I SA/Wr 43/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 25 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym – w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Powiatu O. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie uznania za bezprzedmiotowy wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi jest Powiatu O. (dalej: Powiat) jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS, organ interpretacyjny) z [...] listopada 2018 r. nr [...] utrzymujące w mocy własne postanowienie z [...] października 2018 r. nr [...] stwierdzające bezprzedmiotowość wniosku Powiatu o wydanie interpretacji indywidualnej w części, do której zastosowanie ma interpretacja ogólna Ministra Finansów z 14 czerwca 2013 r. nr PT10/033/12/207/WLI/13/RD 58639. Jak wynika z akt sprawy Powiat w dniu 8 sierpnia 2018 r. złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie przepisów art. 5 ust. 1, art. 15 ust. 2 w związku z art. 15 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm.; dalej: u.p.t.u.). W uzasadnieniu wniosku przedstawił zdarzenie przyszłe. Wynika z niego, że Powiat realizuje zadania własne w celu zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej, czyli mieszkańców Powiatu. W tym zakresie podał podstawy prawne działania Powiatu jako organu władzy publicznej wskazując na ustawę z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 995, ze. zm., dalej: ustawa o samorządzie powiatowym). Powiat, na mocy art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o wprowadzeniu zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego (Dz. U. z 1998 r. Nr 96, poz. 603, ze zm.), stanowi jednostkę samorządu terytorialnego. Wskazał dalej, że jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Jako jednostka samorządu terytorialnego, uczestniczy w sprawowaniu władzy publicznej, zgodnie z art. 16 ust. 2 Konstytucji oraz wykonuje zadania publiczne niezastrzeżone dla innych organów władzy publicznej, zgodnie z art. 163 Konstytucji. Wyjaśnił, że działając we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność wykonuje określone ustawami zadania publiczne o charakterze ponadgminnym, określone w art. 4 ustawy o samorządzie powiatowym, m.in. w zakresie promocji i ochrony zdrowia, edukacji publicznej, pomocy społecznej, transportu zbiorowego i dróg publicznych czy gospodarki nieruchomościami. Po przedstawieniu ogólnych ram prawnych działania, Powiat wskazał, że planuje dokonać sprzedaży nieruchomości niezabudowanej, stanowiącej działkę nr [...], położonej w obrębie M., o powierzchni 0,5686 ha, którą nabył z mocy prawa w dniu 1 stycznia 1999 r. na podstawie Decyzji Wojewody D. z [...] czerwca 2000 r. Dla terenu obejmującego tę nieruchomość nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie była również wydana w stosunku do niej decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Następnie podał, że nieruchomość nie była przez Powiat oddawana w najem, dzierżawę bądź użytkowanie wieczyste, nie służyła również Powiatowi do wykonywania jakiejkolwiek działalności gospodarczej opodatkowanej VAT, bądź zwolnionej z opodatkowania. Powiat na przedmiotową nieruchomość nie ponosił żadnych nakładów stanowiących ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Wskazał, że planuje dokonać sprzedaży nieruchomości w drodze przetargu, co zostało podane do publicznej wiadomości z art. 35 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przy tak opisanym zdarzeniu przyszłym Powiat zadał dwa pytania: 1. Czy w związku z planowaną sprzedażą nieruchomości, opisanej w zdarzeniu przyszłym, Powiat występuje w charakterze podatnika VAT czynnego? 