II SA/Sz 128/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi M. M. na czynność Prezydenta Miasta z dnia [...] r. w przedmiocie świadczenia rekompensującego utracony dochód za odbyte ćwiczenia wojskowe I. stwierdza bezskuteczność czynności materialno-technicznej Prezydenta Miasta z dnia [...] r., II. uchyla decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...], W dniu 10 października 2018 r. M. M. złożył wniosek do Prezydenta Miasta o ustalenie i wypłatę należnego świadczenia pieniężnego rekompensującego utracone wynagrodzenie z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Do wniosku strona dołączyła zaświadczenie o odbyciu ćwiczeń wojskowych z dnia 29 września 2018 r., ewidencję przychodów za okres od 1 czerwca 2018 r. do 30 czerwca 2018 r., a także za okres od 1 do 31 lipca 2018 r. oraz od 1 do 31 sierpnia 2018 r., jak również zaświadczenie wystawione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. o wysokości przychodu w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 8 października 2018 r. Dodatkowo, skarżący przedstawił także pismo z dnia 9 października 2018 r. zatytułowane "zaświadczenie o dochodach". Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Prezydent Miasta, na podstawie art. 119a ust. 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1459 ze zm.) oraz art. 104 § 1 k.p.a. a także § 7, § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 sierpnia 2015 r. w sprawie sposobu ustalania i trybu wypłacania świadczenia pieniężnego żołnierzom rezerwy oraz osobom przeniesionym do rezerwy niebędącym żołnierzami rezerwy (Dz.U. z 2018 r., poz. 881), po rozpatrzeniu opisanego wyżej wniosku M. M. ustalił świadczenie pieniężne rekompensujące utracone "wynagrodzenie ze stosunku pracy w kwocie [...]zł". W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że wnioskodawca w dniach [...] r. – [...] r. odbywał ćwiczenia wojskowe w Jednostce Wojskowej [...] wobec czego w oparciu o § 7 rozporządzenia z dnia 25 sierpnia 2015 r. w sprawie sposobu ustalania i trybu wypłacania świadczenia pieniężnego żołnierzom rezerwy oraz osobom przeniesionym do rezerwy niebędącym żołnierzami rezerwy, świadczenie rekompensujące przysługuje stronie w kwocie wynikającej z minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2018 r. W odwołaniu od powyższej decyzji, M. M. podniósł, że w świetle regulacji zawartych w § 5 pkt 2 wskazanego wyżej rozporządzenia z 25 sierpnia 2015 r., świadczenie rekompensujące stanowi kwota dochodu uzyskanego przez żołnierza z prowadzonej działalności gospodarczej za ostatni rok podatkowy poprzedzający okres odbytych ćwiczeń wojskowych, podzielona przez 252 i następnie pomnożona przez liczbę dni odbytych ćwiczeń wojskowych. Skarżący zaznaczył, że na podstawie przedstawionych przez niego dowodów: zaświadczenia z Urzędu Skarbowego oraz wydruku ewidencji przychodów z biura rachunkowego z 3 miesięcy poprzedzających miesiąc, w którym odbyto szkolenie wojskowe, możliwe jest ustalenie wysokości jego dochodu uzyskiwanego z prowadzonej działalności gospodarczej. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, strona wskazała, że przyznana żołnierzowi rezerwy rekompensata musi być rzeczywista i adekwatna do straty poniesionej z tytułu powołania żołnierza rezerwy do ćwiczeń. Nie może mieć ona charakteru pozornego. Temu też celowi powinny służyć przepisy rozporządzenia wykonawczego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie administracyjne I instancji. Zdaniem Kolegium, przepis art. 119a ust. 5 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej nie daje podstaw Prezydentowi Miasta do załatwienia przedmiotowej sprawy w formie decyzji administracyjnej. Uprawnienia do wydawania decyzji w przedmiotowych sprawach nie można też wywieść z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 sierpnia 2015 r. Zgodnie bowiem z § 12 ust. 1 tego rozporządzenia, wniosek o ustalenie i wypłatę należnego świadczenia rekompensującego żołnierz składa do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta