II SA/Bk 219/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2019 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym skargi K. K. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania świadectwa służby o żądanej treści p o s t a n a w i a: odrzucić skargę K. K. w piśmie z dnia 28 lutego 2019 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. sformułował trzy żądania: 1) stwierdzenia nieważności i uchylenia postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. (dalej: KWP) z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...]; stwierdzenia nieważności i uchylenia postanowienia Komendanta Głównego Policji (dalej: KGP) z dnia [...] października 2002 r. nr [...]; stwierdzenia nieważności dotychczasowego świadectwa służby wystawionego przez KWP w B. w dniu [...] czerwca 2002r.; 2) poinformowania poprzez przesłanie wyroku do wiadomości ZUS Oddział w G. "w zakresie rozpatrywanej sprawy o naliczenie kapitału początkowego"; 3) ustalenia wyrokiem sądu, ponad informacje zawarte w pierwotnym świadectwie służby, uprawnień wynikających z pełnienia służby jakich nie określa dotychczasowe świadectwo służby (skarżący szczegółowo wskazał, jakich okresów dotyczy żądanie). W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że do KWP złożył dwa wnioski: z dnia [...] października 2018 r. oraz ponowny z dnia [...] stycznia 2019 r. Dotyczyły one dwóch zagadnień, tj. zamieszczenia w świadectwie służby informacji o wysokości i składnikach uposażenia "w trybie § 25 ust. 4 rozporządzenia MSWiA" oraz sprostowania świadectwa służby w zakresie jego niedostatków, które wymienił. KWP postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. odmówił uwzględnienia żądania, a KGP postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. uchylił orzeczenie organu pierwszej instancji. Po wniesieniu ponaglenia na niedziałanie KWP mające miejsce, zdaniem skarżącego, po wydaniu postanowienia kasacyjnego przez KGP, organ pierwszej instancji wystosował do skarżącego w dniu [...] lutego 2019 r. pismo informujące z dnia [...] lutego 2019 r., w którym uzasadnił odmowę wydania świadectwa służby "w trybie § 25 ust. 4 rozporządzenia MSWiA". W skardze skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem zaprezentowanym w piśmie KWP z dnia [...] lutego 2019 r. oraz wskazał na możliwe jego antydatowanie. W jego ocenie – wbrew argumentom organu - wniosek w zakresie treści świadectwa służby może być złożony po zwolnieniu ze służby w okresie bezterminowym, a organ ma obowiązek wydać nowe świadectwo służby w terminie 7 dni od dnia złożenia takiego wniosku. Jak wskazał, przepis § 25 ust. 4 rozporządzenia MSWiA z dnia 14 maja 2013 r. "nie dopuszcza możliwości odmowy wydania nowego świadectwa służby uzupełnionego o informacje o wysokości i składnikach uposażenia". W pozostałym zakresie skarżący wskazał na wykluczające się, jego zdaniem, stanowisko KWP, który: poinformował, że spraw w zakresie świadectw służby nie załatwia się decyzją administracyjną, a jednocześnie wymienił w swoim uzasadnieniu decyzje/postanowienia, które zostały wydane w tym przedmiocie. Dlatego, w ocenie skarżącego, "wskazane Postanowienia KWP i KGP są nieważne i podlegają uchyleniu, organy nie miały prawa rozstrzygnąć sprawy i wydać takich decyzji w ogóle, co zresztą przyznaje sam organ". Skarżący uzupełnił skargę w piśmie z dnia [...] marca 2019 r. i załączył następujące dokumenty: wydruk decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno – Rentowego MSWiA z dnia [...] lutego 2019 r. o odmowie przyznania prawa do emerytury policyjnej, zaświadczenie KWP o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z dnia [...] listopada 2018 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił w sposób następujący: - K. K. zwrócił się do KWP z wnioskiem z dnia [...] czerwca 2002 r. o sprostowanie świadectwa służby, który to wniosek został rozpoznany postanowieniem KWP z dnia [...] lipca 2002 r. (o odmowie wydania świadectwa służby o żądanej treści), następnie utrzymanym w mocy przez KGP postanowieniem z dnia [...] października 2002 r., które nie zostało zaskarżone i pozostaje w obrocie prawnym; - K. K. zwrócił się do KWP z wnioskiem z dnia [...] stycznia 2019 r. o sprostowanie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. We wniosku wskazał przepis art. 113 § 2 K.p.a. Ten wniosek został rozpoznany postanowieniem KWP z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] o odmowie sprostowania i udzielenia wyjaśnień wątpliwości co do treści rozkazu nr [...]