III SA/Kr 122/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Sudyka WSA Maria Zawadzka (spr.) Protokolant specjalista Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A S.A. z siedzibą w T na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 30 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia 30 listopada 2018 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2017 r., nr [...] o stwierdzeniu u R. W. (dalej: "uczestnik") choroby zawodowej pod postacią obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, schorzenia wymienionego w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych, określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2018 poz. 917 ze zm.). Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w dniu [...] 2017 r., wydał decyzję Nr [...] o stwierdzeniu u uczestnika choroby zawodowej pod postacią obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, wymienionej w pozycji 21 obowiązującego wykazu chorób zawodowych. Organ pierwszej instancji przedstawiając historię zatrudnienia uczestnika wskazał, że w latach 1970 – 2016 r. był zatrudniony w następujących zakładach pracy: - od 10 września 1970 r. do 4 sierpnia 1973 r. w Wytwórni Części Maszyn [...] w C, na stanowisku tokarza - z uwagi na brak badań środowiskowych nie można wykluczyć, iż praca wykonywana była w narażeniu na hałas, - od 29 września 1973 r. do 24 listopada 1973 r. w Przedsiębiorstwie A S.A. w T na stanowisku tokarza - z uwagi na brak badań środowiskowych nie można wykluczyć, iż praca wykonywana była w narażeniu na hałas, od 1 grudnia 1973 r. do 30 września 1983 r. w Przedsiębiorstwie Remontowym Urządzeń [...] w K na stanowisku ślusarza, w narażeniu na hałas; od 4 października 1983 r. do 29 lutego 1984 r. w Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w O z siedzibą w B, na stanowisku ślusarz - z uwagi na brak badań środowiskowych nie można wykluczyć, że praca wykonywana była w narażeniu na hałas, - od 1 marca 1984 r. do 27 sierpnia 1988 r. w Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej K w K, na stanowisku ślusarz - z uwagi na brak badań środowiskowych nie można wykluczyć, że praca wykonywana była w narażeniu na hałas, od 29 sierpnia 1988 r. do 1 stycznia 1990 r. w Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej R w O, na stanowisku ślusarza - z uwagi na brak badań środowiskowych nie można wykluczyć, iż praca wykonywana była w narażeniu na hałas, od 2 stycznia 1990 r. do 31 marca 1991 r. w Przedsiębiorstwie Montażu i Dostaw Pieców [...] w K, na stanowisku montera – spawacza - z uwagi brak badań środowiskowych nie można wykluczyć, iż praca wykonywana była w narażeniu na hałas, od 3 lutego 1992 r. do 30 września 1992 r. w Przedsiębiorstwie Realizacji i Koordynacji Budownictwa R Sp. z o.o. w K, na stanowisku ślusarza - spawacza, z uwagi na brak badań środowiskowych nie można wykluczyć, iż praca wykonywana była w narażeniu na hałas, od 1 kwietnia 1993 r. do 31 maja 1994 r. w Przedsiębiorstwie Usługowo – Handlowym R w K, na stanowisku ślusarza-spawacza - z uwagi na brak badań środowiskowych nie można wykluczyć, iż praca wykonywana była w narażeniu na hałas, od 4 lipca 1994 r. do 30 czerwca 1999 r. w Przedsiębiorstwie Remontowo – Produkcyjnym B S.A. w K, na stanowisku ślusarza remontowego - spawacza elektrycznego i gazowego - brygadzisty, w narażeniu na hałas, od 4 października 1999 r. do 23 grudnia 1999 r., od 5 czerwca 2000 r. do 29 listopada 2000 r., od 8 grudnia 2000 r. 31 grudnia 2000 r., od 4 stycznia 2001 r. do 28 lutego 2001 r. w Przedsiębiorstwie Współpracy Gospodarczej K Sp. z o. o. w M Biuro Eksportu w K, na stanowisku ślusarza - z uwagi na brak badań środowiskowych nie można wykluczyć, że praca wykonywana była w narażeniu na hałas, od 1 sierpnia 2001 r, do 26 sierpnia 2002 r. w Zakładzie Obróbki Metali [...] J. D. w K, na stanowisku ślusarza- spawacza, w ekspozycji na hałas, - od 20 sierpnia 2002 r. do 19 listopada 2002 r. w Przedsiębiorstwie Produkcyjno-Usługowym Zakład Mechaniczny [... Sp. z o.o. w K, na stanowisku ślusarza-spawacza elektrycznego, w narażeniu na hałas, - od 20 listopada 2002 r. do 16 grudnia 2016 r. w A Poland S.A. Oddział K w K, na stanowiskach: ślusarza remontowego-spawacza elektrycznego, spawacza elektrycznego, ślusarza - z uwagi na brak badań środowiskowych nie można wykluczyć, iż praca wykonywana była w narażeniu na hałas. Po przeprowadzeniu badań w Ośrodku Medycyny Pracy, w dniu 31 lipca 2017 r. wydano orzeczenie lekarskie nr [...] o rozpoznaniu u uczestnika choroby zawodowej - obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz. W uzasadnieniu orzeczenia uznano z wysokim prawdopodobieństwem związek przyczynowo skutkowego pomiędzy chorobą, a warunkami pracy. Od przedmiotowej decyzji wniósł odwołanie zakład pracy: Przedsiębiorstwo "A" S.A. (dalej: "strona skarżąca"). W odwołaniu strona skarżąca wskazała, że w jej ocenie niespełna dwumiesięczny okres wykonywania pracy w ww. zakładzie jest zdecydowanie niewystarczający do zaliczenia jej do kręgu pracodawców, u których warunki pracy stwarzały ryzyko powstania u uczestnika choroby zawodowej narządu słuchu. W toku prowadzonego postępowania odwoławczego uzyskano kartę oceny narażenia zawodowego uzupełnioną przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2017 r. Nie udało się ustalić szczegółowo czynności wykonywanych na stanowisku pracy zajmowanym przez R. W., wiadomo jedynie, iż przyuczał się do obsługi tokarki w Oddziale Warsztatów. Brak jest też wyników pomiarów natężenia dźwięku na tym stanowisku. Jedyny pomiar wykonano dopiero w 2009 r. przy obsłudze tokarki, wytaczarki i frezarki na stanowisku wytaczarza (uzyskany wynik pomiarów - 80 dB A). Z uwagi na brak badań środowiskowych nie można wykluczyć, iż praca wykonywana była w narażeniu na hałas. Wobec wątpliwości dotyczących następstwa prawnego firmy J Spółka jawna po Przedsiębiorstwie Państwowym Wyodrębnionym Wytwórni Części Maszyn [...] w C organ odwoławczy przeprowadził postępowanie w tym zakresie i stwierdził brak możliwości uznania tego podmiotu za stronę w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Zaskarżoną decyzją z dnia 30 listopada 2018 r. Wojewódzki Inspektor Sanitarny orzekł jak na wstępie. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy podtrzymał ustalenia i ocenę organu pierwszej instancji. Na powyższą decyzję strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzuciła naruszenie, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 1 K.p.a. poprzez wydanie i doręczenie Skarżącemu decyzji, która została oparta o stan prawny, który co do wywodzonego obowiązku nie mógł zostać zastosowany, ponieważ w dacie zaistnienia zdarzeń będących podstawą wydania decyzji jeszcze nie istniał, co stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji całości oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego względnie, o ich uchylenie oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania. Strona skarżąca zakwestionowała przyjęcie jej odpowiedzialności za powstanie choroby zawodowej R. W. wobec zaledwie 2 miesięcznego zatrudnienia go u strony skarżącej. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302) dalej: "p.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisami proceduralnymi. Orzekanie - w myśl art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Oceniając zaskarżoną decyzję w tak określonych granicach Sąd doszedł do przekonania, że odpowiada ona prawu i brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 30 listopada 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2017 r. orzekającą o stwierdzeniu u R. W. choroby zawodowej wymienionej w poz. 21 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, tj. "obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz". Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy powołanego rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych oraz przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U.2018.917; dalej jako: "K.p."). Zgodnie z art. 235¹ K.p. za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Natomiast w myśl art. 235² K.p. rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 K.p., Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U.2013.1367), którego postanowienia weszły w życie w dniu 3 lipca 2009 r. i obowiązywały w chwili wydawania przez organy obydwu instancji kontrolowanych decyzji. Zgodnie z § 6 ust. 1 tego rozporządzenia orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania wydaje lekarz spełniający określone w § 5 ust. 1 rozporządzenia wymogi, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 8 ust. 1 rozporządzenia). Jeżeli właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału (§ 8 ust. 2 rozporządzenia). W niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez zakład pracy: Przedsiębiorstwo "A" S.A., w którym uczestnik był zatrudniony w okresie od 29 września 1973 r. do 24 listopada 1973 r. na stanowisku tokarza. Skarga została oparta na dwóch rodzajach zarzutów. W pierwszym zarzucono nieważność zaskarżonej decyzji z uwagi wydanie decyzji, w oparciu o stan prawny, który "(...) co do wywodzonego obowiązku nie mógł zostać zastosowany, ponieważ w dacie zaistnienia zdarzeń będących podstawą wydania decyzji jeszcze nie istniał. W drugim natomiast usiłowano dowieść, że brak jest związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy wystąpieniem choroby zawodowej u skarżącego, a pracą w przedsiębiorstwie skarżącej, z uwagi na fakt, że zatrudnienie to trwało niespełna 2 miesiące, a organ nie ustalił w jakich warunkach ono się odbywało. Odnosząc się do pierwszego z nich Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie nosi cech nieważności w rozumieniu przesłanek, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Podkreślić należy, że organ administracji publicznej wydając decyzję administracyjną konkretyzuje normę bezwzględnie obowiązującą. Konkretyzacja ta następuje zawsze według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania decyzji. W związku z powyższym niezasadne jest wskazanie przez stronę skarżącą, iż rozstrzygnięcia decyzji powinny zostać wydane w oparciu o stan prawny obowiązujący w okresie zatrudnienia uczestnika w zakładzie skarżącej. Organy wydając swoje rozstrzygnięcia były zobligowane do orzekania na podstawie stanu faktycznego ustalonego na dzień wydania decyzji a także stanu prawnego obowiązującego w dniu jej wydania. W przedmiotowej sprawie postępowanie zostało wszczęte w dniu 30 maja 2017 r. na skutek zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej u uczestnika. Decyzje organu obu instancji zostały wydane na podstawie powszechnie obowiązujących w dacie ich wydania przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U.2017.1261) oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, aktu wydanego z upoważnienia określonego w art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 ustawy - Kodeks pracy oraz właściwych przepisów postępowania administracyjnego. Wskazane przepisy prawa materialnego określają umocowanie Organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej do wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia bądź braku podstaw do stwierdzenia chorób zawodowych. Sąd nie dopatrzył się również w kontrolowanym postępowaniu jakichkolwiek uchybień natury materialnej czy procesowej. Postepowanie w sprawie zostało wszczęte na skutek zgłoszenia przez lekarza medycyny pracy podejrzenia u uczestnika choroby zawodowej pod