właściwego ze względu na swoje miejsce pobytu stałego lub pobytu czasowego trwającego ponad trzy miesiące. Na podstawie zaś § 13 cytowanego rozporządzenia, wójt, burmistrz lub prezydent miasta niezwłocznie, nie później niż w terminie siedmiu dni od otrzymania wniosku, o którym mowa w § 8 ust. 1 lub § 12 ust. 1, wypłaca żołnierzowi świadczenie rekompensujące. Zdaniem organu odwoławczego, brak jest podstawy prawnej do działania Prezydenta Miasta w wyrażony w decyzji z dnia [...] r. sposób. Tego rodzaju brak zachodzi wówczas gdy brak jest przepisu prawnego, powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę załatwienia sprawy w określony sposób lub umocowałby administrację publiczną do działania jak również w przypadku wyjścia przez organ w załatwieniu sprawy poza granice dopuszczone przepisem prawnym. Z tego względu organ uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie. Kolegium dodało, że przedmiotowa sprawa winna zostać załatwiona w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skuteczne wniesienie takiej skargi uzależnione jest jednak od wyczerpania na drodze administracyjnej trybu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli ustawa nie przewiduje środka zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – "do naruszenia prawa". W niniejszej sprawie, skarżący nie został prawidłowo pouczony o przysługujących mu środkach prawnych jednak, taki brak pouczenia mógłby być podnoszony przez stronę w ewentualnym wniosku o przywrócenie terminu do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 7 stycznia 2019 r., Prezydent Miasta poinformował skarżącego, że obowiązek ciążący na organie gminy, wynikający z art. 119a ust. 5 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP został zrealizowany w dniu [...] r. poprzez wypłacenie mu kwoty [...]zł na wskazane we wniosku konto bankowe. Organ dodał, że powyższa kwota została obliczona zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 25 sierpnia 2015 r. Powołując się na § 8 tego rozporządzenia, Prezydent Miasta wskazał, że przedstawione przez stronę zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. o wysokości przychodu w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na roczny przychód za rok 2017, podczas gdy w przepisie tym (odwołującym się do § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia) mowa jest o uzyskanym przez żołnierza dochodzie z prowadzonej działalności gospodarczej. Jednocześnie przedstawione przez stronę dodatkowo dokumenty - ewidencja przychodów za czerwiec, lipiec i sierpień 2018 r. oraz zaświadczenie o dochodach nie spełniają wymogów określonych w cytowanym rozporządzeniu. Wobec braku możliwości ustalenia wysokości dochodu uzyskiwanego przez żołnierza z prowadzonej działalności gospodarczej, kierując się zapisami wspomnianego rozporządzenia dokonano wyliczenia kwoty świadczenia rekompensującego utracone wynagrodzenie – w oparciu o kwotę minimalnego wynagrodzenia. W piśmie pouczono skarżącego, że na czynność materialno-techniczną (wypłaty świadczenia rekompensującego), zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. służy mu prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w terminie 30 dni od dnia wykonania czynności materialno-technicznej. Zaznaczono, że strona wnosząca skargę po terminie powinna złożyć wniosek o przywrócenie terminu do skorzystania z tego środka. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie "na sposób wyliczenia wypłaty świadczenia rekompensującego utracony dochód przez Prezydenta Miasta z dnia [...] r." skarżący podniósł, że w oparciu o przedstawione przez niego dokumenty, w tym zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. o wysokości przychodu za rok 2017 oraz wydruki z ewidencji przychodów a także zaświadczenie o dochodzie za 3 miesiące poprzedzające miesiąc, w którym odbywał on ćwiczenia wojskowe – można było wyliczyć utracony dochód dzieląc go przez ilość dni pracujących w poprzedzających miesiącach i mnożąc przez 