2. Czy Powiat w związku z planowaną sprzedażą nieruchomości, opisanej w zdarzeniu przyszłym, zobowiązany będzie do opodatkowania tej sprzedaży stawką podstawową 23% VAT, bądź będzie mógł skorzystać ze zwolnienia z opodatkowania? Przedstawiając własne stanowisko w zakresie pierwszego zagadnienia Powiat jest przekonany, że w związku z planowaną sprzedażą nieruchomości nie będzie występować w charakterze podatnika VAT czynnego, bowiem czynność ta nie będzie realizowana w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Uznał, że do tej sprawy nie będzie miał zastosowania art. 5 ust. 1 u.p.t.u., bo planowana dostawa nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż Powiat nie będzie jej dokonywał w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, lecz w ramach wykonywania prawa własności do nieruchomości, w związku z niechęcią poniesienia znacznych wydatków na utrzymanie zbędnej mu nieruchomości. Nieruchomość ta służyła Powiatowi jedynie działalności statutowej w zakresie gospodarowania nieruchomościami. Zdaniem Powiatu, w tej sytuacji, nie można uznać, że przedmiotowa sprzedaż stanowić będzie czynność wykonywaną w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Wedle Powiatu, dostawa przedmiotowej nieruchomości odpowiada warunkom, w których osoba fizyczna dokonuje sprzedaży składników swojego majątku osobistego. Na poparcie stanowiska Powiat powołał orzeczenia sądów administracyjnych (wyroków: WSA we Wrocławiu z 17 stycznia 2018 r. o sygn. akt I SA/Wr 1061/17 oraz NSA z 5 grudnia 2014 r. o sygn. akt I FSK 1547/14; oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). Przedstawiając zaś stanowisko w zakresie drugiego pytania Powiat wskazał, że w związku z planowaną sprzedażą nieruchomości nie będzie zobowiązany do opodatkowania sprzedaży stawką podstawową 23 % VAT, jak również nie będzie mógł skorzystać ze zwolnienia z opodatkowania. Dokonując sprzedaży tej nieruchomości nie będzie bowiem występować jako czynny podatnik VAT. W związku z tym nie będą miały zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, a tym samym sprzedaż nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu VAT. Jak wyjaśniał, aby planowana sprzedaż nieruchomości wskazanej w opisie zdarzenia przyszłego podlegała opodatkowaniu VAT winna być: dokonana w ramach działalności gospodarczej (1), jeżeli będzie realizowana w ramach działalności gospodarczej, to podmiot dokonujący sprzedaży musi działać jako podatnik VAT czynny (2). Zdaniem Powiatu tylko łączne spełnienie wskazanych dwóch warunków przesądziłoby o tym, że planowana transakcja sprzedaży nieruchomości podlegałaby opodatkowaniu VAT. Odwołując się do stanowiska odnoszącego się do pytania nr 1, Powiat wskazał, że sprzedaż ta nie będzie dokonywana w ramach działalności gospodarczej, lecz w związku ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W związku z tym, w opinii Powiatu, planowana sprzedaż nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Postanowieniem z [...] października 2018 r. wydanym na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 5a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: o.p.) Dyrektor KIS stwierdził, że do zdarzenia przyszłego opisanego w ww. wniosku w zakresie ustalenia, czy sprzedaż działki niezabudowanej nr [...], która nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i dla której nie wydano decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu będzie opodatkowana stawką 23 % VAT, czy też będzie korzystała ze zwolnienia z opodatkowania (pytanie oznaczone we wniosku numerem 2) zastosowanie znajduje interpretacja ogólna Ministra Finansów z 14 czerwca 2013 r. nr PT10/033/12/207/WLI/13/RD 58639, w związku z. czym wniosek jest bezprzedmiotowy. W zażaleniu na to postanowienie Powiat zarzucił naruszenie prawa procesowego przez błędne zastosowanie art. 14b § 5a , art. 1, art. 14b § 1, art. 120 i art. 121 o.p. i wniósł o jego uchylenie oraz wydanie interpretacji indywidualnej zgodnej ze stanowiskiem Powiatu przedstawionym we wniosku. W uzasadnieniu podał w pierwszej kolejności, że w odniesieniu do pierwszego pytania z wniosku Dyrektor KIS wydał interpretacje indywidualną uznającą stanowisko Powiatu