postacią obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, wymienionej w pozycji 21 obowiązującego wykazu chorób zawodowych. Uczestnik został skierowany na badania do Ośrodka Medycyny Pracy w kierunku ww. jednostki chorobowej. Przeprowadzone tam badania dały podstawę do rozpoznania choroby zawodowej. Jak wynika z wydanego orzeczenia lekarskiego jednostki orzeczniczej nr [...] z dnia 31 lipca 2017 r. wykonana diagnostyka audiologiczna (badanie audiometrii impedancyjnej, badanie otoemisji akustycznej, badanie potencjałów słuchowych wywołanych z pnia mózgu ABR - latencje) oraz badanie videonystagmograficzne wykazały czuciowo-nerwowy typ niedosłuchu. Podwyższenie progu słuchu w badaniach audiometrii tonalnej, obliczone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości l, 2 i 3 kHz wynosiły dla UP - 46 dB, 55 dB, 50 dB, dla UL - 53 dB, 58 dB, 55 dB. W wydanym orzeczeniu lekarskim wskazano wyraźnie na związek przyczynowy między rozpoznaną chorobą narządu słuchu, a rodzajem wykonywanej pracy, z wysokim prawdopodobieństwem. Zaznaczyć należy, że orzeczenia lekarskie, o których mowa w § 5 i 6 rozporządzenia, stanowią dowód w rozumieniu art. 75 K.p.a. w związku z art. 84 § 1 K.p.a., podlegający ocenie organu administracji właściwego do stwierdzenia choroby zawodowej. Okoliczność, że organ administracji nie może we własnym zakresie, bez uzyskania orzeczenia lekarskiego, dokonać rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych, nie zwalnia organu od oceny tego orzeczenia stosownie do art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. nakazującymi w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie administracyjnym (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 sierpnia 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 244/11, wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 546/10). Orzeczenie lekarskie zostało wydane przez lekarza spełniającego wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art.9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy zatrudnionego w jednostce medycznej określonej w § 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych. Rozpoznana została choroba wymieniona w poz. 21 obowiązującego wykazu chorób zawodowych. Dokonana analiza narażenia zawodowego wykazała związek przyczynowy pomiędzy rozpoznanym schorzeniem a warunkami pracy (hałas) z "wysokim prawdopodobieństwem", zaś objawy chorobowe udokumentowane badaniami przeprowadzonymi w jednostce orzeczniczej wystąpiły w ciągu 2 lat od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym (2016 r.). Wszystkie te okoliczności powodują, że zostały spełnione przesłanki do stwierdzenia choroby zawodowej. W ocenie Sądu organ zasadnie ocenił, że ww. orzeczenie lekarskie wydane przez Ośrodek Medycyny Pracy jest jasno i wyczerpująco uzasadnione. Wydane orzeczenie lekarskie było podstawowym ale nie jedynym dowodem w niniejszej sprawie. W prowadzonym postępowaniu uwzględniono także zeznania strony potwierdzone protokołem z dnia 6 lutego 2017 r. oraz ocenę narażenia zawodowego byłego pracownika. Z analizy akt sprawy wynika, że uczestnik pracował w latach 1970 - 2016 w wielu zakładach pracy, w tym w okresie od 29 września 1973 r. do 24 listopada 1973 r. w Przedsiębiorstwie A S.A. w T, na stanowisku tokarza. Uczestnik słuchany w charakterze strony, w dniu 6 luty 2017 r. zeznał, iż w tym okresie pracy do jego obowiązków należała obsługa tokarki i szlifierki, podczas ich obsługi występował hałas, ponadto hałas powodowały inne urządzenia znajdujące się na hali gdzie pracował. W aktach sprawy znajdują się także karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej, sporządzone w dniu 6 marca 2017 r. oraz 14 grudnia 2017 r. w siedzibie byłego pracodawcy - Przedsiębiorstwa A S.A. w T, w których potwierdzony został okres pracy i to, że