23 dni odbytych ćwiczeń wojskowych. Kwotę rekompensaty można było również wyliczyć w oparciu o PIT - 28 za 2017 r., z którego wynika przychód w wysokości [...] zł, odprowadzone składki na ubezpieczenie społeczne ([...] zł), możliwe do odliczenia składki zdrowotne ([...] zł) oraz kwota należnego /zapłaconego ryczałtu ([...] zł). Po odliczeniu wskazanych wyżej kwot składek oraz ryczałtu - otrzymaną kwotę [...]zł należy podzielić przez 252 dni i pomnożyć przez 23 dni co daje [...] zł. Po pomniejszeniu tej kwoty o wyposażenie wypłacone przez JW. [...] w kwocie [...]zł pozostaje kwota [...]zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie, podtrzymując stanowisko o braku możliwości ustalenia wysokości dochodu uzyskiwanego przez żołnierza z prowadzonej działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 1 oraz § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Stwierdzenie przez Sąd naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, skutkują wyeliminowaniem zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl przepisu art. 135 cytowanej ustawy, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Należy przy tym w pełni zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2013 sygn. akt I FSK 1230/12, zgodnie z którym przepis art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umożliwia sądowi administracyjnemu wyjście poza granice skargi i zajęcie się wszystkimi postępowaniami prowadzonymi w granicach danej sprawy. Nie ulega wątpliwości, że chodzi tu o granice materialnoprawne - sąd może więc sięgnąć również do wadliwych decyzji, wydanych w niższych "warstwach" postępowania (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 31 lipca 2001 r., sygn. akt V SA 2702/00). Niezbędność zastosowania przez sąd przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów innych niż zaskarżone, wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy dla końcowego jej załatwienia oznacza zapewnienie "ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy". Obowiązkiem sądu administracyjnego jest bowiem stworzenie takiego stanu by w obrocie prawnym nie istniał i funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem (vide: T. Woś w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005 r., s. 441) Zdaniem Sądu, taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie bowiem stwierdzenie przez organ, że wniosek skarżącego został zrealizowany w dniu 17 października 2018 r. czynnością materialno-techniczną wypłaty świadczenia rekompensującego, jest następstwem wadliwej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., uchylającej decyzję Prezydenta Miasta dnia [...] r. o ustaleniu świadczenia rekompensującego utracone wynagrodzenie – jako wydanej bez podstawy prawnej. Organ uchylił wspomnianą decyzję stwierdzając, że w sprawie brak było podstawy prawnej do działania Prezydenta "w wyrażony w decyzji z dnia [...] r. sposób". W ocenie Sądu, z poglądem takim nie sposób się zgodzić. Podzielając w pełni stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 listopada 2018 r. (sygn. akt III SA/Gd 311/18), należy stwierdzić, że przepisy prawa materialnego przewidują decyzyjną formę załatwienia danej sprawy nie tylko w sposób bezpośredni, ale także pośrednio poprzez użyte w redakcji przepisu czasownikowe znamię wskazujące na kompetencję organu do rozstrzygania sprawy (np. zezwala, przydziela, stwierdza, nakazuje, określa, przyznaje, itp.). W doktrynie przyjmuje się, że także wówczas gdy określony akt nie jest nazwany decyzją, to w istocie jest nią wówczas, gdy zawiera niezbędne charakterystyczne elementy przewidziane do uznania określonego przejawu działania administracji za decyzję administracyjną, tj. gdy zawiera oznaczenie aktu administracji publicznej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Za przyjęciem decyzyjnej formy załatwienia sprawy administracyjnej wszędzie tam, gdzie przepisy upoważniają organ administracyjny do załatwienia takiej sprawy, lecz nie określają formy jej