględnieniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Tak więc istota postępowania prowadzonego w trybach nadzwyczajnych określonych w art. 154 i 155 k.p.a. sprowadza się do zbadania czy w ustalonych okolicznościach faktycznych i prawnych dotychczasowej decyzji, zostały spełnione szczególne przesłanki wymienione w tych przepisach - tzn., czy interes społeczny lub słuszny interes strony przemawiają za zmianą lub uchyleniem decyzji. Oczywiście w odniesieniu do trybu z art. 155 k.p.a. dodatkowo na mocy decyzji ostatecznej strona musiała nabyć prawo, a nadto wyrazić zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji. Przez zgodę strony w rozumieniu art. 155 k.p.a. należy rozumieć nie tylko zgodę strony wszczynającej to postępowanie, lecz zgodę wszystkich osób mających przymiot strony w postępowaniu, w którym wydana została decyzja podlegająca zmianie. W ocenie Sądu, na konkretną propozycję organu przedstawioną spółce dotyczącą zmiany decyzji rezerwacyjnej, skarżąca nie wyraziła zgody. Z prezentowanych pism wynika bowiem, że stanowisko spółki zdążało do wypracowania innego rozstrzygnięcia, uwzględniającego jej postulaty. Tymczasem kluczowym jest, że samo wzruszenie decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 k.p.a. pozostaje w istocie w sferze uznania organu administracji. Przepis art. 155 k.p.a. tworzy więc dla organów administracji dość szeroką możliwość korygowania decyzji administracyjnych ze względów słusznościowych, w zależności od zmiany okoliczności faktycznych i prawnych i ich wpływu na interes społeczny lub słuszny interes strony. Zatem organ, w przypadku braku zgody strony na treść proponowanej zmiany, nie miał obowiązku prowadzenia postępowania aż do momentu wypracowania stanowiska zgodnego z oczekiwaniami skarżącej. Słusznie uznał, że w tym przypadku zachodzi bezprzedmiotowość postępowania skutkująca jego umorzeniem. Jak podkreślono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 sierpnia 2000 r. sygn. akt I SA/Wr 2850/98, przepis art. 155 k.p.a. daje podstawę jedynie do pozytywnej dla strony decyzji; brak przesłanek dla jego zastosowania powoduje bezprzedmiotowość postępowania wszczętego wnioskiem o zastosowanie trybu nadzwyczajnego, która winna doprowadzić do umorzenia w myśl przepisu art. 105 § 1 k.p.a. (p. LEX nr 654555). W powyższej sytuacji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.