za nieprawidłowe wskazując, że Powiat wystąpi jako podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u., a czynność ta jako odpłatna dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 u.p.t.u. będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Odnosząc się zaś do przedmiotu zażalenia za błędne uznał stanowisko organu interpretacyjnego, że opisane zdarzenie przyszłe odpowiada zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym. Zdaniem Powiatu, przedmiotem interpretacji ogólnej Ministra Finansów (na którą powołał się organ interpretacyjny) są rozważania w zakresie definicji "terenu budowlanego" i sposób klasyfikacji terenu niezabudowanego jako terenu budowlanego dla potrzeb zastosowania zwolnienia do podatku VAT, zawartego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2013 r. oraz od dnia 1 kwietnia 2013 r. Ta kwestia zaś nie była przedmiotem zapytania Powiatu. Nie chodziło o wyjaśnienie samej możliwości zastosowania zwolnienia w związku z brakiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, lecz o zobowiązanie Powiatu do właściwego opodatkowania tej dostawy przy jednoczesnym stanowisku Powiatu, że w związku z dokonaniem tej dostawy nie będzie występował jako podatnik VAT czynny. Dalej argumentował, że Dyrektor KIS błędnie potraktował pytanie nr 2 z wniosku o interpretację jako odrębne zagadnienie, niezależne od pytania nr 1. Zarzucił, że organ interpretacyjny nie zbadał dokładnie opisanego zdarzenia przyszłego i nie odniósł się do stanowiska przedstawionego przez Powiat co do pytania nr 2 wniosku. Wskazał również, że organ interpretacyjny samowolnie dokonał zmiany zakresu pytania sformułowanego przez Powiat, co spowodowało wydanie postanowienia o bezprzedmiotowości wniosku w części objętej pytaniem 2, zamiast interpretacji indywidualnej. W konsekwencji wskazał, że Dyrektor KIS naruszył zasadę działania w oparciu o przepisy prawa (art. 120 o.p.) i zasadę działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 120 o.p.), jak również zasadę udzielania niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania (art. 121 § 2 o.p.). Zaskarżonym postanowieniem organ interpretacyjny utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] października 2018 r. W uzasadnieniu wskazał regulacje dotyczące interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zwrócił uwagę na cel ogólnej interpretacji podatkowej, którym jest ujednolicenie określonych przepisów prawa podatkowego. Istotnym elementem interpretacji ogólnej jest opis zagadnienia, w świetle którego dokonywana jest interpretacja przepisów prawa podatkowego oraz wyjaśnienie zakresu i stosowania interpretowanych przepisów do opisanego zagadnienia wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14a § 1a o.p.). Regulacja ta , zdaniem Dyrektora KIS, daje możliwość zestawienia treści interpretacji ogólnych z zagadnieniami wskazanymi we wnioskach o interpretacje indywidualne oraz w wydanych interpretacjach indywidualnych. Wskazując dalej na art. 14b § 5a o.p. organ interpretacyjny uznał, że do zagadnienia opisanego we wniosku Powiatu w zdarzeniu przyszłym w zakresie ustalenia, czy sprzedaż działki niezabudowanej nr [...] nieobjętej planem zagospodarowania przestrzennego ani decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu będzie opodatkowana stawką 23 % VAT czy też będzie korzystała ze zwolnienia z opodatkowania – zastosowanie ma ww. ogólna interpretacja. Wydana bowiem została w celu zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe i organy kontroli skarbowej w kwestii opodatkowania podatkiem od towarów i usług dostawy terenów niezabudowanych w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W tej sytuacji zaistniały w sprawie podstawy do stwierdzenia bezprzedmiotowości wniosku w zakresie pytania nr 2 wniosku o interpretację. Wyjaśnił też, że interpretacje ogólne nie odnoszą się do konkretnych stanów faktycznych (zdarzeń przyszłych), nie obejmują tym samym sytuacji faktycznej lub prawnej konkretnego podatnika – lecz cechują się abstrakcyjnym i ogólnym odniesieniem do określonych rodzajów sytuacji faktycznych i prawnych oraz pewnych kategorii adresatów. Interpretacja ogólna wyznacza jedynie kierunek interpretacji przepisów prawa podatkowego i wskazuje sposób prawidłowego zachowania się podatnika w sytuacji w niej opisanej. Kierując się tymi przepisami organ interpretacyjny za prawidłowe uznanie, że sporne zagadnienie (pytanie nr 2 wniosku) jest objęte ogólną interpretacją Ministra Finansów z 14 czerwca 2013 r. i z tej przyczyny należało stwierdzić bezprzedmiotowość wniosku w tej części – zgodnie z regulacją art. 14b § 5a o.p. Dodatkowo Dyrektor KIS wyjaśnił, że w stosunku do zagadnienia objętego pytaniem 1 wniosku powiatu została wydana interpretacja indywidualna z [...] października 2018 r. nr [...]. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 120 o.p. organ interpretacyjny wskazał, że wydanie postanowienia o bezprzedmiotowości na podstawie obowiązujących przepisów prawa podatkowego nie może stanowić podstawy zarzutu naruszenia art. 120 poprzez niezastosowanie przepisu art. 14b § 5a o.p. Nie doszło też, zdaniem Dyrektora KIS, do naruszenia art. 121 § 1 o.p. W skardze na to postanowienie Powiat wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego z jednoczesnym zobowiązaniem organu Dyrektora KIS do wydania interpretacji indywidualnej. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania przez niewłaściwe zastosowanie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: – art. 14b § 5a o.p. polegające na stwierdzeniu przez organ interpretacyjny bezprzedmiotowości wniosku w zakresie obejmującym pytanie nr 2 wniosku, w związku z uznaniem, że przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe odpowiada zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym, – art. 14b § 1 o.p. poprzez nie wydanie w indywidualnej sprawie strony interpretacji indywidualnej, – art. 120 o.p. poprzez błędne zastosowanie przepisu art. 14b § 5a o.p. , którego nie można uznać za działalnie organu na podstawie przepisów prawa, – art. 121 o.p. przez naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie. W odpowiedzi na skargę na skargę Dyrektor KIS wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko w sprawie. Sąd skargę rozpoznał w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302 – dalej p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W świetle treści wskazanego przepisu oraz przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie Sąd korzystając z dyspozycji art. 119 pkt 3 p.p.s.a. mógł z urzędu rozpoznać przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym. Dalej, trzeba wskazać, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2016 r., poz.1066 ze zm.) stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. I tak, Sąd uchyla zaskarżony akt, jeśli stwierdzi, że wydano go z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. Przedmiotem sporu jest stwierdzenie bezprzedmiotowości wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w części odnoszącej się do zdarzenia przyszłego, które odpowiada zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej. Chodzi o to, że Powiat we wniosku o interpretację powziął wątpliwości, czy Powiat w związku z planowaną sprzedażą nieruchomości, opisanej w zdarzeniu przyszłym, zobowiązany będzie do opodatkowania tej sprzedaży stawką podstawową 23 % VAT bądź będzie mógł skorzystać ze zwolnienia z opodatkowania. Organ interpretacyjny stwierdził bezprzedmiotowość wniosku w tym zakresie uznając, że odpowiada on zagadnieniu wyjaśnionemu w interpretacji ogólnej Ministra Finansów z 14 czerwca 2013 r. nr PT10/033/12/207/WLI/13/RD 58639. Ustalenie to Powiat kwestionuje argumentując, że opisane we wniosku zdarzenie przyszłe w tym zakresie nie odpowiada zagadnieniu z