rozstrzygnięcia, przemawia zagwarantowanie jak najpełniejszej ochrony interesów strony, gdyż decyzja – jako akt administracyjny w formie procesowej – wydawana jest w prawnie unormowanym postępowaniu, z zespołem gwarancji procesowych i zawarowaniu drogi weryfikacji rozstrzygnięcia sprawy. Przyjęcie zatem domniemania załatwiania sprawy w formie decyzji zwiększa sferę ochrony prawnej przyznanej obywatelom (zob. Cz. Martysz [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, t. II, Wolters Kluwer, Warszawa 2010, s. 17-21; a także: M. Romańska [w:] A. Golęba, T. Kiełkowski, K. Klonowski, M. Romańska, H. Knysiak-Molczyk (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer 2015 – System Informacji Prawnej LEX komentarz do art. 104 k.p.a.). Na gruncie art. 1 pkt 1 k.p.a. wykładanego w świetle zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) każda sprawa, w której organ administracji publicznej dokonuje władczej konkretyzacji uprawnień lub obowiązków jednostki, jest rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt II GSK 3696/15, LEX nr 2404459). W wyroku z dnia 14 czerwca 2005 r. Trybunał Konstytucyjny stwierdził natomiast, że "jeżeli (...) istnieje wątpliwość co do formy załatwienia sprawy administracyjnej, należy przyjąć, że istnieje sprawa administracyjna i organ administracji publicznej jest właściwy do jej załatwienia. Nie może zaistnieć sytuacja, że w przepisach ustawy określono właściwość organu administracji publicznej do załatwiania określonej kategorii spraw administracyjnych, a sprawy te nie mogłyby być rozstrzygane tylko dlatego, że ustawodawca nie określił wprost formy rozstrzygnięcia" (sygn. akt P 18/03; OTK-A 2005/6/63). Należy podkreślić, że stosownie do treści art. 119a ust. 1 w zw. z ust. 5 ustawy, wypłata przysługującego żołnierzowi rezerwy oraz osobie przeniesionej do rezerwy niebędącej żołnierzem rezerwy świadczenia pieniężnego rekompensującego utracone wynagrodzenie ze stosunku pracy lub stosunku służbowego albo dochód z prowadzonej działalności gospodarczej lub rolniczej, które mogliby uzyskać w okresie odbywania ćwiczeń wojskowych, jest poprzedzona ustaleniem tego świadczenia przez organ administracji publicznej (wójta, burmistrza czy prezydenta miasta) na wniosek złożony przez uprawnionego (żołnierza lub osobę przeniesioną do rezerwy niebędącą żołnierzem rezerwy). Zdaniem Sądu, zawarte w treści art. 119a ust. 5 ustawy określenie "ustala", użyte zostało przez ustawodawcę nieprzypadkowo. Jednoznacznie wskazuje ono na konieczność dokonania przez właściwy organ władczej konkretyzacji uprawnienia do przyznania świadczenia rekompensującego, o którym mowa w art. 119a ust. 1 ustawy, w formie decyzji administracyjnej wraz z przynależnym tym samym adresatowi tego rozstrzygnięcia systemem gwarancji procesowych przewidzianych w ramach (jurysdykcyjnego) postępowania administracyjnego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że do wyliczenia świadczenia niezbędna jest analiza przedstawionych przez stronę dokumentów potwierdzających jej dochód. Zgodnie z uchwałą składu pięciu sędziów NSA z dnia 11 czerwca 2001 r. (sygn. akt OPK 12/01), ustalenie wysokości świadczenia rekompensującego winno być poprzedzone postępowaniem w sprawie stwierdzenia kwoty dochodu uzyskanego przez żołnierza z prowadzonej działalności gospodarczej za ostatni rok podatkowy poprzedzający okres odbytych ćwiczeń wojskowych. Z treści uchwały wynika także, że w wypadku braku stosownej ewidencji lub innych danych pozwalających na określenie kwoty dochodu powinno zostać przeprowadzone w tym zakresie stosowne postępowanie wyjaśniające. Wobec powyższego, nie może ulegać wątpliwości, ze brak zaświadczenia właściwego naczelnika urzędu skarbowego o którym mowa w § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 25 sierpnia 2015 r., nie przesądza jeszcze, że w sprawie zachodzi przypadek określony w art. 119a ust. 4 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP, tj. brak możliwości ustalenia dochodu uzyskiwanego przez