uczestnik wykonywał prace przy obsłudze tokarki. W karcie z dnia 6 marca 2017 r. stwierdzono, że hałas występował podczas obsługi tokarki i szlifierki, a także generowały go inne urządzenia znajdujące się w hali. Stwierdzono tam również, że nie można wykluczyć pracy w ekspozycji i narażeniu na hałas. W karcie narażenia zawodowego z dnia 14 grudnia 2017 r. stwierdzono dodatkowo, że hala w której pracował uczestnik została wyburzona, a jedyny pomiar natężenia dźwięku na stanowisku tokarza wykonany został w 2009 r. i uzyskano wówczas wynik 80 dB A. W ocenie Sądu ww. dowody wskazują, że brak jest podstaw do przyjęcia jakoby nie zbadano z należytą dokładnością kwestii związku przyczynowego pomiędzy pracą w zakładzie skarżącego, a chorobą zawodową uczestnika. Pamiętać należy, że ustawodawca, w art. 2351 K.p. pracy zawierającym definicję "choroby zawodowej" dopuszcza stwierdzenie choroby zawodowej nie tylko w przypadku gdy związek przyczynowy pomiędzy chorobą, a warunkami pracy można przyjąć w sposób bezsporny, ale również wtedy, gdy taki związek przyczynowy można stwierdzić z "wysokim prawdopodobieństwem". Zdaniem Sądu organ wydający zaskarżoną decyzję miał podstawy aby przyjąć istnienie związku przyczynowego pomiędzy pracą uczestnika min. w zakładzie skarżącej, a stwierdzoną chorobą zawodową. W ocenie Sądu wobec ww. poczynionych przez organ ustaleń nie ma podstaw do wyeliminowania z okresu zatrudnienia w narażeniu zawodowym czasu zatrudnienia uczestnika na stanowisku tokarza w zakładzie skarżącej tylko z tej przyczyny, że wynosił on niespełna 2 miesiące. W toku postępowania w przedmiocie choroby zawodowej ustala się, w których zakładach pracy na przestrzeni całego okresu zatrudnienia pracownika lub byłego pracownika występowało narażenie zawodowe. Samo ustalenie, że u danego pracodawcy występowało narażenie zawodowe na czynnik wywołujący rozpoznaną chorobę nie pociąga za sobą ustalenia, że narażenie w określonym zakładzie pracy było przyczyną powstania choroby zawodowej. Jak ustalono w niniejszej sprawie w okresie zatrudnienia uczestnika w zakładzie skarżącej, z uwagi na brak badań środowiskowych nie można wykluczyć, że praca wykonywana była w narażeniu na hałas zwłaszcza, że uczestnik obsługiwał tokarkę na hali, na której pracowały też inne maszyny. Zatem słusznie zaliczono okres pracy uczestnika od dnia 29 września 1973 r. do dnia 24 listopada 1973 r., jako wykonywaną w narażeniu zawodowym. Podkreślić przy tym należy, że celem postępowania o stwierdzenie choroby zawodowej nie jest wskazanie, u którego z pracodawców wystąpiła choroba. Postępowanie to nie ma również na celu ustalenia odpowiedzialności konkretnego pracodawcy, ale wydanie decyzji o stwierdzeniu bądź odmowie stwierdzenia choroby zawodowej. Ponadto przepisy w sprawach chorób zawodowych nie nakładają na organy orzekające potrzeby ustalenia w przypadku wielu pracodawców stopnia "zawinienia" poszczególnych zakładów pracy, w których ekspozycja zawodowa może spowodować wystąpienie choroby zawodowej. Jak orzekł NSA w wyroku z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2502/11 dla prawidłowości rozstrzygnięcia stwierdzającego chorobę zawodową nie ma znaczenia w jakim stopniu wpłynęły na tę chorobę poszczególne okresy zatrudnienia i jaka była możliwość (prawdopodobieństwo) zachorowania pracownika u poszczególnych pracodawców. Istotą sprawy o rozpoznanie choroby zawodowej jest bowiem potwierdzenie, iż dane schorzenie ma swoje źródło w szkodliwych czynnikach występujących w środowisku pracy, a nie udowadnianie, że chorobę zawodową spowodowała praca u konkretnego pracodawcy. Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z obowiązującymi przepisami, a postawione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Dlatego działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.