interpretacji ogólnej, które nadto nie dotyczy takiego samego stanu prawnego jak wniosek o interpretację. Zarzuca, że Dyrektor KIS dokonał zmiany opisanego zdarzenia przyszłego w zakresie pytania 2, nie odniósł się do stanowiska Powiatu w tym względzie. Tymczasem Powiat chciał uzyskać interpretację podatkową, czy planowana sprzedaż nieruchomości będzie opodatkowana stawką 23% Vat bądź czy będzie korzystała ze zwolnienia z opodatkowania przy jednoczesnym stanowisku Powiatu, że w tej transakcji Powiat nie wystąpi jako podatnik VAT czynny, zatem - sprzedaż nie będzie w ogóle podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W opinii Sądu, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 120 o.p., organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa a stosownie do art. 121 § 1 o.p., postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zgodnie z art. 14a § 1a o.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności ich interpretacji, z urzędu lub na wniosek, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (interpretacje ogólne); wnioskodawcą nie może być organ administracji publicznej. W myśl art. 14a § 1a o.p. interpretacja ogólna powinna zawierać w szczególności: 1) opis zagadnienia, w związku z którym jest dokonywana interpretacja przepisów prawa podatkowego; 2)wyjaśnienie zakresu oraz sposobu stosowania interpretowanych przepisów prawa podatkowego do opisanego zagadnienia wraz z uzasadnieniem prawnym. W świetle art. 14b § 1 o.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie natomiast z art. 14b § 5a o.p., jeżeli przedstawione we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym, wydaje się postanowienie o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku ma zastosowanie interpretacja ogólna, z jednoczesnym stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku. W tym przypadku w postanowieniu wskazuje się oznaczenie interpretacji ogólnej wraz z podaniem miejsca jej publikacji. W zdaniu drugim ww. przepisu ustawodawca przewidział środek zaskarżenia względem takiego postanowienia (zażalenie). Skoro stosownie do art. 120 o.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, zatem organ interpretacyjny rozpatrujący wniosek powiat, po stwierdzeniu, że istnieje interpretacja ogólna odpowiadająca zakresowi sprawy będącej przedmiotem wniosku złożonego przez Powiat, nie miał prawnej możliwości merytorycznego rozpatrzenia tego wniosku. Mając więc na względzie także zasadę wyrażoną w art. 120 o.p. organ zobligowany był przepisami prawa (w szczególności dyspozycją art. 14b § 5a o.p.) do wydania zaskarżonego postanowienia o bezprzedmiotowości wniosku Powiatu. Odpowiedź na zadane przez Powiat pytanie zawiera bowiem wydana przez Ministra Finansów interpretacja ogólna nr PT10/033/12/207/WLI/13/RD 58639 Ministra Finansów z dnia 14 czerwca 2013 r. w sprawie opodatkowania podatkiem od towarów i usług dostawy terenów niezabudowanych w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz. Urz. Min.Fin. z 2013 r., poz. 14), której adresatami są wszyscy podatnicy znajdujący się w takiej sytuacji, jaka została w niej opisana. Wynika z niej, że od dnia 1 kwietnia 2013 r. w art. 2 pkt 33 ustawy o VAT wprowadzono definicję terenu budowlanego. Zgodnie z tą definicją przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Od dnia 1 kwietnia 2013 r. obowiązuje również nowe brzmienie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT przewidujące zwolnienie od podatku w przypadku dostawy terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Tym samym, od dnia 1 kwietnia 2013 r. w związku z wprowadzeniem do ustawy o VAT definicji terenu budowlanego dla potrzeb prawidłowej klasyfikacji gruntów celem zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 tej ustawy, w sytuacji gdy brak jest planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie należy już kierować się danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, które