żołnierza z prowadzonej działalności gospodarczej. Jak już bowiem wskazano powyżej, organ winien poczynić w tym zakresie stosowne ustalenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po wniesieniu w niniejszej sprawie odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. powinno było zatem dokonać pełnego rozpoznania sprawy, nie zaś umarzać postępowanie ze wskazaniem, że sprawa winna zostać załatwiona czynnością materialno-techniczną lub aktem. Takie rozstrzygnięcie Kolegium spowodowało wadliwe uznanie przez Prezydenta Miasta, że obowiązek ciążący na gminie został zrealizowany w dniu 17 października 2018 r. poprzez wypłacenie skarżącemu kwoty [...]zł. Dopiero w piśmie z dnia 7 stycznia 2019 r. skarżący został przy tym poinformowany w jaki sposób obliczono wypłacone mu w tej wysokości świadczenie oraz dlaczego taki sposób wyliczenia przyjęto. Skarżącego poinformowano także o możliwości wniesienia skargi na czynność materialno-techniczną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do skorzystania z tego środka. Co prawda informację o możliwości zaskarżenia takiej czynności zawarto także w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., jednakże trudno uznać ją za właściwe pouczenie w sytuacji gdy organ nie wskazał jaką czynność, z jakiej daty ma na myśli. W takich okolicznościach wniesiona została skarga, "na sposób wyliczenia wypłaty świadczenia rekompensującego utracony dochód przez Prezydenta Miasta z dnia [...] r.", z której jednoznacznie wynika, że intencją skarżącego było zakwestionowanie dokonanej wypłaty kwoty [...]zł jako wyliczonej nieprawidłowo. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że skarżący – zgodnie z udzielonym mu (choć wadliwym) pouczeniem wniósł skargę na czynność wypłaty świadczenia dokonaną w dniu 17 października 2018 r. Co prawda zgodnie z treścią art. 53 § 2 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności, a zatem wniesienie skargi dopiero 21 stycznia 2019 r. nastąpiłoby po terminie, jednakże z przyczyn, o których mowa powyżej, należy uznać, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że zgodnie z treścią art. 53 § 2 zd. drugie, sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Zdaniem Sądu, z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, w której skarżący wniósł skargę dopiero w dniu 21 stycznia 2019 r. w następstwie błędnej decyzji oraz błędnych pouczeń udzielonych mu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S.. W ocenie Sądu wspomniana decyzja z dnia [...] r. została wydana z naruszeniem przepisu prawa materialnego, art. 119a ust. 5 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP, poprzez jego błędną wykładnię, co z kolei doprowadziło do naruszenia przepisu postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie. Konsekwencją powyższego było natomiast wadliwe uznanie przez Prezydenta Miasta, że wniosek strony został załatwiony czynnością materialno-techniczną polegającą na wypłacie świadczenia rekompensującego utracony dochód z prowadzonej działalności gospodarczej – podczas gdy sprawę należało zakończyć wydaniem decyzji administracyjnej. Z tych względów niezbędnym stało się nie tylko uznanie – na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. – tejże czynności materialno-technicznej za bezskuteczną ale także uchylenie – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. – uchylającej decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. i umarzającej postępowanie administracyjne I instancji. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy winien – z uwzględnieniem powyższych rozważań – dokonać pełnego rozpoznania sprawy, w tym także dokonać oceny podniesionych przez skarżącego w odwołaniu zarzutów, co do spełnienia przez niego przesłanek niezbędnych do ustalenia świadczenia pieniężnego rekompensującego utracony dochód z prowadzonej działalności w oparciu o kwotę dochodu uzyskanego przez niego z tejże działalności za ostatni rok podatkowy poprzedzający okres odbytych ćwiczeń wojskowych.