I SA/Bd 96/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska - Wasilewicz sędzia WSA Jarosław Szulc (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi S. W. "K." w B. w likwidacji na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. prowadzi postępowanie egzekucyjne z majątku Spółki W. K. w likwidacji (dalej: "spółka/skarżąca"), na podstawie tytułu wykonawczego, wystawionego w dniu [...] października 2017r. przez Marszałka Województwa Kujawsko - P. nr [...], obejmującego zobowiązanie z tytułu opłaty za korzystanie ze środowiska, za okres od 01 stycznia do [...] grudnia 2015r., w kwocie należności głównej 347.632,00 zł. Na wniosek wierzyciela o zawieszenie przedmiotowego postępowania egzekucyjnego do czasu zakończenia postępowania odwoławczego, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem z dnia [...] lutego 2018r. zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone z majątku spółki. W dniu [...] maja 2018 r. do organu egzekucyjnego wpłynął wniosek Marszałka o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego, ze względu na ustanie przyczyny zawieszenia. Jednocześnie wierzyciel dokonał aktualizacji dochodzonego obowiązku poprzez zmniejszenie należności głównej do kwoty 9.739,73 zł. Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] lipca 2018r. podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne. Egzekwując należności, organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2018r. dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej, przysługującej spółce od Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B., z tytułu zwrotu w podatku od towarów i usług. Zawiadomienie o zajęciu zobowiązana Spółka odebrała w dniu [...] lipca 2018 r. W odpowiedzi na powyższe zajęcie, skarżąca pismem z dnia [...] lipca 2018r., złożyła skargę na powyższą czynność egzekucyjną wskazując na nieistnienie obowiązku. Strona podała, że na podstawie przelewu dokonanego w dniu [...] grudnia 2017r. przez spółkę C. w B., uiszczono całość kwoty należności głównej. Natomiast wbrew intencjom wpłacającej, w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2018r. wierzyciel określił inny sposób zarachowania wpłaconej kwoty, rozliczając ją częściowo na kwotę główną, a częściowo na odsetki i koszty postępowania. Zdaniem skarżącej w takiej sytuacji należność główna nie istnieje, gdyż została w całości zapłacona. Postanowieniem z dnia [...] października 2018r. organ egzekucyjny oddalił skargę jako niezasadną. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż skarga przysługuje na dokonane przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej. W skardze na czynności egzekucyjne można podnieść okoliczności, które nie są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia, gdyż tylko takie okoliczności mogą być przedmiotem oceny w postępowaniu prowadzonym w oparciu o art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017r., poz. 1201 ze zm., dalej: "u.p.e.a."). W związku z tym, w niniejszym postępowaniu nie może być rozważany zarzut nieistnienia obowiązku. W ocenie organu zaskarżona czynność egzekucyjna została przeprowadzona w sposób nie budzący żadnych wątpliwości pod kątem jej zgodności z prawem. W treści złożonej skargi skarżąca nie podnosi żadnych okoliczności, które mogłyby świadczyć o możliwości zaistnienia błędów formalnych czy też technicznych, obciążających dokonaną czynność. Argumentacja zawarta w skardze sprowadza się bowiem do zakwestionowania istnienia obowiązku objętego przedmiotowym tytułem wykonawczym. Organ egzekucyjny stwierdził, iż podjęcie postępowania egzekucyjnego i następujące po nim zajęcie innej wierzytelności zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy. Nastąpiły bowiem po otrzymaniu przez organ egzekucyjny pisemnego wniosku wierzyciela o jego podjęcie. Rozpatrując złożone przez stronę od powyższego rozstrzygnięcia zażalenie, zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ na wstępie przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie. Wyjaśnił, że w skarga służy zaskarżaniu czynności o charakterze wyłącznie technicznym i wykonawczym. W ramach skargi mogą być podnoszone jedynie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego, przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych. W postępowaniu tym, nie mogą być badane zarzuty materialnoprawne, nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Istotą skargi nie jest bowiem unicestwienie postępowania egzekucyjnego, podważenie zasadności jego wszczęcia, lecz ocena, czy organy egzekucyjne prowadzą czynności egzekucyjne w sposób prawidłowy. Organ wyjaśnił dalej, że skarga ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, w