III SA/Wa 2663/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka, sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi M. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia z tytułu ustanowienia i pełnienia funkcji tymczasowego pełnomocnika szczególnego oddala skargę Postanowieniem z [...] września 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor IAS lub organ odwoławczy) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] czerwca 2018 r., nr [...] w sprawie odmowy wypłaty wynagrodzenia z tytułu pełnienia przez M.Z. (dalej strona lub skarżący) obowiązków tymczasowego pełnomocnika szczególnego S. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej spółka), w kwocie 10.800,00 zł i ustalenia wysokości tego wynagrodzenia z tytułu sprawowania powyższej funkcji w okresie od 27 lutego 2017 r. do 20 lipca 2017 r. w kwocie 1.000,00 zł. Organ odwoławczy ustalił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej Naczelnik US) postanowieniem z [...] lipca 2016 r. wszczął wobec spółki postępowanie podatkowe w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od marca do grudnia 2013 r. Natomiast 27 lutego 2017 r. skarżący został powołany jako tymczasowy pełnomocnik szczególny powyższej spółki, upoważniony do działania do czasu wyznaczenia kuratora przez sąd w toczącym się przed organem podatkowym postępowaniu. Następnie decyzją z [...] kwietnia 2017 r. Naczelnik US określił spółce kwotę zobowiązania podatkowego za okres od marca do października 2013 r. w wysokości 178.285,00 zł oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za okres od listopada do grudnia 2013 r. Skarżący natomiast 18 maja 2018 r. wystąpił do Naczelnika US z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pełnienia obowiązków tymczasowego pełnomocnika szczególnego w kwocie 10.800,00 zł. Z ustaleń Dyrektora IAS wynikało dalej, że postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. Naczelnik US odmówił stronie wypłaty wynagrodzenia z tytułu pełnienia obowiązków tymczasowego pełnomocnika szczególnego spółki w żądanej w wysokości i ustalił wysokość wynagrodzenia z tego tytułu w kwocie 1.000,00 zł. Wysokość wynagrodzenia ustalono zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r. Nr 31. poz. 153, dalej rozporządzenie MS). Wskutek rozpatrzenia zażalenia na powyższe przeczenie, Dyrektor IAS utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że ustawa z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2018.800 t.j., dalej O.p.) nie przewiduje różnicowania spraw podatkowych w zależności od wartości przedmiotu sprawy, nie występuje w niej pojęcie wartości przedmiotu zaskarżenia, w podobnym ujęciu jak to czyni ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018, poz. 1302, dalej p.p.s.a.), czy należności pieniężnej stanowiącej wartość przedmiotu zaskarżenia. Zaznaczył przy tym, że przepis art. 138n § 3 O.p., który dotyczy ustalenia wynagrodzenia oraz kosztów adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego, wyznaczonego tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym wskazuje, że stosuje się odpowiednio przepisy o kosztach pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu. Zdaniem organu zawarte w tym przepisie sformułowanie "stosuje się odpowiednio" oznacza konieczność sprawdzenia, czy w ogóle i w jakim zakresie przepis, do którego odsyła art. 138n § 3 O.p., może być stosowany. "Odpowiednie stosowanie" oznacza bowiem, że określone przepisy stosuje się wprost bądź z modyfikacjami, bądź też w ogóle nie mają one zastosowania. W niniejszej sprawie, w ocenie organu odwoławczego, odpowiednie stosowanie przepisów rozporządzenia MS oznacza, że określonych jego norm nie stosuje się wprost lecz z odpowiednimi modyfikacjami, przy uwzględnieniu specyfiki danej sytuacji. W konsekwencji odpowiednie stosowanie rozporządzenia MS z odpowiednimi modyfikacjami prowadzi do wniosku, że wartości przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu podatkowym odpowiada należność pieniężna. Jednocześnie organ odwoławczy zauważa, że zgodnie z brzmieniem § 2 ust. 1 rozporządzenia MS, odpowiednio stosowanym w przedmiotowej sprawie, organ go stosujący ma prawo miarkować wynagrodzenie tymczasowego pełnomocnika szczególnego, biorąc pod uwagę niezbędny nakład pracy tego podmiotu, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Dyrektor IAS uwzględnił, że skarżący został powołany jako tymczasowy pełnomocnik szczególny spółki 27 lutego 2017 r., i został upoważniony do działania do czasu wyznaczenia kuratora przez sąd, w toczącym się przed organem podatkowym postępowaniu. Organ pierwszej instancji [...] lutego 2017 r., na podstawie art. 138 § 3 O.p., wystąpił bowiem do Sądu Rejonowego dla W. z wnioskiem o ustanowienie kuratora dla ww. osoby prawnej. Decyzją z [...] kwietnia 2017 r. Naczelnik US określił spółce kwotę zobowiązania podatkowego za okres od marca do października 2013 r. oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za okres od listopada do grudnia 2013 r. Od tej decyzji [...] maja 2017 r. skarżący 21 maja 2017 r. wniósł odwołanie. Natomiast 20 lipca 2017 r. dla spółki został powołany kurator. Dyrektor IAS wskazał, że – jak wynika z akt sprawy - organ pierwszej instancji przed podjęciem zaskarżonego rozstrzygnięcia dokonał analizy poniesionego nakładu pracy strony jako tymczasowego pełnomocnika szczególnego spółki, uwzględniając charakter podjętych czynności. I tak, skarżący w okresie pełnienia funkcji tymczasowego pełnomocnika szczególnego, tj. od 27 lutego 2017 r. do 20 lipca 2017 r. dokonał następujących czynności, tj.: a) 10 marca 2017 r. w siedzibie organu pierwszej instancji zapoznał się z aktami sprawy i wykonał fotokopie pism: protokołu kontroli podatkowej i badania ksiąg podatkowych z 25 lutego 2016 r., postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego z [...] lipca 2016 r., postanowienia o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy z 3 października 2016 r., 19 grudnia 2016 r., 27 lutego 2017 r., postanowienia o włączeniu materiału dowodowego do akt sprawy z 18 listopada 2016 r. wraz z pismem Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z 7 września 2016 r.; b) 8 maja 2017 r. odebrał decyzję z [...] kwietnia 2017 r.; c) 22 maja 2017 r. wniósł odwołanie od decyzji Naczelnika US z [...] kwietnia 2017 r., liczące łącznie 4 strony; d) nie uczestniczył w postępowaniu odwoławczym (nie przeglądał akt, nie składał pism procesowych). W ocenie Dyrektora IAS z powyższego wynika, że skarżący niewątpliwie poświęcił swój czas na wykonanie czynności tymczasowego pełnomocnika szczególnego, jednakże charakter sprawy nie wymagał podjęcia nadzwyczajnych środków przy pełnieniu funkcji tymczasowego pełnomocnika szczególnego. W sprawie skarżący w okresie pełnienia tej funkcji dokonał kilku czynności, mianowicie stawił się w siedzibie organu celem zapoznania z aktami sprawy (pierwsza czynność) i odebrał decyzję (druga czynność) oraz wniósł odwołanie od decyzji Naczelnika US z [...] kwietnia 2017 r. (trzecia czynność). Biorąc powyższe pod uwagę, a przede wszystkim nakład pracy skarżącego, Dyrektor IAS doszedł do przekonania, że przyznane wynagrodzenie z tytułu pełnienia funkcji tymczasowego pełnomocnika szczególnego spółki w wysokości 10.800,00 zł jest niezasadne. Biorąc pod uwagę stopień zaangażowania tymczasowego pełnomocnika szczególnego w postępowanie podatkowe, organ ten stwierdził, że ustalone w postępowaniu w pierwszej instancji wynagrodzenie w kwocie 1.000,00 zł netto jest w pełni uzasadnione i jest adekwatne do stopnia aktywności skarżącego w sprawie. W niniejszej sprawie dokonano miarkowania wynagrodzenia, które ustalono w sprawiedliwej wysokości, uwzględniając czas pełnienia funkcji oraz stopień jego zaangażowania w toczące się postępowanie podatkowe. Zdaniem organu odwoławczego