II FSK 1032/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Bogdan Lubiński (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Marek Kraus, Protokolant Agata Milewska, po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie działającego z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 2854/15 w sprawie ze skargi K. M. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 13 lipca 2015 r. nr IPPB2/4511-450/15-5/KW1 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz K. M. kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2854/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę K. M. (zwanego dalej "Skarżącym") i uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 13 lipca 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną Ministra Rozwoju i Finansów, który wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy oraz o zasądzenie od Skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej "p.p.s.a."), zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 52 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2004 r. (Dz.U. z 2000 r., nr 14, poz. 176 ze zm. - zwanej dalej "u.p.d.o.f.") w związku z art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 202, poz. 1956 ze zm. - zwanej dalej "ustawą zmieniajacą"), poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu przez Sąd, że dochód uzyskany przez Skarżącego w 2014 r. z tytułu sprzedaży akcji Banku P. S.A. podlegał zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu winna prowadzić Sąd do uznania, iż dochód uzyskany ze sprzedaży akcji Banku P. S.A., otrzymanych przez Skarżącego w związku z integracją Banków w 2007 r., nie podlega zwolnieniu od podatku dochodowego, albowiem doszło do ich nabycia po 1 stycznia 2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie załguje na uwzględnienie. W świetle stanu faktycznego sprawy nie do zaakceptowania jest stanowisko organu dotyczące błędnej wykładni art. 52 pkt 1 lit. b u.p.d.o.f. w związku z art. 19 ust.1 pkt 2 ustawy zmieniającej, że "Skarżący stał się właścicielem akcji P. S.A. dopiero w 2007 r., dopiero tego dnia uzyskał status akcjonariusza tej spółki, która jest oddzielnym bytem prawnym. Użyte przez ustawodawcę w przepisie art. 19 ust.1 pkt 2 ustawy zmieniającej sformułowanie - " nabycie " - należy rozumieć jako każdy sposób powodujący przejście własności akcji, zarówno ich zakup, jak i ich otrzymanie pod tytułem darmym, w zamian za akcje łączących się spółek, czy też jako rekompensatę w przypadku podziału spółek przez wydzielenie" (s. 8 skargi kasacyjnej). Podział przez wydzielenie stanowi rodzaj reorganizacji podmiotowej przedsiębiorstwa spółki kapitałowej, w trakcie której majątek tej spółki zostaje podzielony i przeniesiony w części na inną już istniejącą bądź nowo zawiązaną spółkę kapitałową. Z tego względu spółka dzielona zachowuje swój byt prawny, mimo iż przenosi część swojego dotychczasowego majątku na inną spółkę kapitałową. Podkreślenia wymaga, że przepisy Kodeksu spółek handlowych nie zawierają legalnej definicji podziału, a jedynie wskazują w art. 529 § 1 pkt 4 k.s.h., że podział przez wydzielenie jest w prawie polskim jednym z czterech możliwych sposobów dokonania podziału spółki kapitałowej. Spółka może dokonać podziału przez wydzielenie według uznania swoich wspólników. Zgodnie z art. 529 § 1 pkt 4 k.s.h., podział przez wydzielenie polega na przeniesieniu jedynie części majątku spółki na istniejącą lub nowo zawiązaną spółkę, z tym że spółka wydzielająca pozostaje nadal. Dopuszczalne w art. 529 § 1 pkt 1–4 k.s.h. sposoby podziału różnią się w zależności od tego, czy spółka dzielona po podziale istnieje nadal, czy ulega rozwiązaniu. Podział przez wydzielenie nie powoduje przekazania akcji lub udziałów spółce dzielonej, lecz uprawnionymi stają się wspólnicy. Podział przez wydzielenie nie tworzy więzi kapitałowej między spółką dzieloną a nowo powstałą lub istniejącą, gdyż odbywa się to przez przeniesienie części majątku. Wskazać trzeba na różnicę między podziałem przez wydzielenie a podziałem przez rozdzielenie. Drugi sposób podziału polega na przeniesieniu całego majątku spółki dzielonej na inne spółki, w związku z czym spółka dzielona ulega rozwiązaniu bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego. Sąd Najwyższy w wyroku z 23.03.2017 r., I CSK 462/16 14, orzekł, że podział przez wydzielenie (art. 529 § 1 pkt 4 k.s.h.) tym różni się od podziałów przez rozdzielenie (art. 529 § 1 pkt 1–3 k.s.h.), że w jego wyniku spółka dzielona nie traci bytu prawnego. Skoro tak jak rozpoznawanej sprawie Skarżący posiadał nabyte w 1998 r. akcje X. S.A. (spółki dzielonej) i na skutek podziału w 2007 r. stał się właścicielem akcji Banku P. S.A. (spółki przejmującej), to w efekcie nie doszło do ich nabycia w tym roku, lecz do wymiany akcji. A więc, za niezasadne należy uznać stanowisko prezentowane przez organ podatkowy, że nabycie przez Skarżącego akcji Banku P. S.A. nastąpiło w 2007r. Z tych przyczyn należało podzielić stanowisko WSA, że w świetle treści art. 52 pkt 1 lit. b u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2004 r. w związku z art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej, dochód ze sprzedaży akcji P. S.A., o których mowa we wniosku o interpretację, uzyskany przez Skarżącego w 2014 r., podlegał zwolnieniu od podatku dochodowego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. [pic]