tym także zarzutów. Skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są bowiem rozpatrywane w dwóch odrębnych trybach postępowania administracyjnego, opartych na odmiennych przesłankach oraz innej podstawie prawnej. Środki te nie mogą być konkurencyjne. W kontekście powyższego organ stwierdził, że rozpoznanie wniesionej skargi zostało ograniczone do zbadania, czy dokonane przez organ egzekucyjny zajęcia wierzytelności nie naruszały prawa. Nie jest bowiem możliwe w trybie tego środka prawnego podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia, służącego ochronie praw zobowiązanego. Poza zakresem niniejszego postępowania zdaniem organu pozostaje zatem podnoszony przez skarżącą zarzut nieistnienia obowiązku, gdyż brak jest podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne, traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, przy pomocy którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych w toku całego postępowania egzekucyjnego. W kontekście powyższych rozważań, oceniając czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, przysługującej skarżącej z tytułu zwrotu podatku VAT Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że czynność ta została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Organ przywołał treść art. 89 u.p.e.a. regulującej tryb dokonania czynności egzekucyjne polegającej na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, stwierdzając, że podjęta czynność egzekucyjna została przeprowadzona w zgodzie z przywołanymi przepisami. Wskazano, że organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny przewidziany w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. oraz podjął prawidłowe działania w celu jego zastosowania zgodnie z art. 89 powołanej ustawy. Ponadto, zawiadomienie o zajęciu odpowiada wzorowi stanowiącemu załącznik nr 5 do wówczas obowiązującego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2016r., poz. 1339) oraz zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 67 § 2 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutu podjęcia postępowania egzekucyjnego i zastosowania środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z innej wierzytelności pieniężnej, pomimo spłaty przez spółkę całej należności głównej organ wyjaśnił, że podjęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło na wniosek wierzyciela z dnia [...] maja 2018r. Wierzyciel jest dysponentem postępowania egzekucyjnego. Oznacza to, iż decyduje on o jego rozpoczęciu, przebiegu oraz zakończeniu. Egzekucję administracyjną wszczyna się bowiem na jego wniosek, na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego. Ponadto postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu oraz umorzeniu na żądanie wierzyciela. Natomiast organ egzekucyjny jest wyłącznie organem wykonawczym, którego zadaniem jest wyegzekwowanie obowiązku. W związku z tym, w momencie wystąpienia przez wierzyciela o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. postąpił zgodnie z jego żądaniem, dokonując zajęcia innej wierzytelności pieniężnej z tytułu zwrotu podatku VAT. Organ egzekucyjny nie jest bowiem uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Postępowanie egzekucyjne ma służyć wyegzekwowaniu obowiązku, a nie stanowić kolejnej instancji do jego weryfikacji. Pismem z dnia [...] stycznia 2019r. strona złożyła od powyższego postanowienia skargę do tut. Sądu, zarzucając naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji, a w konsekwencji nieodniesienie się przez organ odwoławczy do zarzutów zawartych w zażaleniu, 2. art. 45 § 1 w zw. z art. 7 § 3 u.p.e.a., poprzez naruszenie zasady niezbędności, tj. brak odstąpienia od czynności egzekucyjnych, mimo wykonania obowiązku, - art. 56 i 59 u.p.e.a., poprzez ich niezastosowanie i dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego w przypadku, gdy powinno być ono zawieszone z uwagi na zapłacenie w całości kwoty głównej opłaty za korzystanie ze środowiska. W uzasadnieniu strona podała, że na podstawie przelewu dokonanego w dniu [...] grudnia 2017r. przez spółkę C. z siedzibą w B., uiszczono całość kwoty głównej. W tytule wykonawczym wskazano bowiem wyraźnie, że spółka C. wpłaca należność na poczet kwoty głównej. Jednakże wbrew intencjom wpłacającej spółki Marszałek Województwa Kujawsko - P. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018r. nr [...] określił inny sposób zarachowania wpłaconej kwoty, rozliczając ją częściowo na kwotę główną, a częściowo na odsetki i koszty postępowania. Tego typu rozliczenie nastąpiło wbrew woli wpłacającego podmiotu. Postanowienie Marszałka Województwa Kujawsko- P. zostało zaskarżone do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które na mocy postanowienia z dnia [...] marca 2018r. stwierdziło niedopuszczalność środka odwoławczego jako wniesionego po terminie. Wskutek wniesionej przez stronę skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia [...] września 2018r. sygn. akt II SA/Bd 668/18 uchylił zaskarżone postanowienie. Równolegle skarżąca złożyła wniosek do Marszałka Województwa o umorzenie odsetek i kosztów postępowania egzekucyjnego. Marszałek Województwa pozostawił wniosek o umorzenie odsetek i kosztów postępowania bez rozpatrzenia wskazując, że nie uzupełniono w terminie braków formalnych. Zdaniem strony powyższe okoliczności pozostają w ścisłym związku z procedowanym tytułem wykonawczym. Przedmiotem egzekucji jest bowiem kwota główna w wysokości określonej w zajęciu innej wierzytelności pieniężnej. Tymczasem wpłata dokonana przez spółkę C. była wpłatą, która powinna być w całości zaliczona zgodnie z intencją wpłacającego na poczet kwoty głównej. Zdaniem skarżącej należność z tytułu kwoty głównej już nie istnieje, gdyż została w całości zapłacona przez spółkę C.. W związku z tym, w pełni zasadne byłoby zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozstrzygnięcia sporu sądowoadministracyjnego, w przedmiocie prawidłowości rozliczenia zarachowanej kwoty. W tym zakresie dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego jest nieuzasadnione i winno być ono albo zawieszone albo umorzone, z uwagi na zapłacenie w całości kwoty głównej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżone postanowienie według podanych kryteriów stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie organu odwoławczego, utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] października 2018r. oddalające skargę na czynność egzekucyjną. W złożonej skardze na czynności egzekucyjne podniesiono, że egzekwowana należność główna nie istnieje ponieważ została w całości zapłacona. Dokonana wpłata powinna zostać zgodnie z intencją wpłacającego zaliczona w całości na poczet kwoty głównej, tymczasem wierzyciel część wpłaty zaliczył na odsetki i koszty postępowania. Z akt sprawy wynika, że w stosunku do Skarżącego, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. prowadzi postępowanie egzekucyjne, na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], wystawionego w dniu [...] października 2017 r. przez Marszałka Województwa Kujawsko - P., obejmującego zobowiązanie z tytułu opłaty za korzystanie ze środowiska, za okres od 01 stycznia do [...] grudnia 2015 r., w kwocie należności głównej 347.632,00 zł. Następnie wierzyciel dokonał aktualizacji dochodzonego obowiązku poprzez zmniejszenie kwoty należności głównej do kwoty 9.739,73 zł. Zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej, przysługującej Spółce Wodnej "Kapuściska" w likwidacji od Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B., z tytułu zwrotu w podatku od towarów i usług. Zawiadomienie to skarżąca odebrała w dniu [...] lipca 2018 r., a następnie, pismem z dnia [...] lipca 2018 r., nadanym w tym samym dniu, złożyła skargę na powyższą czynność egzekucyjną. Sedno sprawy sprowadza się zatem do oceny, czy wymieniona czynność egzekucyjna została dokonana zgodnie z prawem. Należy wobec tego wskazać, że na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Przepis ten wyznacza zatem zakres i przedmiot kontroli Sądu. Skoro bowiem zakres skargi na czynność egzekucyjną wyznacza treść przepisu art. 54 u.p.e.a., to sprawa może zostać rozpoznana tylko w tym zakresie. W przepisie art. 1a pkt 2 u.p.e.a. zdefiniowano czynności egzekucyjne jako wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Wobec tego, na te właśnie działania przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. Skład orzekający w pełni podziela prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, że określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma bowiem charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonane przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia. Kontroli w omawianym trybie mogą podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, których legalną definicję określono w art. 1a pkt 2 u.p.e.a. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zatem zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. W postępowaniu skargowym, w oparciu o treść art. 54 § 1 u.p.e.a., dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które należą do kompetencji organu egzekucyjnego, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyroki NSA: z 8 grudnia 2017r. sygn. akt II FSK 3048/15; z dnia 18 sierpnia 2015r. o sygn. akt II FSK 1688/13; z dnia 2 kwietnia 2015r. o sygn. akt II FSK 778/13; z dnia 24 października 2014r. o sygn. akt II GSK 1377/13 – wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ramach skargi na czynności egzekucyjne można zatem podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora, w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. lub wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego stosownie do art. 59 § 1 u.p.e.a. (por.: Przybysz P.M., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015r., wyd. VII, komentarz do art. 54). Uwzględniając przedstawioną argumentację prawną, Sąd uznaje czynność egzekucyjną zajęcia wierzytelności, z tytułu zwrotu w podatku od towarów i usług za dokonaną zgodnie z przepisami prawa. Organ egzekucyjny zastosował bowiem środek egzekucyjny przewidziany w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., a także dochował wymogów formalnych przewidzianych w przepisie art. 89 tejże ustawy, normującego egzekucję z innych wierzytelności pieniężnych. Stosownie do tego przepisu, organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Jednocześnie organ egzekucyjny wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, czy przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania oraz czy i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność. Organ egzekucyjny zawiadamia również skarżącego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem. Te obowiązki w analizowanej sprawie zostały przez organ egzekucyjny wykonane. Zawiadomienie o zajęciu zostało sporządzone również zgodnie z wymogami art. 67 § 2 u.p.e.a. ). Tytuł wykonawczy został doręczony Spółce w dniu [...] listopada 2017r., natomiast Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności skarżąca odebrała w dniu [...] lipca 2018r., co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru i nie jest w skardze kwestionowane. Analiza akt sprawy potwierdza, że wymieniona czynność egzekucyjna nie zawiera wad formalnych, których uwzględnienie mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi wniesionej w trybie przepisu art. 54 § 1 u.p.e.a. Przedstawione okoliczności faktyczne uzasadniają ocenę co do słuszności oddalenia przez organ egzekucyjny skargi na czynność egzekucyjną. Przedmiotem skargi mogą być bowiem tylko zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do czynności o charakterze wyłącznie technicznym i wykonawczym. W jej ramach dopuszczalne jest podnoszenie takich zarzutów, które odnoszą się do formalnoprawnych elementów czynności egzekucyjnych, a nie jak wynika z wniesionej skargi na czynności egzekucyjne - materialnoprawnych. Skarżąca w istocie rzeczy kwestionuje bowiem zasadność prowadzenia egzekucji podnosząc, że dochodzona należność główna nie istnieje, ponieważ została w całości uregulowana. Tymczasem, tego rodzaju okoliczności mogą być przedmiotem zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, wnoszonych w oparciu o przepis art. 33 u.p.e.a., a nie skargi na czynności egzekucyjne, składanej w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. Należy podkreślić, że skarżący wniósł również zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, podnosząc w nich tożsamą argumentację związaną z bezzasadnością egzekucji, z uwagi na uregulowanie należności głównej. Złożone zarzuty zostały w odrębnym postępowaniu uznane za wniesione po upływie ustawowego terminu. Także okoliczności związane z ewentualnym zawieszeniem postępowania egzekucyjnego, pozostają poza zakresem rozpoznania skargi na czynność egzekucyjną. Jedynie marginalnie można zwrócić uwagę ( odnosząc się do argumentów pełnomocnika przedstawionych na rozprawie o braku innej ochrony skarżącej aniżeli zarzuty czy skarga na czynności egzekucyjne ), że także przepis art. 59 § 1 u.p.e.a. przewiduje przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji np. wykonania egzekwowanego obowiązku. W przypadkach, o których mowa m.in. w § 1, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego nastąpiło na podstawie art. 34 § 4. Postanowienie to wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu ( art. 59 § 3 i 4 u.p.e.a. ). W rezultacie, podniesione w skardze naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji oraz art. 45 § 1 w zw. z art. 7 § 3 u.p.e.a. poprzez naruszenie zasady niezbędności, tj. brak odstąpienia od czynności egzekucyjnych, mimo wykonania obowiązku, a także naruszenie art. 56 i 59 u.p.e.a. poprzez ich niezastosowane i dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego, należało uznać za niezasadne. Z podanych przyczyn, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako nieuzasadnioną oddalił. H. Adamczewska-Wasilewicz M. Łent J. Szulc