organ podatkowy jest upoważniony do miarkowania wynagrodzenia tymczasowego pełnomocnika szczególnego. Ponadto, jak słusznie orzekł organ pierwszej instancji, zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia MS kwota wynagrodzenia podlegała powiększeniu o podatek od towarów i usług (według stawki 23%), zatem kwota do wypłaty wynosi 1.230,00 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektoria IAS w całości oraz postanowienia organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono, że wskazane powyżej postanowienia zostały wydane z naruszeniem prawa, tj. art. 138n § 3 O.p. w zw. z §2 ust. 1 rozporządzenia MS, poprzez błędne przyjęcie, że organ może miarkować wynagrodzenie pełnomocnika tymczasowego szczególnego w ten sposób, że wynagrodzenie to będzie przyznane w wysokości niższej niż wskazane w §3 ww. rozporządzenia. Strona wskazała, że zgodnie z przepisami zawartymi w rozporządzeniu MS wysokość wynagrodzenia tymczasowego pełnomocnika szczególnego zależy od wartości przedmiotu sprawy. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MS, kwota minimalnego wynagrodzenia pełnomocnika za pierwszą instancję, przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200.000,00 zł wynosi 7.200,00 zł. Zgodnie natomiast z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia MS za wniesienie odwołania na orzeczenie pierwszej instancji, bez udziału w postępowaniu w drugiej instancji, ale przy udziale w postępowaniu w pierwszej instancji wynagrodzenie wynosi 50% kwoty określonej w ust. 1. tj. w niniejszym przypadku jest to nie mniej niż 3.600,00 zł. Zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia MS powyższe kwoty podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu wydawania postanowienia. Skarżący na poparcie swojego stanowiska powołał się na uzasadnienie wyroku WSA w Rzeszowie z 15 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Rz 748/16, wskazując na brak możliwości przyznania wynagrodzenia poniżej kwot wyszczególnionych w § 3 ust. 1 rozporządzenia MS. Argumentował, że prawodawca, wskazując na wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym zarówno w pierwszej (ust. 1), jak i w drugiej instancji (ust. 2), użył formy czasownikowej "wynosi". Oznacza to, że wynagrodzenie ma odpowiadać wartościom kwotowym wskazanym w tych przepisach, ma się z nimi równać. Nie ma zatem możliwości zejścia poniżej ich poziomu. Zgodnie z art. 138n § 3 O.p. do ustalenie wynagrodzenia oraz kosztów adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego, wyznaczonego tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym, stosuje się odpowiednio przepisy o kosztach pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu, wy danego na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym, to organy podatkowe przyznając skarżącemu wynagrodzenie jako wyznaczonemu tymczasowemu pełnomocnikowi szczególnemu winny interpretować i stosować wyżej wskazanego rozporządzenia regulującego wysokość należnego skarżącemu wynagrodzenie w sposób analogiczny jak czynią to sądy. Strona podniosła też, że nie uczestniczyła w postępowaniu odwoławczym, dlatego że przedmiotowe postępowanie zostało zawieszone po wniesieniu odwołania a następnie ustanowiony został kurator spółki, czego skutkiem było zakończenie z mocy prawa stosunku pełnomocnictwa tymczasowego szczególnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie Dyrektora IAS w przedmiocie odmowy przyznania wynagrodzenia tymczasowemu pełnomocnikowi szczególnemu w wysokości 10.800,00 zł i ustalenie tego wynagrodzenia w kwocie 1.000,00 zł netto. Zgodnie z art. 138m § 1 O.p. w przypadku niemożności wszczęcia postępowania lub prowadzenia postępowania wobec osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej z powodu braku powołanych do tego organów lub niemożności ustalenia adresu siedziby, miejsca prowadzenia działalności lub miejsce zamieszkania osób