były, zgodnie z wykładnią zaprezentowaną w wyroku z dnia 17 stycznia 2011 r., istotne w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 marca 2013 r. W konsekwencji dostawa terenu niezabudowanego, nieobjętego planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podlega zwolnieniu z podatku od towarów i usług. We wniosku o interpretację Powiat zaś wyraźnie w pytaniu nr 2 wskazał, jakiej treści zagadnienie budzi jego wątpliwości tj.: "czy Powiat w związku z planowaną sprzedażą nieruchomości, opisanej w zdarzeniu przyszłym, zobowiązany będzie do opodatkowania tej sprzedaży stawką podstawową 23 % VAT bądź będzie mógł skorzystać ze zwolnienia z opodatkowania." Zaś z opisu zdarzenia przyszłego jednoznacznie wynika, że przedmiotem planowanej sprzedaży ma być nieruchomość niezabudowana stanowiąca działkę nr [...] położona w obrębie M. o powierzchni 0,5686 ha, dla której nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ani nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zakres zagadnienia budzącego wątpliwości oraz zdarzenie przyszłe, opisane we wniosku jednoznacznie odnosiły się do zagadnienia ujętego w ww. interpretacji ogólnej. Wniosek Powiatu, że organ interpretacyjny nie odniósł się do jego stanowiska co do niepodlegania opodatkowaniu w ogóle z tytułu sprzedaży tej nieruchomości był już rozważony w ramach interpretacji indywidualnej. Trzeba tu bowiem podkreślić, że zarówno Powiat, jak i organ interpretacyjny wskazują, że względem zagadnienia objętego pytaniem 1 we wniosku tj.: czy w związku z planowaną sprzedażą nieruchomości, opisanej w zdarzeniu przyszłym, Powiat występuje w charakterze podatnika VAT czynnego? – została wydana interpretacja indywidualna ([...] października 2018 r. nr [...]). Na podstawie art. 106 § 4 p.p.s.a. z kolei Sąd stwierdza, że interpretacja ta stała się przedmiotem skargi do tut. Sądu, który wyrokiem z 7 marca 2019 r. o sygn. akt I SA/Wr 1228/18 skargę Powiatu oddalił. W opinii Sądu, zestawienie treści przywołanego zagadnienia, które budzi wątpliwość Powiatu i odnoszącego się do niego opisu zdarzenia przyszłego oraz ogólnej interpretacji Ministra Finansów z 13 marca 2013 r. jednoznacznie wskazuje, że dotyczą tej samej kwestii. Powiat pyta o stawkę podatkową bądź zwolnienie od opodatkowania przy sprzedaży nieruchomości niezabudowanej która nie jest objęta ani planem zagospodarowania przestrzennego, ani decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania. Z pytania nr 2 zawartego we wniosku nie wynika, że jest ono alternatywne względem pytania 1. Organ interpretacyjny, realizując zasady zaufania do organów podatkowych wskazał sposób postępowania w przypadku sprzedaży nieruchomości niezabudowanej, która nie jest objęta planem zagospodarowania przestrzennego, ani decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania. Nie ma racji Powiat zarzucając, że ww. interpretacja ogólna nie odpowiada takiemu samemu stanowi prawnemu jaki dotyczy wniosku. Interpretacja ogólna odwołuje się także do stanu prawnego od 1 kwietnia 2013 r. Ponadto, powiatowi służy z tego tytułu gwarancja ochrony wnioskodawcy, zawarta z art. 14k § 2 o.p. Nie było więc racjonalnego uzasadnienia, aby organ interpretacyjny wydawał indywidualną interpretację dla Powiatu, powtarzającej stanowisko wyrażone już przez Ministra Finansów. Ponadto stanowiłoby to naruszenie przepisu art. 14b § 5a o.p., dodanego do tej ustawy z dniem 1 stycznia 2016 r., właśnie dla wyeliminowania takich przypadków powielania interpretacji ogólnej w interpretacjach indywidualnych. W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że stan faktyczny opisany we wniosku o interpretację odpowiadał zagadnieniu opisanemu w interpretacji ogólnej, zasadnie w konsekwencji stwierdził bezprzedmiotowość wniosku Powiatu w tym zakresie. W tym stanie rzeczy Sąd, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.