. Od postanowienia zostało złożone zażalenie. Z odpowiedzi na skargę również wynika, że w ocenie organu wniosek z dnia [...] stycznia 2019 r. został złożony na skutek niezrozumienia działania KWP podjętego na skutek wniosku złożonego przez skarżącego dnia [...] października 2018 r. We wniosku tym K. K. zwrócił się do KWP "o usunięcie rażącego naruszenia prawa i ponowne wystawienie świadectwa służby zgodnego ze stanem faktycznym i prawnym". Te wniosek został rozpoznany postanowieniem odmownym KWP z dnia [...] listopada 2018 r. wydanym na podstawie art. 219 K.p.a., jednakże KGP postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] uchylił orzeczenie organu pierwszej instancji wskazując, że w sprawie wyłączone jest zastosowanie ww. przepisu. Wniosek z dnia [...] stycznia 2019 r. został zatem złożony na skutek otrzymania przez skarżącego postanowienia KGP z dnia [...] stycznia 2019 r. i w wyniku jego niezrozumienia. Przyznał także organ, że w piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...], uwzględniając stanowisko KGP, wyjaśniono skarżącemu powody odmownego załatwienia wniosku o sprostowanie świadectwa służby. Zarządzeniem z dnia 3 kwietnia 2019 r. Przewodniczący Wydziału II ustalił, że pismo skarżącego z dnia 28 lutego 2019 r. zawiera trzy skargi: - skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2002 r., którą zarejestrowano pod sygnaturą II SA/Bk 220/19; - skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...], którą zarejestrowano pod sygnaturą II SA/Bk 219/19 (sprawa niniejsza); - skargę na świadectwo służby wydane przez KWP w B., którą zarejestrowano pod sygnaturą II SA/Bk 221/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. W sprawie niniejszej przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lipca 2002 r. Sąd zauważa, że w piśmie z dnia [...] kwietnia 2019 r. skarżący został poinformowany o sposobie zarejestrowania jego pisma z dnia 28 lutego 2019 r. stanowiącego skargę m.in. w sprawie niniejszej. Został poinformowany o rozdzieleniu żądań zawartych w piśmie z dnia 28 lutego 2019 r. i zarejestrowaniu ich jako trzech skarg na trzy odrębne akty (czynności). Pismo to doręczono skarżącemu w dniu 18 kwietnia 2019 r. Skarżący do sposobu zarejestrowania skargi w sprawie niniejszej zastrzeżeń nie zgłosił. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje rozpoznawanie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Skargę do sądu administracyjnego można zatem wnieść wyłącznie na orzeczenia, które są ostateczne i nie podlegają zaskarżeniu w administracyjnym toku instancji. Niedopuszczalna jest skarga na orzeczenie wydane w pierwszej instancji, na które służy środek zaskarżenia. Z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Skarżący zakwestionował postanowienie KWP jako orzeczenie organu pierwszej instancji, od którego przysługiwało zażalenie. Orzeczenie to zostało wydane na podstawie art. 219 K.p.a., zgodnie z którym odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Z akt administracyjnych wynika, że zażalenie zostało przez K. K. złożone i rozpoznane przez organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] października 2002 r. Wobec powyższego skargę w sprawie niniejszej należy uznać za niedopuszczalną jako złożoną na zaskarżalne zażaleniem orzeczenie organu pierwszej instancji. Na marginesie zauważyć należy, że ustawa P.p.s.a. obowiązuje od dnia 1 stycznia 2004 r. Weszła zatem w życie po dacie wydania zaskarżonego postanowienia z dnia [...] lipca 2002 r. i utrzymującego je w mocy postanowienia z dnia [...] października 2002 r. organu odwoławczego. W dacie ich wydawania obowiązywała ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.), w której art. 34 ust. 1 i 2 kwestie zaskarżalności do sądu administracyjnego aktów organów administracji uregulowane były identycznie jak obecnie. Skargę można było wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosił prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, zaś przez wyczerpanie środków odwoławczych należało rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy przewidziany w ustawie. Jak wynika także z akt administracyjnych sprawy, skarżący po doręczeniu mu postanowienia KGP z dnia [...] października 2002 r. (utrzymującego w mocy postanowienie zaskarżone w sprawie niniejszej) nie kwestionował go przed sądem administracyjnym. Uczynił to dopiero obecnie, w stanowiącym skargę również w sprawie niniejszej piśmie z dnia 28 lutego 2019 r. Z uwagi na to, że postanowienie z dnia [...] października 2002 r. zostało wydane przez KGP, właściwym do załatwienia skargi w tym zakresie jest WSA w Warszawie i temu Sądowi w tej części skarga została przekazana postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2019 r. wydanym w sprawie II SA/Bk 220/19. Natomiast powód odrzucenia skargi w sprawie niniejszej wyklucza badanie merytorycznych argumentów w niej podniesionych odnośnie treści zaskarżonego postanowienia i trybu postępowania prowadzącego do jego wydania. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.