upoważnionych do reprezentowania jej spraw, organ podatkowy wyznacza dla tej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej tymczasowego pełnomocnika szczególnego upoważnionego do działania do czasie wyznaczenia kuratora przez sąd. Stosownie natomiast do art. 138n § 3 O.p., dla ustalenia wynagrodzenia adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego, wyznaczonego tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym, stosuje się odpowiednio przepisy o kosztach pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu, wydane na podstawie art. 41b ust. 2 ustawy z 5 lipca 1996r.o doradztwie podatkowym (t.j. Dz.U. 2016. poz. 794). W oparciu o tę delegację Minister Sprawiedliwości wydał rozporządzenie z 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. nr 31, poz. 153) określając stawki wynagrodzenia. W tym ostatnim przepisie ustawodawca nakazuje stosować ww. rozporządzenie odpowiednio. Odpowiednie stosowanie przepisów innej ustawy (innego aktu prawnego) oznacza, że w zależności od specyfiki konkretnej sytuacji, przedmiotu uregulowania i obszaru ewentualnego zastosowania, może wchodzić w rachubę stosowanie pełne, stosowanie z odpowiednimi modyfikacjami, bądź niestosowanie w ogóle określonych przepisów, do których odpowiedniego zastosowania odesłano. W niniejszej sprawie, zdaniem sądu orzekającego w sprawie, oznacza to stosowanie z odpowiednimi modyfikacjami. Z przywołanego przepisu art. 138n § 3 O.p. oraz z § 3 rozporządzenia MS jasno wynika, że tymczasowemu pełnomocnikowi szczególnemu przysługuje wynagrodzenie wypłacane przez państwo, o ile w myśl § 4 ust. 2 rozporządzenia – opłata ta nie została zapłacona w całości lub w części. Należy podkreślić, iż stosowne oświadczenie w tym względzie zostało złożone przez skarżącego (wniosek skarżącego k.6 akt administracyjnych). Tym samym spełniono wymogi formalne dochodzenia przez skarżącego wypłaty należnego mu wynagrodzenia. Otwartą kwestią pozostaje natomiast zagadnienie jego wysokości. Sąd pierwszej instancji podziela w całości pogląd wyrażony przez WSA w Krakowie w wyroku z 9 sierpnia 2017 r., I SA/Kr 594/17, zgodnie z którym, wedle brzmienia § 2 ust. 1 rozporządzenia MS, odpowiednio stosowanym w przedmiotowej sprawie, organ go stosujący ma prawo miarkować wynagrodzenie tymczasowego pełnomocnika szczególnego, biorąc pod uwagę niezbędny nakład pracy tego podmiotu, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W związku z tym nie ma przeszkód, aby organ, otrzymawszy wniosek o wypłatę wynagrodzenia odstąpił od stawek wynagrodzenia określonych w widełkach, których wysokość zależy od wartości przedmiotu sporu i biorąc pod uwagę, okres pełnienia roli pełnomocnika, stopień zaangażowania tymczasowego pełnomocnika szczególnego w postępowania podatkowe (kontrolne), przyznał mu wynagrodzenie adekwatne do stopnia jego aktywności w sprawie. Obecnie można stwierdzić, że w powyższej kwestii za zaprezentowanym podglądem licznie wypowiedziały się sądy administracyjne akceptując możliwość miarkowania wynagrodzenia tymczasowego pełnomocnika szczególnego z uwagi na poniesiony w sprawie niezbędny nakład pracy i charakter sprawy (np. wyrok WSA w Gliwicach z 2 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 433/17, wyrok WSA w Warszawie z 28 września 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 22/17, wyrok WSA w Warszawie z 27 września 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 3608/17, czy wreszcie wyrok NSA z 7 listopada 2017 r., sygn. akt I GSK 861/17; wyroki dostępne, podobnie jak inne orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu, w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd taki jest ze wszech miar słuszny, dlatego sąd orzekający w sprawie przyjmuje go za własny. Jednocześnie sąd pierwszej instancji nie podziela tym samym powołanego przez skarżącego poglądu wyrażonego prze WSA w Rzeszowie w wyroku 15 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Rz 748/16, który skazał na niemożność zasądzenia wynagrodzenia poniżej kwot wyszczególnionych w § 3 ust. 1 rozporządzenia MS. Wynagrodzenie, jakkolwiek powinno być przyznawane w granicach według stawek z rozporządzenia MS, powinno uwzględniać charakter sprawy, czas sprawowania funkcji oraz nakład pracy pełnomocnika. Zdaniem sądu orzekającego w sprawie, zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia MS, odpowiednio stosowanym w przedmiotowej sprawie, organ podatkowy ma prawo miarkować wynagrodzenie tymczasowego pełnomocnika szczególnego, biorąc pod uwagę niezbędny nakład pracy tego podmiotu, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W zaistniałej sytuacji zarzuty skarżącego co do naruszenia wskazanych przez niego przepisów rozporządzenia MS, należało uznać za bezzasadne. Oceniając nakład pracy i charakter sprawy oraz biorąc pod uwagę stopień zaangażowania tymczasowego pełnomocnika szczególnego w postępowanie podatkowe, organy podatkowe nie naruszyły prawa przyznając skarżącemu wynagrodzenie w wysokości 1.000,00 zł netto. Zdaniem sądu pierwszej instancji powyższe wynagrodzenie jest adekwatne do zakresu podjętych podjętych czynności w sprawie, nakładu pracy oraz stopnia skomplikowania sprawy. Jak ustalił organ odwoławczy, skarżący w okresie pełnienia tej funkcji, tj. od 27 lutego 2017 r. do 20 lipca 2017 r. dokonał kilku czynności; po pierwsze, stawił się w siedzibie organu celem zapoznania z aktami sprawy; po drugie, odebrał decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji, i po trzecie, wniósł odwołanie od decyzji Naczelnika US z [...] kwietnia 2017 r., liczące cztery strony. W tej sytuacji żądanie przyznania stronie wynagrodzenia z tytułu pełnienia przez nią funkcji tymczasowego pełnomocnika szczególnego spółki w wysokości 10.800,00 zł, organy podatkowe zasadnie oceniły jako zbyt wygórowane. Przy czym skarżący nie kwestionował zakresu i nakładu pracy przyjętego przez organy orzekające do ustalenia należnego wynagrodzenia w sprawie. Wyjaśnił jedynie, że nie uczestniczył w postępowaniu odwoławczym, dlatego że przedmiotowe postępowanie zostało zawieszone po wniesieniu odwołania a zaraz potem został ustanowiony kurator spółki, czego skutkiem było zakończenie z mocy prawa stosunku pełnomocnictwa tymczasowego szczególnego. Pokreślić należy, że organy nie kwestionowały rzetelności ani sprawności sprawowania funkcji tymczasowego pełnomocnika szczególnego spółki, organy podatkowe oceniły nakład poniesionej pracy i ustaliły należne wynagrodzenie. Zdaniem sądu pierwszej instancji, organy podatkowe były uprawnione do miarkowania wynagrodzenia, wynagrodzenie to jest adekwatne do nakładu pracy skarżącego. Ponadto zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia MS, kwota przyznanego wynagrodzenia została powiększona o podatek od towarów i usług (według stawki 23%), w konsekwencji kwota do wypłaty wyniosła 1.230,00 zł. Reasumując, zgodnie z brzmieniem § 2 ust. 1 rozporządzenia MS, odpowiednio stosowanym w przedmiotowej sprawie, organ go stosujący ma prawo miarkować wynagrodzenie tymczasowego pełnomocnika szczególnego, biorąc pod uwagę niezbędny nakład pracy tego podmiotu, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W związku z tym nie ma przeszkód, aby organ, otrzymawszy wniosek o wypłatę wynagrodzenia odstąpił od stawek wynagrodzenia określonych w widełkach, których wysokość zależy od wartości przedmiotu sporu i biorąc pod uwagę, okres pełnienia roli pełnomocnika, stopień zaangażowania tymczasowego pełnomocnika szczególnego w postępowania podatkowe, przyznał mu wynagrodzenie adekwatne do stopnia jego aktywności w sprawie. Z tych względów uznając, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018, poz. 1302, dalej p.p.s.a.). Sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym. Ponadto o rozpoznanie sprawy w tym trybie wniósł skarżący.